บทที่ 60 บทกวีรับแสงตะวัน

ผู้อ่าน《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》ของนาเซินบุ๊คส์เริ่มคุ้นเคยกับปู้เยี่ยโหวแล้ว

ความคุ้นเคยนี้สร้างขึ้นบนพื้นฐานของเรื่องสั้นสามเรื่องก่อนหน้าของปู้เยี่ยโหว ทั้งที่นี่เป็นนักเขียนหน้าใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์มาได้แค่สองเดือน

แต่ความคุ้นเคยไม่ได้หมายความว่าจะชอบ

อย่างเช่นดานี่ พนักงานต้อนรับหน้าร้านของแบรนด์โซฟาแบรนด์หนึ่ง ก็ไม่ปลื้มปู้เยี่ยโหวคนนี้เลย

ผลงานเรื่องแรกของปู้เยี่ยโหวที่ดานี่อ่านคือ《เก้าอี้มนุษย์》

จนถึงตอนนี้เธอก็ยังลืมความรู้สึกหลังอ่าน《เก้าอี้มนุษย์》จบในวันนั้นไม่ได้——

ตอนนั้น

เธอนั่งอยู่บนโซฟารุ่นเรือธงที่บริษัทเพิ่งเปิดตัว

นั่นเป็นโซฟาเดี่ยว ทั้งหนักทั้งใหญ่ หนังชั้นดีห่อหุ้มฟองน้ำนุ่มๆ ไว้

ยืดหยุ่นเต็มที่

นั่งแล้วสบายมาก

นั่งอ่านนิยายบนโซฟาแบบนี้ ดานี่รู้สึกเพลิดเพลินมาก

ทว่านิยายเล่มนั้นยังอ่านไม่ทันจบ เธอก็กระโดดผลุงขึ้นมา พอหันกลับไปมองโซฟากว้างใหญ่ที่ซ่อนคนไว้ข้างในได้สบายๆ ก็รู้สึกเหมือนมีมดไต่ไปทั้งตัว!

นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด

ที่น่ากลัวที่สุดคือ ในโชว์รูมที่ดานี่ทำงานอยู่ มีโซฟาแบบเดียวกันวางอยู่เต็มไปหมดเป็นร้อยตัว!

วินาทีนั้นดานี่อยากหนีออกไปจากที่นั่นทันที!

เธอรู้สึกว่าโซฟาเป็นร้อยตัวในโชว์รูมล้วนแผ่กลิ่นอายวังเวงน่าขนลุกออกมา!

แต่ในฐานะพนักงานต้อนรับหน้าร้านของแบรนด์โซฟา นี่คืองานของดานี่ บางครั้งเธอยังต้องทำหน้าที่เป็นพนักงานขาย แนะนำโซฟารุ่นนั้นรุ่นนี้ให้ลูกค้าอีกด้วย……

สรุปก็คือ

ช่วงนั้นดานี่ทำงานได้แย่มาก ในใจเกลียดปู้เยี่ยโหวเข้ากระดูกดำ ต้องใช้เวลาหลายวันถึงจะปรับตัวกลับมาได้

ด้วยเหตุนี้

เดือนที่แล้วที่《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》เอาผลงานของปู้เยี่ยโหวไว้เป็นเรื่องแรกอีกครั้ง ดานี่ก็เลือกที่จะเมินไปเลย

อ่านจากหลังมาหน้า!

ผลลัพธ์ก็เดาได้ไม่ยาก เรื่องสุดท้ายในวารสารฉบับที่แล้ว ก็เป็นผลงานของปู้เยี่ยโหวเหมือนกัน!

หลบตอนต้นได้!

แต่หนีตอนท้ายไม่พ้น!

วันนี้ดานี่สั่งซื้อ《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》อีกแล้ว

เปิดเรื่องแรกปุ๊บ ดานี่ก็หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ เป็นผลงานของปู้เยี่ยโหวจริงๆ ด้วย วารสารนี่จะยังดีอยู่ได้อีกไหมเนี่ย?

ทำไมทุกฉบับต้องมีปู้เยี่ยโหว!

ปู้เยี่ยโหวเป็นพ่อของวารสารพวกคุณหรือไง?

ดานี่บ่นในใจ ตั้งใจจะข้ามเรื่องสั้นของปู้เยี่ยโหวไปโดยไม่รู้ตัว แต่ชื่อเรื่องของผลงานครั้งนี้ของอีกฝ่ายกลับทำให้เธอรู้สึกขึ้นมาว่า ดูเหมือนก็ใช่ว่าจะรับไม่ได้นะ?

“บทกวีรับแสงตะวัน?”

แค่ชื่อเรื่องก็ไม่มีความรู้สึกสยองขวัญวังเวงเลยแม้แต่นิด

ตรงกันข้าม ชื่อเรื่องนี้ยังแฝงโทนสีอบอุ่นกลมกลืน ทั้งแสงแดดทั้งบทกวี

อ่านดูหน่อยแล้วกัน

ถ้ารู้สึกไม่ดีก็ข้ามไปทันทีก็ได้

สาเหตุหลักคือชื่อเรื่องสั้นของปู้เยี่ยโหวครั้งนี้ไม่ค่อยเข้ากับบรรยากาศของเรื่องก่อนๆ เลย ทำให้เธออดสงสัยขึ้นมาไม่ได้จริงๆ บางทีนี่อาจเป็นความซับซ้อนของธรรมชาติมนุษย์ ทั้งที่ไม่ได้ปลื้มนักเขียนคนนี้แท้ๆ

แค่คิดแวบเดียว

เรื่องราวก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

【ฉันลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ลุกขึ้นนั่งก็เห็นว่านี่เป็นห้องกว้างขวางที่มีข้าวของกระจัดกระจายอยู่ มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างเงียบๆ อยู่ไม่ไกลจากฉัน พอเห็นฉันตื่นขึ้นมา บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม】

มุมมองบุรุษที่หนึ่งแบบคลาสสิก

เรื่องทั้งหมดของปู้เยี่ยโหวล้วนเล่าด้วยมุมมองบุรุษที่หนึ่ง

แต่ตอนต้นของเรื่องสั้นนี้กลับไม่มีอะไรน่าขนลุก:

ผู้ชายคนหนึ่งสร้างหุ่นยนต์ขึ้นมาตัวหนึ่ง

หุ่นยนต์ตัวนี้ก็คือ “ฉัน”

ฉันถูกผู้ชายพาไปยังป่าแห่งหนึ่ง ที่นี่มีบ้านอยู่หลังหนึ่ง ไกลออกไปยังมีสุสานอยู่ด้วย

“ฉัน” ในเรื่องสงสัยมาก:

ทำไมเราต้องอาศัยอยู่ในป่า มนุษย์คนอื่นอยู่ที่ไหน?

ผู้ชายบอกว่า:

มนุษย์ติดเชื้อแบคทีเรียที่จู่ๆ ก็แผ่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า แทบจะตายไปหมดแล้ว

ก่อนจะติดเชื้อ เขากับลุงย้ายมาอยู่ที่นี่

น่าเสียดายที่ลุงของเขาก็ยังติดเชื้อแบคทีเรีย และตายไปนานแล้ว

สุสานที่อยู่ไกลออกไปจากบ้านหลังนั้นก็คือหลุมศพของลุงเขา

ชิๆ

ดานี่อ่านไปส่ายหัวไป

สมกับเป็นนายจริงๆ นะ ปู้เยี่ยโหว

เปิดเรื่องมาก็ยืมปากผู้ชายคนนี้ บอกอย่างเรียบเฉยไม่ยี่หระว่ามนุษย์แทบจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว

ถ้อยคำของปู้เยี่ยโหวคนนี้เย็นชาไร้หัวใจเหมือนเดิมเสมอ เวลาเขาบรรยายถึงชีวิตและความตาย มีความเป็นเหตุเป็นผลที่ทำให้คนต้องขมวดคิ้ว

ราวกับชีวิตและความตายก็แค่เรื่องง่ายๆ แค่นั้นเอง

ยังดีที่เรื่องนี้จนถึงตอนนี้ยังไม่มีองค์ประกอบน่าขนลุกโผล่มา

ดานี่อ่านต่อไป แล้วก็ยิ่งส่ายหัวแรงขึ้นกว่าเดิม

เพราะผู้ชายพูดอย่างเรียบเฉยว่า:

“เมื่อวานไปตรวจมา ผมก็ติดเชื้อแบคทีเรียแล้ว หลังจากผมตาย คุณแค่ขุดหลุมข้างหลุมศพของลุงแล้วฝังผมลงไปก็พอ นี่คือเหตุผลที่ผมสร้างคุณขึ้นมา”

เอาเข้าไป

ผู้ชายที่อาจเป็นตัวแทนชีวิตสุดท้ายบนโลกใบนี้ก็กำลังจะตายด้วย

ส่วน “ฉัน” ก็เป็นแค่หุ่นยนต์ตัวหนึ่ง

เรื่องนี้จนถึงตอนนี้ยังไม่ทำให้รู้สึกน่ากลัว แต่การบรรยายถึงชีวิตและความตายกลับยิ่งทำให้ดานี่รู้สึกถึงความไร้เยื่อใยและความเย็นชาของปู้เยี่ยโหว

ในวันต่อๆ มา

ฉันเริ่มดูแลชีวิตช่วงบั้นปลายของผู้ชายคนนี้

ในฐานะหุ่นยนต์ ฉันไม่มีความรู้สึก และไม่อาจเข้าใจความหมายของชีวิตและความตายได้

ผู้ชายตระหนักถึงข้อนี้ จึงพูดว่า:

“เพื่อให้คุณฝังผมได้อย่างถูกต้อง ผมอยากให้คุณเข้าใจว่า ‘ความตาย’ มันเป็นยังไง”

อ่านมาถึงตรงนี้

ดานี่ก็ขำขึ้นมา

ความตายมันเป็นยังไง?

ถ้อยคำที่เป็นเหตุเป็นผลแบบสุดขั้วของปู้เยี่ยโหวแบบนี้ จะเขียนถึงความหนักแน่นของชีวิตได้เหรอ?

จู่ๆ เธอก็รู้สึกอยากรู้ขึ้นมา:

ต่อจากนี้ปู้เยี่ยโหวจะเขียนเรื่อง “ความตาย” ยังไง

ถ้อยคำยังคงเป็นเหตุเป็นผลเหมือนเคย แต่มีรายละเอียดของชีวิตประจำวันเพิ่มเข้ามา

เราอาศัยอยู่ในป่า หน้าประตูมีแปลงผัก มักมีกระต่ายมาแอบกินผักบ่อยๆ

ฉันไม่มีอะไรทำ ก็เลยคิดจะจับกระต่าย

แต่ฉันได้รับสมรรถภาพมาแค่เท่ากับผู้หญิงวัยผู้ใหญ่คนหนึ่ง จะไล่ตามกระต่ายให้ทันเป็นไปไม่ได้

กระต่ายเหมือนจะหัวเราะเยาะฉัน แวบเดียวก็หายลับเข้าไปในป่า

ผู้ชายดูมีความสุขมาก หัวเราะไม่หยุด

เขาหัวเราะไปพูดไป “ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ก็จะค่อยๆ เหมือนมนุษย์มากขึ้นเองแหละ”

กลับมาถึงบ้านผู้ชายก็ยังหัวเราะอยู่ ถึงฉันจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกคันยุบยิบ อุณหภูมิร่างกายเริ่มสูงขึ้น ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ได้แต่เกาหัว

อย่างนี้นี่เอง

ดูท่านี่คงเป็นความรู้สึกที่เรียกว่า “เขินอาย” สินะ

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกรำคาญเขาที่เอาแต่หัวเราะอยู่ได้ขึ้นมานิดหน่อย

ตอนกินข้าวกลางวัน เขาเคาะโต๊ะสองครั้งเพื่อเรียกความสนใจจากฉัน

ฉันที่กำลังซดซุปอยู่เงยหน้ามองเขา

เขาใช้ส้อมจิ้มผักขึ้นมา บนนั้นมีรอยกระต่ายแทะอยู่เต็มไปหมด

“ทำไมในสลัดกับซุปของผมมีแต่ผักที่โดนกระต่ายแทะ แต่ของที่คุณกินไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยล่ะ?”

“คงเป็นเรื่องบังเอิญมั้ง เป็นเรื่องของความน่าจะเป็น”

ฉันตอบพลางกินสลัดผักที่ไม่โดนกระต่ายแทะ

ดานี่หลุดหัวเราะพรืดออกมา

ไม่คิดเลยว่าปู้เยี่ยโหวจะเขียนเนื้อเรื่องตลกขบขันแบบนี้ได้ด้วย

ถึงจะไม่ปลื้มปู้เยี่ยโหว แต่ดานี่ก็ต้องยอมรับว่าการบรรยายรายละเอียดชีวิตประจำวันช่วงนี้ดีมาก ให้ความรู้สึกที่ทำให้ใจคนอบอุ่นขึ้นมา

หุ่นยนต์เริ่ม “เขินอาย”

หุ่นยนต์เรียนรู้ที่จะ “แกล้ง”

อย่างที่ผู้ชายพูดไว้ “ฉัน” ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ก็ค่อยๆ เหมือนมนุษย์มากขึ้นเรื่อยๆ

“ดูไม่ค่อยเหมือนสไตล์ก่อนหน้านี้ของปู้เยี่ยโหวเลยแฮะ”

ดานี่พึมพำกับตัวเอง

เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป

ผู้ชายบอกว่าเขาเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งสัปดาห์ก็จะตาย ดูเหมือนว่าการตรวจที่ถูกต้องจะทำให้รู้วันตายได้ แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจความหมายของความตายอยู่ดี

ในฐานะหุ่นยนต์ ความตายของฉันถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว

ฉันเอาข้อมือแนบหู ได้ยินเสียงมอเตอร์ชัดเจน ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก ทีละวินาที พอมอเตอร์หยุดทำงาน ฉันก็จะตายเหมือนกัน……

ตอนที่ชีวิตของผู้ชายเหลืออีกห้าวัน

กระต่ายมาแอบกินใบผักในแปลงอีกแล้ว ฉันยังอยากจับเจ้าตัวเล็กนี่ให้ได้ จึงพุ่งออกไปโดยไม่ลังเล

ฝนเริ่มตกลงมาจากฟ้า

ฉันไล่ตามกระต่ายไปจนถึงริมหน้าผา

สัตว์ตัวเล็กขนสีขาวตัวนี้ไม่มีทางหนี จึงปล่อยให้ฉันกอดมันไว้อย่างเงียบๆ ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นเล็กๆ ในมือ ดูเหมือนจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น

หน้าผาก็เริ่มถล่ม

ฉันร่วงลงไปอย่างแรง ในอ้อมแขนกอดกระต่ายไว้แน่น

ทันทีที่กระแทกพื้น แรงกระแทกรุนแรงก็พุ่งทะลุไปทั้งร่าง ร่างกายของฉันเสียหายไปครึ่งหนึ่ง ขาข้างหนึ่งหัก มีรอยแยกขนาดใหญ่ตั้งแต่ท้องไปจนถึงอก แต่สำหรับหุ่นยนต์แล้วไม่ถึงตาย

ฉันมองดูกระต่ายที่อยู่ตรงหน้าอก

บนขนสีขาวมีอะไรสีแดงๆ อยู่ ฉันรู้ว่านั่นคือเลือด

ร่างของกระต่ายค่อยๆ เย็นลง อุณหภูมิร่างกายเหมือนจะไหลหายไปจากระหว่างข้อมือของฉัน

ฉันใช้สองมือกอดกระต่ายกลับบ้าน เดินกะเผลกด้วยขาข้างเดียว แถมยังมีของร่วงหล่นออกมาจากร่างกายเป็นระยะ

ฝนตกหนักไม่หยุดแม้แต่ขณะเดียว

ฉันกลับถึงบ้านอย่างยากลำบากแล้วถามผู้ชายว่า ช่วยกระต่ายตัวนี้ได้ไหม?

ผู้ชายส่ายหัว บอกว่ากระต่ายทนแรงกระแทกตอนตกลงมาไม่ไหว มันตายในอ้อมแขนของฉันแล้ว

ฉันนึกถึงกระต่ายที่กระโดดโลดเต้นมีชีวิตชีวาตอนที่ฉันวิ่งไล่ตามมันสุดชีวิตอยู่ระหว่างแปลงผัก แล้วมองดูกระต่ายตรงหน้าที่ขนสีขาวถูกย้อมเป็นสีแดง ดวงตาหรี่ลงเป็นเส้นตรง ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

“อา…… อา……”

ฉันอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดไม่ออกสักคำ

ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกในอก ฉันน่าจะเป็นสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับความเจ็บปวดเลยแท้ๆ

แต่ทำไมฉันถึงเจ็บล่ะ?

ฉันที่หมดเรี่ยวแรงทรุดตัวคุกเข่าลง

ฉันได้รับฟังก์ชันหลั่งน้ำตามาด้วย

เขามองฉันด้วยสายตาที่โศกเศร้าถึงขีดสุด แล้วพูดว่า:

“นี่แหละคือความตาย”

ฉันใช้สองมือกุมหัว ฉันเข้าใจแล้ว ความตายก็คือความเจ็บปวดในยามที่สูญเสียบางสิ่งไป

……

ดานี่รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกระตุกวูบอย่างแรง

ก่อนหน้านี้เธอคิดว่า นักเขียนอย่างปู้เยี่ยโหวที่ในงานเขียนมีคนตายเป็นว่าเล่น จะเขียนถึงความหมายของชีวิตและความตายได้ดีจริงๆ เหรอ?

ตอนนี้เธอรู้แล้ว

ไม่ใช่ว่าปู้เยี่ยโหวไม่เข้าใจ——

ความตายก็คือความเจ็บปวดในยามที่สูญเสียบางสิ่งไป

เรื่องนี้ใช้มุมมองของหุ่นยนต์บรรยายถึงความตาย ซึ่งควรจะเป็นเหตุเป็นผลและเย็นชา แต่พออ่านมาถึงตรงนี้ เธอกลับตาแดงๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เรื่องยังไม่จบ

ตอนที่ผู้ชายกำลังซ่อมร่างกายที่เสียหายของฉัน ฉันโกรธใส่เขาเป็นครั้งแรก:

“ฉันเกลียดคุณ!”

ทำไมต้องสร้างฉันขึ้นมาด้วย?

ถ้าไม่ได้ถือกำเนิดบนโลกใบนี้ ถ้าไม่ได้ไปชอบอะไรเข้า ฉันก็คงไม่กลัวความตายและการพลัดพรากขนาดนี้

ฉันร้องไห้จนพูดไม่ออก

ฉันชอบผู้ชายคนนี้

แต่ผู้ชายคนนี้สร้างฉันขึ้นมา ก็แค่อยากให้ฉันฝังศพของเขาเท่านั้น

ถ้าต้องเจ็บปวดขนาดนี้ ไม่มีหัวใจเสียยังดีกว่า ฉันเกลียดหัวใจดวงนี้ที่เขามอบให้ฉัน

เขาแสดงสีหน้าเศร้าสร้อย

ชีวิตของเขาก็กำลังค่อยๆ หมดลงไปทีละน้อย

ฉันคิดว่าอีกไม่นานเขาก็คงไม่ขยับเหมือนกระต่ายตัวนั้น

“เหลืออีกกี่ชั่วโมง?”

ในช่วงนับถอยหลังสุดท้ายของชีวิตเขา ฉันมองออกไปข้างนอกแล้วถามเขา

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วบอกฉันว่าชีวิตของเขาเหลืออีกกี่วินาที

ฉันมีข้อสงสัยข้อหนึ่ง

ถ้าตายเพราะเชื้อโรค จะตรงเวลาได้แม่นยำขนาดนี้เลยเหรอ?

“ผมก็รู้เวลาตายของตัวเองได้แม่นยำเหมือนกัน เพราะหุ่นยนต์อย่างผมถูกกำหนดเวลาหยุดทำงานไว้ตั้งแต่แรก แล้วคุณก็เหมือนกัน……”

ทำไมคุณต้องแสร้งเป็นมนุษย์ด้วย?

ฉันเอาหูแนบอกเขา ได้ยินเสียงมอเตอร์แผ่วเบาในร่างกายของเขา

วารสารพลิกมาถึงตรงนี้

มือของดานี่ก็ชะงักลงกะทันหัน

จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงความโศกเศร้าอันใหญ่หลวง ขณะเดียวกันก็เบิกตากว้างด้วยความตะลึง นี่เป็นการหักมุมที่สั่นสะเทือนใจคน!

ที่แท้ผู้ชายคนนี้ก็เป็นหุ่นยนต์เหมือนกัน!

ปู้เยี่ยโหวถนัดเขียนการหักมุมครั้งใหญ่ไว้ตอนจบเรื่อง แต่การหักมุมครั้งนี้ สิ่งที่สั่นสะเทือนกลับเป็นจิตใจ

แก่นของเรื่องถูกยกระดับขึ้นแล้ว!

ความเข้าใจต่อความตายของ “ฉัน” ในตอนต้นคือ: ความเจ็บปวดในยามที่สูญเสียบางสิ่งไป

แต่ตรงนี้เรื่องไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ที่จริงกำลังบอกว่า ชีวิตคือการเติบโตและการสืบทอด!

นี่แหละคือความหมายของชีวิต!

ดานี่ไม่อยากยอมรับ แต่เธอถูกสะเทือนใจอย่างลึกซึ้งจริงๆ

เธอนึกถึงวันที่ตาจากไป ท่านยิ้มพลางกุมมือเธอไว้แน่น

ที่แท้ในวินาทีแห่งความตาย การมีใครสักคนจับมือตัวเองไว้ เป็นเรื่องที่ทำให้คนอุ่นใจได้ถึงเพียงนี้

ในใจเธอไม่เคยปล่อยวางเรื่องตาได้เลย แต่ตอนนี้ดานี่เพิ่งตระหนักว่า รอยยิ้มที่ผู้เฒ่าใจดีคนนั้นเผยออกมาก่อนจากไป ที่จริงคือความปล่อยวางต่อชีวิต และความสงบนิ่งต่อความตาย

ลุงในเรื่องตายไปแล้วสองร้อยปี

หลายปีมานี้ผู้ชายคิดถึงลุงที่สร้างตัวเองขึ้นมามาตลอด

ผู้ชายที่ได้รับชีวิตและความเป็นมนุษย์มา ในที่สุดก็พังทลายลงในความเดียวดายตลอดสองร้อยปี เขาจึงสร้างฉันขึ้นมา มอบความเป็นมนุษย์และชีวิตให้ฉันเช่นเดียวกัน ชีวิตย่อมโหยหาการมีอีกชีวิตหนึ่งอยู่เคียงข้างเสมอ

ฉันให้อภัยเขาแล้ว

เพราะฉันรู้แล้วว่าตอนที่เขาสร้างฉันขึ้นมา เขารู้สึกอย่างไร บางทีต่อไปฉันก็อาจทำเรื่องเดียวกัน ในวินาทีนี้ฉันกอดเขาไว้แน่น

“ขอบคุณที่สร้างฉันขึ้นมา”

ความรักและการสูญเสียทำให้หัวใจคนกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ถ้าเป็นแบบนี้ ทำไมไม่สร้างฉันให้เป็นตุ๊กตาไร้หัวใจที่ไม่รักอะไรเลยไปเสียล่ะ

ฉันเคยคิดแบบนั้น

แต่ตอนนี้ฉันขอบคุณผู้ชายคนนี้

【ถ้าไม่ได้ถือกำเนิดบนโลกใบนี้ ฉันก็คงไม่ได้เห็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่บนเนินเขา ถ้าไม่มอบหัวใจให้ฉัน ฉันก็คงไม่อาจมองรังนกอย่างมีความสุข และคงไม่ขมวดคิ้วเพราะความขมของกาแฟ ได้สัมผัสทุกประกายแสงบนโลกใบนี้ นี่เป็นเรื่องที่มีคุณค่าเพียงใดกัน】

ชีวิต

ความตาย

ตัวเอกทั้งสองของเรื่องนี้ คือหุ่นยนต์สองตัว

แต่ดานี่ไม่อาจมองตัวละครทั้งสองนี้เป็นแค่หุ่นยนต์ได้อีกต่อไป

ก็เหมือนในโลกของมนุษย์ เด็กๆ ก็คงมีความรู้สึกแบบนี้ต่อพ่อแม่ การสืบทอดของมนุษย์ก็เป็นแบบนี้

พวกเรารุ่นแล้วรุ่นเล่า เรียนรู้ความรักและความตาย

มีชีวิตรอดอยู่ในวัฏจักรของแสงสว่างและความมืด จนกระทั่งลูกๆ เติบโตขึ้น แล้วสานต่อสิ่งที่พ่อแม่เคยทำ

จู่ๆ ดานี่ก็เข้าใจปู้เยี่ยโหว บางทีอาจเป็นเพราะเขาเข้าใจชีวิตและความตายมากพอ ถ้อยคำของเขาถึงเย็นชาเสมอ แต่นั่นก็อาจเป็นการให้เกียรติแบบหนึ่ง

หรือจะเรียกว่าความยำเกรงก็ได้

“บางทีภายใต้เปลือกนอกที่มืดหม่นของปู้เยี่ยโหว ก็อาจมีหัวใจที่อบอุ่นอยู่ ฉันไม่ควรเกิดอคติเพียงเพราะเรื่องไม่กี่เรื่องก่อนหน้านี้ เหมือนเรื่อง《บทกวีรับแสงตะวัน》นี้ เขาเป็นนักเขียนที่ควรค่าแก่การยอมรับ……”

คิดแบบนี้แล้ว

ดานี่ก็พลิกไปที่เรื่องสุดท้าย

ไม่ผิดคาด เรื่องสุดท้ายก็เป็นผลงานของปู้เยี่ยโหวเหมือนกัน

เธออ่านเรื่องที่ปู้เยี่ยโหวเขียนต่อด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

เรื่องสุดท้ายชื่อ《คู่สามีภรรยาที่เหินห่าง》

อ่านไปได้ครึ่งเรื่อง

ดานี่ก็ปิดวารสารลงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วพึมพำเสริมกับตัวเองประโยคหนึ่ง:

“ถือว่าฉันไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง