บทที่ 57 เจ้านายเก่งทุกอย่างแค่นิดหน่อยเอง

ทำไมต้องเปิดร่างแยกใหม่?

เหตุผลง่ายมาก หลินจือไป๋อยากหาเงินให้ได้มากขึ้น

ไป๋ตี้มีอยู่เพื่อพี่สาว ต้องคอยคุ้มกันเส้นทางเลื่อนตำแหน่งของพี่สาว ดังนั้นสัญญาจึงสังกัดอยู่กับเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และหลินจือไป๋ก็ไม่คิดจะแยกตัวออกมา

ส่วนร่างแยกฉู่ฉือนี้ หลินจือไป๋ตั้งใจจะใช้หาเงินเข้าตัวเอง

ไม่มีเสินฮว่าเป็นพ่อค้าคนกลางคอยกินส่วนต่าง แค่ตกลงส่วนแบ่งกับทางแอปเพลงให้ลงตัวก็พอ

แน่นอนว่ามันก็มีข้อจำกัด

อย่างเช่นนักร้องคนอื่นสามารถตระเวนโปรโมต รับงานออกสื่อหาเงินได้ แต่ฉู่ฉือออกหน้าออกตาไม่ได้ ถึงอย่างนั้นสำหรับหลินจือไป๋นี่ก็ไม่นับเป็นข้อเสีย เขาไม่ได้ชอบงานหน้าฉากอยู่แล้ว

ข้อจำกัดที่แท้จริงสำหรับเขาคือ:

ฉู่ฉือไม่ได้รับทรัพยากรการโปรโมตมหาศาลของเสินฮว่า

อิทธิพลของการโปรโมตแบบนี้ประมาทไม่ได้เลย

ตอนนั้นถ้าไม่มีช่องทางโปรโมตของเสินฮว่า《ดับทุกข์》ที่ปล่อยตอนปลายเดือนไม่มีทางพุ่งขึ้นไปถึงอันดับสองของชาร์ตประจำซีซันได้เลย

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณภาพของเพลง ผลงานของคุณจะดีแค่ไหนก็ต้องให้คนได้ฟังก่อนจริงไหม?

หลายครั้งเหล้าหอมแค่ไหน ถ้าร้านอยู่ลึกในตรอกก็ไม่มีใครได้กลิ่น

ส่วนต่อไปบัญชีไหนจะเป็นบัญชีหลักน่ะเหรอ?

สำหรับหลินจือไป๋แล้ว ไม่ว่าจะไป๋ตี้หรือปู้เยี่ยโหว หรือร่างแยกใหม่ฉู่ฉือที่กำลังจะเปิด ต่างก็เป็นบัญชีหลักทั้งนั้น

ข้อแตกต่างเดียวคือ:

ตัวตนไป๋ตี้เป็นไพ่ที่หงายไว้ หลินจือไป๋ไม่คิดจะปิดบังใครและก็ปิดบังไม่ได้ด้วย นี่คือสายสัมพันธ์ระหว่างเขากับเสินฮว่าที่ตัดไม่ได้

ส่วนปู้เยี่ยโหวกับร่างแยกใหม่ฉู่ฉือ ต่อไปจะกลายเป็นครึ่งหนึ่งของอาณาจักรคุนเผิงคนละครึ่ง

แน่นอน

ตอนนี้คุนเผิงยังอ่อนแอมาก เหมือนทารกที่ยังอยู่ในผ้าอ้อม ต้องหลบซ่อนตัวเติบโตต่อไปเงียบๆ

ช่วยไม่ได้

หลังลงทุนในละครโทรทัศน์ไป ในบัญชีของคุนเผิงก็เหลือแค่สี่ล้านกว่า ต้องรอให้ละคร《กวาดล้าง》ออกอากาศก่อนถึงจะได้เงินทุนคืนและกำไรมาสักก้อน

รายการวาไรตี้ออกอากาศแล้วก็ต้องได้เงินแน่นอน แต่ทั้งหมดนี้ต้องใช้เวลา

ตอนนี้หาเงินเล็กๆ น้อยๆ ไปก่อนดีกว่า หลินจือไป๋ส่งเรื่องสั้นสองเรื่องที่จะลงตีพิมพ์ใน《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》เดือนหน้าไปให้เจียงเฉิง

เขาไม่จำเป็นต้องติดต่อกับใครเลย

เจียงเฉิงใช้ชื่อในฐานะตัวแทนคุนเผิง ก็จัดการเรื่องพวกนี้แทนหลินจือไป๋ได้แล้ว

จากนั้น

หลินจือไป๋เข้าไปในสตูดิโอดนตรีที่บ้าน เริ่มทำดนตรีประกอบของ《หิมะตกบนสะพานหัก》

สตูดิโอดนตรีนี้พี่ชายเป็นคนจัดให้ ข้างในมีอุปกรณ์ครบครันทุกอย่าง ในคอมพิวเตอร์ก็ดาวน์โหลดโปรแกรมเรียบเรียงดนตรีที่เกี่ยวข้องไว้แล้ว

หลินจือไป๋เรียนรู้ด้วยตัวเองจนเชี่ยวชาญก็จริง แต่นี่ยังเป็นครั้งแรกที่ลงมือทำจริง อาจต้องคลำทางไปเรื่อยๆ เหมือนนักร้องอินเทอร์เน็ตยุคแรกๆ ในชาติก่อน ที่เงื่อนไขจำกัดเลยต้องสร้างเงื่อนไขขึ้นมาเอง

วุ่นวายอยู่แบบนี้เจ็ดแปดวัน

ในที่สุดหลินจือไป๋ก็ทำดนตรีประกอบออกมาได้ เทียบกับต้นฉบับแล้วไม่มีความแตกต่างเลยแม้แต่น้อย

นี่ไม่ใช่ผลงานที่ยิ่งใหญ่อะไร ก็แค่ลอกการบ้านเรียบเรียงดนตรีของคุณเหลาซวี่เท่านั้น แต่หลินจือไป๋กลับรู้สึกภาคภูมิใจไม่น้อย ในใจกดไลก์ให้ตัวเองหนึ่งที แถมโหวตตั๋วรายเดือนให้อีกหนึ่งใบเป็นการสนับสนุน

ในวันเดียวกันนั้นเอง

เจียงเฉิงใช้เงินราวหนึ่งล้านซื้อห้องอัดเสียงมาห้องหนึ่ง

เดิมทีตั้งใจจะเช่า แต่หลินจือไป๋คิดว่าต่อไปฉู่ฉือต้องอัดเพลงบ่อย เลยให้เจียงเฉิงซื้อขาดไปเลย ถึงตอนนี้เขาจะขาดเงิน แต่เงินบางส่วนก็ไม่จำเป็นต้องประหยัด

หาเงินหนึ่งล้านก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ห้องอัดเสียงอยู่ไม่ไกลจากบ้านของหลินจือไป๋ เขาออกเดินทางไปอัดเพลง《หิมะตกบนสะพานหัก》ทันที

หลินจือไป๋ไม่ใช่คนแปลกหน้ากับการอัดเพลง

ก่อนหน้านี้ตอนที่จางซีหยาง หลินโส่วจัว ไปจนถึงซุนกู่อัดเพลง หลินจือไป๋ก็อยู่ร่วมตลอดทั้งกระบวนการ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอัดเพลงในฐานะนักร้อง ประสบการณ์ที่ได้จึงต่างกันโดยสิ้นเชิง

ยังดีที่อุปกรณ์ดีทั้งหมด

โปรแกรมหลายตัวก็ทำงานแบบอัจฉริยะ

หลินจือไป๋แค่ต้องร้องเวอร์ชันที่ตัวเองพอใจที่สุดออกมาให้ได้ก็พอ

อย่างที่หลินโส่วจัวเคยบอก น้ำเสียงของหลินจือไป๋ฟังเพราะมาก น้ำเสียงแบบนี้ร้องเพลงป๊อปอะไรก็แทบจะไม่แย่

อืม หลินจือไป๋เองก็คิดแบบนั้น

ยังไงเขาก็พอใจกับ《หิมะตกบนสะพานหัก》ที่ตัวเองอัดออกมาในท้ายที่สุดมาก

อัดเสร็จแล้วหลินจือไป๋ก็ไม่ได้รีบปล่อย ในสภาพที่ไม่มีการโปรโมตใดๆ เลย ถ้าปล่อยเพลงนี้ออกไปตรงๆ ก็มีโอกาสสูงที่จะจมหายไปเหมือนหินถ่วงทะเล

“ต้องหาทางเกาะกระแสสักหน่อย”

ถ้าแทรกตัวไปอยู่ในช่องแนะนำของแอปเพลงได้ก็คงดี

น่าเสียดายที่ช่องแนะนำใหญ่ๆ ของแอปเพลงปกติจะเก็บไว้ให้บริษัทเพลงใหญ่ๆ

อย่างตอนที่หลินจือไป๋ปล่อย《ดับทุกข์》ในนามไป๋ตี้ บรรณาธิการของแอปเพลงหลายแห่งอย่างหั่วเซาอวิ๋น ฟังจบก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พอเพลงขึ้นระบบปุ๊บก็จัดลิงก์แนะนำไว้บนหน้าแรกทันที——

เพลงของเสินฮว่า พวกเขาไม่กล้าละเลยหรอก

ตอนนี้หลินจือไป๋ปล่อยเพลงในฐานะฉู่ฉือ

ฉู่ฉือไม่มีสังกัดบริษัท เป็นศิลปินอิสระ

บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินมีศิลปินอิสระอยู่มากมาย คนพวกนี้ปล่อยเพลงบนแอปเพลงได้โดยตรงอยู่แล้ว แต่ต้องเซ็นสัญญาแบ่งส่วนแบ่งกับแอปเพลง เพื่อแลกกับทรัพยากรการแนะนำในระดับหนึ่ง

แต่หลินจือไป๋กลับเจอช่องทางใหม่บนหั่วเซาอวิ๋น

【มหกรรมเพลงกู่เฟิงหั่วเซาอวิ๋น!】

นี่คือกิจกรรมเปิดรับเพลงกู่เฟิงที่หั่วเซาอวิ๋นกำลังจัดอยู่

กิจกรรมนี้ขนาดเล็กมาก เน้นไปที่บริษัทเพลงขนาดเล็กบางแห่งและศิลปินอิสระทั้งหลาย

รางวัลอันดับหนึ่งของกิจกรรม: เงินรางวัลหนึ่งแสน ได้รับการแนะนำระดับหนึ่งบนหน้าแรก (หนึ่งวัน)

รางวัลอันดับสองของกิจกรรม: เงินรางวัลห้าหมื่น ได้รับการแนะนำระดับสองบนหน้าแรก (หนึ่งวัน)

รางวัลอันดับสามของกิจกรรม: เงินรางวัลสามหมื่น ได้รับการแนะนำระดับสามบนหน้าแรก (หนึ่งวัน)

รางวัลสามอันดับแรกก็พอถูไถ

รางวัลอันดับถัดๆ ไปไม่ควรค่าให้พูดถึง

แต่นี่ก็เป็นโอกาสหายากที่หลินจือไป๋จะได้โผล่หน้าบนหน้าแรกแล้ว พอเขาเจอกิจกรรมนี้ก็ตัดสินใจสมัครเข้าร่วมทันทีไม่ลังเล

ช่องทางติดต่อ?

ใส่เบอร์โทรของเจียงเฉิงไป แล้วระบุว่าเป็นผู้จัดการส่วนตัวก็พอ

ส่วนเลขบัญชีธนาคารก็ใส่บัญชีนิติบุคคลของคุนเผิงแล้วกัน ยังไงสามอันดับแรกก็มีเงินรางวัล

ว่ากันตามจริง การที่หั่วเซาอวิ๋นจัดกิจกรรมนี้ก็เกี่ยวข้องกับหลินจือไป๋ด้วย

เพราะเพลง《แสงจันทร์》ที่ไป๋ตี้แต่งเมื่อเดือนที่แล้วกระแสแรงมาก

นี่เป็นเพลงกู่เฟิง ซึ่งสร้างกระแสตอบรับไม่น้อยในวงการกู่เฟิง ผลพลอยได้คือช่วงนี้คนฟังเพลงกู่เฟิงก็มากขึ้นด้วย หั่วเซาอวิ๋นจึงถือโอกาสจัดกิจกรรมเปิดรับเพลงกู่เฟิงนี้ขึ้นมา

ถือว่าเป็นการตอบรับความกระตือรือร้นของคนรักเพลงกู่เฟิงก็แล้วกัน

สองปีมานี้แม้ในสิบอันดับแรกของชาร์ตประจำซีซันจะมีเพลงกู่เฟิงโผล่มาบ่อยๆ แต่จนถึงปีนี้《แสงจันทร์》ก็ยังเป็นเพลงกู่เฟิงเพลงเดียวที่ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตประจำซีซันได้

เรื่องนี้หลินจือไป๋เองยังไม่รู้เลย

ที่จริงกระแสที่เขาไปเกาะก็คือกระแสของไป๋ตี้ หรือก็คือของตัวเขาเองนั่นแหละ

พอสมัครสำเร็จ หลินจือไป๋ก็อัปโหลดเพลง《หิมะตกบนสะพานหัก》ที่ตัวเองร้องขึ้นไป

กิจกรรมจะปิดรับก่อนสิ้นเดือนนี้ บรรณาธิการของหั่วเซาอวิ๋นจะคัดเลือกเพลงสิบอันดับแรกแล้วจัดให้ปล่อยในเดือนหน้า ซึ่งพอดีกับที่จะได้ร่วมดันชาร์ตในเดือนธันวาคม

ติดแค่ส่วนแบ่งโหดไปหน่อย

รายได้จากยอดดาวน์โหลดเพลงนี้ต้องแบ่งกับแอปเพลงคนละครึ่ง

แต่ตอนนี้เป้าหมายของหลินจือไป๋ยังไม่ใช่เงิน เป้าหมายของเขาคือการสร้างชื่อให้ฉู่ฉือ เลยไม่ได้ใส่ใจเรื่องส่วนแบ่ง

อีกอย่างส่วนแบ่งนี้ก็ดีกว่าเสินฮว่าเยอะ

ถ้าหลินจือไป๋ปล่อยเพลงผ่านเสินฮว่า ตัวเองจะได้ส่วนแบ่งแค่สิบห้าเปอร์เซ็นต์

อาจมีบางคนพูดว่า:

ในเมื่อบริษัทใหญ่หักส่วนแบ่งโหดขนาดนี้ ทำไมทุกคนยังแย่งกันเบียดหัวเข้าไปอีก?

เพราะศิลปินอิสระแต่งเพลงเสร็จ ต้องหาคนเขียนเนื้อร้องเอง หานักร้องมาร้องเอง บางทีแม้แต่การเรียบเรียงดนตรีก็ต้องหาคนมาช่วย

จะมีสักกี่คนที่กล้าบอกว่าตัวเองทำได้ทุกอย่าง เหมาทุกขั้นตอนพวกนี้ไว้ได้หมด?

ยุ่งยากมาก

อีกอย่างบริษัทก็มีการรับประกันเรื่องจัดหาบุคลากรให้

คุณไปหาคนข้างนอกเอง ฝีมือก็มีทั้งดีทั้งแย่ปนกันไป

ต่อให้โชคดีเจอคนที่เหมาะสม คุณก็ต้องแบ่งเงินให้เขาด้วยจริงไหม?

เท่ากับว่าเงินที่ได้มาต้องแบ่งกับหลายคน ต่อให้คุณได้ก้อนใหญ่สุด เงินที่ถึงมือจริงๆ ก็ไม่ได้มากขนาดนั้นแล้ว เหลือสักสามสิบเปอร์เซ็นต์ก็ถือว่าเก่งแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงข้อได้เปรียบด้านการโปรโมตของบริษัท

การโปรโมตขนาดใหญ่ทำให้เค้กของเพลงใหญ่ขึ้นได้ แต่ถ้าคุณปล่อยเพลงเองกลับทำแบบนี้ได้ยากมาก

ที่หลินจือไป๋หาเงินได้ก็เพราะ:

ทั้งเนื้อร้อง ทำนอง เรียบเรียงดนตรี และการร้อง เขาทำเองได้ทั้งหมด ขั้นตอนพวกนี้อย่าหวังว่าใครจะได้เงินจากเขาสักแดงเดียว ยังไงเขาก็มีการบ้านสำเร็จรูปให้ลอก พลังเสียงไม่พอก็ยังใช้แต้มทักษะอัดขึ้นไปได้อีก

ในขณะเดียวกัน

หลินจือไป๋รู้ว่าเพลงของตัวเองคุณภาพดี

ต่อให้ไม่มีบริษัทช่วยโปรโมต ขอแค่ได้รับการเปิดตัวต่อสาธารณะในระดับหนึ่ง ก็พุ่งทะยานขึ้นมาด้วยกระแสปากต่อปากได้เหมือนกัน

เพลงดีก็ต้องการการโปรโมตไม่ผิด

แต่ทรัพยากรการโปรโมตที่เพลงดีต้องการไม่ได้มากนัก

พอกระแสปากต่อปากก่อตัวขึ้นแล้ว เรื่องที่เหลือก็ง่ายแล้ว

ไม่มีศิลปินอิสระคนไหนมีเงื่อนไขพร้อมแบบหลินจือไป๋

หรือกระทั่งศิลปินอิสระหลายคนที่เลือกทำงานเดี่ยว ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่อยากเข้าบริษัท

แต่เพราะเข้าไม่ได้ต่างหาก

โดยเฉพาะเกณฑ์ของบริษัทระดับท็อปสามนั้นสูงเกินไปจริงๆ

มีแค่ศิลปินอิสระส่วนน้อยมากๆ เท่านั้นที่กล้าพูดว่า ตัวเองเลี่ยงบริษัทแล้วหาเงินได้มากกว่า หรือกระทั่งทำให้แพลตฟอร์มเผยแพร่ยอมถอยเรื่องส่วนแบ่งได้ แต่ตัวอย่างส่วนน้อยมากๆ ก็ไม่ต้องพูดถึงแล้วกัน

ที่พูดถึงตรงนี้คือคนส่วนใหญ่

สำหรับนักดนตรีส่วนใหญ่ เข้าบริษัทถึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

หลังอัปโหลดเพลงสำเร็จ หลินจือไป๋ก็ดูวันที่ วันนี้เป็นวันที่ยี่สิบห้าพฤศจิกายนแล้ว

“ยังดีที่ฉู่ฉือไม่ต้องวิ่งเข้าสนามตอนท้าย”

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย เขามีความคิดเกี่ยวกับชาร์ตประจำซีซันอยู่

ไป๋ตี้มีเสินฮว่าหนุนหลัง ต่อให้วิ่งเข้าสนามตอนท้ายก็ยังอาศัยความได้เปรียบด้านการโปรโมตบดขยี้บริษัทเล็กๆ พวกนั้นได้

ฉู่ฉือไม่มีบริษัทระดับท็อปสามมาเป็นร่มคุ้มกัน ถ้าไม่ฉวยโอกาสปล่อยเพลงวันที่หนึ่งเดือนหน้า แล้วยังอยากสร้างผลงานบนชาร์ตประจำซีซัน ก็เป็นเรื่องเพ้อฝันดีๆ นี่เอง

ตอนนั้นเอง

มือถือได้รับข้อความ

เจียงเฉิงส่งภาพหน้าจอมาภาพหนึ่ง บนนั้นแสดงว่า:

“อัปโหลดเพลงของคุณสำเร็จแล้ว กรุณารอการตรวจสอบ ขอให้โชคดี!”

หลินจือไป๋ตอบกลับ:【ไปร่วมกิจกรรมเปิดรับเพลงมาน่ะ ผมทิ้งเบอร์มือถือคุณไว้ ตอนนี้คุณเป็นตัวแทนของคุนเผิง และเป็นผู้จัดการส่วนตัวของฉู่ฉือด้วย】

เจียงเฉิง:【ขอให้เจ้านายโชคดีครับ!】

ถึงเจ้านายจะบอกว่าการที่เขาร้องเพลงเป็นนั้นสมเหตุสมผลและเป็นไปตามตรรกะ แต่เจียงเฉิงก็ยังอยากเห็นว่าเขาร้องเพลงเองแล้วจะไหวจริงหรือเปล่า

ส่วนมูลค่าของการแต่งทำนอง เจียงเฉิงไม่สงสัยเลย

เพราะฉู่ฉือก็คือไป๋ตี้ และเจียงเฉิงคิดว่าไป๋ตี้มีแววเป็นเจ้าพ่อแต่งเพลง!

เจียงเฉิงยังรู้สึกลางๆ ด้วยซ้ำว่า บางทีเจ้านายอาจจะร้องเพลงเก่งจริงๆ ก็ได้

เพราะทุกอย่างที่เจ้านายพูดไว้จนถึงตอนนี้ ล้วนทำได้จริงทั้งหมด!

แต่งทำนองสำเร็จ

เขียนหนังสือสำเร็จ

เขียนบทละครสำเร็จ

แม้แต่แผนรายการวาไรตี้นั่น ถึงเจียงเฉิงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ดูจากปฏิกิริยาของหลินเซิ่งเทียนก็น่าจะไปได้ไกลเหมือนกัน

ถ้าหลินจือไป๋ประสบความสำเร็จในฐานะนักร้องได้อีก นั่นก็พิสูจน์ได้เพียงเรื่องเดียว:

เจ้านายของผมทำเป็นทุกอย่าง แค่นิดเดียว…นิดเดียวระดับร้อยล้าน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง