บทที่ 74 รายการที่เซอร์ไพรส์ไม่หยุด

เช้ามืดวันที่ 1 มกราคมปีถัดมา ข้อมูลชาร์ตประจำซีซันเดือนธันวาคมถูกล็อกไว้ 《หิมะตกบนสะพานหัก》 คว้าแชมป์ไปครอง แต่นี่เป็นเรื่องที่สรุปผลกันไปนานแล้วและมีการพูดถึงไปทั่วก่อนหน้านี้ ดังนั้นจึงไม่ได้กลายเป็นประเด็นร้อนแรงที่สุด

หัวข้อที่เป็นประเด็นร้อนแรงที่สุดในตอนนี้คือรายการฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ

ในช่วงเทศกาลตรุษจีนไม่มีรายการไหนจะมีกระแสยอดฮิตเทียบกับรายการนี้ได้เลย

ทั้งราชาเพลงและราชินีเพลงต่างมาขับร้องเพลง รวมถึงการแสดงทั่วไปอย่างละครสั้น ตลกพูดเดี่ยว ร้องรำทำเพลง และอื่นๆ อีกมากมาย

ผลงานที่เหล่าราชาและราชินีเพลงนำมาร้องล้วนเป็นฝีมือของระดับเจ้าพ่อแต่งเพลง ซึ่งหมายความว่าในขณะที่เพลงเหล่านี้ปรากฏบนเวทีฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเป็นครั้งแรก ไฟล์เพลงก็ถูกปล่อยลงบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลักๆ ด้วยเช่นกัน จากนั้นการต่อสู้ในชาร์ตประจำซีซันเดือนมกราคมก็เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

หรือจะพูดว่า…ศึกเทพเจ้าได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

หลินจือไป๋ไม่ได้สนใจว่าในชาร์ตเดือนมกราคมจะมีเทพเจ้ากี่องค์ที่กำลังฟาดฟันกัน สักวันหนึ่งเขาเองก็จะกลายเป็นหนึ่งในเทพเหล่านั้น แต่ตอนนี้เขาแค่อยากดูรายการฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิกับครอบครัวเท่านั้น

รายการฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของโลกนี้แทบไม่ต่างจากโลกเดิม การได้นั่งดูรายการไปคุยกันไปในครอบครัว แถมยังได้เคี้ยวเมล็ดทานตะวันกับถั่วลิสงไปด้วยมันได้บรรยากาศสุดๆ แม้จะเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำเปลือกเมล็ดทานตะวันและเปลือกถั่วหล่นเต็มพื้นไปหมดก็ตาม

แน่นอนว่าคุณพ่อก็กลับมาด้วย

ช่วงนี้คุณพ่อไปถ่ายละครที่ต่างเมือง นานๆ ทีถึงจะได้กลับบ้าน พอครอบครัวกำลังนั่งดูรายการและพูดคุยกันเพลินๆ ท่านก็พูดกับหลินจือไป๋ถึงเฟิงซั่วขึ้นมาว่า "เพื่อนร่วมชั้นของลูกคนนั้นมีพรสวรรค์ดีนะ พ่อให้เขามาเป็นผู้ช่วยช่างภาพ เขาทำงานได้ดีมากเลย"

เฟิงซั่วเป็นคนที่หลินจือไป๋แนะนำให้ไปเข้ากองถ่ายเอง

ในมือถือยังได้รับคำอวยพรวันตรุษจีนจากเฟิงซั่ว แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เฟิงซั่ว แต่ยังมีเจียงเฉิง จางซีหยาง หลินโส่วจัว อินตงหน่วน และคนอื่นๆ ที่ส่งคำอวยพรมาด้วยเหมือนกัน

หลินจือไป๋ตอบข้อความคนเหล่านี้ไปพลางคุยกับครอบครัวไปพลาง เขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองเริ่มมีเพื่อนเยอะขึ้นเรื่อยๆ เทศกาลตรุษจีนปีก่อนๆ ไม่เคยคึกคักแบบนี้เลย

ความครึกครื้นดำเนินไปจนถึงวันที่สาม

คุณพ่อกลับกองถ่ายไปถ่ายละครต่อ ส่วนหลินเซิ่งเทียนก็เริ่มทำงาน วันนี้เป็นวันบันทึกเทปรายการ 《ผมคือนักร้อง》 รอบแรกอย่างเป็นทางการ

หลินจือไป๋นั่งอยู่ในที่นั่งผู้ชม

ในสถานที่จริงมีผู้ชมประมาณห้าร้อยคน คนกลุ่มนี้คือคณะกรรมการประชาชน พวกเขาต้องเป็นคนโหวตให้เหล่านักร้องหลังจากฟังเพลงจบ แน่นอนว่าผู้ชมมีทุกช่วงวัย

ทั้งวัยรุ่น วัยกลางคน หรือแม้แต่คนที่มีอายุหน่อย หลายคนมาเป็นกลุ่มและนั่งซุบซิบหารือกันตั้งแต่ก่อนรายการเริ่ม

"มีนักร้องคนไหนบ้างนะ?"

"ไม่รู้เหมือนกัน"

"ในตัวอย่างไม่ได้บอกไว้นี่"

"คำโปรยในตัวอย่างดูเร้าใจดีนะ ฉันถึงได้ถูกรายการนี้ดึงดูดเข้ามาเนี่ย"

"รายการของเสินฮว่าก็น่าคาดหวังอยู่แหละ"

"พูดแบบนี้ได้ไง เสินฮว่าก็มีบางรายการที่ไม่เอาไหนเหมือนกันนะ"

"พิธีกรคือใครเหรอ?"

"ไม่รู้อะ คนนี้ใช่หรือเปล่านะ? ดูแปลกหน้าจัง ไม่เหมือนพิธีกรเลย"

ระหว่างที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น

ผู้ชายสวมแว่นคนหนึ่งเดินตรงขึ้นไปยังเวที ถือไมโครโฟนแล้วกล่าวว่า "ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่สถานที่บันทึกเทปรายการของเราครับ ผมคือโปรดิวเซอร์และผู้กำกับ หลินเซิ่งเทียน การแสดงรอบแรกของ 《ผมคือนักร้อง》 กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว อีกยี่สิบวินาทีเริ่มนับถอยหลังครับ"

ผู้ชมต่างอึ้งไป

รายการนี้มีสไตล์ดีจัง ทำไมจู่ๆ ผู้กำกับถึงขึ้นมาพูดสองสามคำแล้วจะเริ่มเลยล่ะ?

กรรมการล่ะ?

พิธีกรล่ะ?

ใครจะเป็นคนดำเนินรายการเนี่ย?

หลินจือไป๋รู้สึกหดหู่ใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พิธีกรที่วางตัวไว้คงชิ่งหนีไปแล้ว พี่ชายซึ่งเป็นหนึ่งในโปรดิวเซอร์และผู้กำกับถึงต้องขึ้นมาเปิดรายการด้วยตัวเอง

ทันใดนั้น

ไฟก็ดับลง

ทุกคนทิ้งคำถามอื่นๆ ไว้เบื้องหลังทันที เหลือเพียงความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตัวตนของนักร้องคนแรกที่จะขึ้นแสดงในวันนี้

พรึ่บ!

แสงไฟส่องลงมา

ร่างของนักร้องคนหนึ่งเดินผ่านประตูวงรีหลังเวทีไปตามเส้นไฟที่นำทางมายังกลางเวที

"อ๊ะ!"

"จางซีหยาง!"

"เป็นเขาจริงๆ ด้วย!"

"ทำไมถึงเป็นเขาได้ล่ะ?"

"ไม่ใช่ว่าจางซีหยางบอกว่าไม่เคยร่วมรายการวาไรตี้ใดๆ เลยเหรอ?"

"ว้าว!"

"เซอร์ไพรส์สุดๆ!"

"โชว์สดของจางซีหยางนี่ระดับเทพเลยนะ!"

"เขาจะร้องเพลงอะไรกัน?"

เดิมทีทุกคนยังไม่แน่ใจว่ารายการนี้มีนักร้องตัวท็อปหรือเปล่า ถ้ามีแต่นักร้องที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียง มันก็ดูไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ แต่พอจางซีหยางปรากฏตัวขึ้น ทุกคนก็ตื่นเต้นกันใหญ่ แฟนคลับของจางซีหยางหลังจากกลับมาดังอีกครั้งนั้นมีเยอะมาก แม้แต่คนทั่วไปก็ยังเอ็นดูเขา ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนที่หลินเซิ่งเทียนจะจัดรายการนี้ นักร้องคนแรกที่อยากเชิญก็คือจางซีหยาง—

พลังเสียงเหรอ? ถึง!

ความนิยมเหรอ? มี!

ต่อให้เชิญราชาเพลงหรือราชินีเพลงมาไม่ได้ จางซีหยางก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับรายการนี้ ต่อให้นักร้องคนอื่นจะแสดงได้ไม่ดี อย่างน้อยก็ยังมีเขาเป็นตัวประกัน

ตอนนั้นเอง

ดนตรีอินโทรก็ดังขึ้น ผู้ชมชะงักไปเล็กน้อยหลังจากได้ยินทำนอง นี่เป็นเพลงที่รู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง

"เชี่ย!"

"เพลง 《ยุคสมัย》!"

"นี่มันผลงานระดับเทพของโจวหานจิ้นเลยนะ ความยากในการร้องสูงมาก ปกติไม่มีใครกล้านำมาร้องคัฟเวอร์หรอก!"

"จางซีหยางเทพว่ะ!"

"กล้าร้องจริงๆ!"

"รายการแรกก็จัดเพลงระดับเทพของโจวหานจิ้นเลย ไม่กลัวถูกเอาไปเทียบกับราชาเพลงเหรอ?"

"ต้องมีความมั่นใจขนาดไหนกัน?"

"ไม่กลัวพังเหรอ?"

"ขนาดโจวหานจิ้นยังบอกเองเลยว่าเพลงนี้พยายามอย่าร้อง จะพังเอาง่ายๆ"

ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้ชม หลินจือไป๋ก็ชะงักไปเล็กน้อย ตอนซ้อมเขาก็ได้ยินจางซีหยางร้องเพลงนี้จริงๆ แต่เขาไม่รู้เลยว่าเพลงนี้เป็นผลงานมาสเตอร์พีซของโจวหานจิ้น

พี่จางนี่เล่นสนุกจริงๆ

กะจะแหย่ราชาเพลงโจวใช่ไหมเนี่ย?

หลังจากจบอินโทร การร้องก็เริ่มขึ้น ความยากในการร้องเพลงนี้สูงมากจริงๆ เรียกได้ว่าถ้าไม่ใช่ระดับราชาหรือราชินีเพลงก็คงไม่กล้าท้าทาย ข้างในเพลงมีการเปลี่ยนเสียงจริงเสียงหลอนเยอะมาก เป็นการบรรยายถึงผู้ชายคนหนึ่งที่ร้องเพลงเชิงเสียดสีและเปิดโปงคนรักที่ทรยศตนเองแต่ยังพยายามจะปลอบใจเขา เนื้อเพลงมีการเล่าเรื่องและสร้างภาพจินตนาการได้ดีมาก เรียกได้ว่าเป็นการเสียดสีความรักที่ตอแหลของชายหญิงในยุคปัจจุบันได้อย่างไม่มีที่ติ จำเป็นต้องใช้น้ำเสียงและเทคนิคมากมายของนักร้องในการถ่ายทอด

"หึหึ…"

ตรงช่วงรอยต่อระหว่างท่อนหลักกับท่อนฮุก จางซีหยางหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนี้ทั้งขมขื่น เย้ยหยัน และแฝงไปด้วยความดูหมิ่นเล็กน้อย ทำให้ผู้ชมทุกคนรู้สึกเกร็งขึ้นมาในทันที ราวกับมีมดกำลังไต่อยู่บนตัว

"แม่เอ๊ย!"

"เก่งมาก!"

"เสียงหัวเราะนี้ฉันตายไปเลย!"

"ทำไมฉันรู้สึกว่าพลังเสียงของจางซีหยางไม่ด้อยไปกว่าราชาเพลงโจวเลยล่ะ เพลงนี้ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นอีกเวอร์ชันหนึ่งเลย น่าทึ่งมาก"

"โชว์เทคนิคจัดๆ!"

"ที่น่ากลัวที่สุดคือในขณะที่โชว์เทคนิค อารมณ์ของเขาก็เข้าถึงสุดๆ เสียงหัวเราะเมื่อกี้นี้ ไม่รู้ว่าออกแบบไว้ก่อนหรืออารมณ์มันพาไป แต่มันเป๊ะพอดีมาก"

เพราะ!

น่าประทับใจ!

เพลิดเพลิน!

นี่ไม่ใช่แค่ความรู้สึกของผู้ชมทั้งฮอลล์ แต่เป็นความรู้สึกของหลินจือไป๋ด้วย

ตอนนี้หลินจือไป๋ก็นับว่าเป็นนักร้องกึ่งมืออาชีพแล้ว เมื่อก่อนร้องเพลงเพี้ยนฟังเอาสนุก เดี๋ยวนี้เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความสามารถของอีกฝ่ายในระดับมืออาชีพ มันแกร่งเกินไปจริงๆ ถ้าเทียบกัน พลังเสียงของเขาถูกอีกฝ่ายขยี้ราบคาบ อย่างน้อยเพลงที่จางซีหยางร้องอยู่นี้ หลินจือไป๋ไม่มีทางร้องได้เลย

"จางซีหยาง!"

"จางซีหยาง!"

"จางซีหยาง!"

เมื่อจางซีหยางร้องเพลงนี้จบ ทุกคนต่างตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างคลั่งไคล้ ราวกับว่าวันนี้เป็นคอนเสิร์ตของเขา

"ขอบคุณครับ"

ชายหนุ่มผู้ดูอมทุกข์อย่างจางซีหยาง ตอนนี้กลับเผยรอยยิ้มออกมา ถือไมค์พูดกับผู้ชมทั้งฮอลล์ว่า "ผมคือนักร้อง จางซีหยางครับ"

เสียงตะโกนจากข้างล่างยิ่งดุเดือดขึ้น!

ในเสียงตะโกนนั้น ผู้ชมยังมีความประหลาดใจเล็กน้อย เพราะจางซีหยางไม่ได้ลงจากเวที แต่กลับยืนอยู่บนนั้น แถมยังล้วงสมุดเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อด้วย

จะทำอะไรน่ะ?

ขณะที่ผู้ชมกำลังสงสัย จางซีหยางก็ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า "ผมได้รับคำเชิญจากอาจารย์ไป๋ตี้ให้มาร่วมรายการนี้ ตอนแรกนึกว่าแค่ร้องเพลงก็พอแล้วซะอีก แต่ทีมงานรายการจนมากครับ บอกว่าจ้างพิธีกรไม่ไหว เลยให้ผมมาขัดตาทัพแทน ครั้งแรกกับการเป็นพิธีกรรับเชิญ พูดไม่ดีตรงไหน ทนๆ กันหน่อยนะครับ…"

ให้ตายสิ

ผู้ชมหัวเราะทั้งน้ำตา

ทีมงานรายการจนขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย มิน่าล่ะถึงไม่มีพิธีกร เมื่อกี้ผู้กำกับถึงกับต้องขึ้นมาเปิดรายการด้วยตัวเอง

แต่ว่า…

มันสดใหม่มาก!

ให้จางซีหยางมาเป็นพิธีกรรับเชิญแบบนี้มันน่าสนใจสุดๆ ไปเลย! แต่ละคนไม่เพียงแต่ไม่คิดว่าเป็นเรื่องไม่เหมาะสม กลับยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิมเสียอีก!

ต้องการพิธีกรที่ไหนกัน!

ให้จางซีหยางนี่แลทำ!

เพลงเปิดตัวของจางซีหยางเมื่อกี้นี้มันเดือดมาก ทุกคนต่างเสียดายไม่อยากให้เขาลงจากเวทีเลย ได้เห็นเขายืนอยู่บนเวทีแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว

จริงสิ

เมื่อกี้จางซีหยางยังบอกว่าได้รับคำเชิญจากไป๋ตี้ถึงได้มาร่วมรายการนี้ แล้วไป๋ตี้กับทีมงานรายการนี้มีความสัมพันธ์ยังไงกันนะ?

จางซีหยางกระแอมคอเบาๆ "ต่อไปตามปกติแล้วน่าจะต้องอ่านสคริปต์โฆษณา แต่เสียดายที่ตอนนี้ทีมงานยังไม่ได้เริ่มรับสปอนเซอร์โฆษณา แน่นอนว่าสำหรับผมแล้วนี่เป็นข่าวดีครับ ไม่ต้องกังวลเรื่องการอ่านโฆษณาชั่วคราว งั้นเราขอเชิญนักร้องคนถัดไป โซ…"

พูดผิดเฉยเลย

ผู้ชมทั้งฮอลล์ระเบิดเสียงหัวเราะ

จางซีหยางรีบพูดว่าจะเริ่มใหม่: "งั้นเราขอเชิญนักร้องคนถัดไปครับ เขาเป็นรุ่นพี่ที่มีประสบการณ์สูงมาก และเป็นรุ่นพี่ที่ผมชื่นชอบเป็นการส่วนตัวด้วย…"

จางซีหยางพูดติดๆ ขัดๆ

อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้ชมคนไหนรู้สึกว่ามันผิดปกติ

หากเป็นพิธีกรมืออาชีพทำผิดพลาด ทุกคนคงคิดว่าคนคนนี้ไม่เป็นมืออาชีพ หรือถึงขั้นลดระดับมาตรฐานของรายการ แต่สำหรับจางซีหยางที่เป็นพิธีกรขัดตาทัพ ยิ่งพูดติดๆ ขัดๆ ทุกคนกลับยิ่งรู้สึกว่าน่าสนใจและสนุก ยิ่งจางซีหยางประหม่าจนทำผิดพลาด พวกเขากลับยิ่งตื่นเต้น

นี่ไม่ใช่ลูกเล่นของรายการวาไรตี้หรอกเหรอ?

ทว่าเมื่อนักร้องคนที่สองปรากฏตัวขึ้น ความสนใจของทุกคนก็ลดน้อยลงมาก ส่วนใหญ่เป็นผู้ชมวัยรุ่นที่ทำหน้างงงวย เพราะไม่รู้จักเลยสักนิด

"ใครน่ะ?"

"รุ่นพี่อาวุโส?"

"เมื่อกี้จางซีหยางแนะนำแบบนั้นนี่"

"ขนาดจางซีหยางยังเรียกว่ารุ่นพี่ อย่างน้อยก็ต้องห้าสิบปีแล้วมั้ง?"

"พวกเธอไม่รู้จักเขาเหรอ?"

"นี่คืออาจารย์เซี่ยอวี่หลงเลยนะ!"

"สายพลังตัวจริงเสียงจริงเลยนะเนี่ย!"

"ตอนหนุ่มๆ เขาโด่งดังมาก แค่ช่วงเจ็ดแปดปีหลังนี้ไม่ค่อยมีความเคลื่อนไหวเลย"

"แล้วเขาจะยังร้องได้ไหม?"

"ลองฟังดูก่อนสิ"

"เซี่ยอวี่หลง! ไอดอลของฉัน!"

ผู้ชมวัยรุ่นขาดความสนใจ แต่ผู้ชมที่มีอายุสามสิบห้าปีขึ้นไปกลับตื่นเต้นกันสุดๆ รายการนี้ไม่เลวเลยแฮะ ดันกล้าเชิญนักร้องรุ่นเก่าที่แม้ชื่อเสียงจะตกลงไปบ้างแต่ในอดีตเคยโด่งดังมากแบบนี้มาด้วย!

คนรุ่นใหม่ก็มีไอดอลของคนรุ่นใหม่

ผู้อาวุโสก็ย่อมมีไอดอลในยุคของพวกเขาเช่นกัน

สำหรับผู้ชมที่มีอายุหน่อย เซี่ยอวี่หลงก็คือไอดอลแบบนั้น แต่ในวงการบันเทิงปัจจุบันแทบไม่มีเวทีแบบนี้ให้ผู้ชมรุ่นใหญ่อายุเยอะเหล่านี้ได้ฟังเพลงของไอดอลในยุคของพวกเขาอีกแล้ว!

"ผมคือนักร้อง เซี่ยอวี่หลงครับ"

เซี่ยอวี่หลงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นก็เริ่มร้องเพลง

เมื่อทำนองเพลงบรรเลงขึ้น เสียงของเขาก็ดังตามมา พร้อมกับร่องรอยของกาลเวลา

น้ำเสียงแหบพร่าแฝงไปด้วยความรู้สึกของการผ่านโลกมามาก ราวกับมีเรื่องราวเข้มข้นซ่อนอยู่ ลมหายใจมั่นคงมาก ผู้ชมรุ่นใหญ่เหล่านั้นเริ่มขอบตาแดงก่ำ นี่คือวัยเยาว์ของคนรุ่นพวกเขา

พวกเขากลับมาแล้ว!

กลับมาทั้งหมดเลย!

ยังคงเป็นรสชาติในวันวาน!

สีหน้าของผู้ชมวัยรุ่นเหล่านั้นก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป อาจจะมีหลายคนที่รู้สึกแปลกหน้ากับเซี่ยอวี่หลง แต่เพลงที่เซี่ยอวี่หลงร้องอยู่ในตอนนี้ คือผลงานที่โด่งดังที่สุดในสมัยที่เขายังหนุ่ม แม้พวกวัยรุ่นตอนนี้จะไม่ค่อยฟัง แต่สมัยที่พวกเขายังเด็ก พวกเขาก็เคยได้ยินกันมาหมดทุกคน!

"เพลงนี้คุ้นหูจัง!"

"ฉันเคยได้ยินด้วยแหละ!"

"ตอนเด็กๆ แม่ฉันชอบเปิดฟังบ่อยมาก!"

"พ่อฉันเมื่อก่อนขับรถต้องฟังเพลงนี้ตลอด!"

"ฉันจำได้ ฉันจำได้ แม่ฉันบอกว่าตอนทำการศึกษาในครรภ์ ก็ฟังเพลงนี้บ่อยๆ ที่แท้เซี่ยอวี่หลงก็คือเจ้าของเพลงนี้นี่เอง มิน่าล่ะเสียงถึงคุ้นหูจัง"

"รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก"

"ทั้งๆ ที่ไม่ได้ใช้เสียงสูงอะไรเลย แต่กลับร้องเข้าไปถึงข้างในจิตใจคน"

"รุ่นพี่ท่านนี้ฝีมือยังเก๋าไม่เปลี่ยนเลย"

"ความจริงที่น่ากลัวอย่างหนึ่งคือ เขาสามารถประคองเวทีต่อจากจางซีหยางได้ เพลงของจางซีหยางมันเดือดขนาดนั้น เขายังรับมือได้ เพลงเก่าคลาสสิกที่ฟังแล้วได้ความรู้สึกดีจริงๆ!"

ระหว่างที่พูดคุยกัน

ก็มีคนร้องตามขึ้นมา

ตอนแรกมีแค่ผู้ชมรุ่นใหญ่ที่ร้องตาม หลังๆ เริ่มมีผู้ชมวัยรุ่นร้องตามด้วย

ผู้ชมวัยรุ่นอาจจะไม่คุ้นเคยกับเนื้อเพลงขนาดนั้น แต่ทำนองเพลงนี้กลับคุ้นหูเป็นอย่างดี เพลงเก่าหลายเพลงก็เป็นแบบนี้ คุณอาจจะนึกชื่อไม่ออก แต่พอทำนองนั้นดังขึ้นมา คุณจะมั่นใจได้ทันทีว่าจริงๆ แล้วคุณก็ร้องได้ และสามารถฮัมตามได้อย่างง่ายดาย

ในที่สุด

เซี่ยอวี่หลงก็ร้องจบ

ผู้ชมกลับรู้สึกยังไม่อิ่มเอม

มีผู้ชมวัยรุ่นคนหนึ่งค่อยๆ เช็ดน้ำตา "ไม่นึกเลยว่าเพลงเก่าขนาดนี้ จะทำให้ฉันร้องไห้ออกมาได้ เคยฟังมาหลายครั้งแล้ว ไม่รู้ชื่อเพลงหรอก แค่รู้สึกว่ามันเพราะดี"

"ฉันเมื่อก่อนฟังแล้วเฉยๆ นะ"

“ทำนองมันเก่าเกินไป ตอนแรกเลยไม่ค่อยอินเท่าไหร่ แต่พอมาฟังสดวันนี้ ความรู้สึกเปลี่ยนไปคนละเรื่องเลย เรียบเรียงดนตรีใหม่ไม่เหมือนต้นฉบับ แถมเสียงร้องก็ต่างจากตอนฟังในแผ่น สรุปคือฟังแล้วสบายใจมาก เหมือนร้องทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจ มีความซาบซึ้งใจบอกไม่ถูก”

“ตกหลุมรักเซี่ยอวี่หลงเข้าแล้วสิ”

“นักร้องคนต่อไปคือใครน่ะ”

“รายการดูจนๆ แบบนี้ แต่ฉันเริ่มจะติดใจซะแล้วสิ”

“ฉันก็เหมือนกัน ตอนแรกนึกว่าเซอร์ไพรส์ใหญ่สุดจะมีแค่จางซีหยาง คนข้างหลังคงงั้นๆ ไม่คิดเลยว่าเซี่ยอวี่หลงจะสร้างความประหลาดใจได้ขนาดนี้”

“วัยรุ่นอย่าประเมินลุงเซี่ยต่ำไปเชียว”

“เทปนี้ลุงเซี่ยยังเลือกเพลงเพลย์เซฟอยู่นะ ที่จริงเขามีของอีกเยอะ ลูกเล่นเพียบ ถ้ารายการออนแอร์ไปเรื่อยๆ แล้วพวกนายยังตามดูอยู่ เดี๋ยวก็รู้เอง”

…

หลังจากเซี่ยอวี่หลงลงจากเวที

จางซีหยางก็รับหน้าที่ดำเนินรายการต่อ

“เพลงเมื่อครู่ของอาจารย์เซี่ยอวี่หลง ผมฟังครั้งแรกตอนอายุยี่สิบสาม ตอนนั้นเพิ่งเข้าวงการมาได้ไม่นาน พอได้ยินเพลงของเขาก็อดคิดถึงวันวานไม่ได้จริงๆ ครับ หลังจากนี้จะมีเซอร์ไพรส์อะไรรออยู่อีก เรามาเชิญนักร้องท่านต่อไปกันดีกว่าครับ”

นักร้องคนที่สามปรากฏตัวขึ้น

ผู้ชมถึงกับนิ่งอึ้งกันหมด ไม่ว่าจะเด็ก วัยรุ่น หรือผู้ใหญ่

เหตุผลหลักก็คือ นักร้องคนนี้ดูไม่เหมือนนักร้องเอาเสียเลย หน้าตาจะว่าขี้เหร่ก็ไม่ใช่ เอาเป็นว่าเหมือนป้าวัยกลางคนธรรมดาๆ ที่เจอได้ตามริมถนนทั่วไป ไม่มีออร่าของคนในวงการบันเทิงแม้แต่น้อย

“นั่นใครน่ะ”

“ไม่รู้จักแฮะ”

“ไม่มีใครรู้จักเลย”

“ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วว่ารายการนี้จนจริง ดาราระดับท็อปมีแค่จางซีหยางคนเดียว เซี่ยอวี่หลงก็นับได้ครึ่งคน ส่วนคนนี้นี่ดูเหมือนเอามายัดให้ครบจำนวนชัดๆ”

“ไม่น่าจะถึงระดับแถวสามด้วยซ้ำมั้ง”

“ถ้าระดับแถวสามฉันยังพอคุ้นหน้าบ้าง แต่นี่น่าจะหลุดไปแถวสิบแปดเลย หน้าตาคล้ายๆ คุณป้าแถวบ้านนอกฉันเลยอะ ประเด็นคือเสื้อผ้าก็แต่งมาซะชิลเกิ๊น”

คนดูต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

แต่หลินจือไป๋กลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

นักร้องคนนี้ไม่ได้มาจากเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ แต่หลินเซิ่งเทียนไปเชิญมาจากค่ายเล็กๆ แห่งหนึ่ง

ได้ยินพี่ชายบอกว่า ป้าคนนี้ฝีมือระดับปีศาจ เพียงแต่หน้าตาธรรมดาเกินไป และไม่มีนักแต่งเพลงเก่งๆ มาป้อนเพลงให้ ทักษะการร้องขั้นเทพเลยพลอยถูกฝังกลบไปด้วย

ใช่แล้ว

พี่ชายใช้คำว่า ‘ขั้นเทพ’ มาอธิบายเลยทีเดียว

นั่นทำให้หลินจือไป๋เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที

ท่ามกลางความสงสัยใคร่รู้นั้น นักร้องหน้าตาแสนธรรมดาคนนี้ก็เริ่มขับขานบทเพลง

ช่วงแรก

ทุกคนยังไม่ได้คิดอะไรมาก

ต่างคิดแค่ว่าอย่าตัดสินคนจากภายนอก เนื้อเสียงก็ดูหนานุ่มกังวานดีนี่นา

ทว่าเมื่อบทเพลงเริ่มดำเนินลึกเข้าไปเรื่อยๆ คีย์เสียงก็ยิ่งไต่ระดับสูงขึ้น จนผู้ชมถึงกับตาค้างด้วยความตกตะลึง!

เสียงสูง!

สูงขึ้นไปอีก!

ไฮโน้ตทรงพลังขั้นสุดยอด!

พลังระเบิดอันมหาศาลแทบจะพัดหลังคาฮอลล์ให้ปลิวหายไป!

แม้แต่หลินจือไป๋ยังต้องทึ่ง เสียงร้องดุดันกึกก้องราวกัลปืนใหญ่ขนาดยักษ์!

บรึ้ม!

แก้วหูของทุกคนสั่นสะเทือนไปตามๆ กัน!

มีผู้ชมบางคนเริ่มกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น!

แต่เสียงกรีดร้องนั้นก็ไม่อาจกลบเสียงสูงของนักร้องนิรนามบนเวทีได้เลย ถึงตอนนี้ทุกคนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า นักร้องคนนี้ไม่ได้ใส่เอียร์มอนิเตอร์ด้วยซ้ำ

“แม่เจ้าโว้ย!”

“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”

“พลังปอดอะไรกันเนี่ย!”

“ทีมงานไปขุดตัวท็อปขั้นเทพแบบนี้มาจากไหนวะเนี่ย!”

“ไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนเลย สุดยอดจัดๆ!”

“ดูหน้าจางซีหยางสิพวกเธอ 55555 หน้าเหวอไปเลย!”

“เทพจริง!”

“รายการจนๆ รายการนี้มีของว่ะ แค่เห็นนักร้องสามคนแรก รายการนี้ฉันต้องตามดูต่อแน่นอน!”

“คนบนเวทีนี่คือนักร้องฝีมือฉกาจที่โดนมองข้ามชัดๆ!”

ถูกต้องแล้ว

ทุกคนต่างคิดตรงกันว่า นี่คือนักร้องชั้นยอดที่ถูกกลบฝังประกายเอาไว้

ดูจากหน้าตาก็รู้ รูปลักษณ์แบบนี้ในวงการบันเทิงย่อมขายได้ยาก ยิ่งอายุอานามของป้าคนนี้น่าจะเกินสี่สิบไปแล้วด้วย

ทว่า…

ในยามนี้ บนเวทีนี้ทำให้ทุกคนลืมเลือนเรื่องหน้าตาไปจนหมดสิ้น สายตาจับจ้องเพียงแค่น้ำเสียงของเธอ พลังระเบิดอันทรงพลังนั้นชวนให้ขนลุกอย่างแท้จริง

“ฉันคือนักร้อง เยวี่ยซานหลาน ค่ะ”

เมื่อการแสดงจบลง นักร้องหญิงที่ดูแสนธรรมดาก็แนะนำตัวด้วยขอบตาที่แดงก่ำ เสียงเชียร์และเสียงโห่ร้องกึกก้องจากทั่วทั้งฮอลล์เธอได้ยินมันทั้งหมดแล้ว

เป็นครั้งแรกในชีวิต!

ที่มีคนมากมายขนาดนี้ปรบมือให้เธอ!

…

จางซีหยางเดินกลับขึ้นมาบนเวที เขานิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยแซวออกมาประโยคหนึ่ง:

“ผู้กำกับครับ ผมขอถอนตัวทันไหมเนี่ย”

คนดูทั้งฮอลล์หัวเราะครืน ความรู้สึกตกตะลึงในใจยิ่งทวีคูณ นักร้องหญิงที่ชื่อเยวี่ยซานหลานเมื่อครู่นี้น่ากลัวเกินไปจริงๆ ถึงขนาดทำให้จางซีหยางต้องใช้วิธีนี้เอ่ยชมฝีมือของอีกฝ่าย

“ยอดเยี่ยมมากจริงๆ ครับ”

จางซีหยางกล่าวด้วยความรู้สึกจากใจจริง “ในฐานะนักร้องที่เข้าแข่งขัน ผมย่อมหวังให้ทุกคนโหวตคะแนนให้ผม แต่ถ้าวันนี้ผมเป็นผู้ชมคนหนึ่ง ผมคงจะพิจารณาโหวตให้กับคุณเยวี่ยซานหลานครับ ได้โปรดจำชื่อของเธอไว้ นี่คือชื่อที่คนรักดนตรีทุกคนควรจดจำ เธอชื่อว่า…”

“เยวี่ยซานหลาน!”

ผู้ชมด้านล่างเวทีตะโกนขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน ขณะเดียวกันในใจก็เปี่ยมไปด้วยความเคารพต่อจางซีหยาง

แม้ว่าลีลาการดำเนินรายการของเขาจะดูไม่ใช่มืออาชีพ แต่นิสัยใจคอที่เขาแสดงออกมากลับควรค่าแก่การยกย่อง การชื่นชมคู่แข่งอย่างจริงใจและทุ่มเทเช่นนี้ เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งจริงๆ

“ฉันเริ่มจะชอบสไตล์การเป็นพิธีกรแบบเก้ๆ กังๆ ของเขาแล้วสิ”

ผู้ชมคนหนึ่งหัวเราะพลางพูดขึ้น

คนดูอีกหลายคนพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

กระทั่งหลินจือไป๋เองก็ยังยอมรับ

ก่อนหน้านี้หลินจือไป๋เคยคิดจะให้หลินโส่วจัวมารับหน้าที่เป็นนักร้องผู้ดำเนินรายการ

เพราะหลินโส่วจัวยังหนุ่ม หัวไว และพูดจาเก่งกว่าบรรดานักร้องชุดแรกคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด

แต่พี่ชายกลับยืนกรานว่า:

นักร้องที่เงียบขรึมและพูดน้อยอย่างจางซีหยาง หากมารับหน้าที่พิธีกรจะก่อให้เกิดเคมีที่แปลกใหม่และส่งผลลัพธ์อันคาดไม่ถึง

ความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่าพี่ชายมองขาด

นี่คือการตัดสินใจที่เฉียบคมและแม่นยำของคนทำรายการวาไรตี้ระดับมืออาชีพตัวจริง

หลังจากนั้น

นักร้องคนที่สี่ก็ก้าวขึ้นมาบนเวที

เป็นนักร้องรุ่นเก๋าอีกคนหนึ่ง

ทว่าหลังจากผ่านประสบการณ์สุดสะพรึงจากนักร้องสามคนแรกมาแล้ว ผู้ชมก็ไม่มานั่งจับผิดอีกต่อไปว่านักร้องเหล่านี้จะมีชื่อเสียงโด่งดังหรือตกยุคไปแล้วหรือไม่

เวทีนี้เป็นเวทีที่ตัดสินกันด้วยฝีมือล้วนๆ

และความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่า นักร้องคนที่สี่ก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน

แม้ว่านักร้องคนที่สี่จะขึ้นแสดงต่อจากเยวี่ยซานหลานจนทำให้เสียเปรียบอย่างหนัก ช่วงแรกยังมีข้อผิดพลาดอยู่บ้าง แต่หลังจากปรับจังหวะและอารมณ์ได้ ก็ยิ่งร้องยิ่งทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ

แน่นอนว่าอาจจะยังสู้สามคนแรกไม่ได้

แต่ก็เป็นสายพลังเสียงตัวจริงเสียงจริง สามารถส่งอารมณ์ไปถึงคนดูได้เช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วมีคนฟังจนน้ำตาซึมไปหลายคน ดูเหมือนว่าการแข่งขันครั้งนี้จะเรียกน้ำตาได้ยิ่งกว่ารายการเพลงไหนๆ

ก็แน่ละ

สามคนแรกนั้นแข็งแกร่งเกินไป

แต่ถ้าจะให้รายการนี้มีนักร้องทุกคนเก่งกาจระดับสามคนแรกก็คงจะเกินไปหน่อย อีกอย่างนี่คือการแข่งขัน ถ้าทุกคนเก่งเท่ากันหมดแล้วจะคัดใครออกล่ะ?

…

จากนั้น

นักร้องคนที่ห้าก็ก้าวขึ้นเวที

เมื่อร้องจบหนึ่งเพลง ทั่วทั้งฮอลล์ก็เริ่มพูดคุยกัน บรรยากาศถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว นักร้องในรายการนี้ล้วนยอดเยี่ยม เกินความคาดหมายของทุกคนไปไกลลิบ!

“ฝีมือพอๆ กับคนที่สี่เลยแฮะ”

“ฉันรู้จักเขานะ เป็นนักร้องที่ดังมากในกลุ่มเล็กๆ ถือเป็นเทพเจ้าสายอินดี้เลย!”

“แต่ฟังดูก็ไม่เห็นจะอินดี้เท่าไหร่หนิ”

“ปัญหาอยู่ที่การเลือกเพลงน่ะ แนวที่เขาถนัดที่สุดไม่ใช่สไตล์นี้ คงกลัวว่าคนดูทั่วไปจะเข้าไม่ถึงละมั้ง”

“ฉันรู้สึกว่าเขาแผ่วกว่าคนที่สี่นิดหน่อยนะ”

“แต่เพลงรักแบบนี้ สไตล์ดูมีเอกลักษณ์ดีออก”

“ใช่เลย”

“สไตล์นี้เอามาแข่งอาจจะไม่ค่อยได้เปรียบ แต่ฉันชอบนะ”

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์

นักร้องคนที่หกก็ก้าวขึ้นสู่เวที

เธอเป็นนักร้องหญิงที่ยังอายุน้อยมาก

บางคนไม่รู้จักเธอ ทว่าบางคนที่เห็นนักร้องหญิงคนนี้ก้าวออกมากลับกรีดร้องขึ้นมาในทันที!

“กรี๊ด!”

“เธอคนนั้นนี่!”

“ราชินีเพลงรุ่นเล็กปอดเหล็กนี่นา!”

“ราชินีเพลงรุ่นเล็กเหรอ?”

“ทำไมฉันไม่เคยได้ยินชื่อเลย?”

“เธอเดบิวต์ที่ฝั่งทวีปฉีน่ะ นายไม่รู้จักก็ไม่แปลกหรอก เพิ่งจะย้ายมาลุยตลาดเพลงทวีปฉินของเราได้ไม่นาน แต่ฝีมือเธอร้ายกาจมาก เป็นนักร้องสาวอัจฉริยะตัวจริงเลย ไม่นึกเลยว่าทีมงานจะไปดึงตัวเธอมาได้!”

“จริงเหรอเนี่ย?”

ผู้ชมบางคนฟังแล้วยังกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

ทว่าไม่นานหลังจากนั้น ผู้ชมก็ต้องยอมจำนนด้วยความเชื่อหมดใจ!

เธอเป็นนักร้องสาวอัจฉริยะจริงๆ อายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เท่านั้น แต่ทักษะการร้องกลับไม่ได้ด้อยไปกว่ารุ่นพี่เหล่านั้นเลย!

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ…

เธอยังหน้าตาสะสวยอีกด้วย!

แม้ว่านี่จะเป็นเวทีที่เน้นทักษะการร้องเป็นหลัก แต่สาวสวยย่อมเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนอยู่แล้ว

ถ้าสาวสวยไร้ฝีมือขึ้นมาคงโดนสวดเละ แต่ถ้าสาวสวยคนนั้นมีพลังเสียงระดับเทพขึ้นมาล่ะ?

“ไม่ธรรมดาจริงๆ!”

“รู้สึกว่าเธอต้องดังเป็นพลุแตกแน่!”

“ที่ฝั่งทวีปฉีเธอดังไหมอะ?”

“ค่อนข้างดังเลยนะ แต่จะฮิตในหมู่วัยรุ่นน่ะ อ้อใช่ เธอเป็นสายแต่งเพลงเองร้องเองด้วย เพลงนี้เธอก็แต่งเอง ฉันเป็นแฟนคลับเธอเลยรู้ดี”

“สายแต่งเองร้องเองเหรอ?”

“เหมือนฉู่ฉืออะนะ?”

“ฉู่ฉือคือใครอะ?”

“ก็คนที่ปล่อยเพลง 《หิมะตกบนสะพานหัก》 เมื่อเดือนก่อนไง ที่ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมด้วย ก็แต่งเองร้องเองเหมือนกัน”

“อารมณ์ประมาณนั้นแหละ”

“แต่น้องคนนี้น่าจะเก่งกว่านะ เธอแต่งเพลงเองตั้งแต่อายุสิบแปด ผลงานดีงามมาก”

…

หลินจือไป๋เงียบฟัง พลางส่งสายตาครุ่นคิด

นักร้องสาวคนนี้มีของไม่เบา แถมยังเป็นสายแต่งเองร้องเองด้วยเหรอ?

ดูเหมือนพี่สาวจะเป็นคนแนะนำให้พี่ชายสินะ

ท่าทางพี่สาวก็ตาแหลมในการค้นหานักร้องเหมือนกัน

เท่าที่ดูตอนนี้ คนที่เก่งกาจที่สุดยังคงเป็นสามคนแรกที่ขึ้นแสดง แต่คนนี้ก็มีฝีมือใกล้เคียงกับระดับสามคนแรกมากทีเดียว

เมื่อพิจารณาว่ามีปัจจัยหลายอย่างที่ส่งผลต่อการแข่งขัน

หลินจือไป๋คิดว่านักร้องหญิงคนนี้ก็พอจะฟัดเหวี่ยงกับสามคนแรกได้อยู่

‘ซี๊ด’

จู่ๆ หลินจือไป๋ก็อดเหงื่อตกแทนหลินโส่วจัวไม่ได้

เอาหลินโส่วจัวมาโยนลงรายการนี้ หลินโส่วจัวจะต้านไหวไหมเนี่ย?

เทปนี้ยังพอไหว

อันดับของหลินโส่วจัวไม่น่าจะแย่ เพราะมีเพลง 《คนอย่างฉัน》 คอยค้ำยันไว้อยู่

แล้วเทปหน้าล่ะ?

หลินจือไป๋คงไม่สามารถช่วยหลินโส่วจัวแต่งเพลงใหม่ได้ทุกเทปหรอกนะ

‘คงต้องพึ่งฝีมือของหมอนั่นเองแล้วล่ะ’

ทักษะการร้องของหลินโส่วจัวไม่ได้อ่อนด้อย หลินจือไป๋คิดว่ายังพอมีลุ้นให้คาดหวังได้อยู่

และท่ามกลางความคาดหวังนั้น

การแสดงของนักร้องคนที่หกก็สิ้นสุดลง

หลังจากจางซีหยางพูดส่งคิวบนเวทีเสร็จ หลินโส่วจัวก็ค่อยๆ ก้าวเท้าขึ้นสู่เวที เขาเป็นนักร้องคนที่เจ็ด และเป็นนักร้องคนสุดท้ายของวันนี้

“คนรุ่นใหม่อีกคนแล้ว”

“หลินโส่วจัว!”

“เจ้ากำไลข้อมือของฉัน!”

“อ๋อๆ หมอนี่เอง เพลง 《ดับทุกข์》 ใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว เพลงนั้นแหละ ที่ไป๋ตี้แต่ง ฉันโคตรจะชอบเพลงนั้นเลย!”

“ครั้งนี้เขาจะร้องเพลง 《ดับทุกข์》 หรือเปล่านะ?”

“เวทีนี้ถ้าเอามาร้อง 《ดับทุกข์》 อาจจะไม่ค่อยเวิร์กมั้ง”

“แต่น้ำเสียงเขาดีมากเลยนะ”

“ในรายการมีเขากับนักร้องหญิงคนเมื่อกี้ที่อายุน้อยที่สุดแล้ว”

“เขามีชื่อนะยะ ชื่อหานเยวี่ยซวง”

“ลืมไปชั่วขณะน่ะ…”

“ฟังเพลงเถอะ หลินโส่วจัวจะเริ่มแล้ว”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง