บทที่ 59 จุดเปลี่ยนผ่านของปู้เยี่ยโหว

หลายวันต่อมา

ที่สตูดิโอคุนเผิง

เจียงเฉิงกำลังศึกษารายการวาไรตี้《ผมคือนักร้อง》

เจ้านายทำเป็นหลายอย่างเกินไป เขาต้องตามฝีเท้าเจ้านายให้ทัน

ไม่หวังว่าตัวเองจะรู้ไปทุกเรื่องแบบเจ้านาย แต่อย่างน้อยก็ต้องคุยกันรู้เรื่องหน่อยสิ

ทันใดนั้น

มือถือก็ดังขึ้น

เจียงเฉิงกดรับ ปลายสายมีเสียงหนึ่งดังมา:

“ขอโทษนะครับ ใช่อาจารย์ฉู่ฉือหรือเปล่าครับ?”

ฉู่ฉือ? นั่นมันร่างแยกใหม่ของเจ้านายไม่ใช่เหรอ? เจียงเฉิงตั้งตัวได้ รีบรวบรวมสติอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า:

“ผมเป็นผู้จัดการส่วนตัวของอาจารย์ฉู่ฉือ ผมแซ่เจียง มีธุระอะไรบอกผมได้เลยครับ”

“สวัสดีครับคุณเจียง”

เสียงจากปลายสายสุภาพมาก:

“ผมเป็นเจ้าหน้าที่ของหั่วเซาอวิ๋นครับ เมื่อไม่กี่วันก่อนอาจารย์ฉู่ฉือเข้าร่วมกิจกรรมมหกรรมเพลงกู่เฟิงบนแพลตฟอร์มของเรา เพลง《หิมะตกบนสะพานหัก》ของท่านได้รับการตัดสินให้เป็นอันดับหนึ่ง ที่โทรมาก็เพื่อแจ้งข่าวดีนี้ และอีกเรื่องคืออยากเชิญคุณหรืออาจารย์ฉู่ฉือมาเซ็นสัญญาแบ่งส่วนแบ่งด้วยครับ”

“ได้ครับ ตอนบ่ายผมไปได้”

น้ำเสียงเจียงเฉิงสงบนิ่ง ราวกับคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้ตั้งนานแล้ว

อีกฝ่ายบอกที่อยู่มา แสดงความยินดีอีกหลายประโยค แล้วก็วางสาย

ทันทีที่สายตัด ความสงบบนใบหน้าเจียงเฉิงก็หายวับไปหมดสิ้น เขานั่งบนเก้าอี้แล้วโยกตัวอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังฟังดีเจสุดมันอยู่

รู้อยู่แล้ว!

ฉันรู้อยู่แล้ว!

ขอแค่เจ้านายบอกว่าตัวเองทำอะไรเป็น ก็ต้องทำเป็นจริงๆ แน่นอน แต่งเพลงก็เป็นแบบนี้ เขียนหนังสือก็เป็นแบบนี้ เขียนบทละครก็เป็นแบบนี้ ทำรายการวาไรตี้ก็เป็นแบบนี้ ร้องเพลงก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน!

อ๊ากกกกก!

พอระบายความตื่นเต้นออกไปจนหมดแล้ว เจียงเฉิงก็สูดหายใจลึก จากนั้นก็โทรแจ้งข่าวนี้ให้เจ้านาย

“ผมรู้แล้ว”

น้ำเสียงของหลินจือไป๋สงบนิ่งมาก

พอสัมผัสได้ถึงความสุขุมแบบผู้แข็งแกร่งของเจ้านาย เจียงเฉิงก็รู้สึกละอายใจ เขารู้สึกว่าท่าทางตื่นเต้นของตัวเองเมื่อครู่ช่างเหมือนคนไม่เคยเห็นโลกกว้างเสียจริง

อีกด้านหนึ่ง

หลังวางสาย หลินจือไป๋ก็ลุกขึ้นทันที ส่ายหัวส่ายหางเลียนแบบเกาฉีเฉิ่งใน《กวาดล้าง》

เย่!

ฉันพิสูจน์ได้แล้วว่าหั่วเซาอวิ๋นไม่ได้ล็อกผล!

นี่เป็นเรื่องที่น่าดีใจมาก ตอนที่ดีใจขนาดนี้ต้องจับรางวัลสักรอบฉลองหน่อยแล้ว!

“เฟยหง”

หลินจือไป๋เรียกระบบออกมา “ผมจะจับรางวัล”

วินาทีต่อมาวงล้อจับรางวัลก็ปรากฏขึ้น หลินจือไป๋เริ่มสั่งจับรางวัล

ติ๊งต่อง

ระบบ:【ยินดีด้วยค่ะโฮสต์ คุณได้รับเพลง《คนอย่างฉัน》】

หืม?

เพลงของเหมาเหมา?

เพลงนี้ความยากไม่สูง หลินจือไป๋ร้องเองได้ แต่คิดดูดีๆ แล้ว เขาตัดสินใจเก็บไว้ให้หลินโส่วจัว

หลินโส่วจัวจะเข้าร่วม《ผมคือนักร้อง》

ถ้าเจอวิกฤตจะโดนคัดออก เพลงนี้อาจช่วยหลินโส่วจัวไว้ได้

น่าเสียดายที่ระยะสั้นคงยังไม่ได้ใช้แน่ๆ รายการวาไรตี้ของพี่ชายยังไม่ได้เริ่มบันทึกเทปเลย จับรางวัลต่อดีกว่า

ติ๊งต่อง

ผลการจับรางวัลครั้งที่สองออกมาแล้ว

ระบบ:【ยินดีด้วยค่ะโฮสต์ คุณได้รับรายการวาไรตี้《ผมรักเนื้อเพลง》】

หลินจือไป๋ผิดหวังอยู่บ้าง

ดวงธรรมดาๆ จับได้รายการวาไรตี้แนวดนตรีอีกแล้ว

รายการวาไรตี้นี้ถึงจะมีมูลค่าไม่เลว แต่เทียบกับ《ผมคือนักร้อง》แล้วก็ยังด้อยกว่าขั้นหนึ่ง

ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง

ต้องคิดดูก่อนว่าจะจัดการยังไง

ระยะสั้นก็ยังไม่ได้ใช้เหมือนกัน

หลินจือไป๋เปิดการจับรางวัลครั้งที่สามทันที

ระบบ:【ยินดีด้วยค่ะโฮสต์ คุณได้รับนิยาย《ร้านชำแก้ทุกข์》】

ฮ่า

ในที่สุดหลินจือไป๋ก็ยิ้มออก นิยายเรื่องนี้น่าสนใจ

ตอนนี้ผู้อ่านส่วนใหญ่คิดว่าปู้เยี่ยโหวเป็น “ไอ้โรคจิต” สไตล์การเขียนมืดหม่นบิดเบี้ยวถึงขีดสุด สยองขวัญ พิสดาร และลี้ลับคือป้ายประจำตัวของเขา

ทว่า

《ร้านชำแก้ทุกข์》ที่หลินจือไป๋จับได้ตอนนี้ กลับมีสไตล์ที่สวนทางกับผลงานก่อนหน้าของปู้เยี่ยโหวโดยสิ้นเชิง นี่เป็นผลงานที่เยียวยาจิตใจอย่างยิ่งทั้งตัวเรื่องและถ้อยคำ

ใช่แล้ว

เยียวยาใจ ไม่ใช่ทำร้ายใจ

รอให้ปู้เยี่ยโหวเขียนเรื่องสั้นที่มืดหม่นถึงขีดสุดพวกนั้นจนจบ แล้วค่อยปล่อย《ร้านชำแก้ทุกข์》 ผู้อ่านต้องประหลาดใจมากแน่ๆ

“โอกาสในการเปลี่ยนแนว”

รอให้รวมเรื่องสั้นสุดหลอนของโอตสึอิจิเผยแพร่จนครบ

นิยายแนวเยียวยาใจเรื่องนี้ก็จัดลงได้พอดี

ต้องทำให้ปู้เยี่ยโหวกลายเป็น “นักเขียนสายโรคจิตมืดหม่น” ในใจทุกคนให้สมบูรณ์เสียก่อน นิยายเรื่องนี้ถึงจะสร้างความตัดกันที่เกินจริงพอ

พอแล้ว ไม่จับรางวัลแล้ว

หลินจือไป๋ปวดใจหนัก รอบนี้ใช้ค่าชื่อเสียงไปหนักเกินไป

ต้องเติมพลังกลับคืนมาบ้างแล้ว ต่อไปยังต้องอาศัยชื่อเสียงสั่งทำผลงานอีก

……

เดือนพฤศจิกายนจบลงในที่สุด เดือนนี้ไม่มีไป๋ตี้และไม่มีโจวหานจิ้น ชาร์ตประจำซีซันเปล่าเปลี่ยวดั่งหิมะ

คำประเมินในวงการคือ:

สนุกสู้เดือนตุลาคมไม่ได้เลย

ยังไงเรื่องที่นักร้องระดับสองเกาะขาเจ้าพ่อแต่งเพลงแล้วโค่นราชาเพลงลงได้ทั้งเป็น ก็อาจจะได้เห็นแค่ปีหรือสองปีครั้ง

หายากแค่ไหนกันเชียว

ไม่อย่างนั้นราชาเพลงโจวคงไม่ถึงกับดิ้นรนหาบันไดลงให้ตัวเองแบบสุดชีวิตในศึกเดือนตุลาคมครั้งนั้นหรอก

แน่นอน

ไป๋ตี้ไม่ใช่เจ้าพ่อแต่งเพลง แค่บางครั้งคนทั่วไปก็ยกยอนักแต่งเพลงที่เก่งๆ ด้วยคำนี้บ้าง เหมือนเวลาชมนักแสดงคนไหนว่าเก่ง ทุกคนก็จะเรียกว่า “ราชาภาพยนตร์”

ส่วนนักแสดงคนนั้นเคยได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจริงหรือเปล่า? ไม่สำคัญ

สรุปก็คือศึกใหญ่เดือนตุลาคมครั้งนั้นทำให้ทุกคนยังค้างคาใจ เลยรู้สึกว่าชาร์ตประจำซีซันเดือนพฤศจิกายนไม่ค่อยน่าสนใจ

และตอนนี้เดือนธันวาคมมาถึงแล้ว

คนในวงการหลายคนเปิดดูชาร์ตประจำซีซันทันที ตั้งใจจะหาเรื่องสนุกใหม่ๆ แต่ก็ไม่เจอข่าวใหญ่อะไร

“ยังไม่มีไป๋ตี้อีก”

“คงโดนรีดของในคลังจนเกลี้ยงแล้ว ระยะสั้นนี้คงไม่ได้เห็นเขาบนชาร์ตประจำซีซันแล้วล่ะ”

“ราชาเพลงโจวก็ไม่มีเพลงใหม่”

“ไม่มีราชาเพลงโจวแต่มีราชินีเพลงหลี่นะ”

“ราชินีเพลงหลี่ทำไมเหรอ?”

“นายไม่ตามข่าวซุบซิบเลยเหรอ ราชินีเพลงหลี่กับราชาเพลงโจวมีข่าวลือกันอยู่ สงสัยว่าจะเป็นแฟนกัน”

“พรืด! ลี่เซียวกับโจวหานจิ้นเป็นคู่กันเหรอ?”

“พวกเขาบอกว่าเป็นเพื่อนกัน จริงเท็จแยกยาก แต่ฉันว่าเรื่องนี้อาจจะจริง ถ้าสองคนนี้คบกันก็เป็นเรื่องราวงดงามของวงการเพลงเลยนะ”

คนในวงการต่างวิพากษ์วิจารณ์

หัวข้อค่อยๆ เปลี่ยนไปทางเรื่องซุบซิบ

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน พวกนกฮูกราตรีกำลังออกโลดแล่น ส่วนหลินจือไป๋หลับไปแล้ว

และในเวลานี้เอง

เจียงเฉิงก็เปิดชาร์ตประจำซีซันที่บ้านเช่นกัน ค้นหา《หิมะตกบนสะพานหัก》เขาเซ็นสัญญากับแพลตฟอร์มหั่วเซาอวิ๋นเรียบร้อยแล้ว เพลงนี้ปล่อยวันนี้พอดี

“ชาร์ตประจำซีซันอันดับ 342?”

เพลงใหม่ของทุกเดือนจะแสดงอันดับในชาร์ตประจำซีซันของเพลง

แค่เปิดช่องข้อมูลที่เกี่ยวข้องของเพลงก็เห็นได้ ไม่ต้องให้ผู้ใช้ไล่หาตามชาร์ตประจำซีซัน

และอันดับเริ่มต้นของ《หิมะตกบนสะพานหัก》ก็ย่ำแย่อย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่มีการโปรโมตก็ไม่ไหวจริงๆ

เจียงเฉิงขมวดคิ้ว เพลงใหม่ที่ปล่อยในแต่ละเดือนมีมากเกินไปมากๆ

ถ้าไม่มีแพลตฟอร์มแนะนำหรือช่องทางโปรโมต ผู้ใช้ก็มองไม่เห็นเพลงนี้เลย

ถึง《หิมะตกบนสะพานหัก》ของฉู่ฉือจะได้รางวัลอันดับหนึ่งของมหกรรมเพลงกู่เฟิงของหั่วเซาอวิ๋น ได้ช่องแนะนำบนหน้าแรกมา แต่การแนะนำนี้มีเวลาแค่วันเดียว แถมตอนนี้ยังไม่ถึงคิวด้วย

ต้องต่อคิว!

เพราะหั่วเซาอวิ๋นเซ็นสัญญาโปรโมตกับบริษัทเพลงหลายแห่ง

ช่องแนะนำของแพลตฟอร์มในวันแรก ถูกบริษัทเพลงใหญ่ๆ เหมาไปหมดแล้ว

โดยเฉพาะช่องแนะนำไม่กี่ช่องที่มียอดผู้เข้าชมสูงที่สุด ตอนนี้ล้วนแขวนเพลงใหม่ที่บริษัทระดับท็อปสามผลิตออกมาในเดือนนี้

เรื่องนี้ในสัญญาที่เจียงเฉิงเซ็นมีระบุไว้เป็นพิเศษว่า:

ต้องรอถึงเช้ามืดวันที่สาม《หิมะตกบนสะพานหัก》ถึงจะได้คิวช่องแนะนำบนหน้าแรกนั้น

แค่นี้ก็ยังเป็นเพราะอาศัยกิจกรรมแย่งมาได้

ถ้าเพลงนี้ไม่ได้รางวัลอันดับหนึ่งของกิจกรรมมหกรรมเพลงกู่เฟิง ต่อให้《หิมะตกบนสะพานหัก》มีช่องแนะนำ ก็ต้องอยู่ตามซอกมุมที่ไม่มีใครมองแน่นอน

ยังดีที่……

นอกจากช่องแนะนำที่แพลตฟอร์มจัดให้แล้ว แอปยังมีฟังก์ชันโปรโมตอัตโนมัติด้วย

ก็คือตอนที่ผู้ใช้ฟังเพลงไหนสักเพลง ข้างๆ จะมีช่องแนะนำ “เพลงแนวเดียวกัน”

นอกจากนี้

ในแอปยังมีฟังก์ชัน “เดาใจเพลงที่คุณชอบ” ที่จะสุ่มเจอเพลงใหม่บางเพลงที่ไม่ได้ถูกแนะนำด้วย

“มิน่าทำเพลงอิสระถึงได้ยาก”

อิงต้นไม้ใหญ่ย่อมได้ร่มเงา ไม่มีบริษัทหนุนหลังเพลงก็ไม่ได้รับการแนะนำ ไม่ได้รับการแนะนำเพลงก็ได้แต่อาศัยการเปิดตัวแบบสุ่มประทังชีวิตไปวันๆ

มีความหมายของวงจรอุบาทว์อยู่บ้าง

เจียงเฉิงประเมินว่าก่อนจะได้ขึ้นแนะนำ《หิมะตกบนสะพานหัก》คงได้ยอดดาวน์โหลดไม่มากนัก เลยไปอาบน้ำเข้านอนซะเลย

รอให้ถึงคิวแนะนำแล้วค่อยว่ากัน

ทางตะวันออกไม่สว่าง ทางตะวันตกก็สว่างแทน ร่างแยกฉู่ฉือนี้ตอนนี้ยังไม่ได้สร้างคลื่นอะไร แต่เจ้านายยังมีร่างแยกอีกร่างนี่นา

ปู้เยี่ยโหว!

《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》ฉบับล่าสุด ลงเรื่องสั้นสองเรื่องของปู้เยี่ยโหวอีกครั้ง

เรื่องหนึ่งชื่อ《บทกวีรับแสงตะวัน》

อีกเรื่องชื่อ《คู่สามีภรรยาที่เหินห่าง》

เหมือนฉบับที่แล้ว สองเรื่องนี้ยึดตำแหน่งเรื่องแรกและเรื่องสุดท้ายของ《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》อีกครั้ง

อ่านจากหน้าไปหลังก็เริ่มที่ปู้เยี่ยโหว

อ่านจากหลังไปหน้าก็ยังเริ่มที่ปู้เยี่ยโหว

ใช้คำบ่นของผู้อ่านบางคนในเว็บบอร์ดก็คือ หนีวันขึ้นหนึ่งค่ำพ้น ก็หนีวันสิบห้าค่ำไม่พ้น

วันรุ่งขึ้น

ร้านหนังสือใหญ่ๆ เพิ่งเปิดประตูก็คึกคักขึ้นมาทันที

นักเรียนหนุ่มสาวหลายคนสะพายกระเป๋า เดินเข้าร้านหนังสือกันเป็นกลุ่ม อ้าปากก็ขอซื้อ《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》ฉบับล่าสุดของนาเซินบุ๊คส์ทันที

เจ้าของร้านหนังสือไม่แปลกใจเลยสักนิด

เพราะปู้เยี่ยโหว ยอดขายของ《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》ในช่วงไม่กี่เดือนมานี้จึงดีมาก

ใช่แล้ว

แม้แต่เจ้าของร้านหนังสือหลายคนก็ยังเคยได้ยินชื่อ “ปู้เยี่ยโหว” คนนี้

ยังไงเจ้าของร้านหนังสือก็ต้องทำการสำรวจตลาดเหมือนกัน ต้องรู้ให้ได้ว่าทำไม《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》ถึงได้รับความนิยมขนาดนี้ในช่วงไม่กี่เดือนมานี้

คำตอบที่ได้ในที่สุดคือ:

คนจำนวนมากซื้อวารสารก็เพราะปู้เยี่ยโหว

เป็นไปตามคาด นักเรียนมัธยมปลายหลายคนพอซื้อวารสารได้ก็เริ่มเปิดอ่านไปคุยกันไป:

“ฮ่าๆ!”

“เรื่องแรกเป็นปู้เยี่ยโหวจริงๆ ด้วย!”

“นายควรพูดว่าเรื่องสุดท้ายก็ยังเป็นปู้เยี่ยโหวจริงๆ ด้วยสิ!”

“ปู้เยี่ยโหวเก่งจัง ทุกเดือนมีเรื่องใหม่ตลอด!”

“นักเขียนหน้าใหม่ช่วงแรกๆ ก็เขียนเยอะทั้งนั้นแหละ น่าจะเป็นผลงานที่สะสมไว้ก่อนเดบิวต์”

“ชอบปู้เยี่ยโหวที่สุดเลย!”

“ก่อนหน้านี้นายชอบอาจารย์หลางเมี่ยที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

“เปลี่ยนใจแล้ว หลางเมี่ยไม่โรคจิตเท่าอาจารย์ปู้เยี่ยโหวหรอก!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง