บทที่ 58 ฉู่ฉือคนนี้มาถล่มมือใหม่ชัดๆ

เสี่ยวหูเป็นบรรณาธิการดูแลกิจกรรม【มหกรรมเพลงกู่เฟิง】ของหั่วเซาอวิ๋น

ที่จริงนี่เป็นกิจกรรมเล็กๆ แต่คนที่สมัครเข้าร่วมกลับมีไม่น้อยเลย แต่ละวันได้รับเพลงเข้ามาจำนวนมหาศาล

ยังไงรางวัลสามอันดับแรกก็คือการได้ขึ้นแนะนำบนหน้าแรก

สำหรับบริษัทเพลงเล็กๆ และศิลปินอิสระในทวีปฉินแล้ว นี่เป็นสิ่งล่อใจที่มากเกินไป!

เพราะทรัพยากรระดับนี้ปกติมีแต่เพลงที่ผลิตโดยบริษัทเพลงขนาดใหญ่เท่านั้นถึงจะได้ใช้

ต่อให้เพลงได้ขึ้นแขวนบนหน้าแรกแค่วันเดียว ยอดผู้เข้าชมก็มหาศาลจนน่าตกใจแล้ว ใครใช้ให้จำนวนผู้ใช้ของหั่วเซาอวิ๋นติดอันดับต้นๆ ของทวีปฉินล่ะ?

ที่น่าเสียดายคือ:

ฝีมือของบริษัทเล็กๆ และศิลปินอิสระพวกนี้ยังไงก็มีจำกัด

ด้วยหน้าที่การงาน ช่วงหลายวันมานี้เสี่ยวหูฟังเพลงกู่เฟิงสารพัดแบบมาตลอด ตอนนี้ชักจะหัวหมุนมึนตึ้บแล้ว

ในนั้นมีผลงานที่ทำให้เขาประทับใจน้อยมาก

ถ้าเนื้อร้องไม่กลวงเปล่าไร้สาระ ก็เอาแต่ประดับคำหรูหราเรียงกันไปเรื่อย

ไม่ก็เนื้อร้องยังพอไปวัดไปวาได้ แต่ทำนองกลับธรรมดาจืดชืดเกินไป

นี่ล้วนเป็นโรคประจำของเพลงกู่เฟิง ทุกคนก็พอๆ กัน จะโดดเด่นขึ้นมาไม่ใช่เรื่องง่าย

ฟังไปอีกเพลง เสี่ยวหูเกือบจะขว้างหูฟังทิ้งไปแล้ว

แสบหู!

เลียนแบบ《แสงจันทร์》ชัดๆ!

เลียนแบบ《แสงจันทร์》น่ะไม่มีปัญหา เพลงนี้เมื่อเดือนที่แล้วได้อันดับหนึ่งของชาร์ตประจำซีซัน เป็นเพลงที่ดังที่สุดในวงการกู่เฟิงตอนนี้ ถูกคนรักกู่เฟิงนับไม่ถ้วนอวยกันกระจุย

ปัญหาอยู่ที่:

คุณไม่มีฝีมือลูกคอแบบนักร้องต้นฉบับเขา ก็อย่าไปเลียนแบบร้องสามคำเลี้ยวสิบห้าโค้งแบบเขาสิ ต่อให้จ้างช่างแต่งเสียงค่าตัวหลักล้านก็ช่วยไม่ได้

บรรยากาศเสียหมดแล้ว!

วงการเพลงมีคนชอบฉวยโอกาสมากเกินไป

พวกฉวยโอกาสเห็น《แสงจันทร์》ดัง ก็พากันเลียนแบบแบบห่วยแตกสารพัด

คนจ่ายบิลคือเสี่ยวหู

การฟังเพลงเดิมทีเป็นงานอดิเรกของเสี่ยวหู

แต่พอการฟังเพลงกลายมาเป็นงานของตัวเอง เสี่ยวหูก็รู้สึกว่าความรักนั้นหายไปได้จริงๆ

เรื่องไกลตัวยังไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยหลังจากกิจกรรมครั้งนี้จบลง เสี่ยวหูรู้สึกว่าครึ่งปีข้างหน้าตัวเองคงไม่อยากฟังเพลงกู่เฟิงเพลงไหนอีกแล้ว

ฟังจนจะอ้วกแล้ว

ในใจบ่นอุบ

เสี่ยวหูกดเปิดเพลงที่ส่งเข้าประกวดอีกเพลง

อินโทรของเพลงนี้เป็นเสียงคล้ายคีย์บอร์ดไฟฟ้า เหมือนเสียงขลุ่ยที่สังเคราะห์จากโปรแกรมบางตัว แต่ก็ยังแฝงความรู้สึกของเสียงขลุ่ยเซียวอยู่ลางๆ

“หิมะตกบนสะพานหัก?”

เสี่ยวหูมองชื่อของเพลงนี้

ให้ความรู้สึกกู่เฟิงมาก เข้ากับสไตล์ดนตรีด้วย

ผิวสัมผัสของอินโทรทำให้ฟังแล้วสบายหู มีภาพที่แฝงความเหงาเศร้าวังเวงอยู่เล็กน้อย

“ไม่เลว”

อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น

เสี่ยวหูเริ่มสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

วินาทีต่อมาเสียงร้องก็ดังขึ้น:

“ผีเสื้อใบไม้แห้งปีกหักที่หาดอกไม้ไม่เจอ

ชั่วนิรันดร์ก็ไม่อาจเห็นความร่วงโรย

ชายคาสะพานน้อยใต้ราตรีแห่งเจียงหนาน

ไม่อาจเข้าใจความรกร้างแห่งดินแดนเหนือ……”

เสียงของนักร้องใสกระจ่างมาก ราวกับน้ำพุหวานที่ไหลรินแผ่วเบา

ส่วนพลังเสียงกลับฟังไม่ออกมากนัก เพราะทำนองไม่ได้ต้องใช้แรงมาก

นักร้องสง่างามมาก

ใช้น้ำเสียงจับใจคน

แบบนี้หลีกเลี่ยงจุดยากในการร้องได้ เป็นวิธีจัดการที่ฉลาดมาก

หลังดนตรีคั่น เสียงใสกระจ่างนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง:

“ฤดูดอกเหมยบานพันพัวเพราะเหงาเปล่าเปลี่ยว

พอวสันต์คืนมาก็มลายหายไปในพริบตา

เหลือเพียงฉันชมพลุดอกไม้ไฟเต็มฟ้า

ไหวระริกแล้วก็ลอยตามสายลมไปไกล……”

ฟังท่อนเวิร์สแรก เสี่ยวหูก็รู้สึกว่าเพลงนี้เขียนได้สง่างามเรียบง่าย

ท่อนที่สองก็เปลี่ยนผ่านจากความสง่างามเรียบง่ายไปสู่ความเย็นเยียบเปล่าเปลี่ยว เผยความรู้สึกโศกเศร้าและความอาลัยระทมออกมาเล็กน้อย

ความรู้สึกนี้มาจากทั้งอารมณ์ที่นักร้องถ่ายทอดผ่านน้ำเสียง และยิ่งมาจากการถ่ายทอดอย่างมีศิลปะของเนื้อร้อง

ใช่แล้ว

ก่อนหน้านี้สนใจทำนอง ตอนนี้เสี่ยวหูเริ่มสนใจเนื้อร้องแล้ว

เสี่ยวหูเข้าใจกู่เฟิงอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ถูกมอบหมายให้ดูแลกิจกรรมเปิดรับเพลงกู่เฟิงนี้

เสี่ยวหูคิดว่าในสภาพปัจจุบันที่นักแต่งเพลงในวงการเพลงมีสถานะสูงยิ่ง มีแต่เนื้อร้องของผลงานกู่เฟิงเท่านั้นที่มีความสำคัญไม่ด้อยไปกว่าทำนองเลย!

แต่ว่า……

เนื้อร้องของเพลงนี้ ต่อให้เสี่ยวหูจะมีสายตาจู้จี้แค่ไหน ก็ต้องยอมรับว่าดีเยี่ยมมาก

ดอกไม้กับผีเสื้อ

เจียงหนานกับดินแดนเหนือ

ฤดูดอกเหมยบานคู่กับวสันต์คืนมา

พลุดอกไม้ไฟเจิดจรัสแต่กลับดับหายในพริบตา

การบรรยายทิวทัศน์ในเนื้อร้องเปี่ยมด้วยความงามเชิงภาพ ที่หาได้ยากกว่าคือทุกประโยคบนล่างล้วนเรียบร้อยและรับสัมผัสคู่กันอย่างลงตัว

ดีมาก

คนย้ำคิดย้ำทำฟังแล้วสบายใจ

ไม่เหมือนเพลงกู่เฟิงบางเพลงที่ทั้งที่ไม่รู้จักความเศร้าก็ยังฝืนพร่ำเศร้า กองคำหรูไว้มากมายแต่เนื้อหาจริงกลับกลวงโบ๋น่าเบื่อ

ตอนนี้ท่อนฮุกมาถึงแล้ว:

“สะพานหักหิมะตกหรือยัง ฉันทอดมองผืนน้ำในทะเลสาบ

จันทร์หนาวในน้ำดั่งหิมะ ปลายนิ้วแตะเบาก็ละลายหาย

สะพานหักหิมะตกหรือยัง นึกถึงใบหน้าเธออีกครา

หากไร้วาสนาได้พบกัน ม่านหลิวริมทำนบขาวคงหลั่งน้ำตาอีกหลายหน……”

เนื้อร้องท่อนนี้จับเข้าประเด็นอย่างเป็นทางการแล้ว ทุกประโยคล้วนสอดรับกับชื่อเพลงจากระยะไกล!

นี่แหละที่เรียกว่ามีเนื้อหามีสาระ!

ด้วยความงามของถ้อยคำแบบเพลงกู่เฟิงที่ถ่ายทอดออกมาอย่างเต็มที่ ตอนนี้เพลงนี้ก็เหมือนภาพวาดที่ชวนให้ดูแล้วรื่นรมย์ใจ

เนื้อร้องทุกประโยคทำให้เสี่ยวหูนึกภาพตามได้

ประกอบกับเสียงใสกระจ่างของนักร้อง ภาพที่ผุดขึ้นมาเองก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ!

ราวกับได้ไปอยู่ในสถานที่นั้นจริงๆ!

จู่ๆ เสี่ยวหูก็รู้สึกสะท้อนใจ ในบรรดาเพลงกู่เฟิงทั้งหมดที่ฟังมาหลายวันนี้ เพลงนี้คือสายน้ำใสสายหนึ่ง!

ไม่ได้กองคำหรู

ไม่ได้เลียนแบบ《แสงจันทร์》

ไม่ว่าเนื้อร้องหรือทำนองก็ดี การร้องก็ดีเช่นกัน

ถึงจะไม่ได้อวดพลังเสียง แต่น้ำเสียงก็สวยงามเกินไป ไม่มีไคลแมกซ์ที่เลี้ยวลดคดเคี้ยวนับพันโค้ง แต่กลับมีมนตร์ขลังที่ทำให้คนสงบใจลงมาฟังเพลงได้ เพลงกู่เฟิงทำได้ถึงระดับนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ!

“สมบูรณ์แบบ”

เสี่ยวหูให้คำประเมินของตัวเอง

ไม่ได้หมายความว่าเพลงนี้สมบูรณ์แบบ

เสี่ยวหูคิดว่าบนโลกนี้ไม่มีเพลงไหนสมบูรณ์แบบ

ความสมบูรณ์แบบตรงนี้หมายถึงการประสานกัน “การเลือกนักร้อง ฝีมือของคนเขียนเนื้อร้อง พลังของคนแต่งทำนอง ทั้งสามฝ่ายส่งเสริมกันและกันอย่างลงตัว ไม่มีใครถ่วงขาใคร กลับกันยังช่วยเสริมให้กันและกันเปล่งประกายยิ่งขึ้น!”

นี่มันหายากเกินไปแล้ว

ไม่เหมือนผลงานที่บริษัทเล็กๆ หรือศิลปินอิสระจะทำออกมาได้เลย

เหมือนฝีมือของบริษัทระดับท็อปสามมากกว่า!

แต่บริษัทระดับท็อปสามคงไม่เห็นกิจกรรมแบบนี้อยู่ในสายตาหรอกมั้ง?

เสี่ยวหูรีบค้นข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเพลงนี้ ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความอยากรู้

ใครเขียนเนื้อร้อง?

ใครแต่งทำนอง?

แล้วนักร้องเป็นใคร?

ข้อมูลที่เกี่ยวข้องปรากฏตรงหน้าเสี่ยวหูอย่างรวดเร็ว

แต่เสี่ยวหูกลับตะลึงงันไปเล็กน้อย

เนื้อร้อง: ฉู่ฉือ

ทำนอง: ฉู่ฉือ

ขับร้อง: ฉู่ฉือ

แม้แต่ช่องเรียบเรียงดนตรีก็ยังกรอกคำว่า “ฉู่ฉือ”

“เชี่ย!”

เสี่ยวหูลุกพรวดขึ้น

เนื้อร้อง ทำนอง เรียบเรียง และขับร้อง รวมอยู่ในคนคนเดียว!?

กรณีแบบนี้หายากมากในวงการเพลง ในวงการมีชื่อเรียกคนประเภทนี้ร่วมกันว่า:

นักร้องนักแต่งเพลง!

ในวงการยังมีคำแซวนักร้องนักแต่งเพลงแบบคลาสสิกอยู่ประโยคหนึ่งว่า:

“อย่าหวังว่าใครจะได้เงินจากฉันสักแดงเดียว!”

เพราะจุดเด่นของนักร้องนักแต่งเพลงก็คือรอบด้านทั้งสี่อย่าง เนื้อร้อง ทำนอง เรียบเรียง และขับร้อง

คนเดียวคือทั้งทีม!

เสี่ยวหูรีบค้นหาข้อมูลของ “ฉู่ฉือ” บนเน็ต ผลที่ได้มีแต่《ฉู่ฉือ》บทกวีแนวโรแมนติกเล่มแรกอันโด่งดังในประวัติศาสตร์วรรณคดีของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน

เล่ากันว่านี่เป็นรูปแบบกวีแบบใหม่ที่ชวีหยวนสร้างสรรค์ขึ้น

สีหน้าเสี่ยวหูเปลี่ยนไปเล็กน้อย ค้นไม่เจอ ดูท่าฉู่ฉือคนนี้จะเป็นเด็กใหม่ในวงการเพลง!

แต่ชื่อที่ตั้งนี่อหังการเหลือเกิน น่าจะเป็นชื่อในวงการใช่ไหม?

ยืมมาจาก《ฉู่ฉือ》ตรงๆ เลยเนี่ยนะ?

บทกวีแนวโรแมนติกเล่มนี้เป็นผลงานยิ่งใหญ่ที่เจิดจรัสในประวัติศาสตร์วรรณคดีของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน

เดบิวต์ด้วยชื่อแบบนี้ ง่ายมากที่จะโดนชาวเน็ตด่าว่า “อย่างแกก็สมควรใช้ชื่อฉู่ฉือด้วยเหรอ”

เหมือนไป๋ตี้ที่กำลังมาแรงในวงการเพลงช่วงนี้

ทั้งที่เป็นเด็กใหม่ในวงการเพลง แต่กลับกล้าใช้ชื่ออย่าง “ไป๋ตี้”

ถ้าเพลงของหมอนี่ไม่ได้มีพลังสู้ได้จริงๆ ป่านนี้คงโดนด่าจนชาไปแล้ว คิดว่าชื่อในวงการจะตั้งยังไงก็ได้เหรอ?

ตอนนี้ยังมีฉู่ฉือโผล่มาอีกคน

แถมยังเป็นนักร้องนักแต่งเพลงที่หาได้ยากอีกด้วย!

เด็กใหม่ในวงการเพลงสมัยนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ……

แต่ถ้าดูจาก《หิมะตกบนสะพานหัก》แล้ว ฉู่ฉือก็ดูเหมือนจะมีต้นทุนให้อหังการอยู่บ้าง ทำนองเพลงนี้ติดหู เนื้อร้องก็ดีเยี่ยม ไม่แน่อาจจะดังเปรี้ยงก็ได้

“แชมป์ของกิจกรรมคงหนีไม่พ้นแล้ว”

กิจกรรมมหกรรมเพลงกู่เฟิงเปิดมาหลายวันขนาดนี้แล้ว《หิมะตกบนสะพานหัก》คือเพลงที่เสี่ยวหูรู้สึกว่ายอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ฟังมา ผลงานประกวดอื่นๆ พอเทียบกันแล้วก็ด้อยลงไปทันที

คิดได้ดังนั้น

เสี่ยวหูก็ส่งเพลงนี้ให้หัวหน้าทันที

“เพลงนี้ลองฟังดูครับ!”

หัวหน้าต่างหากที่เป็นคนตัดสินอันดับของกิจกรรมครั้งนี้

ห้านาทีต่อมา

หัวหน้าโทรมา ประโยคแรกที่พูดก็คือ:

“ฉู่ฉือคนนี้มาระเบิดบ่อปลาชัดๆ!?”

……

ฉู่ฉือยังเยาว์วัย เป็นมือใหม่ตัวน้อย ตัวสั่นงันงก น่าสงสารจับใจ

หลินจือไป๋แค่อยากได้รับความรู้สึกอบอุ่นสักนิดในฤดูหนาวที่หนาวเหน็บนี้

แต่คิดว่ากิจกรรมนี้ยังไงก็ไม่ได้ใหญ่โต การได้ที่หนึ่งน่าจะไม่มีปัญหา ถ้าฉันไม่ได้ก็แปลว่ามีการล็อกผล

หลินจือไป๋ไม่มีเหตุผลรองรับแต่เสียงดังฟังชัด

แต่ศิลปินอิสระติดต่อประสานงานกับแพลตฟอร์มได้ไม่สะดวก

หลินจือไป๋คิดว่า ต่อไปต้องให้บริษัทคุนเผิงลงทุนเข้าไปถือหุ้นในบริษัทเพลงสักแห่ง เจียงเฉิงจะได้ไม่ต้องสู้ตัวคนเดียวโดยไม่มีคนให้ใช้

แน่นอนว่าเป็นบริษัทขนาดเล็ก

คุนเผิงเดิมทีก็เป็นบริษัทลงทุน ย่อมต้องเข้าไปถือหุ้นอยู่แล้ว

ถ้าเป็นไปได้

หลินจือไป๋หวังว่าต่อไปตัวเองจะถือหุ้นบางส่วนของบริษัทระดับท็อปสามไว้พร้อมกันได้

เรื่องนี้ยากมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีช่องให้เล่น สักวันบริษัทระดับท็อปสามจะพบว่าพวกเขาขาดคุนเผิงไม่ได้แล้ว……

ตอนนั้นเอง

หลินจือไป๋ได้รับโทรศัพท์จากพี่สาว “ข่าวดี แผนกดนตรีเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ปรับโครงสร้างอย่างเป็นทางการแล้ว!”

“เริ่มแล้วเหรอ?”

หลินจือไป๋พูดจบก็ถามต่อ “ไม่ใช่ว่าจะปรับโครงสร้างเดือนธันวาคมเหรอ?”

หลินซียิ้ม “เดือนนี้เหลืออีกไม่กี่วันแล้ว บริษัทขอความเห็นจากแต่ละแผนก ทุกคนเห็นด้วย ตอนนี้เลยเริ่มปรับโครงสร้างอย่างเป็นทางการ ต่อไปแผนกดนตรีเสินฮว่าจะแบ่งเป็นสิบกลุ่ม เรียงตามอันดับผลประกอบการ พี่อยู่กลุ่มที่ 10”

“ยินดีด้วยนะครับหัวหน้าหลิน”

“ตอนนี้ต้องเรียกว่าหัวหน้ากลุ่มแล้วจ้ะ ฟังดูไม่ใหญ่เท่าหัวหน้าแผนก แต่อำนาจเป็นสองเท่าของเมื่อก่อน ทรัพยากรนักร้องกับนักแต่งเพลงที่พี่ใช้ได้ก็มากขึ้นด้วย”

พี่สาวตื่นเต้นมาก ถือว่าเธอได้เลื่อนตำแหน่งทางอ้อมแล้ว!

และที่เลื่อนตำแหน่งได้รอบนี้ ก็แทบจะเป็นความดีความชอบของ “ไป๋ตี้” ทั้งหมด หลินซีจึงโทรมาแบ่งปันข่าวดีเป็นคนแรก

จากนั้น

พี่สาวก็ถอนหายใจ “น่าเสียดายที่การแบ่งทรัพยากรเป็นไปตามผลงาน ผลประกอบการพี่อยู่อันดับสิบ ลำดับความสำคัญในการได้ทรัพยากรต่ำที่สุด ตอนนี้ความแข็งแกร่งโดยรวมเลยยังสู้อีกเก้ากลุ่มไม่ได้ แต่ซุนกู่คนนั้นกลับขอย้ายมากลุ่ม 10 ของเราเอง ถือเป็นความยินดีที่ไม่คาดคิดเลย”

“ซุนกู่?”

“ใช่ เห็นปุ๊บก็รู้เลยว่าเขามาเพราะนาย”

“ผมว่าเป็นเพราะเสน่ห์ของหัวหน้ากลุ่มหลินมากกว่า” หลินจือไป๋พูดติดตลก

หลินซีก็หัวเราะตาม “แผนกดนตรีตอนนี้เปลี่ยนเป็นสิบกลุ่ม แต่จำนวนคนทั้งหมดไม่ได้ลดลง ต่อไปการแข่งขันก็ยิ่งดุเดือดขึ้นไปอีก คนในบริษัทต่างพูดกันว่าที่พี่ขึ้นมาได้ก็เพราะอาจารย์ไป๋ตี้ล้วนๆ งั้นขอถามหน่อยว่าอาจารย์ไป๋ตี้ของเราจะปล่อยเพลงใหม่เมื่อไหร่เอ่ย?”

“ไม่เหลือแล้วจริงๆ สักหยดเดียวก็ไม่มี”

หลินจือไป๋ตัดสินใจแกล้งตายทันที ครั้งนี้จะรับปากส่งเดชไม่ได้

เดือนหน้าถ้าไป๋ตี้ปล่อยเพลงด้วย ไม่เท่ากับต้องขึ้นเวทีประชันกับฉู่ฉือเหรอ?

ฉู่ฉือยังเป็นเด็กอยู่เลยนะ

แน่นอนว่าไป๋ตี้กับฉู่ฉือจะขึ้นเวทีประชันกันก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้แน่นอน

“ไม่ต้องเกร็ง พี่แค่ถามดูเฉยๆ”

หลินซีก็รู้ว่าในมือน้องชายส่วนใหญ่คงไม่มีเพลงเหลือแล้ว

ก่อนหน้านี้ปล่อยไปสามเพลง โดนรีดจนเกลี้ยงก็เป็นเรื่องปกติ ความคิดของเธอง่ายมาก เผื่อน้องชายยังมีเพลงเหลืออยู่ล่ะ?

มีพุทราหรือไม่มีก็ลองสอยสักไม้ไว้ก่อน

ทั้งสองคุยเรื่อยเปื่อยกันอีกพักหนึ่งแล้วก็วางสาย จากนั้นพี่สาวก็ไปแบ่งปันข่าวดีเรื่องได้เลื่อนตำแหน่งทางอ้อมของตัวเองในกลุ่มแชตครอบครัวอีก

ในเวลาเดียวกัน

ข้างหูหลินจือไป๋ก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นกะทันหัน:

“ยินดีด้วยค่ะโฮสต์ที่สร้างความคืบหน้าในระยะหนึ่งของ【ศึกชิงสิทธิ์ผู้สืบทอด】 นี่เป็นภารกิจระยะยาว ทุกครั้งที่คุณสร้างความคืบหน้าในแต่ละระยะได้ จะได้รับรางวัลเป็นแต้มทักษะค่ะ”

วินาทีต่อมา

ตรงหน้าหลินจือไป๋ก็ปรากฏตัวอักษรขึ้นมา:

【โฮสต์ได้รับรางวัล: แต้มทักษะ*1】

โอ้โห?

ที่แท้ภารกิจระยะยาวก็หมายความแบบนี้นี่เอง?

ทุกครั้งที่มีความคืบหน้าในแต่ละระยะจะได้รางวัลเป็นแต้มทักษะ?

เก็บไว้ก่อน!

อาการหนูแฮมสเตอร์กักตุนของหลินจือไป๋กำเริบอีกแล้ว

และรางวัลกะทันหันจากระบบก็ทำให้หลินจือไป๋หันมาพิจารณาภารกิจระยะยาว【ศึกชิงสิทธิ์ผู้สืบทอด】ใหม่อีกครั้ง

พี่สาวเลื่อนตำแหน่ง ระบบก็ให้รางวัล

งั้นถ้ารายการวาไรตี้สำเร็จจะมีรางวัลไหม?

ถ้าละครโทรทัศน์สำเร็จจะมีรางวัลไหม?

ถ้าทั้งหมดนี้มีรางวัล พลังเสียงของหลินจือไป๋ก็ยังมีทางรอด

เพราะตอนนี้พลังเสียงของหลินจือไป๋อ่อนเกินไป ร้องเพลงที่ยากเกินไปไม่ได้เลย ตัวเลือกจึงแคบมาก เขาต้องการแต้มทักษะเพิ่มอีก——

ฉู่ฉือคือชายผู้จะเป็นราชาเพลงนะ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง