บทที่ 73 ศึกแรกของคุนเผิง

หลังจากส่งเพลงใหม่ให้หลินโส่วจัวเรียบร้อยแล้ว หลินจือไป๋ก็มุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานของหลินเซิ่งเทียน

ยังไม่ทันจะถึงหน้าห้องทำงาน เขาก็ได้ยินเสียงพี่ชายดังลอดออกมาจากข้างในด้วยความเกรี้ยวกราดว่า:

"นายจะไปจริงๆ สินะ?"

"ไอ้หลินเป้านั่นให้เงื่อนไขอะไรกับนายกันแน่?"

"ตอนที่รายการของฉันกำลังไปได้สวย ฉันก็ให้โอกาสนายมารับหน้าที่พิธีกร พอมีรายการใหม่คราวนี้ ฉันก็นึกถึงนายเป็นคนแรก ผลตอบแทนที่นายมอบให้ฉันคือแบบนี้งั้นเหรอ?"

"ไม่กี่วันก่อนยังมาบอกว่าป่วยอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?"

"ที่แท้ก็เป็นช่วงที่กำลังเจรจาเงื่อนไขกับมันอยู่สินะ?"

"อยากเป็นหัวหมาดีกว่าหางราชสีห์ว่างั้นเถอะ รายการของมันมีพิธีกรตัวเป้งๆ ตั้งเยอะ นายไปที่นั่นแล้วจะมีที่ยืนหรือไง? หลายปีที่ผ่านมานี้ฉันดูแลนายไม่ดีตรงไหน นายลองบอกข้อเสียของฉันมาได้สักข้อไหมล่ะ?"

"ผมต้องขอโทษด้วยครับ คนเราก็ต้องเลือกทางที่ดีกว่าให้ตัวเอง"

อีกฝ่ายเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะเดินกระแทกเท้าหน้าตาบูดบึ้งออกมา ด้วยความที่รีบมากจึงชนเข้าที่ไหล่ของหลินจือไป๋อย่างจัง

เขาถลึงตาใส่หลินจือไป๋รอบหนึ่ง

ก่อนจะรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

หลินจือไป๋เปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน เห็นพี่ชายกำลังยืนกอดอกมองออกไปทางหน้าต่าง สีหน้าดูมืดมนยิ่งกว่าคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่เสียอีก

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"

หลินจือไป๋ถาม ทั้งที่พอจะเดาสถานการณ์ออกอยู่แล้ว

หลินเซิ่งเทียนหันมาเห็นน้องชาย ใบหน้าที่เคร่งเครียดก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาถอนหายใจพลางกล่าว "พิธีกรของเราจะย้ายไปอยู่ฝั่งหลินเป้า ใบคำสั่งย้ายที่หัวหน้าอนุมัติมาแล้วด้วย"

"ไอ้เสือดาวนั่นสินะ" หลินจือไป๋ส่ายหน้า "วิธีเล่นงานคนนี่หยาบโลนชะมัด"

หลินเป้าเป็นลูกชายคนเล็กของอาสอง นิสัยใจคอถอดแบบมาจากพี่ชายคืออารมณ์ร้ายสุดขีด ชนิดที่ว่าแม้แต่หมาในคฤหาสน์ซีเฉิงยังต้องเบือนหน้าหนี เขาทำงานอยู่ที่แผนกวาไรตี้ รับผิดชอบแผนกวาไรตี้ที่ 1

ในนามถือว่ามีตำแหน่งเท่าเทียมกับหลินเซิ่งเทียน

หลินเซิ่งเทียนกล่าวอย่างจนใจ "วิธีหยาบก็จริง แต่ในเมื่อเขาจะไปฉันก็รั้งไว้ไม่ได้ อีกอย่างใจคนมันเปลี่ยนไปแล้ว รั้งตัวไว้ก็ไม่มีประโยชน์"

หลินจือไป๋ถาม "มีผลกระทบมากไหมครับ?"

หลินเซิ่งเทียนพยักหน้า "จริงๆ ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรหรอก เดิมทีตำแหน่งนี้ก็แค่ให้เขาช่วยโปรโมทตอนท้ายรายการเท่านั้น ฉันแค่รู้สึกโมโหกับพฤติกรรมของมันเฉยๆ"

เรื่องนี้ไม่มีผลกระทบต่อตัวรายการจริงๆ นักร้องที่เข้าแข่งขันช่วงแรกต้องสลับกันมาทำหน้าที่พิธีกรเป็นครั้งคราวอยู่แล้ว

นอกจากนี้รายการยังจัดเตรียมผู้จัดการชั่วคราวให้กับนักร้องแต่ละคนอีกด้วย

หลินเป้าคงไม่รู้เรื่องนี้ จึงคิดว่าแค่ดึงตัวพิธีกรไปจากที่นี่จะทำให้รายการของหลินเซิ่งเทียนได้รับผลกระทบหนักหนาสาหัส

ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ตามด้วยใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นตรงมุมปากโผล่พ้นขอบประตูเข้ามา "เสิ่งเทียน ช่วยจัดการหน่อยสิ ใบคำสั่งย้ายหลิวอู่ไปทางฝั่งฉันน่ะ นายยังไม่ได้เซ็นชื่อเลย… โอ๊ะ! นี่มันน้องชายตัวเล็กของฉันนี่นา ไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วนะ!"

"สามปีครับ"

หลินจือไป๋ยิ้มตอบ พลางจ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตานิ่งสงบ

คนที่ว่าก็คือหลินเป้า เรื่องที่คฤหาสน์ซีเฉิงเมื่อตอนนั้นหมอนี่ก็มีส่วนร่วมด้วย หลินจือไป๋จำใส่ใจไม่เคยลืม

“ยังเรียนหนังสืออยู่สินะ ร่างกายหายดีหรือยังล่ะ?”

หลินเป้าแสยะยิ้ม แต่ดวงตากลับว่างเปล่า “ตั้งใจเรียนให้มากๆ เข้าล่ะ”

หลินจือไป๋ยกมือลูบมุมปากตัวเอง “แผลเป็นนี่ยังอยู่เลย อาคนรองนี่ลงมือหนักจริงๆ นะครับ”

รอยยิ้มของหลินเป้าชะงักไป

ตอนที่หลินจือไป๋บาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาลในตอนนั้น พ่อของเขา—หลินตง—บีบให้คุณปู่ต้องจัดการเรื่องนี้

คุณปู่มองไปทางอาคนรอง จากนั้นอาคนรองก็ลงมืออัดหลินเป้าจนน่วม แผลเป็นตรงมุมปากนี่ก็มาจากครั้งนั้นแหละ

หลินเป้าแค่นเสียงฮึแล้วตบเอกสารลงบนโต๊ะ “เซ็นซะ”

หลินเซิ่งเทียนไม่อยากพูดพร่ำทำเพลง อ่านเนื้อหาจบก็เซ็นชื่อทันที “ไม่ส่งนะ”

“อย่างน้อยฉันก็เป็นลูกพี่ลูกน้องนายนะ”

หลินเป้าแค่นหัวเราะ “ทำหน้าแบบนั้นใส่ใคร?”

“จะเอาไงล่ะ จะต่อยกันไหม?” หลินเซิ่งเทียนจ้องหน้าหลินเป้า

หลินเป้าคว้าเอกสารแล้วรีบเดินออกไป เขาไม่ใช่คู่มือของหลินเซิ่งเทียนแน่ๆ ไอ้หมอนี่มันพวกคลั่งออกกำลังกาย วันๆ ไม่ทำงานทำการก็เอาแต่เข้ายิมยกเหล็ก

ตอนเดินไปถึงหน้าประตู

หลินเป้าหันกลับมาหัวเราะแล้วพูดว่า “หลินซีดวงดีนะ มีไป๋ตี้อยู่ในสังกัด แล้วนายล่ะเซิ่งเทียน แผนกนายมีไป๋ตี้บ้างไหม? ถ้าไม่มีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วย แผนกนายก็คงใกล้เน่าเต็มทีแล้วมั้ง? ฉันเดินเข้ามายังรู้สึกเลยว่าที่นี่มันซากศพชัดๆ ไร้ชีวิตชีวาจริงๆ พยายามเข้าหน่อยนะ”

“ผมก็มาอยู่นี่แล้วไงครับ?”

หลินเซิ่งเทียนกำลังจะพูดสวน แต่หลินจือไป๋กลับโพล่งขึ้นมาก่อน

หลินเป้าอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะขำ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?”

“ทายดูสิครับ”

หลินจือไป๋กะพริบตา

หลินเป้าขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ตอนเดินออกไปตั้งใจปิดประตูเสียงดังปัง

“ดูเหมือนเขายังไม่รู้ว่านายคือไป๋ตี้” หลินเซิ่งเทียนพูดขึ้น

หลินจือไป๋ยิ้ม “ผมก็แปลกใจเหมือนกัน สมกับที่เป็นไอ้งั่งอันดับหนึ่งของตระกูลหลินรุ่นที่สามจริงๆ คนอื่นน่าจะรู้กันหมดแล้ว พวกนั้นคงแอบตั้งกลุ่มแชทเล็กๆ ลับหลังตระกูลเรากันเพียบเลย”

“ไม่เป็นไร” หลินเซิ่งเทียนลดเสียงลง “พวกเขาอาจจำกัดฉันกับพี่สาวได้ แต่แทบจะทำอะไรนายไม่ได้เลย”

นักแต่งเพลงหากินด้วยความสามารถ ไม่เหมือนหลินเซิ่งเทียน หลินซี หรือแม้แต่พ่อ ที่จำเป็นต้องพึ่งพาทรัพยากรต่างๆ

“แต่พี่ครับ เมื่อกี้พี่น่าจะอัดมันจริงๆ” หลินจือไป๋พูดอย่างเสียดาย “มันสู้พี่ไม่ได้หรอก อีกอย่างเราสองต่อหนึ่ง”

หลินเซิ่งเทียนขำ “เด็กจริงๆ เลยนะ ยังจะมาพูดเรื่องชกต่อยกันอีก”

“งั้นเหรอครับ?” หลินจือไป๋พูด “ตอนสามปีก่อนพี่ก็ไม่ใช่เด็กแล้วนะ แล้วทำไมถึงบุกไปคฤหาสน์ซีเฉิงแล้วซัดกับพวกนั้นล่ะ? ผมก็เห็นอยู่ว่าตอนพี่กลับมาสภาพสะบักสะบอมแค่ไหน”

หลินเซิ่งเทียนไม่พูดอะไร

ฝ่ายหลินเป้าพอกลับถึงห้องทำงานแผนกตัวเอง ก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดกลุ่มแชทเล็กๆ กลุ่มหนึ่งแล้วส่งข้อความ

หลินเป้า: [ไป๋ตี้คือใคร?]

ทายาทรุ่นที่สามของตระกูลหลินทุกคนล้วนอยู่ในกลุ่มแชทนี้ ยกเว้นก็แต่ครอบครัวของหลินจือไป๋ กลุ่มนี้มีหลินกง ลูกชายคนโตของลุงใหญ่เป็นคนสร้าง โดยใช้ชื่อกลุ่มว่า "เหล่าผู้สืบทอด"

สักพัก ก็มีคนตอบกลับข้อความของหลินเป้าในกลุ่ม

หลินหลิว: [นายคงเป็นคนเดียวในกลุ่มที่โง่จนเพิ่งรู้เรื่องนี้สินะ]

หลินเป้า: [ไอ้หลินหลิว! แกหมายความว่าไงวะ!]

หลินหู่: [ไอ้โง่เอ๊ย ไป๋ตี้ก็คือหลินจือไป๋ไงเล่า!]

สีหน้าของหลินเป้าเปลี่ยนไปในทันที

ไม่ใช่เพราะคำด่าของหลินหู่ เพราะในเมื่อหลินหู่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขา เขาย่อมไม่กล้าหือ แต่อะไรก็ไม่ทำให้เขาตกใจได้เท่ากับความจริงที่ว่า… ไป๋ตี้คือเจ้าเด็กหลินจือไป๋คนนั้นจริงๆ น่ะหรือ!

ไอ้พวกนี้รู้กันหมด มีแค่เขาคนเดียวที่ตกข่าว แถมในกลุ่มก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้สักคำ!

หลินเป้า: [หลินจือไป๋มันเพิ่งอายุเท่าไหร่กันเชียว?]

ไม่มีใครสนใจตอบ

หลินเป้าจึงพิมพ์ต่อ

หลินเป้า: [เมื่อกี้ฉันเพิ่งเจอเขาที่ห้องทำงานของหลินเซิ่งเทียน เห็นว่ากำลังทำรายการวาไรตี้ใหม่อยู่]

หลินหลิว: [สงสัยคงให้หลินจือไป๋ไปช่วยงานมั้ง ฉันก็ได้ยินเรื่องรายการนี้มาเหมือนกัน… คิดว่ามันจะรอดเหรอ?]

หลินเป้า: [จะรอดหรือไม่ก็ไม่รู้ แต่พิธีกรของรายการโดนฉันดึงตัวมาแล้ว แค่นี้ก็น่าจะทำให้พวกนั้นหัวหมุนแล้วล่ะ]

หลินหลิว: [ทำได้ดี!]

หลินหลิวก็สังกัดอยู่ในแผนกเพลง แถมยังไม่ถูกกับหลินซีเอามากๆ อีกด้วย

ช่วงก่อนหน้านี้จางซีหยางกลับมาโด่งดังอีกครั้ง เล่นเอาหลินหลิวโกรธจนแทบคลั่ง

จางซีหยางเคยเป็นนักร้องในสังกัดของเธอ แต่ถูกหลินหลิวเขี่ยทิ้งไปเอง ใครจะไปคิดว่าพอไปเกาะชื่อไป๋ตี้แล้วจะกลับมาแจ้งเกิดได้ขนาดนี้

ในขณะเดียวกัน

หลินหลิวก็ได้ข่าวมาว่าจางซีหยางจะไปร่วมรายการวาไรตี้ใหม่ของหลินเซิ่งเทียน

แต่น่าเสียดายที่เรื่องนี้เธอเข้าไปขัดขวางไม่ได้

ถึงอย่างนั้น หลินหลิวก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะปัญหารุมเร้าในแผนกวาไรตี้ของหลินเซิ่งเทียนนั้นเป็นที่รู้กันดีในหมู่คนรุ่นที่สาม

แค่ทุกคนคอยหาจังหวะกลั่นแกล้งนิดๆ หน่อยๆ ก็บีบคอหลินเซิ่งเทียนได้สบาย ต่อให้เขามีแผนการเด็ดดวงแค่ไหนก็พลิกสถานการณ์ไม่ได้

รายการวาไรตี้ใหม่น่ะเหรอ?

ไม่ต้องสืบเลย ยังไงก็เจ๊งไม่เป็นท่าเหมือนเดิมแหละ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาภายใต้การถูกรุมกลั่นแกล้งจากทุกคน หลินเซิ่งเทียนก็เดินบนเส้นทางสายความล้มเหลวมาโดยตลอด

…

ตกเย็น หลินเซิ่งเทียนเป็นคนขับรถพาหลินจือไป๋กลับบ้าน

"พี่ครับ แล้วพี่จะได้เลื่อนตำแหน่งเมื่อไหร่ครับ?"

หลินจือไป๋เอ่ยถามหยั่งเชิง

หลินเซิ่งเทียนหัวเราะ "แผนกวาไรตี้ของเสินฮว่ามีสิบแผนก พี่เป็นหัวหน้ากลุ่มแผนก 8 ถ้าอยากเลื่อนตำแหน่ง อย่างแรกเลยคือพี่ต้องทำผลงานให้เหนือกว่าหัวหน้ากลุ่มอีกเก้าแผนกให้ได้ ซึ่งลำพังแค่วาไรตี้รายการเดียวทำไม่ได้หรอก"

"แต่ละแผนกวาไรตี้เขามีแค่รายการเดียวเหรอครับ?"

"ไม่เสมอไปหรอก แผนกของไอ้หลินเป้านั่นน่ะทำรายการวาไรตี้ไปพร้อมกันถึงสามรายการ รายการหนึ่งในนั้นกำลังออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์เสินฮว่าตอนห้าทุ่ม"

"แล้วแผนก 8 ล่ะครับ?"

เดิมทีแผนก 8 มีรายการเดียวคือ 《ทอล์กกับคนดัง》 เป็นรายการแนวเชิญแขกมานั่งคุยกัน แขกส่วนใหญ่ก็เป็นดาราที่กำลังดังในบริษัท บางทีก็เชิญศิลปินจากนาเซินหรือเทียนกวง ความสัมพันธ์ของสามค่ายยักษ์ใหญ่ค่อนข้างซับซ้อน การร่วมงานกันในระดับนี้ถือเป็นเรื่องปกติ

หลินเซิ่งเทียนถอนหายใจ "แต่รายการนี้คงต้องยุบแล้วล่ะ เรตติ้งมีแต่จะดิ่งลงเหว บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่หลิวอู่รีบชิ่งไป โชคดีที่ตอนนี้ฉันมีรายการใหม่แล้ว"

หลิวอู่คือพิธีกรที่ถูกดึงตัวไปนั่นเอง

หลินจือไป๋ถาม "เขา…รู้เรื่องแผนรายการ 《ผมคือนักร้อง》 แล้วหรือครับ?"

หลินเซิ่งเทียนตอบ "ยังไม่รู้หรอก ไม่กี่วันก่อนมันเพิ่งมาบอกฉันว่าป่วยแล้วก็อิดออดไม่มาซ้อมสักที แน่นอนว่าต่อให้รู้ก็ไม่เป็นไร เพราะรายการจดทะเบียนลิขสิทธิ์เรียบร้อยแล้ว บริษัทอื่นก๊อปไปไม่ได้ แผนกวาไรตี้อื่นในบริษัทเราเองก็ก๊อปไม่ได้เหมือนกัน"

หลินจือไป๋เลิกคิ้ว

ไอ้หลิวอู่นี่มันพวกเข้าผิดทีมจริงๆ

ก่อนหน้านี้ชีวิตพี่ชายอาจจะลำบากหน่อย แต่พอมี 《ผมคือนักร้อง》 สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปแล้ว

นอกจากนี้ในมือเขายังมี 《ผมรักเนื้อเพลง》 อีกรายการ

ในเมื่อแผนกของพี่ชายยังพอมีกำลังเหลือ ก็เอาโปรแกรมนี้ให้พี่ชายไปทำด้วยซะเลย

รายการเดียวไม่พอ ก็เอาไปสอง

สองรายการยังไม่พอเหรอ?

งอกออกมาสักสามรายการก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้

ฟังก์ชันปรับแต่งของระบบนั้นครอบคลุมมาก หลินจือไป๋ไม่เพียงปรับแต่งเพลงได้ แต่ยังปรับแต่งอย่างอื่นได้อีก รายการวาไรตี้ก็รวมอยู่ในนั้นด้วย

"วันที่ 3 นี้เริ่มถ่ายทำเลยนะ"

ถึงบ้าน พี่ชายก็เอ่ยปากบอก

เขาปรึกษากับทุกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว รวมถึงแจ้งทางฝ่ายประชาสัมพันธ์ด้วย สถานการณ์จะแย่แค่ไหนก็ช่าง แต่ในเมื่อบริษัทมีรายการใหม่ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็ต้องลงแรงช่วยแน่นอน

เป็นไปตามคาด

คืนนั้นหลินจือไป๋เห็นการโปรโมทล่วงหน้าของ 《ผมคือนักร้อง》 บนเสินฮว่าวิดีโอ ซึ่งเป็นไปตามแผนที่วางไว้เป๊ะๆ

"เสียงตอนที่ใครบางคนล้มลง ดังยิ่งกว่าเสียงการเติบโตของคนกลุ่มหนึ่ง;

ความสิ้นหวังเพียงชั่วครู่ของคนคนหนึ่ง ก็หมายถึงการตายลงหนึ่งครั้ง.

ชีวิตกำลังถูกต่ออายุ หรือฆ่าตัวตาย?

ขึ้นอยู่กับการเลือกและการตัดสินใจในทุกเสี้ยววินาที.

ดนตรีไม่ใช่เป้าหมาย แต่เป็นสภาวะของการมีชีวิตอยู่.

ได้โปรดกังขาฉัน เยาะเย้ยฉัน ทำร้ายฉัน,

ฉันใช้แผ่นหลังคารวะต่อชีวิต ทำไมต้องร้องเพลง?

เพื่อที่พวกเราจะไม่ต้องหวาดกลัวอีกต่อไป"

คลิปโปรโมทเร้าใจมาก ภาพทำออกมาได้สวยงามสุดๆ กระแสตอบรับจากชาวเน็ตถือว่าไม่เลวเลย คอมเมนต์พุ่งไปหลายร้อยข้อความแล้ว

"แคปชั่นโคตรเจ๋ง!"

"นี่เป็นรายการใหม่ของเสินฮว่าเหรอ?"

"ให้นักร้องเจ็ดคนมาแข่งกัน ไอเดียสร้างสรรค์ดีนะ ใครจะมาบ้างล่ะ?"

"มีราชาเพลงหรือราชินีเพลงไหม?"

"ระดับราชาเพลงราชินีเพลงไม่มารายการแข่งขันแบบนี้หรอก พวกเขาไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองด้วยวิธีนี้แล้ว ถ้วยรางวัลทางดนตรีต่างๆ วางจนห้องหนังสือจะไม่มีที่เก็บแล้ว"

"แต่ไอเดียรายการนี้ไม่เลวเลยนะ"

"ให้นักร้องมา PK กัน?"

"เห็นบอกว่ามีแต่นักร้องดังๆ ทั้งนั้นเลยนะ"

"มีข่าวลือว่าจางซีหยางจะมาด้วยแหละ"

"ไม่ใช่ว่าจางซีหยางงดรับงานวาไรตี้ไปแล้วเหรอ?"

"ถ้ามีจางซีหยางจริง งั้นฉันก็พอจะรอดูอยู่"

"เห็นว่าถ้าสมัครแล้วมีโอกาสได้ตั๋วไปดูสดหน้างานด้วยนะ ลองสมัครดูดีกว่า"

หลินจือไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย

รายการวาไรตี้นี้ไม่เพียงแต่เป็นรายการใหม่ของพี่ชายอย่างหลินเซิ่งเทียนเท่านั้น แต่มันยังเป็นศึกแรกของการชักดาบของคุนเผิงอีกด้วย!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง