บทที่ 72 เปลี่ยนสีหน้า

บางคนเดบิวต์ปุ๊บขึ้นจุดสูงสุดปั๊บ จากนั้นก็ดับวูบไปเหมือนดาวตก

บางคนเดบิวต์ปุ๊บขึ้นจุดสูงสุดปั๊บ แล้วก็สร้างตึกต่อขึ้นไปบนจุดสูงสุดนั้นอีก

คนในวงการต่างสงสัยกันว่า ฉู่ฉือคนนี้ที่เพลงเดบิวต์เพลงแรกก็คว้าแชมป์ชาร์ตประจำซีซันได้ ต่อไปจะกลายเป็นแบบแรกหรือแบบหลัง?

วันนี้เป็นวันที่ 26 ธันวาคม

ดาวเคราะห์สีน้ำเงินกำลังอยู่ในช่วงปี 2000

แน่นอนว่าปีสองพันของดาวเคราะห์สีน้ำเงินไม่เหมือนกับชาติก่อน ยังไงสองโลกคู่ขนานก็เอามาเหมารวมกันไม่ได้ แต่คนหน้าใหม่สองคนที่ผุดขึ้นมาบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินในปีสองพัน——

ไป๋ตี้

ฉู่ฉือ

ทิ้งความประทับใจลึกซึ้งไว้ให้คนในวงการจำนวนมาก

โดยเฉพาะฉู่ฉือ ที่บอกว่าเขาขึ้นไปแกะกระเบื้องหลังคาของบริษัทระดับท็อปสามออกมาแผ่นหนึ่งตอนปลายปีสองพันนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

เพราะว่า:

หลายปีมานี้ สิบอันดับแรกของชาร์ตประจำซีซันบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินถูกบริษัทระดับท็อปสามเหมายึดครองมาตลอด น้อยนักที่นักดนตรีนอกบริษัทระดับท็อปสามจะเบียดเข้ามาในอาณาเขตเล็กๆ นี้ได้

ส่วนอันดับหนึ่งน่ะเหรอ?

ถ้าไม่นับเจ้าพ่อแต่งเพลงบางคนที่โดดร่มลงมา โดยพื้นฐานแล้วไม่เทียนกวงก็นาเซิน ไม่ก็เสินฮว่า!

ฉู่ฉือเป็นคนหน้าใหม่คนแรกในรอบสองปีมานี้ที่ไม่ได้มาจากบริษัทระดับท็อปสาม แต่สุดท้ายคว้าอันดับหนึ่งของชาร์ตประจำซีซันได้ ถือว่าทะลวงวงล้อมของบริษัทระดับท็อปสามได้สำเร็จ

แต่สำหรับหลินจือไป๋ เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

คืนนั้นเขาก็เริ่มทำดนตรีเรียบเรียงของ《จันทร์ลูโจว》 และอัดเสียงในวันรุ่งขึ้น

เพื่อให้เพลงนี้ออกมาดียิ่งขึ้น หลินจือไป๋ถึงกับเอาแต้มทักษะที่เพิ่งได้มาก่อนหน้านี้ไปอัปให้ทักษะการร้องเพลงโดยเฉพาะ

ทักษะการร้องเพลงขึ้นถึง 41

ก้าวหน้าขึ้น “หนึ่งแต้ม” ในความหมายตรงตัวจริงๆ

อัดเพลงเสร็จ หลินจือไป๋ก็ส่งไฟล์เสียงให้เจียงเฉิง

พอเจียงเฉิงได้รับเพลงก็รีบโทรหาหลินจือไป๋ทันที น้ำเสียงหนักอึ้งมาก:

“บอสคิดให้ดีก่อนนะครับ!”

“มีอะไรเหรอ?”

“บอสตั้งใจจะปล่อยเพลงใหม่ในเดือนมกราคมใช่ไหมครับ?”

“ใช่”

“เพลงนี้ปล่อยไม่ได้!”

“มีปัญหาอะไร?”

“เดือนหน้าเป็นตรุษจีนนะครับ!”

ตรุษจีนของดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็คือวันที่หนึ่งมกราคม

แน่นอนว่าโลกคู่ขนานมีความคลาดเคลื่อนแบบนี้เป็นเรื่องปกติ

เราต่างก็รู้ว่าวงการภาพยนตร์มีสิ่งที่เรียกว่าช่วงฉายตรุษจีนมาตลอด

หนังฟอร์มยักษ์จำนวนมากจะเลือกเข้าฉายในช่วงนี้ รายได้มักจะสูงที่สุดของทั้งปี

และในวงการเพลงของดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็มีสิ่งที่เรียกว่าช่วงตรุษจีนเหมือนกัน

เพราะช่วงตรุษจีนมีรายการฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ

สำหรับวงการเพลง รายการฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิก็คือสิ่งที่เรียกว่าช่วงตรุษจีนนั่นเอง

เพลงใหม่บางเพลงจะอาศัยเวทีรายการฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิในการปล่อย ยอดผู้ชมระเบิดโดยธรรมชาติ

ตามปกติเดือนหนึ่งทำยอดดาวน์โหลดได้ยี่สิบล้าน ก็คว้าแชมป์ชาร์ตประจำซีซันได้แล้ว

แต่แชมป์ชาร์ตประจำซีซันเดือนมกราคมล่ะ?

ยอดดาวน์โหลดไม่ถึงแปดสิบล้านขึ้นไปก็อย่าหวังเลย

เพราะคนที่กล้าปล่อยเพลงในเดือนนี้ ล้วนเป็นเจ้าพ่อแต่งเพลง ราชาเพลง และราชินีเพลงทั้งนั้น

“มหาสงครามทวยเทพ!”

คนในวงการประเมินชาร์ตประจำซีซันเดือนมกราคมไว้อย่างนี้

หลินจือไป๋นึกถึงว่าเดือนนี้ตัวเองแค่จะชนะราชินีเพลงลี่เซียวคนเดียวยังเหนื่อยขนาดนี้ แถมยังต้องอาศัยจังหวะเวลาและสภาพแวดล้อมเข้าช่วย ถ้าไปเจอราชาเพลงราชินีเพลงหรือกระทั่งเจ้าพ่อแต่งเพลงอีกหลายคน ก็เล่นไม่ได้จริงๆ

“ผมเข้าใจแล้ว งั้นไปปล่อยเดือนกุมภาพันธ์ก็แล้วกัน”

ในเมื่อชาร์ตประจำซีซันช่วงตรุษจีนเป็นศึกเทพเซียนตีกัน ตัวเองก็ไม่ไปร่วมวงด้วยดีกว่า คนพวกนั้นมีทั้งเจ้าพ่อแต่งเพลง ทั้งราชาเพลงราชินีเพลง แถมยังมีบัฟจากเวทีรายการฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิอีก……

สู้ไม่ได้เลยสักนิด

นี่ไม่ใช่การแข่งกันแค่เรื่องคุณภาพของเพลงอีกต่อไปแล้ว

ช่องว่างภายนอกมากมายขนาดนั้นวางอยู่ตรงหน้า นอกจากแข่งกันที่คุณภาพแล้ว ยังต้องแข่งกันที่ความนิยม ฐานรากสะสม และอื่นๆ อีกมาก

“บอสปรีชาจริงๆ!”

เจียงเฉิงกลัวที่สุดก็คือหลินจือไป๋จะใจร้อนตามประสาคนหนุ่มแล้วไม่ยอม “หลบมหาสงครามทวยเทพไปก่อน รอให้ปีกของคุนเผิงเราแข็งแล้วค่อยไปตัดสินแพ้ชนะกับพวกเขา”

หลักๆ คือการเริ่มต้นของฉู่ฉือราบรื่นเกินไป

ชาร์ตประจำซีซันเดือนมกราคมถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่มีทางได้อันดับดีๆ

แล้วทำไมไม่รอไปเดือนกุมภาพันธ์แล้วชิงอันดับหนึ่งของชาร์ตประจำซีซันอีกสักรอบล่ะ?

พ้นเดือนมกราคมไปแล้ว การแข่งขันบนชาร์ตประจำซีซันจะน้อยลงมาก ความยากในการคว้าอันดับหนึ่งก็ต่ำลงไปไม่น้อย

นี่ไม่ใช่การปอดแหก

แค่คนเราต้องทำตามใจตัวเอง

ในเมื่อฉู่ฉือยังไม่ปล่อยเพลงจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ งั้นหลังปีใหม่ก็ย้ายจุดสนใจของงานมาที่ไป๋ตี้ก่อนก็แล้วกัน

หลินจือไป๋คิดอย่างนี้

……

วันที่ยี่สิบแปด โรงเรียนปิดภาคฤดูหนาวอย่างเป็นทางการ หลินจือไป๋ก็ย้ายกลับไปอยู่บ้านชั่วคราว

พ่อยังถ่ายละครอยู่ข้างนอก บอกว่าวันตรุษจีนจะกลับมา แต่พอฉลองตรุษจีนกับครอบครัวเสร็จก็ต้องรีบกลับกองถ่ายไปทำงานต่อ

พี่ชายก็ยุ่งอยู่กับรายการวาไรตี้

ตอนกลางคืนกลับถึงบ้าน เห็นหลินจือไป๋กลับมาก็เริ่มแบ่งปันความยินดี บอกว่าพอผ่านตรุษจีนนี้ไปก็จะเริ่มอัดรายการอย่างเป็นทางการ อัดเสร็จไม่นานก็จะออกอากาศได้

“ยินดีด้วยครับ”

หลินจือไป๋รู้สึกว่าพี่ชายคุยเรื่องรายการวาไรตี้กับตัวเองไม่หยุดเลย

ท่าทีกระตือรือร้นนั่น ราวกับรู้อยู่แล้วว่ารายการนี้หลินจือไป๋เป็นคนวางแผน

“อย่ามัวแต่ยินดีสิ”

พี่ชายถูมือไปมา “รายการของพี่ยังขาดที่ปรึกษาด้านดนตรีอยู่คนหนึ่ง นายเข้าใจที่พี่จะสื่อใช่ไหม”

หลินจือไป๋เข้าใจขึ้นมาทันที

ไม่แปลกที่พี่ชายเอาแต่คุยเรื่องพวกนี้กับตัวเอง ที่แท้ก็อยากจับตัวเองไปใช้แรงงานนี่เอง?

“งั้นช่วงปิดเทอมฤดูหนาวผมว่างอยู่แล้ว ไปช่วยพี่อัดรายการก็ได้”

หลินจือไป๋ยิ้มรับปาก จะเป็นที่ปรึกษาหรือไม่นั้นเขาถามตัวเองแล้วว่าความสามารถยังไม่ถึง แต่รายการนี้เขาช่วยได้จริงๆ และก็ไม่กลัวจะโป๊ะแตกอะไรด้วย ผ่านการเรียนมาหลายเดือน คนอื่นก็มองไม่ออกง่ายๆ แล้วว่าตัวเองมีของแค่ไหน พูดให้น้อยเข้าไว้ก็จบไม่ใช่เหรอ?

“ต้องอย่างนี้สิ”

หลินเซิ่งเทียนดีใจมาก เขารู้สึกว่ามี “ไป๋ตี้” อยู่ในรายการต้องมั่นคงขึ้นแน่ๆ

ด้วยเหตุนี้

วันรุ่งขึ้น

หลินเซิ่งเทียนจึงพาหลินจือไป๋ไปที่เสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์

แผนกวาไรตี้ของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์มีทั้งหมดสิบแผนก

หลินเซิ่งเทียนอยู่แผนกวาไรตี้ 8 ชั้นสามสิบแปดของตึกนี้ ก่อนหน้านี้ตอนซ้อม หลินจือไป๋ก็เคยมาครั้งหนึ่งเมื่อไม่กี่วันก่อน

ถึงชั้นสามสิบแปดของแผนก

หลินเซิ่งเทียนยิ้มพูด “จางซีหยางอยู่ห้องซ้อมหมายเลขหนึ่ง เจ้ากำไลอยู่ห้องซ้อมหมายเลขเจ็ด วันนี้สองคนนั้นซ้อมอยู่ข้างในพอดี นายไปดูสถานการณ์ได้นะ”

หลินจือไป๋พยักหน้า

สิบนาทีต่อมา หลินจือไป๋เข้าไปในห้องซ้อมหมายเลขหนึ่ง จางซีหยางกำลังร้องเพลงเก่าอยู่เพลงหนึ่ง

แม้จะเป็นแค่การซ้อม แต่จางซีหยางก็ตั้งใจมาก เห็นหลินจือไป๋ก็ไม่ได้หยุด ยังร้องเพลงบนเวทีต่อไป

“เฟยหง”

หลินจือไป๋เรียกระบบออกมาในใจ ลองถามดูว่า “เธอตรวจได้ไหมว่าค่าทักษะการร้องเพลงของจางซีหยางประมาณเท่าไหร่?”

เฟยหง: “ต้องใช้ค่าชื่อเสียงหนึ่งพันแต้ม”

มุมปากหลินจือไป๋กระตุก ไม่คิดว่าระบบจะมีฟังก์ชันนี้จริงๆ ดูท่าระบบนี้ยังมีฟังก์ชันอีกเยอะที่ตัวเองต้องขุดค้น ต่อไปว่างๆ ต้องถามบ่อยๆ แล้ว

แต่เรื่องแบบนี้ยังต้องใช้ค่าชื่อเสียงอีกเหรอ?

ช่างเถอะ ยังไงค่าชื่อเสียงก็เยอะอยู่ หนึ่งพันก็ไม่ได้มากอะไร หลินจือไป๋จ่ายไปทันที

วินาทีต่อมา

ผลการตรวจของระบบก็ออกมา: “ค่าทักษะการร้องเพลงของจางซีหยางตอนนี้คือ 82”

หลินจือไป๋ตะลึง เขาเพิ่งมีแค่ 41 แต้ม นั่นหมายความว่าฝีมือร้องเพลงของจางซีหยางเป็นสองเท่าของตัวเอง

คิดอยู่ครู่หนึ่ง

หลินจือไป๋ถาม “ค่าของราชาเพลงราชินีเพลงอยู่ที่เท่าไหร่?”

เฟยหงตอบ “ค่าของราชาเพลงราชินีเพลงบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินอยู่ที่ 80 ขึ้นไป”

หลินจือไป๋ถามอีก “แล้วค่าของโจวหานจิ้นล่ะ?”

เฟยหงตอบอีกครั้ง “ผู้ถูกตรวจต้องอยู่ในระยะร้อยเมตรจากโฮสต์”

หลินจือไป๋เลิกคิ้วเล็กน้อย

ถ้าอย่างนั้นฝีมือร้องเพลงของจางซีหยางก็ถึงมาตรฐานราชาเพลงแล้ว?

ถ้าฝีมือร้องเพลงถึงมาตรฐานราชาเพลงแล้ว ก็หมายความว่าถ้าออกเพลงดีๆ อีกสักไม่กี่เพลง จางซีหยางก็เป็นราชาเพลงได้จริงๆ ใช่ไหม?

ตอนนั้นเอง

จางซีหยางซ้อมเสร็จ เดินลงจากเวทีแล้วยิ้มเดินเข้ามาหาหลินจือไป๋

“ไม่เจอกันนานเลย”

“ตอนแรกว่าจะมาถามว่ามีอะไรให้ผมช่วยได้บ้างไหม ตอนนี้ดูแล้วไม่ต้องแล้วล่ะ เหล่าจาง คุณนี่มุ่งไปที่แชมป์รายการเลยนะ”

หลินจือไป๋ยิ้มพูดเหมือนกัน

ต่อให้ไม่มีการเทียบตัวเลข เมื่อกี้หลินจือไป๋ก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของฝีมือร้องเพลงของจางซีหยาง มีหวังชิงแชมป์รายการแน่นอน

“ก็ไม่แน่หรอก”

จางซีหยางพูด “ต่อไปยังต้องให้อาจารย์ไป๋ตี้ช่วยดูแลอีกเยอะเลย”

หลินจือไป๋ไม่ได้เลี่ยงประเด็น “ผมกำลังเตรียมเพลงใหม่ให้คุณอยู่ แต่ยังต้องใช้เวลาอีกหน่อย”

ฝีมือร้องเพลงของจางซีหยางถึงมาตรฐานราชาเพลงแล้ว

พี่สาวไม่ได้บอกเหรอว่าในแผนกของเธอยังไม่มีราชาเพลง?

ตัวเองช่วยให้จางซีหยางกลายเป็นราชาเพลงตัวจริงได้สบายๆ

“งั้นผมรอข่าวจากอาจารย์ไป๋ตี้นะครับ” จางซีหยางพูดอย่างตั้งตารออยู่บ้าง

สองคนคุยกันอีกพักหนึ่ง

หลินจือไป๋ขอตัว ไม่รบกวนการซ้อมของเขา แล้วหันไปเยี่ยมหลินโส่วจัว

ตอนนี้หลินโส่วจัวกำลังปรึกษาอะไรบางอย่างกับครูสอนดนตรีอยู่ ดูเหมือนจะเจอปัญหายากเข้าแล้ว

“กำไล”

หลินจือไป๋เรียกขึ้นมาเสียงหนึ่ง

หลินโส่วจัวเห็นหลินจือไป๋ก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้นทันที

“ท่านอามาได้ยังไงครับ?”

“มาดูว่าเธอซ้อมเป็นยังไงบ้าง ยังไงเธอก็เป็นคนที่ฉันแนะนำเข้ารายการ”

หลินจือไป๋ยิ้มพูด

หลินโส่วจัวยิ้มขื่น “ผมกำลังซ้อม《ดับทุกข์》อยู่ครับ เทปแรกอยากเล่นแบบชัวร์ๆ หน่อย แต่ครูผู้ควบคุมดนตรีของเราบอกว่าควรจะเรียบเรียงใหม่สักหน่อย ไม่งั้นจะดูไม่มีอะไรใหม่เลย น่าเสียดายที่ตอนนี้เรายังหาแนวทางการเรียบเรียงดีๆ ไม่ได้ เรื่องนี้คงต้องให้ท่านอาช่วยแล้วล่ะครับ ยังไงเพลงนี้ท่านอาก็เป็นคนแต่ง”

หลินจือไป๋: “……”

เมื่อกี้ยังคิดอยู่เลยว่าตัวเองคงไม่โป๊ะแตก ผลคือพอมาถึงก็เจอโจทย์ยากแบบนี้เข้าให้

เรียบเรียง《ดับทุกข์》ใหม่?

อาของเธอทำไม่ได้หรอกโว้ย!

อีกอย่างเพลงนี้ก็ไม่ได้มีเวอร์ชันเรียบเรียงใหม่ที่ดังเป็นพิเศษอะไรด้วย

แต่พอเห็นสายตาตั้งตารอของเจ้ากำไล หลินจือไป๋ก็พูดตรงๆ ไม่ได้ว่าฉันไม่มีฝีมือขนาดนั้น

“ครูผู้ควบคุมพูดถูกแล้ว”

หลินจือไป๋พูด “เทปแรกเธอต้องมีอะไรใหม่ๆ หน่อย พอดีฉันมีเพลงอยู่เพลงหนึ่ง……”

ตาของหลินโส่วจัวเป็นประกาย: “เพลงใหม่!?”

หลินจือไป๋พยักหน้า เขาตัดสินใจจะให้《คนอย่างฉัน》กับหลินโส่วจัวร้อง

เดิมทีเพลงนี้ก็ตั้งใจจะเก็บไว้ให้หลินโส่วจัวอยู่แล้ว

แค่หลินจือไป๋ไม่คิดว่าจะต้องเอาออกมาเร็วขนาดนี้ แต่บรรยากาศมันพามาถึงตรงนี้แล้ว

ถ้าอาจารย์ไป๋ตี้อย่างตัวเองแม้แต่ตดสักแอะยังปล่อยไม่ออก สถานการณ์คงน่าอายจริงๆ เอาเพลงนี้ออกมาก่อนเลยดีกว่า

“เยี่ยมไปเลย!”

หลินโส่วจัวตื่นเต้นขึ้นมา “ขอบคุณครับท่านอา!”

หลินจือไป๋ถามอย่างขำๆ “เธอไม่สงสัยในคุณภาพของเพลงใหม่เลยเหรอ?”

หลินโส่วจัวตอบทันที “ขอแค่เป็นเพลงที่ท่านอาแต่ง ผมชอบหมดครับ!”

ปากหวานจริงๆ

หลินจือไป๋พยักหน้าพูด “งั้นฉันส่งเพลงใหม่ให้เธอ”

ยังดีที่ทำเสร็จไว้ก่อนแล้ว โน้ตเพลงกับเนื้อเพลงจึงส่งผ่านมือถือไปให้หลินโส่วจัวได้เลย

ไม่ใช่ทุกเพลงที่ต้องไปไต่ชาร์ต

เพลงนี้ให้หลินโส่วจัว อาศัย《ผมคือนักร้อง》ปล่อยออกไป ก็มีกระแสได้เหมือนกัน

ไม่นานต่อมา

หลินโส่วจัวติดต่อไปหาผู้อำนวยการดนตรีของรายการ “ผมตัดสินใจแล้วว่าเทปแรกจะเปลี่ยนไปร้องเพลงใหม่!”

เพลงใหม่?

ผู้อำนวยการดนตรีขมวดคิ้ว: “ไม่ปลอดภัย!”

หลินโส่วจัวพูดอย่างจริงจัง “ผมว่า《ดับทุกข์》ทุกคนฟังจนเบื่อแล้ว ต่อให้เรียบเรียงใหม่ก็ยากจะสร้างความประหลาดใจได้ สู้ร้องเพลงใหม่ไปเลยดีกว่า”

“เพลงใหม่เป็นดาบสองคม”

ผู้อำนวยการพูดอย่างจริงจังด้วยความหวังดี “เธออยากใช้ไม้ตายพลิกเกมชนะ แต่ดาบสองคมนี้ก็อาจย้อนมาทำร้ายตัวเธอเองได้ 《ดับทุกข์》มีฐานผู้ฟังอยู่แล้ว……”

“แต่ไม่มีเวอร์ชันเรียบเรียงใหม่ที่ดีเลยนี่ครับ”

หลินโส่วจัวยืนกรานเถียงด้วยเหตุผล แต่ผู้อำนวยการกลับขมวดคิ้วแน่น

หลินโส่วจัวยืนยัน “ยังไงผมก็ตัดสินใจแล้ว เทปแรกของรายการต้องร้องเพลงใหม่ของอาจารย์ไป๋ตี้ให้ได้……”

“เพลงใหม่ของใครนะ?” ผู้อำนวยการชะงัก

“อาจารย์ไป๋ตี้ไงครับ” หลินโส่วจัวตอบ

“……”

ผู้อำนวยการเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เปลี่ยนหน้าเหมือนพลิกฝ่ามือแล้วฉีกยิ้มออกมา “คิดดูดีๆ แล้วนะ จริงๆ ร้องเพลงใหม่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้……”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง