บทที่ 61 ปู้เยี่ยโหวยึดชาร์ต

ไม่แปลกใจเลยที่ดานี่จะขุ่นเคืองขนาดนี้

ต่างจาก 《บทกวีรับแสงตะวัน》 ที่อบอุ่นอย่างหาได้ยาก

เรื่อง 《คู่สามีภรรยาที่เหินห่าง》 ซึ่งเขียนโดยปู้เยี่ยโหวคนเดิม กลับมีสไตล์การเขียนที่กดดันและดำมืดตามถนัดของเขาอีกครั้ง

ในเรื่องแฝงไปด้วยความพิศวงและความหม่นหมอง

ยังคงเป็นมุมมองบุรุษที่หนึ่ง ที่เล่าผ่านตัวผมซึ่งเป็นเด็กน้อย

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ พ่อกับแม่ก็มองไม่เห็นกันและกัน แต่ผมกลับมองเห็นทั้งพ่อและแม่พร้อมกันได้

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

เรื่องเริ่มขึ้นในวันที่พ่อกับแม่เป่ายิ้งฉุบตัดสินกันว่าใครจะต้องไปส่งของให้คุณลุง

ต่างคนต่างก็ขี้เกียจ ไม่อยากไป แต่ก็ไม่มีใครยอมใคร

วันต่อมา

มีข่าวรายงานว่า

รถไฟขบวนนั้นประสบอุบัติเหตุร้ายแรง พ่อกับแม่เลยมองไม่เห็นกันและกันอีกต่อไป

ที่แท้

ในความทรงจำของพ่อ วันนั้นแม่เป็นฝ่ายแพ้เป่ายิ้งฉุบ จึงขึ้นรถไฟขบวนนั้นและเสียชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนั้น

แต่ความทรงจำของแม่กลับตรงกันข้าม

แม่บอกว่าพ่อเป็นฝ่ายแพ้เป่ายิ้งฉุบ เลยเสียชีวิตไปในรถไฟขบวนนั้น

แบบนี้เอง

ผมเลยต้องทำหน้าที่เป็นตัวกลางคอยสื่อสารให้พ่อกับแม่

วันนี้เราสามคนนั่งดูทีวีด้วยกันบนโซฟา

【“แม่อยากดูรายการท่องเที่ยว” แม่บอกผมแบบนี้

ดังนั้นผมเลยรีบบอกพ่อไปว่า

“แม่บอกว่าไม่อยากดูเรื่องนี้ อยากดูรายการท่องเที่ยวครับ”

“บอกแม่แกไปว่าทนดูไปเถอะ ดูละครอาชญากรรมนี่แหละ”

พ่อตอบโดยไม่ละสายตาจากจอทีวี

“พ่อบอกว่าไม่เปลี่ยนช่องครับ”】

ดูอบอุ่น

สนุกสนาน

แต่พอคิดตามแล้วกลับน่าขนลุก!

ทุกอย่างดูประหลาดไปหมด!

จนกระทั่งพ่อกับแม่เริ่มทะเลาะกัน

ผมในวัยเด็กยังคงทำหน้าที่เป็นตัวกลางสื่อสาร ถ่ายทอดถ้อยคำร้ายกาจที่ทั้งคู่ใช้ทิ่มแทงกันอย่างเจ็บปวดด้วยความเศร้า

หลังจากวันนั้น

ผมก็ไม่สามารถเห็นพวกเขาทั้งคู่ได้พร้อมกันอีกต่อไป

เวลาที่พ่ออยู่ ผมจะมองไม่เห็นแม่

เวลาที่แม่อยู่ ผมจะมองไม่เห็นร่องรอยของพ่อ

ผมบอกเรื่องนี้กับพ่อ ตอนแรกเขาไม่เข้าใจที่ผมพูด

ผมพยายามอธิบายอยู่หลายรอบ ในที่สุดพ่อก็เข้าใจ สีหน้าเขาซีดเผือดลงทันที เขาจับไหล่ผมแล้วจ้องหน้าเขม็ง ราวกับจะถามอะไรบางอย่าง

ผมกลัวมากจนร้องไห้ออกมา พ่อรักแม่จริงๆ ก่อนหน้านี้ผมยังพอฝืนเชื่อมโลกของทั้งคู่เข้าด้วยกันได้ แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถมองเห็นทั้งสองคนพร้อมกันได้อีกแล้ว

ผมคิดว่านี่เป็นความรับผิดชอบของผม

ถ้าผมเป็นเด็กดี เราคงได้อยู่ด้วยกันสามคน

พ่อคาดคั้นด้วยน้ำเสียงดุดันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ผมทำได้เพียงร้องไห้ ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ พ่อเลยเริ่มฉุนเฉียว

เขาเหวี่ยงมือจากไหล่ผมมาตบหน้าฉาดใหญ่

จนผมล้มลงไปกองกับพื้น

ผมพยายามพูดขอโทษ

ผมคิดว่าผมเป็นเด็กที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ความผิดทั้งหมดอยู่ที่ผม

พ่อเริ่มเกลียดผมแล้ว

แม่ที่เพิ่งกลับจากการช้อปปิ้งเห็นผมนั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าประตู ก็รีบเข้ามาโอบกอดปลอบขวัญ

“ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกของแม่”

ผมตัดสินใจแน่วแน่

และบอกแม่ไปแบบนั้น

แม่มองผมอย่างงงๆ

ตอนที่ผมขี่หลังแม่กลับบ้าน ผมเอาแต่สะอื้นไม่หยุด

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมก็ไม่เห็นพ่ออีกเลย

…

ช่วงต้นดูแปลก

ช่วงกลางก็แฝงความน่ากลัว

แค่ดานี่จินตนาการภาพชีวิตประจำวันของครอบครัวที่มีกันสามคนนี้ เธอก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

เหมือนกับเรื่องผีที่ดานี่เคยอ่านตอนเด็กๆ——

มีคนสองคนขึ้นลิฟต์

แล้วคนหนึ่งพูดกับอากาศตลอดเวลา

อีกคนสงสัยเลยถามว่ากำลังคุยกับใคร ก็อยู่ในลิฟต์กันแค่สองคนไม่ใช่เหรอ

อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า:

“เราไม่ได้มีกันสามคนหรอกเหรอ?”

เรื่องของปู้เยี่ยโหวก็คล้ายกันแบบนี้เลย

และดานี่ก็ไม่ชอบเรื่องแนวนี้เอามากๆ

ในฐานะคนที่เชื่อในวิทยาศาสตร์และเป็นพวกอเทวนิยม เธอเชื่ออย่างหนักแน่นว่าโลกนี้ไม่มีผีหรอก

“เสื่อมสิ้นดี!”

ปู้เยี่ยโหวคนนี้ช่างเหลวไหล!

ทั้งที่เขียน 《บทกวีรับแสงตะวัน》 ซึ่งแม้จะดูเศร้าแต่ก็แฝงความหวังเอาไว้ได้ ทำไมถึงต้องดันทุรังเขียนแนวสยองขวัญดำมืดแบบนี้ด้วยนะ?

ไม่ใช่ว่าหมอนี่เขียนแนวอื่นไม่ได้สักหน่อย!

แต่นี่เจ้าตัวดันชอบของพรรค์นี้นี่หว่า!

แต่เห็นแก่ 《บทกวีรับแสงตะวัน》 ดานี่ก็ยังขมวดคิ้วแล้วเปิดนิตยสารอ่านต่อจากเนื้อหาเดิม

ในเรื่อง

ผมขึ้นชั้นมัธยมต้นแล้ว

แต่ยังจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้แม่น

ผมเคยเล่าประสบการณ์แปลกประหลาดของตัวเองให้ใครต่อใครฟัง

บางครั้งก็ถามพวกเขาว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้น

ไม่มีใครให้คำตอบได้เลย

แต่จู่ๆ ผมก็นึกถึงเหตุการณ์ในวันที่สอง หลังจากที่พ่อหายตัวไปได้

วันนั้นอากาศแจ่มใสมาก

แม่พาผมไปที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยหนังสือการ์ตูนและของเล่นมากมาย

ที่นั่นมีเด็กวัยเดียวกันอยู่หลายคน บางคนกำลังกอดตุ๊กตา บางคนก็กำลังต่อบล็อกไม้

เล่นของเล่นไปได้สักพัก

แม่ก็พาผมไปที่ห้องของผู้ชายคนหนึ่ง

เขาถามเรื่องพ่อ ผมเลยอธิบายไปว่าพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถไฟแล้ว

“แล้วคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอคนนั้นน่ะ เป็นใครกัน?”

ชายคนนั้นทำหน้าฉงน สายตาจ้องเขม็งมาที่ข้างหลังผม

ผมหันไปมองรอบๆ แต่กลับไม่เห็นใครเลย เห็นเพียงแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เท่านั้น

“ไม่มีใครเลยนี่ครับ”

ผมยิ่งทำหน้างุนงงมากกว่าเดิม

“เด็กคนนี้เหมือนจะมองไม่เห็นพ่อเขาแล้วค่ะ” แม่หันไปบอกชายคนนั้นพลางสะอื้น “เขาได้ยินเสียงดิฉัน แต่กลับไม่ได้ยินเสียงพ่อเขา ต่อให้พ่อเขาพยายามบีบมือหรือลูบหัว เขาก็ไม่รู้สึกตัวเลย ถ้าฝืนอุ้มหรือดึงแขนเขาขึ้นมา เขาจะหมดแรงไปดื้อๆ เหมือนตุ๊กตาที่ไร้วิญญาณเลยค่ะ”

“ผมเข้าใจแล้วครับ”

ชายคนนั้นคุยกับแม่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ “หมายความว่าหลังจากที่พวกคุณทะเลาะกัน ก็ต่างฝ่ายต่างทำเหมือนอีกคนไม่มีตัวตน แล้วใช้ชีวิตกันมาแบบนั้นตลอด แถมยังปลูกฝังความคิดแบบนี้ให้เด็กอีก สุดท้ายมันเลยกลายเป็นแบบนี้ยังไงล่ะครับ”

พูดจบ…

ชายคนนั้นก็หันไปมองด้านหลังของผมอีกครั้ง ราวกับกำลังสนทนากับใครบางคน ทั้งยังพยักหน้าไม่หยุด

ผมหันไปมองตาม

แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า

ตอนนี้ผมโตแล้ว ถึงได้เข้าใจสิ่งที่แม่กับหมอคุยกันในตอนนั้น และเข้าใจแล้วว่าทำไมผลลัพธ์ถึงออกมาเป็นแบบนั้น

แม่มักจะบอกผมเสมอว่า “พ่อเขาอยู่ตรงนี้ไง”

แต่ผมกลับถามย้อนไปว่า “พ่ออยู่ที่ไหนล่ะ?”

“ทำไมลูกถึงไม่รู้ล่ะว่าเขาอยู่ไหน? ตอนนี้ลูกไม่ได้กำลังแนบชิดอยู่กับเขาหรือไง?” แม่ร้องไห้ออกมาอย่างทำอะไรไม่ถูก

หลังจากนั้นแม่ก็หันไปพูดกับพ่อ

นับตั้งแต่ที่ผมกลายเป็นแบบนี้ พ่อกับแม่ก็ไม่ทะเลาะกันอีกเลย!

ถึงผมจะมองไม่เห็นพ่อ แต่ก็สัมผัสได้ว่าเขากำลังปลอบแม่ที่กำลังร้องไห้

ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังใช้ชีวิตเคียงข้างกันและกัน

ผู้คนต่างบอกว่าพฤติกรรมของพ่อกับแม่ทำร้ายจิตใจวัยเยาว์ของผม จนผมกลายเป็นแบบนี้

แต่ผมกลับรู้สึกว่าคำตอบมันต่างออกไปนิดหน่อย

ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าที่เป็นแบบนี้ ก็เพราะตัวผมเองนี่แหละที่หวังให้มันเป็น

จุดประสงค์ก็เพื่อให้พ่อกับแม่ไม่ต้องแยกทางกัน

…

เรื่องราวปิดท้ายด้วยกระแสความคิดในใจของ "ผม"

พออ่านมาถึงตรงนี้ ดานี่ก็ถึงกับชะงักไปทั้งตัว ราวกับกลายเป็นรูปปั้นไปแล้ว

ไม่มีผี!

ไม่มีความสยองขวัญอะไรทั้งนั้น!

เรื่องนี้ไม่เห็นจะเหมือนกับที่เธอจินตนาการไว้เลยสักนิด!

ที่บรรยากาศช่วงแรกดูหลอนๆ นั่นเป็นเพราะปัญหาทางจิตใจของ "ผม" ล้วนๆ!

นี่คือเรื่องราวของเด็กน้อยคนหนึ่งที่จิตใจค่อยๆ ถูกทำร้าย จนเกิดการเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย!

"เทพว่ะ…"

ดานี่พลันตระหนักได้ว่า บางทีเธออาจจะไม่เคยเข้าใจผลงานก่อนหน้านี้ของปู้เยี่ยโหวเลยก็ได้

ไม่ว่าเรื่องราวของปู้เยี่ยโหวจะดูพิสดารหรือพิลึกพิลั่นแค่ไหน หรือบรรยากาศจะดูหลอนสยองขวัญเพียงใด แต่เนื้อแท้ที่เขาต้องการสื่อสารออกมานั้นกลับไม่ใช่ความแปลกประหลาด แต่มันแฝงไปด้วยคุณค่าทางสังคมที่ลึกซึ้ง!

อย่างเช่นเรื่องสั้นเรื่องนี้

เนื้อเรื่องนำเสนอผ่านมุมมองของเด็กน้อยที่มองดูความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่

หลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้พ่อแม่ทะเลาะกัน ผมก็มองเห็นทั้งสองคน แต่พวกเขากลับมองไม่เห็นกันและกัน จนตัวผมเริ่มตระหนักได้ว่าต้องเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเพื่อใช้ชีวิตอยู่ด้วย

ช่วงนี้คือการเปรียบเปรยถึงการหย่าร้างของพ่อแม่

และเด็กก็ทำได้แค่ต้องเลือกว่าจะไปอยู่กับใครเท่านั้น

ต่อมาเมื่อพ่อแม่ทะเลาะกันรุนแรงอีกครั้ง ผมก็ตัดสินใจเลือกที่จะอยู่กับแม่ จากนั้นโลกของผมก็เหลือแค่แม่คนเดียว

บทสรุปสุดท้ายเผยความจริงออกมา

เป็นโศกนาฏกรรมที่ไม่อาจหวนคืน

ปู้เยี่ยโหวใช้วิธีการเล่าเรื่องที่คาดไม่ถึง บอกกับผู้อ่านว่าพฤติกรรมของพ่อแม่สร้างบาดแผลทางจิตใจที่ไม่อาจลบเลือนให้กับเด็กคนหนึ่งได้เพียงใด

ดานี่เติบโตมาในครอบครัวที่มีความสุข

แต่เธอก็รู้ดีว่าเรื่องแบบนี้พบเห็นได้ทั่วไป

หากพ่อแม่ทะเลาะกันรุนแรงเกินไป ย่อมส่งผลกระทบต่อจิตใจของเด็กอย่างแน่นอน

"บนโลกนี้ไม่มีโรคแบบนั้นจริงๆ หรอก"

ต่อให้พ่อแม่ทะเลาะกันแค่ไหน เด็กก็ไม่มีทางมองไม่เห็นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหรอก

แต่หากตีความในเชิงเปรียบเปรย ทุกอย่างก็สมเหตุสมผล!

หลังจากพ่อแม่หย่ากัน เด็กย่อมมองเห็นแค่ฝ่ายเดียวเป็นธรรมดา

ปู้เยี่ยโหวเพียงแค่ขยายภาพสถานการณ์นี้ให้ใหญ่ขึ้น เพื่อให้เรื่องราวจบลงในฐานะเครื่องเตือนใจ

"หมอนี่เก่งเรื่องหักมุมจริงๆ!"

ผู้ชายที่แม่พาเด็กไปหา… นั่นน่าจะเป็นหมอใช่ไหมนะ?

ถ้าหมอคนนั้นเห็นพ่อได้ นั่นก็แปลว่าจิตใจของเด็กเริ่มมีปัญหาแล้วสิ

จุดหักมุมของเรื่องอยู่ที่ตรงนี้เอง!

และแน่นอนว่าตัวเด็กเองก็เริ่มตระหนักได้ว่าตัวเองนั่นแหละที่มีปัญหา ซึ่งถือว่าสมเหตุสมผลทีเดียว

แต่ลองฟังเสียงในใจประโยคสุดท้ายของเด็กคนนั้นดูสิ:

เขาไม่ได้เจ็บปวดเลย กลับรู้สึกดีใจด้วยซ้ำ!

เพราะเมื่อเขามีปัญหา พ่อกับแม่ก็กลับมามีความสุขด้วยกันได้อีกครั้ง!

สิ่งนี้เองก็นับว่าสมเหตุสมผล… เมื่อเด็กโทษว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อแม่ทะเลาะกัน ผลลัพธ์อันเลวร้ายนี้จึงก่อตัวขึ้นมานานแล้ว!

สุดยอด!

สุดยอดจริงๆ!

หลังจากอ่านเรื่องสั้นสองเรื่องนี้จบ ดานี่ก็เข้าใจถึงเสน่ห์ของปู้เยี่ยโหวได้ในที่สุด!

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมช่วงหลังมานี้ 《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》 ถึงได้เทิดทูนปู้เยี่ยโหวราวกับเทพเจ้า!

เปิดเล่มก็เจอเขา ปิดเล่มก็ยังเป็นเขาอีก

บางทีผู้อ่านหลายคนที่เป็นเหมือนเธอ อาจจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อปู้เยี่ยโหวตั้งแต่นี้เป็นต้นไปก็ได้

ต้องมองให้ทะลุความมืดถึงจะเห็นเนื้อแท้สินะ

"ฉันต้องตามอ่านผลงานเก่าๆ ของปู้เยี่ยโหวให้หมดซะแล้ว ถึงมันจะดูน่ากลัวไปบ้าง แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ คืนนี้ก็เรียกจ้าวอวี่มาอยู่เป็นเพื่อนละกัน"

จ้าวอวี่เป็นว่าที่แฟนหนุ่มของดานี่

ที่ว่า 'ว่าที่แฟนหนุ่ม' ก็เพราะสถานะความสัมพันธ์ยังไม่ชัดเจนนัก

แต่ใครจะไปรู้ล่ะ… คืนนี้อาจจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้!

ดานี่คิดพลางเผยรอยยิ้มที่มุมปาก

ในขณะเดียวกัน บนเว็บบอร์ดสำนักเขียนก็กำลังมีการพูดคุยกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับเรื่องสั้นสองเรื่องของปู้เยี่ยโหวในฉบับนี้!

ในห้องย่อยสืบสวนระทึกขวัญ

ปู้เยี่ยโหวเริ่มครองบอร์ดได้อย่างแท้จริงแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง