ตอนที่ 56
บทที่ 56 ฉู่ฉือ
minibunny · 8,905 ตัวอักษร
วันรุ่งขึ้น
หลินจือไป๋กลับไปโรงเรียน
ตกบ่ายก็กลับถึงบ้าน
เจียงเฉิงโทรศัพท์มา
“ผมพบกับพี่ชายของเจ้านายแล้วครับ เซ็นสัญญาไปฉบับหนึ่ง เขาอยากซื้อขาดแผนรายการวาไรตี้นี้ไปเลย แต่ผมทำตามที่เจ้านายสั่ง เซ็นเป็นสัญญาแบ่งส่วนแบ่ง สุดท้ายเราจะได้ส่วนแบ่งสิบเปอร์เซ็นต์ของรายได้ทั้งหมดครับ”
“อืม”
หลินจือไป๋ยิ้ม
ที่จริงรายการวาไรตี้นี้จะยกให้พี่ชายฟรีๆ เลยก็ได้
แต่หลินจือไป๋ต้องการหาเงินจากเสินฮว่า เลยให้ฟรีจริงๆ ไม่ได้ ขณะเดียวกันลิขสิทธิ์ก็ต้องกุมไว้ในมือให้แน่น ซีซันแรกดังเมื่อไหร่ ซีซันสองก็ขึ้นราคาได้
ยังไงเงินที่หาได้ก็ไม่ใช่เงินของพี่ชายอยู่แล้ว
สิ่งเดียวที่พี่ชายต้องแบกรับคือความเสี่ยง
ถ้าเกิดรายการนี้แป้กขึ้นมา สถานการณ์ของเขาในแผนกก็จะยิ่งเลวร้ายซ้ำเติมเข้าไปอีก
ยังดีที่แผนรายการของหลินจือไป๋ละเอียดมาก เขาเขียนรายละเอียดแผนรายการ《นักร้อง》ในชาติก่อนลงไปทั้งหมด แม้แต่วิธีสร้างอรรถรสของรายการก็จัดวางไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว
พี่ชายไม่ต้องทำอะไรเลย
แค่ถือแผนรายการแล้วทำตามแบบก็พอ
แทบจะป้อนข้าวเข้าปากพี่ชายแล้ว
ต่อให้รายการนี้มาเจอปัญหาไม่เข้ากับสภาพบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ก็ไม่มีทางแป้กแน่นอน
หลังวางสาย
ไม่นานหลินโส่วจัวก็มา สอนหลินจือไป๋ร้องเพลงต่อ
ก่อนเริ่มเรียน
หลินจือไป๋ก็เอ่ยขึ้นมา “พี่ชายผมทำรายการวาไรตี้รายการหนึ่ง นายอยากไปร่วมไหม?”
“รายการวาไรตี้?”
หลินโส่วจัวยิ้ม “ท่านอาให้ผมไป ผมก็ไปครับ”
หลินจือไป๋ถาม “ทำไมนายไม่ถามหน่อยว่าเป็นรายการวาไรตี้แบบไหน?”
หลินโส่วจัวตอบ “จะเป็นรายการแบบไหนก็ช่างมันเถอะครับ ยังไงท่านอาก็ไม่ทำร้ายผมอยู่แล้ว”
หลินจือไป๋หลุดหัวเราะ
เด็กโง่คนนี้ อย่าให้วันหนึ่งโดนคนขายไปโดยไม่รู้ตัวเลยนะ
“งั้นนายก็เตรียมตัวไปร่วมแล้วกัน เดี๋ยวทางพี่ชายผมน่าจะติดต่อนายมา รายการนี้น่าจะไม่เลว ต่อไปเราเริ่มเรียนกันเถอะ”
“ได้ครับ”
บทเรียนวันนี้ยังคงเป็นสามชั่วโมงเหมือนเดิม เรียนเสร็จหลินโส่วจัวก็สะพายกระเป๋าใบเล็กจากไป
วันต่อๆ มา
กองถ่ายกำลังเตรียมงาน
รายการวาไรตี้ก็กำลังเตรียมงาน
เรื่องพวกนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับหลินจือไป๋ แต่ไม่ต้องให้เขาลงมือวุ่นวายเอง กลับกลายเป็นว่ากลุ่มแชตครอบครัวช่วงนี้คึกคักเป็นพิเศษ——
เพราะพ่อหลินตงได้รับบทละคร《กวาดล้าง》แล้ว!
กลุ่มแชตครอบครัวชื่อว่าคฤหาสน์ตระกูลหลิน สมาชิกในกลุ่มก็คือครอบครัวหลินจือไป๋ห้าคนพอดี
พ่อ:【พ่อได้บทละครที่ดีมากๆ มาเรื่องหนึ่ง ถ่ายออกมาอาจจะดังเปรี้ยงเลย ได้ยินว่าคนเขียนบทเขาระบุตัวให้พ่อเป็นคนถ่ายด้วยนะ คนเขียนบทคนนี้ต้องเป็นแฟนคลับพ่อแน่ๆ!】
แม่:【แนวไหนคะ?】
พ่อ:【ละครตำรวจจับโจร คนเขียนบทเรื่องนี้ชื่อปู้เยี่ยโหว อ่านบทจบพ่อยังตั้งใจไปอ่านนิยายของเขาด้วย สไตล์การเขียนนิยายของคนนี้ ต่างจากสไตล์การเขียนบทละครโดยสิ้นเชิง ไม่แนะนำให้เด็กๆ อ่านนิยายของเขานะ!】
พี่สาว:【ยินดีด้วยค่ะพ่อ!】
พี่ชาย:【งั้นวันนี้ก็เป็นวันมงคลซ้อนสองเลย รายการวาไรตี้ใหม่ของผมผ่านการอนุมัติจากบริษัทแล้ว ตอนนี้เริ่มเตรียมงานอย่างเป็นทางการ รายการนี้อาจจะดังนะ!】
พี่สาว:【ช่วงนี้บ้านเรามีเรื่องน่ายินดีเยอะจัง (ดีใจ)】
แม่:【ตั้งแต่เจ้าดำร่างกายหายดี บ้านเราก็มีเรื่องดีๆ เข้ามาไม่ขาดสายเลย】
เจ้าดำ:【ความดีความชอบเป็นของผม!】
พี่สาว:【อ๊ากกกกก นิยายของปู้เยี่ยโหวน่ากลัวเกินไปแล้ว บทละครที่คนนี้เขียนต้องเป็นหนังสยองขวัญแน่ๆ เขาเป็นแฟนคลับพ่อเหรอเนี่ย!?】
พ่อ:【……】
เจ้าดำก็คือชื่อไอดีของหลินจือไป๋ในกลุ่มแชตครอบครัวนั่นเอง
ช่วยไม่ได้
คนในครอบครัวเรียกกันแบบนี้หมด
แต่คนในครอบครัวไม่มีทางคิดออกแน่ว่าคำว่า “ความดีความชอบเป็นของผม” ของหลินจือไป๋มีความหมายที่แท้จริงว่าอะไร
ทำความดีแล้วเก็บซ่อนชื่อไว้ลึกๆ
……
วันที่สิบห้าพฤศจิกายน หลินจือไป๋เรียนร้องเพลงกับกำไลข้อมือเหมือนทุกวัน
หลังเรียนเสร็จ
ข้างหูหลินจือไป๋ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมากะทันหัน:
“ทักษะการร้องเพลง+1”
หลินจือไป๋อดอารมณ์ดีไม่ได้ ค่าทักษะการร้องเพลงของเขาไม่ขึ้นมาหลายวันแล้ว!
และพร้อมกับการขยับขึ้นครั้งนี้
ค่าทักษะการร้องเพลงของหลินจือไป๋ก็แตะ 35 แล้ว!
“ท่านอายิ้มอะไรเหรอครับ?”
หลินโส่วจัวกำลังจะกลับ จู่ๆ ก็เห็นหลินจือไป๋ยิ้มออกมา จึงถามด้วยความสงสัย
“ผมนึกถึงเรื่องที่น่าดีใจน่ะ”
หลินจือไป๋ยังคงยิ้มไม่หุบ “ช่วงนี้ลำบากนายแล้ว ต่อไปนายตั้งใจเตรียมตัวสำหรับรายการวาไรตี้เถอะ ไม่ต้องมาสอนผมร้องเพลงแล้ว”
“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ……”
หลินโส่วจัวนึกว่าท่านอาไม่อยากรบกวนตัวเอง
“นายก็มีเรื่องของนาย แน่นอนว่าต่อไปผมเองก็ไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้นมาเรียนเรื่องนี้แล้ว”
หลินจือไป๋ตบไหล่กำไลข้อมือ
“งั้นก็ได้ครับ” หลินโส่วจัวพูดอย่างจริงจัง “ถ้าท่านอาต้องการอะไรก็ติดต่อผมมาได้เลยนะครับ”
“อืม”
หลินโส่วจัวจากไป
หลินจือไป๋กลับขึ้นไปชั้นบน แล้วเรียกระบบออกมา
“เฟยหง”
“เชิญโฮสต์พูดได้เลยค่ะ”
“ผมมีแต้มทักษะห้าแต้มใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ โฮสต์จะพิจารณาเพิ่มแต้มหรือเปล่าคะ?”
“อืม”
ตรงหน้าหลินจือไป๋ปรากฏหน้าต่างข้อมูลขึ้นมา เขาชี้ปลายนิ้วไปที่ทักษะการร้องเพลง:
“เฟยหง เพิ่มแต้ม!”
ค่าทักษะการร้องเพลงกระโดดขึ้นทันที
36……37……38……39……40……
ในที่สุด
ค่าทักษะการร้องเพลงของหลินจือไป๋ก็หยุดลงที่ 40
ในเวลาเดียวกัน
หลินจือไป๋รู้สึกซ่าๆ ชาๆ ในหัว
จากนั้นความรู้สึกนี้ก็ลามไปถึงลำคอ คันยุบยิบเหมือนมีแมลงไต่อยู่
ฮัดชิ่ว!
หลินจือไป๋จามออกมาทีหนึ่ง ความรู้สึกคันก็หายไป
เสียงจักรกลของเฟยหงดังขึ้น “เพิ่มแต้มเสร็จสิ้น การยกระดับทักษะการร้องเพลงของโฮสต์เสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ”
เสร็จแล้วเหรอ?
ลองดูผลหน่อย
หลินจือไป๋กระแอมกระไอ แล้วร้องเบาๆ “แสงจันทร์ดั่งสี กลิ่นกายสตรี……”
โอ้โห ไม่เลวเลยนี่
หลินจือไป๋ก็อธิบายความรู้สึกนั้นไม่ถูกเหมือนกัน
เหมือนตัวเองร้องเพลงได้อย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น การควบคุมเสียงก็ดีกว่าเมื่อก่อนมาก ลมหายใจก็ดูเหมือนจะยาวขึ้นด้วย
เปลี่ยนเพลงดู
หลินจือไป๋กระแอมอีกครั้ง “จอกหนึ่งคารวะตะวันยามเช้า จอกหนึ่งคารวะแสงจันทร์……”
ว้าว
ครั้งนี้ผลชัดเจนยิ่งกว่า คงเป็นเพราะเพลงนี้ไม่ได้ต้องการพลังเสียงสูงขนาดนั้น
หลินจือไป๋ค่อนข้างตื่นเต้น ลองร้องเพลงหลายเพลงที่ตัวเองเคยปล่อยไปก่อนหน้านี้ทีละเพลง แล้วพบว่ามีกลิ่นอายของนักร้องมืออาชีพแล้ว
ก็นะ
สำหรับคนที่แต่เดิมร้องเพลงเสียงเพี้ยนไม่ตรงคีย์ แล้วอาศัยความพยายามของตัวเอง——
กับการเพิ่มแต้มของระบบ จนก้าวหน้าแบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ก็ย่อมทำให้สมองหลั่งโดพามีนจนตื่นเต้นสุดๆ เป็นธรรมดา
ครู่ต่อมา
หลินจือไป๋สงบลงได้ แผนขั้นที่สองเริ่มต้นแล้ว เขาต้องค่อยๆ คิดเรื่องต่อจากนี้อย่างละเอียด
รายการวาไรตี้
นิยาย
ดนตรี
ละครโทรทัศน์
ตอนนี้หลินจือไป๋ขยายกิจการไว้กว้างมาก ต้องค่อยๆ แกะทีละเส้นเพื่อจัดระเบียบอย่างละเอียด
อย่างแรก ละครโทรทัศน์ไม่ต้องไปสนใจ《กวาดล้าง》ตั้งโปรเจกต์แล้ว ยักษ์ใหญ่อย่างเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ขับเคลื่อนงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงมาก ยังไงกองถ่าย สถานที่ ผู้กำกับ นักแสดง ทุกอย่างก็มีพร้อมอยู่แล้ว ไม่มีอะไรให้หลินจือไป๋ต้องกังวล
กลับเป็นรายการวาไรตี้《ผมคือนักร้อง》ที่มอบให้พี่ชายนี่แหละที่ต้องใส่ใจสักหน่อย
จางซีหยาง
หลินโส่วจัว
ทั้งสองคนจะเข้าร่วม《ผมคือนักร้อง》
จางซีหยางไม่ต้องห่วง ฝีมือของเขาไปถึงรอบสุดท้ายได้แน่นอน
หลินโส่วจัวค่อนข้างน่าเป็นห่วง
หลินจือไป๋กำลังคิดว่าจะช่วย
จะปล่อยให้กำไลข้อมือโดนคัดออกตั้งแต่ช่วงแรกๆ ไม่ได้
แบบนั้นก็จะไม่ได้กินผลประโยชน์ตอนรายการนี้ดังเปรี้ยง
ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ให้ระบบแต่งเพลงสั่งทำพิเศษให้หลินโส่วจัวสักเพลง
ยังไงตอนนี้ชื่อเสียงของหลินจือไป๋ก็ขึ้นเร็วไม่เลว ผลงานภายใต้ชื่อเขามีมากขึ้นเรื่อยๆ ผลงานยิ่งมากชื่อเสียงก็ยิ่งขึ้นเร็ว
แน่นอน
รายการวาไรตี้ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างเตรียมงาน ความสามารถของหลินโส่วจัวก็ยังพอใช้ได้ หลินจือไป๋จึงยังไม่รีบร้อน
ต่อไปคือนิยาย
ปู้เยี่ยโหวเพิ่งเริ่มมีชื่อเสียง
จังหวะตีเหล็กตอนกำลังร้อนจะขาดช่วงไม่ได้
เดือนหน้าต้องลงเรื่องใหม่ใน《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》ของนาเซินบุ๊คส์ต่อ
ก่อนหน้านี้หลินจือไป๋จับรางวัลได้รวมเรื่องสั้นมาชุดหนึ่ง ข้างในมีเรื่องสั้นสิบเอ็ดเรื่อง จนถึงตอนนี้เพิ่งเผยแพร่ไปแค่สองเรื่อง แต่อีกเก้าเรื่องที่เหลือหลินจือไป๋เขียนเสร็จหมดแล้ว
“งั้นก็เลือกอีกสองเรื่องมาเผยแพร่”
หลินจือไป๋ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว เรื่องสั้นสองเรื่องถัดไป เรื่องหนึ่งชื่อ《บทกวีรับแสงตะวัน》
อีกเรื่องชื่อ《คู่สามีภรรยาที่เหินห่าง》
สองเรื่องนี้ ถ้าพูดถึงสไตล์ก็ไม่ได้มืดหม่นเป็นพิเศษ แต่คุณภาพยังคงเหมือนเดิม น่าจะรักษากระแสของปู้เยี่ยโหวไว้ได้ หรือกระทั่งขยับขึ้นไปอีกขั้น
สุดท้าย
หลินจือไป๋ต้องคิดเรื่องร้องเพลงด้วยตัวเองแล้ว
ช่วงนี้หลินจือไป๋เรียนร้องเพลงมาตลอด วันนี้เขาเพิ่มแต้มทักษะทั้งหมดลงในทักษะการร้องเพลงก็เพื่อเรื่องนี้
“เพลงมีพร้อมอยู่แล้ว”
ก่อนหน้านี้หลินจือไป๋จับได้เพลง《หิมะตกบนสะพานหัก》ของคุณเหลาซวี่
เพลงนี้หลินจือไป๋ตั้งใจจะร้องเอง แต่ต้องเปิดร่างแยกใหม่
ร่างแยกใหม่จะชื่ออะไรดีนะ?
หลินจือไป๋อยากตั้งชื่อที่ฟังเพราะๆ
ชั่วขณะหนึ่งยังนึกชื่อที่เหมาะไม่ออก หลินจือไป๋เลยโทรหาเจียงเฉิงซะเลย
“เจ้านาย”
“ผมจะเปิดร่างแยกใหม่ คุณช่วยออกความเห็นหน่อย ตั้งชื่อที่ฟังแล้วลื่นหูหน่อยก็พอ”
“ร่างแยกใหม่?”
เจียงเฉิงรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง จะเปิดร่างแยกใหม่อะไรอีก ไป๋ตี้กับปู้เยี่ยโหวสองร่างแยกนี้ยังไม่พออีกเหรอ?
“ช่วยคิดหน่อยว่าร่างแยกใหม่ควรชื่ออะไรดี?”
“ตอนนี้การตั้งชื่อดูเหมือนจะนิยมหาจาก《ซือจิง》นะครับ” เจียงเฉิงกดความสงสัยในใจไว้
“หาจาก《ซือจิง》?”
“หรือเจ้านายจะลองหาจาก《ฉู่ฉือ》ก็ได้ครับ” เจียงเฉิงให้คำแนะนำอีกครั้ง
“ได้แล้ว!”
“ได้แล้วเหรอครับ?”
“ร่างแยกใหม่ชื่อฉู่ฉือแล้วกัน”
หลินจือไป๋ขี้เกียจเปิดดูเนื้อหาใน《ฉู่ฉือ》 ชื่อนี้ก็ดีอยู่แล้ว
“ก็ได้ครับ”
ถึงหลินจือไป๋จะตั้งชื่อแบบขอไปที แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่เจียงเฉิงสงสัยคือ:
“ร่างแยกใหม่นี้เจ้านายจะเอาไปทำอะไรเหรอครับ?”
“นี่เป็นร่างแยกนักร้อง ผมร้องเพลงเป็นนะ”
หลินจือไป๋เอ่ยออกไป จากนั้นปลายสายก็ตกอยู่ในความเงียบอันพิลึก
“ฮัลโหล?”
“ฟังอยู่หรือเปล่า?”
หรือว่าสัญญาณไม่ดี?
หลินจือไป๋พูดใส่มือถืออยู่ตั้งนานก็ไม่ได้ยินเสียงตอบ
ผ่านไปนาน
เจียงเฉิงที่ปลายสายก็พูดเสียงแผ่วๆ:
“ในฐานะนักแต่งเพลงที่เชี่ยวชาญดนตรี การที่เจ้านายร้องเพลงเป็น ก็ควรจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมาก และเป็นไปตามตรรกะใช่ไหมครับ?”
หลินจือไป๋: “……”
เจียงเฉิงพูดอย่างสงบ “เจ้านายวางใจเถอะครับ ใจผมด้านชาไปแล้ว ตอนนี้ต่อให้เจ้านายบอกผมว่าที่จริงคุณคลอดลูกได้ ผมก็ไม่ตกใจแน่นอน ไม่ว่ามันจะมีตรรกะหรือไม่ก็ตาม”
“อันนี้ทำไม่เป็นจริงๆ”
“แล้วร่างแยกนี้ตั้งใจจะ?”
“ก็ทำอาชีพเสริมเป็นนักร้องไงล่ะ คุณเช่าห้องอัดเสียงให้สักห้องก็พอ เรื่องอื่นผมจัดการคนเดียวได้” ช่วงนี้หลินจือไป๋เรียนรู้ด้วยตัวเองจนเชี่ยวชาญแล้ว ทำเพลงเองได้สบาย ยังไงงานด้านการสร้างสรรค์ก็มีพร้อมอยู่แล้ว
“แล้วช่องผู้แต่งทำนองจะใส่ชื่อใครครับ?”
“ฉู่ฉือ”
เจียงเฉิงเงียบไปอีกครั้ง ถ้าเขาเป็นคนบนโลก คงต้องถามสักประโยคแน่ๆ ว่า:
คุณมีคิวคิวอยู่แล้ว
แล้วจะพัฒนาวีแชตขึ้นมาอีกทำไม?
ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น