บทที่ 75 ผู้ชมเจ้าชู้

สำหรับนักร้องหนุ่มอย่างหลินโส่วจัว ความประทับใจของทุกคนล้วนมาจาก《ดับทุกข์》 เพลงนี้ปล่อยออกมาตั้งแต่ปลายเดือนสิงหาคมจนถึงตอนนี้ เพิ่งผ่านไปสี่เดือนกว่า ยังคงเป็นเพลงฮิตติดกระแสที่ได้รับความนิยมมาก ยอดกดเลือกร้องในคาราโอเกะสูงลิ่ว เห็นได้ชัดว่าเรื่องการร้องตามไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด

นี่คือจุดแข็งของหลินโส่วจัว และก็เป็นจุดอ่อนของเขาด้วย

เขาอายุน้อยเกินไป และมีผลงานค้ำประกันอยู่แค่ชิ้นเดียว เลยแบกรับความคาดหวังได้ไม่ค่อยไหว ยังไงคนก่อนหน้าก็ล้วนเป็นสายฝีมือทั้งนั้น ต่อให้นักร้องหญิงคนก่อนหน้าจะอายุน้อยเหมือนกัน แต่เธอมีประสบการณ์บนเวทีโชกโชน ส่วนหลินโส่วจัวที่หลุดเข้ามาปนอยู่ด้วยกลับดูไร้พิษภัยเกินไป ราวกับเด็กหนุ่มหน้าใสหลงเข้ามาท่ามกลางนักแสดงรุ่นเก๋า ทำให้ผู้ชมอดลุ้นแทนอยู่ในใจโดยสัญชาตญาณไม่ได้ สงสัยว่าเขาจะไหวจริงๆ หรือเปล่า

ไหวไม่ไหว ร้องแล้วก็รู้

หลินโส่วจัวไม่ได้พูดพล่ามอะไรมาก ขึ้นเวทีแล้วก็หลับตาลง

วงดนตรีสดบรรเลงอินโทรเปียโนท่อนหนึ่ง

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา หลินโส่วจัวก็ลืมตาขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นแฝงความแหบพร่าจางๆ:

“คนเก่งกาจอย่างฉัน

ควรได้เจิดจรัสไปทั้งชีวิต

ไฉนยี่สิบกว่าปีผ่านมาจนสุดท้าย

ยังลอยคว้างจมอยู่ในทะเลผู้คน……”

บนจอยักษ์ด้านหลังเวทีปรากฏเนื้อเพลงและซับไตเติล

เนื้อเพลงเรียบง่าย ท่วงทำนองการร้องเนิบช้า ไม่รีบไม่ร้อนค่อยๆ วาดบรรยากาศบางอย่างขึ้นมา ผู้ชมในสตูดิโอพลันแสดงสีหน้าประหลาดใจ อดครุ่นคิดถึงสิ่งที่เนื้อเพลงเหล่านี้กำลังเล่าไม่ได้

“นี่เพลงอะไร?”

“ไม่เคยฟัง”

“เพลงใหม่!”

“เพลงใหม่ของไป๋ตี้!”

“บนจอยักษ์ขึ้นมาแล้ว!”

“คำร้องไป๋ตี้ ทำนองไป๋ตี้ เรียบเรียงไป๋ตี้!”

“น่าสนใจแฮะ”

“สไตล์รู้สึกคล้าย《ดับทุกข์》อยู่หน่อยๆ แต่ทำนองต่างกันโดยสิ้นเชิง ที่เหมือนกันคือเนื้อเพลงที่ฟังแล้วชวนถอนหายใจแบบนี้”

ระหว่างที่คนพูดคุยกัน

เสียงเพลงยังคงดำเนินต่อไป

หลินโส่วจัวเหมือนกำลังพูดกับตัวเอง จมดิ่งอยู่ในโลกของตัวเองอย่างสมบูรณ์ แบ่งปันออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

“คนฉลาดอย่างฉัน

ลาขาดความไร้เดียงสามานานแล้ว

ไฉนยังเอารักครั้งหนึ่ง

ไปแลกกับบาดแผลทั้งตัว……”

ตอนเด็กๆ หลินโส่วจัวเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่แตกต่างจากคนอื่นมาก

แต่พออายุมากขึ้น เขาก็ค่อยๆ พบว่าตัวเองอาจไม่ได้พิเศษขนาดนั้น ความรู้สึกที่ต้องกลืนหายไปในฝูงชนทำให้เขาทรมานใจมาก เขาไม่ยอมแพ้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เคยพยายามหนีจากสภาพที่เป็นอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

หลินโส่วจัวดีใจมากที่อาจารย์ไป๋ตี้เขียนเพลงแบบนี้ขึ้นมา

เพลงนี้เขียนความรู้สึกของเขาออกมา เขียนสิ่งที่เขาตระหนักรู้ออกมา และยังเขียนความรู้สึกของคนธรรมดาจำนวนมากบนโลกนี้ออกมาด้วย

ใช่แล้ว เพลงนี้ไม่ได้เขียนถึงหลินโส่วจัว หรือจะพูดว่าทุกคนก็คือหลินโส่วจัวก็ได้

ทุกคนน่าจะเคยมีช่วงเวลาแบบนี้กันใช่ไหม ช่วงที่รู้สึกว่าตัวเองคือตัวเอกของโลก

โลกใบนี้มีอยู่และหมุนไปก็เพราะตัวเอง ความเข้าใจทำนองนี้ มักจะถูกทำลายลงก็ต่อเมื่อผ่านเรื่องที่จนปัญญามาแล้วบางอย่าง

ใต้เวทีค่อยๆ เงียบลง

ไม่มีใครกระซิบกระซาบกัน เอาแต่มองร่างบนเวที ฟังเพลงนี้ที่แตกต่างจากเพลงก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง

“คนสับสนอย่างฉัน

คนที่ตามหาอย่างฉัน

คนที่ไร้ค่าไร้ผลงานอย่างฉัน

เธอเคยพบเจอมาแล้วสักกี่คน……”

ฟังเสียงเพลงพลางมองเนื้อเพลง หัวใจของผู้ชมก็ถูกสะกิดทีละนิดทีละน้อย

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้ทุกคนฟังเสียงสูงมามากมาย จมอยู่ในอารมณ์ฮึกเหิม เพลงนี้ก็ใช้ความเรียบง่ายธรรมดา ดึงทุกคนกลับสู่ความเป็นจริง

ใช่แล้ว

พวกเราส่วนใหญ่ล้วนสับสนและไร้ผลงานอะไร พยายามหนีจากสภาพที่เป็นอยู่แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

โดยเฉพาะผู้ชมที่อายุน้อย

คนเหล่านี้บางคนอาจเพิ่งก้าวออกจากรั้วโรงเรียน หรือกำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัย หลังจากบอกลาหอคอยงาช้างในวัยนักเรียนไปแล้ว ทางข้างหน้าอยู่ที่ไหนกันเล่า?

พอฟังเนื้อเพลงเข้าใจ ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองเริ่มกลายเป็นคนโลกๆ ไปแล้ว

ความรู้สึกที่กลืนหายไปในฝูงชน ต่อให้เป็นคนปล่อยวางแค่ไหนก็คงอดไม่ยอมแพ้บ้างไม่ได้ใช่ไหม?

“คนธรรมดาสามัญอย่างฉัน

ไม่เคยชอบทำตัวลึกซึ้ง

ไฉนบางคราได้ยินเพลงเก่า

จู่ๆ ก็ใจลอยไปเหมือนกัน……”

พอเพลงร้องมาถึงตรงนี้ ต่อให้เป็นผู้ชมที่อายุมากหน่อยแววตาก็อ่อนโยนลง คนยิ่งอายุมากก็ยิ่งยอมรับความเป็นคนโลกๆ และความธรรมดาสามัญของตัวเองได้ แต่ก็อย่างที่เนื้อเพลงร้องไว้ เราไม่ใช่คนลึกซึ้งอะไร แต่พอได้ยินเพลงเก่าก็ยังใจลอยไปได้

เหมือนเพลงเก่าที่เซี่ยอวี่หลงร้องเมื่อกี้

ตอนแรกทุกคนฟังเวทีกับฝีมือการร้อง ดูการแสดงของนักร้อง แต่พอฟังไปถึงช่วงหลัง ตอนที่ทั้งสตูดิโออดร้องคลอตามไม่ได้ ใครยังจะสนว่านักร้องแสดงออกมาดีแค่ไหน?

ก็แค่ทอดถอนใจที่กาลเวลาผ่านไป

ก็แค่รำพึงว่าสิ่งของยังอยู่แต่ผู้คนเปลี่ยนไป

ก็แค่เพลงสะกิดสายใยในใจของทุกคน เหมือนอย่างตอนนี้ ที่ทำให้นึกถึงเรื่องราวของตัวเองขึ้นมา เพียงแต่เรื่องราวของคนส่วนใหญ่ ตอนจบก็คล้ายๆ กันเท่านั้นเอง

“คนขี้ขลาดอย่างฉัน

ทำอะไรก็ต้องเผื่อเหลือเผื่อขาด

ไฉนครั้งหนึ่งก็เคยเพื่อใครบางคน

คิดจะทุ่มเทไม่คิดชีวิต……”

หลินโส่วจัวลากเสียงยาว ท่อนฮุกวนมาอีกครั้ง อารมณ์ค่อยๆ รุนแรงขึ้นทีละนิด

เพลงนี้ด้านความหรูหราอาจสู้《ดับทุกข์》ไม่ได้ แต่เนื้อเพลงที่เรียบง่ายจริงใจกลับแทงใจกว่า ทุกประโยคร้องเสียงในใจของผู้ฟังนับไม่ถ้วนออกมา

ยังไงซะ……ใครบ้างไม่เคยมีช่วงที่ทุ่มเทไม่คิดชีวิตเพื่อใครสักคนล่ะ?

ใครๆ ก็ว่าดื่มน้ำแข็งมาสิบปีก็ยากจะดับเลือดที่ร้อนระอุ จริงๆ แล้วไม่ได้มีช่วงเลือดร้อนมากขนาดนั้นหรอก ความขี้ขลาดต่างหากคือส่วนใหญ่ เพียงแต่ต่อให้ขี้ขลาดแค่ไหน ก็เคยมีช่วงที่เลือดขึ้นหน้าแบบนั้นกันทั้งนั้น

ถ้าจะพูดให้ดราม่าหน่อยก็คือ:

ทั้งชีวิตนี้ คุณเคยเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อใครสักคนบ้างไหม?

“คนเดียวดายอย่างฉัน

คนโง่เขลาอย่างฉัน

คนที่ไม่ยอมเป็นแค่คนธรรมดาอย่างฉัน

บนโลกนี้มีอยู่สักกี่คน……”

วินาทีนี้ในสตูดิโอยิ่งเงียบงัน บางคนขอบตาเริ่มแดงเรื่อ

แสงไฟบนเวทีนุ่มนวลมาก หลินโส่วจัวไม่ได้มีท่าทางอะไรเกินจำเป็น แค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าเหมือนกับผู้ชม

พวกเราล้วนเป็นคนโง่เดียวดายที่ไม่ยอมเป็นแค่คนธรรมดา

เวทีนี้ต้องการเสียงสูงระเบิดสตูดิโอ ต้องการความผูกพันปลุกความทรงจำในอดีต ต้องการการโชว์ฝีมือเพื่อแสดงเทคนิคระดับมืออาชีพ ต้องการสไตล์ที่โดดเด่นให้ผู้คนได้สัมผัสความหลากหลายของดนตรี และยิ่งต้องการคนอย่างหลินโส่วจัวที่ร้องอย่างเรียบๆ พูดอย่างแผ่วเบา ปลอบประโลมหัวใจผู้คนอย่างเงียบงัน

“คนแปลกประหลาดไร้เหตุผลอย่างฉัน

จะมีใครสงสารเห็นใจบ้างไหม?”

ความดีงามและความจริงใจคืออาวุธร้ายแรงเสมอ วงการเพลงดาวเคราะห์สีน้ำเงินมีเพลงที่ตั้งใจเข้าถึงใจคนอยู่เยอะแยะ แต่มีกี่เพลงที่เข้าไปถึงใจคนได้จริง?

จะมีใครสงสารเห็นใจฉันบ้างไหม?

นี่น่าจะเป็นความปรารถนาสากลของมนุษย์ ดังนั้นเพลงนี้จึงเข้าไปถึงใจคน เหมือนกับประโยคปิดท้ายอันสงบนิ่งของหลินโส่วจัว ที่จี้ใจดำทุกคนได้อย่างแม่นยำ:

“บางทีเธออาจพบว่าเธอเองก็คือ

คนอย่างฉัน……”

ผู้ชมที่อ่อนไหวหน่อยบางคนเริ่มเช็ดน้ำตาเบาๆ แล้ว

คนที่คุ้นเคยกับ《ดับทุกข์》จะพบว่า เพลงนั้นคือการอดกลั้นอย่างจนใจต่อเรื่องราวบนโลก

ส่วน《คนอย่างฉัน》เพลงนี้ คือการหัวเราะเยาะตัวเองหลังผ่านเรื่องราวบนโลกมาแล้ว บอกเล่าภาพของผู้คนที่ไม่ยอมเป็นแค่คนธรรมดา ใฝ่ฝันถึงบทกวีและที่แสนไกล แต่ทั้งชีวิตกลับยังคงธรรมดาเหมือนเดิมได้จนหมดสิ้น

ลอยคว้างจมอยู่ในขุนเขาท้องทะเล กลืนหายไปในหมู่สรรพชีวิต

เธอกับฉันก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

ดังที่เพลงเขียนไว้ ฉันคือคนอย่างเธอ เธอคือคนอย่างฉัน

ในสตูดิโอเงียบสงัด

หลินโส่วจัวเอ่ยปากเบาๆ “ผมคือนักร้อง หลินโส่วจัว”

ผมคือนักร้อง

นี่เป็นทั้งชื่อของรายการ และเป็นคำรำพึงในใจของนักร้องทุกคน ผ่านการย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าของนักร้องเปิดฤดูกาลทั้งเจ็ดคน ผู้ชมจึงตระหนักถึงความหมายของคำนี้อย่างแท้จริง

วินาทีต่อมา

เสียงปรบมือดังขึ้น!

เสียงกรีดร้องดังขึ้น!

มีคนผิวปาก!

รายการนี้ได้รับการยอมรับจากทุกคนอย่างสมบูรณ์ ต่อให้มีแค่เทปเดียว แค่เพราะการแสดงระดับสะเทือนวงการของนักร้องเจ็ดคนนี้ กลับไปแล้วพวกเขาก็ยินดีจะติดตามสนับสนุนต่อไปตลอดทาง!

“หลินโส่วจัวก็เก่งมากเหมือนกัน!”

“หลินโส่วจัวอยู่ต่อหน้าสายฝีมือมากมายขนาดนี้ก็ไม่เป็นรองเลย เกินคาดมาก ฉันรู้สึกว่าคุณภาพของเพลงนี้ไม่แพ้《ดับทุกข์》 วันนี้มาแล้วคุ้มจริงๆ!”

“ทำไมแต่ละคนเก่งกันขนาดนี้เนี่ย!”

“ที่แท้นี่คือฝีมือของนักร้องมืออาชีพเหรอ?”

คุณจะบอกว่านักร้องพวกนี้ส่วนใหญ่หมดยุคไปแล้วก็ได้ จะบอกว่าพวกเขาอายุมากแล้วก็ได้ ขนาดจางซีหยางก็เพิ่งกลับมาดังอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้เอง

แต่คุณปฏิเสธฝีมือของคนเหล่านี้ไม่ได้เด็ดขาด!

พวกเขาอาจไม่ได้กวาดรางวัลมามากมายเหมือนราชาเพลงราชินีเพลงเหล่านั้น แต่พวกเขาก็คือราชาไร้มงกุฎของวงการเพลงนี้!

“ไอเดียรายการนี้ไร้เทียมทานแล้ว!”

“รวบรวมนักร้องกลุ่มหนึ่งที่เคยรุ่งโรจน์ ตอนนี้อาจลาโรงไปแล้ว แต่ฝีมือยังน่ากลัวอยู่ หรือกระทั่งน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม มาแข่งกัน ผลลัพธ์สะเทือนเกินไปแล้ว!”

“รายการแข่งดนตรีทุกรายการโดนบดขยี้หมด!”

“คนกลุ่มนี้คืออนุสรณ์สถานของวงการเพลงเลยนะ ทุกคนมีระดับเป็นกรรมการได้ทั้งนั้น ฉะนั้นรายการนี้จึงไม่ต้องมีกรรมการเลย!”

“สุดยอดจริงๆ!”

“ใครจะกล้าบอกว่าไลน์อัปนี้ไม่อลังการล่ะ ได้ยินพวกเขาร้องเพลงแล้ว คุณยังจะสนอีกเหรอว่าตอนนี้พวกเขาดังแค่ไหน?”

ไม่มีกรรมการ!

ไม่มีพิธีกร!

ไม่มีการปฏิสัมพันธ์อะไร!

รายการนี้ไม่ทำอะไรฉาบฉวย นักร้องแค่ร้องเพลงเพลงหนึ่งง่ายๆ แล้วก็ลงเวที เรียบง่าย ตรงไปตรงมา เข้าประเด็นทันที!

ผลเป็นยังไงล่ะ?

คนกลุ่มนี้ใช้แค่นักร้อง ก็พิชิตใจทุกคนได้แล้ว!

และก่อนเข้าสตูดิโอ ทีมงานรายการก็บอกผู้ชมทุกคนไว้แล้วว่า ฟังจบแล้วต้องโหวตให้นักร้องที่ตัวเองชอบที่สุด พวกเขาคือกรรมการของรายการนี้ ทุกคนฟังแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดแค่ว่าถึงเวลาก็โหวตให้นักร้องที่ตัวเองชอบที่สุดก็จบ โหวตๆ ไปส่งๆ ก็เสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?

แต่ตอนนี้

ทุกคนกลับรู้สึกว่าใจตัวเองว้าวุ่นสุดๆ ถึงขั้นไม่กล้าบอกด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบใครที่สุด!

“จะโหวตยังไงเนี่ย?”

“หลายคนนี้ฉันชอบหมดเลย!”

“เมื่อก่อนดูรายการแนวนี้ กรรมการชอบทำเป็นเก๊กบ่อยๆ บอกว่าผู้เข้าแข่งขันทุกคนร้องเพราะหมด ไม่รู้จะเลือกยังไง จริงๆ ก็แค่เล่นศิลปะการถือถาดน้ำให้เสมอกัน แต่วันนี้ฉันต้องโหวต กลับไม่รู้จริงๆ ว่าควรโหวตให้ใคร แต่ละคนเก่งโคตรๆ!”

“น่ารำคาญจะตาย!”

“โหวตยากชะมัด!”

“เกลียดที่มีโหวตน้อยเกินไป!”

“มีสี่คนที่ฉันชอบหมดเลย!”

“ฉันหนักกว่า ชอบห้าคน”

“ฉันชอบหกคน จะพูดอะไรได้อีกล่ะ?”

“ฮ่าๆ”

“พวกแกนี่เจ้าชู้จริงๆ”

“ไม่เหมือนฉัน ใจแตกเป็นเจ็ดเสี่ยง ชอบมันทุกคน”

“ลังเลจังเลย”

ผู้ชมไม่คิดเลยว่าตอนนี้พวกเขาจะลังเลกันขนาดนี้

ทุกคนโหวตให้นักร้องได้สามคน แต่ทุกคนรู้สึกว่าไม่ว่าจะโหวตให้นักร้องคนไหนทั้งสาม ก็โหดร้ายกับนักร้องคนอื่นเกินไป

หรือจะพูดว่า

ผู้ชมทุกคนชอบการแสดงของนักร้องวันนี้อย่างน้อยสามคนขึ้นไป แต่ในมือมีแค่สามโหวต จึงต้องเลือกให้ได้……

ไม่มีทางอื่นแล้ว

กัดฟันเลือกไปเถอะ

พอโหวตครบทั้งสามใบ ผู้ชมจำนวนมากกลับรู้สึกผิดอยู่บ้าง

หลินจือไป๋ถึงขั้นเห็นผู้ชมบางคนโหวตเสร็จแล้วก็เสียใจ ไล่ถามทีมงาน:

“ฉันขอเปลี่ยนโหวตได้ไหม?”

หลินจือไป๋ไม่ได้เปลี่ยนโหวตแน่นอน ทั้งที่เขาเองก็ลังเลอยู่

สุดท้ายสามโหวตของหลินจือไป๋ติ๊กให้จางซีหยาง เซี่ยอวี่หลง และหลินโส่วจัว แม้ว่าเขาจะอยากโหวตให้เยวี่ยซานหลานมากก็ตาม……

นี่คือสามอันดับแรกที่เขาทำนายไว้

แต่หลินจือไป๋รู้สึกว่าอันดับนี้บอกยากจริงๆ ผู้ชมลังเลกันเกินไป ขนาดตัวเขาเองยังลังเลเลย ผลการแข่งขันเทปนี้อาจมีความบังเอิญอยู่สูงมาก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง