บทที่ 88 ผมรักการจำเนื้อเพลง (ซิลเวอร์ 3 ใน 10)

หลินจือไป๋มีความคิดอยากสนับสนุนจี๋เฟิงมีเดีย แต่ยังต้องให้เจียงเฉิงลองหยั่งเชิงดูหน่อยก่อน ถ้าอีกฝ่ายเป็นพวก ‘อาโต่ว’ ที่ช่วยยังไงก็ไม่ขึ้น ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปใส่ใจมากนัก

และก่อนหน้านั้น

เจียงเฉิงได้เข้าไปเข้าหาฝ่ายวาไรตี้ของนาเซินเรียบร้อยแล้ว

รองหัวหน้าฝ่ายวาไรตี้ของนาเซินที่เจียงเฉิงไปตีสนิทด้วยมีชื่อว่า เถี่ยเว่ย

เถี่ยเว่ยสนใจในตัวเจียงเฉิงที่เป็นตัวแทนจากบริษัทคุนเผิงลงทุนมาก ช่วงนี้จึงติดต่อกันมาโดยตลอด และวันนี้ทั้งคู่ก็ได้พบกันเป็นครั้งที่สามแล้ว

ครั้งแรกที่เจอกันคือวันที่หลินเป้านำทางเจียงเฉิงไปวันนั้น

วันนี้ทั้งคู่พบกันที่ตึกนาเซิน นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเฉิงได้มาที่นี่ ในใจอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ว่าตึกแห่งนี้มีความอลังการไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าตึกของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์เลย ไม่รู้ว่าคุนเผิงของเราเมื่อไหร่ถึงจะมีขนาดใหญ่โตได้ระดับนี้บ้าง…

ในห้องรับรองแขกวีไอพี

เถี่ยเว่ยเชิญเจียงเฉิงดื่มชา

“ความสำเร็จอย่างล้นหลามของ《ผมคือนักร้อง》เมื่อเร็วๆ นี้ ทำให้ทั้งวงการได้ประจักษ์ถึงความสามารถในการวางแผนรายการวาไรตี้ของคุนเผิงลงทุนแล้ว เห็นตัวแทนเจียงบอกว่าในมือยังมีแผนงานรายการวาไรตี้ใหม่อีก ไม่ทราบว่าครั้งนี้เป็นรายการประเภทไหนหรือครับ?”

เถี่ยเว่ยถามด้วยความคาดหวัง

เจียงเฉิงตอบว่า “ยังคงเป็นรายการประกวดร้องเพลงครับ”

เถี่ยเว่ยอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้ “ในเมื่อมีรายการอย่าง《ผมคือนักร้อง》วางมาตรฐานไว้สูงลิ่วขนาดนั้น บริษัทของคุณแน่ใจหรือครับว่าจะทำรายการประกวดร้องเพลงต่อไปอีก?”

“หัวหน้าเถี่ยครับ”

เจียงเฉิงเผยรอยยิ้ม “เสินฮว่ามี《ผมคือนักร้อง》 เทียนกวงมี《งานหยุนเกอฮุ่ย》 แล้วนาเซินไม่อยากมีรายการประกวดร้องเพลงของตัวเองบ้างหรือครับ?”

“อยากมีสิครับ”

เถี่ยเว่ยถอนหายใจ “แต่อิทธิพลของรายการประกวดร้องเพลงสองรายการนั้นมันใหญ่เกินไป เราแทบไม่มีทางเข้าไปแบ่งเค้ก หรือพูดง่ายๆ คือแทรกตัวเข้าไปไม่ได้เลยครับ”

“คุณน่าจะเคยวิเคราะห์มาแล้ว”

เจียงเฉิงกล่าวต่อ “รายการของเสินฮว่าและเทียนกวงล้วนใช้ศิลปินมืออาชีพเป็นแกนหลัก ถ้าอย่างนั้นทำไมเราไม่ลองหาช่องทางใหม่ แล้วให้คนธรรมดาทั่วไปมาร้องเพลงดูล่ะครับ?”

“คุณหมายถึงรายการเฟ้นหาศิลปิน?”

เถี่ยเว่ยยิ่งรู้สึกผิดหวัง “รายการเฟ้นหาศิลปินมีเยอะเกินไปแล้ว นาเซินเราก็มีอยู่ กระแสตอบรับก็ถือว่าไม่เลว แต่ก็แค่ไม่เลวเท่านั้นแหละครับ เว้นแต่ว่าคุณจะมีไอเดียที่พิเศษจริงๆ…”

“ขออภัยครับ”

เจียงเฉิงส่ายหน้า “ผมไม่ได้หมายถึงรายการเฟ้นหาศิลปิน รายการนี้ค่อนข้างพิเศษ คุณลองดูแผนงานของเราก่อนเถอะครับ”

พูดจบ

เจียงเฉิงก็หยิบแผนงานรายการ《ฉันชอบจำเนื้อเพลง》ออกมาจากกระเป๋าเอกสาร

ไอเดียรายการนี้ เจียงเฉิงเองก็บอกไม่ได้ว่าดีหรือไม่ดี แต่ด้วยความเชื่อใจในตัวท่านประธานแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาเชื่อว่ามันอาจจะสามารถโน้มน้าวเถี่ยเว่ยได้

ไม่ใช่รายการเฟ้นหาศิลปิน?

เถี่ยเว่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบหยิบแผนงานที่เจียงเฉิงยื่นให้ขึ้นมาอ่านทันที

รายการนี้มีชื่อว่า《ฉันชอบจำเนื้อเพลง》 กติกานั้นเรียบง่ายจนเหลือเชื่อ ผู้เข้าแข่งขันไม่ต้องมาแข่งกันว่าใครเสียงดีกว่า ไม่ต้องแข่งว่าใครโชว์บนเวทีมีเสน่ห์มากกว่า แต่เป็นการแข่งว่าใครฟังเพลงเยอะกว่าใครและใครมีความจำดีกว่ากัน ใครที่ร้องเนื้อเพลงได้ถูกต้องก็ถือเป็นผู้ชนะ…

“ตัวแทนเจียง”

เถี่ยเว่ยอ่านไปได้สักพักก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “คุณเอาจริงกับรายการนี้เหรอครับ?”

เขาเคยคิดว่าคุนเผิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์สามารถวางแผนรายการระดับปรากฏการณ์อย่าง《ผมคือนักร้อง》ได้ แผนงานรายการใหม่ที่นำเสนอมา แม้จะเทียบกับรายการก่อนไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องมีหลักประกันพื้นฐานอยู่บ้าง

แต่นี่มันอะไรกัน?

ฉันชอบจำเนื้อเพลง?

เถี่ยเว่ยไม่เห็นจุดที่น่าดึงดูดแม้แต่น้อยในแผนงานนี้ ใครจำเนื้อเพลงได้ก็ชนะอะไรเนี่ย มันต่างจากการเล่นขายของของเด็กๆ ตรงไหน?

“หัวหน้าเถี่ยครับ”

เจียงเฉิงขึ้นเสียงเล็กน้อย “ตอนที่เสินฮว่าได้รับแผนงาน《ผมคือนักร้อง》 ก็เคยมีคนพูดกับผมแบบนี้เหมือนกันว่า รายการของคุณมันดูงงๆ ให้กลุ่มนักร้องมาแข่งกัน ใครที่เป็นนักร้องดังๆ จะอยากมาร่วมแข่งอะไรแบบนี้…”

“ไม่ใช่ครับ”

เถี่ยเว่ยพูดอย่างจนใจ “ธรรมชาติของมันไม่เหมือนกันครับ แผนงาน《ผมคือนักร้อง》 ถ้าผมได้รับก่อน ต่อให้ไม่ได้เชื่อมั่นเต็มร้อย แต่ผมก็ต้องลองทำดูแน่ๆ แต่ไอเดียรายการใหม่ของคุณ มันให้ความรู้สึกงงๆ จริงๆ ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะครับ”

เจียงเฉิงส่ายหน้า “ฝั่งเสินฮว่าสนใจรายการนี้มาก ผมอาจจะพิจารณาร่วมมือกับพวกเขาแทน”

“คุณอย่ามาหลอกผมหน่อยเลย”

เถี่ยเว่ยพูด “เสินฮว่าสนใจเหรอครับ?”

เจียงเฉิงยิ้มไม่ตอบ แน่นอนว่าเขากำลังโม้ เสินฮว่ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุนเผิงมีรายการใหม่ในมือ

แต่สิ่งที่ต้องใช้ตอนนี้คือฝีมือการแสดง

เถี่ยเว่ยสงสัยแน่นอนว่าเจียงเฉิงกำลังโม้ แต่เขาไม่มีหลักฐาน และไม่กล้าเสี่ยง

เผื่อว่ารายการนี้จะมีจุดเด่นที่เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ล่ะ?

“ตัวแทนเจียง เดี๋ยวก่อนครับ”

เถี่ยเว่ยตัดสินใจว่าจะอ่านแผนงานนี้ให้จบก่อน

เจียงเฉิงยักไหล่ แผนงานนี้เขาได้ยื่นจดลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการไปนานแล้ว จึงไม่กลัวว่าจะถูกคนของนาเซินขโมยไอเดียไป

และแล้ว

เถี่ยเว่ยก็อ่านต่อ

ยิ่งอ่าน สีหน้าของเถี่ยเว่ยก็ยิ่งเปลี่ยนไป คิ้วที่ขมวดมุ่นค่อยๆ คลายออก

จากมุมมองของไอเดีย ดูเหมือนมันจะเรียบง่ายเหมือนเด็กเล่นขายของจริงๆ แตยิ่งเถี่ยเว่ยทำความเข้าใจลึกซึ้งลงไป เขากลับเริ่มสังเกตเห็นประกายของรายการนี้เข้าอย่างจัง!

ใช่แล้ว

การหาคนธรรมดามาแข่งความจำเนื้อเพลงอะไรนั่นมันเรียบง่ายเกินไปจริงๆ แถมยังดูบ้านๆ อีก

ไม่ต้องคำนึงถึงหน้าตาแขกรับเชิญ หล่อสวยก็ไม่ใช่จุดขาย ไม่ต้องอาศัยว่าใครร้องเพลงเก่ง เหมือนตั้งใจจะทำสวนทางกับรายการเพลงอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง แต่ความเรียบง่ายระดับเกมเด็กเล่นแบบนี้นี่แหละ ถึงจะเรียกว่าเข้าถึงผู้คนได้จริง…

ถูกต้อง

นี่แหละคือการเข้าถึงผู้คน

รูปแบบรายการนี้เรียบง่ายเกินไป ง่ายจนหาใครสักคนตามข้างทางมาเข้าร่วมได้เลย คนที่ร้องเพลงเพี้ยนก็ไม่มีปัญหา!

ไร้ขีดจำกัด!

ดวงตาของเถี่ยเว่ยเป็นประกายขึ้นมาทันที หัวใจสำคัญของรายการอยู่ที่ตรงนี้เอง: “นี่เป็นรายการที่ไม่มีข้อจำกัดใดๆ เลย ซึ่งตรงกันข้ามกับ《ผมคือนักร้อง》โดยสิ้นเชิง รายการหนึ่งเน้นความเป็นมืออาชีพจนถึงขีดสุด ส่วนรายการนี้เน้นความเรียบง่ายและเป็นกันเองจนถึงขีดสุด”

“ถูกต้องครับ!”

ถึงแม้เจียงเฉิงจะบอกไม่ได้ว่ารายการนี้ดีหรือไม่ดี แต่ท่านประธานได้อธิบายให้เขาฟังแล้วว่า จุดเด่นที่ใหญ่ที่สุดของรายการนี้คือการไม่มีข้อจำกัดใดๆ ใครก็สามารถเข้าร่วมได้

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มหวั่นไหว

เจียงเฉิงก็ลุกขึ้นยืน

“ตอนดู《ผมคือนักร้อง》 ผู้ชมจะชื่นชมว่า: ว้าว ศิลปินมืออาชีพคนนี้ร้องเพลงเก่งจัง!”

“แต่ตอนดู《ฉันชอบจำเนื้อเพลง》 ผู้ชมจะภูมิใจว่า: ฉันก็เก่งเหมือนกัน เพลงนี้ฉันก็ร้องได้นี่นา!”

“ความพึงพอใจในตัวเอง การยอมรับในตัวเอง รายการนี้เน้นที่จุดนี้ครับ มันสามารถทำให้ผู้ชมได้รับความรู้สึกเติมเต็ม!”

“หัวหน้าเถี่ยลองจินตนาการดูนะครับ ถ้าแขกรับเชิญในรายการนึกเนื้อเพลงไม่ออก แต่คุณที่ดูอยู่หน้าจอจดจำได้ มันจะทำให้เกิดความรู้สึกมีส่วนร่วมและความพึงพอใจไม่ใช่หรือครับ?”

“และความรู้สึกมีส่วนร่วมและความพึงพอใจนั่นแหละครับ คือความรู้สึกอินไปกับรายการ!”

เจียงเฉิงทำตัวเป็นนักปราศรัยที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น กำลังกล่อมเถี่ยเว่ยอย่างถึงพริกถึงขิง

แน่นอนว่าจะเรียกว่ากล่อมก็ไม่เชิง หลักๆ คือทำให้เถี่ยเว่ยเห็นความสำคัญของรายการ

ส่วนคำพูดเหล่านี้น่ะ จริงๆ แล้วเจียงเฉิงจำมาจากท่านประธานนั่นแหละ แค่ปรับเปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูมีอารมณ์ร่วมและน่าดึงดูดใจมากขึ้น

ระหว่างพูด

เจียงเฉิงก็คอยสังเกตสีหน้าของเถี่ยเว่ยอยู่ตลอด

เจียงเฉิงมั่นใจว่าเถี่ยเว่ยถูกเขาปั่นหัวจนไปไม่เป็นแล้ว!

อันที่จริงเจียงเฉิงเข้าใจผิดไปนิดหน่อย เถี่ยเว่ยไม่ได้ถูกเขาปั่นหัวหรอก แต่รองหัวหน้าฝ่ายวาไรตี้ของนาเซินคนนี้เห็นจุดเด่นของรายการนี้จริงๆ เข้าแล้ว

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเจ๋ง!

ตอนเห็นไอเดียครั้งแรก เถี่ยเว่ยคิดว่ารายการนี้มันดูต่ำต้อยเกินไป เด็กสามขวบยังเข้าร่วมได้เลย ใครบ้างล่ะจะร้องเพลงเด็กไม่ได้

แต่พออ่านแผนงานจบ เถี่ยเว่ยถึงได้รู้ว่าความเรียบง่ายและดูต่ำต้อยนั่นแหละคือจุดแข็งที่สุดของรายการนี้ ลองดูรายการเพลงประเภทเดียวกันสิ บนเวทีล้วนมีแต่หนุ่มหล่อสาวสวย เทคนิคการร้องเสียงสูงต่ำต่างๆ บางครั้งยังมีการเต้นด้วย ความเป็นมืออาชีพนั้นไม่ต้องสงสัยเลย แต่ผู้ชมจริงๆ แล้วไม่มีส่วนร่วมไปกับมัน!

แล้วรายการนี้ล่ะ?

เด็กสามขวบยังร่วมได้ นั่นก็หมายความว่าทุกคนในประเทศก็ร่วมได้ จะมีรายการไหนที่เข้าถึงได้ง่ายกว่านี้อีกไหม?

ที่ร้ายกาจกว่านั้นคือ…

แผนงานนี้ไม่เพียงแค่นำเสนอไอเดียเท่านั้น แต่ยังเขียนวิธีปฏิบัติไว้อย่างละเอียดครบถ้วน!

เช่น รายการจะประกอบด้วย 6 ช่วง ได้แก่ “เกมต่อเนื้อเพลง”, “เกมเติมเนื้อเพลง”, “เกมจับคู่เนื้อเพลง”, “เกมเนื้อเพลงต่อเนื่อง”, “เกมจับผิดเนื้อเพลง”, และ “เกมพิชิตเนื้อเพลง”

แต่ละช่วงมีจุดเด่นของตัวเอง

รายการนี้ยังจะมีการจัดนักร้องนำมืออาชีพไว้ด้วย

รวมถึงวิธีการคัดเลือกนักร้องนำและผู้ชมที่จะขึ้นเวที ฯลฯ ในแผนงานเขียนไว้อย่างชัดเจนมาก!

สมบูรณ์แบบ!

นี่เป็นแผนงานที่สมบูรณ์แบบมาก!

สมบูรณ์แบบจนคนที่นาเซินแค่นำไปทำตามสูตรสำเร็จก็สามารถผลิตรายการนี้ออกมาได้เลย!

วินาทีนี้

เถี่ยเว่ยอดไม่ได้ที่จะต้องชื่นชม

สมแล้วที่เป็นคุนเผิงลงทุนที่วางแผนรายการ《ผมคือนักร้อง》!

คนวางแผนรายการนี้เก่งจริงๆ เข้าใจจิตวิทยาของมวลชนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง!

กลายเป็นว่าตัวเขาเองที่โอ้อวดว่าเป็นคนทำรายการวาไรตี้มืออาชีพ กลับมองไม่เห็นคุณค่าของรายการนี้ตั้งแต่แรก และเผลอคิดไปว่าไอเดียนี้น่าเชื่อถือไม่ได้…

“ตัวแทนเจียง”

เถี่ยเว่ยเผยรอยยิ้ม “เชิญนั่งก่อนครับ”

เจียงเฉิงนั่งลงอีกครั้ง “ผมว่าต่อไป เรามาคุยกันเรื่องการร่วมมือเถอะครับ”

“แน่นอนครับ”

ท่าทีของเถี่ยเว่ยเปลี่ยนไปแล้ว แต่เขายังไม่ได้แสดงความคิดในใจออกมา ปากก็ทำท่าลังเลแล้วพูดว่า “รายการนี้ฟังดูไม่เลวครับ สมควรที่นาเซินจะลองพิจารณาผลิตดู…”

“แค่ไม่เลวเหรอครับ?”

เจียงเฉิงยิ้มมุมปาก “ผมเพิ่งพูดไปเมื่อกี้ ฝั่งเสินฮว่าก็สนใจรายการนี้เหมือนกันครับ”

คำนี้เถี่ยเว่ยไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ในตอนแรก

แต่ตอนนี้เถี่ยเว่ยเชื่อไปกว่าครึ่งแล้ว แค่ฝั่งเสินฮว่ามีคนได้อ่านแผนงานฉบับนี้โดยละเอียดก็ต้องสนใจแน่ๆ ส่วนทำไมถึงยังตกลงความร่วมมือไม่ได้ สงสัยคงเป็นเพราะเงื่อนไขตกลงกันไม่ได้มั้ง?

“ว่าเงื่อนไขมาเลยครับ”

เถี่ยเว่ยหมายมั่นปั้นมือกับรายการนี้เต็มที่

เจียงเฉิงพยักหน้า “อันดับแรก ต้องทราบก่อนว่าความสำเร็จของรายการขึ้นอยู่กับแผนงานเป็นหลัก เหมือนกับ《ผมคือนักร้อง》ของคุนเผิงเรา ตราบใดที่มีแผนงานนี้อยู่ องค์ประกอบอื่นอย่างนักร้องหรือพิธีกรก็สามารถหาคนมาแทนได้ ต่อให้เปลี่ยนทีมงานทำรายการนี้ ก็ยังดังได้เหมือนเดิม ดังนั้นคุณค่าของนักวางแผนระดับท็อปก็ไม่ต่างจากเจ้าพ่อแต่งเพลงหรอกครับ เพลงของเจ้าพ่อแต่งเพลง ใครร้องก็ดัง ไม่ใช่เหรอครับ?”

เถี่ยเว่ยถอนหายใจในใจ

เรื่องเหตุผลเถี่ยเว่ยเข้าใจดี

ความเป็นจริงก็เป็นอย่างที่เจียงเฉิงพูด

และที่เจียงเฉิงพูดแบบนี้ ก็เพื่อความสะดวกในการเปิดราคาแพงลิ่วตอนเสนอเงื่อนไขนั่นแหละ

เถี่ยเว่ยหยั่งเชิง:

“ดังนั้น แผนงานนี้กับ《ผมคือนักร้อง》 มาจากอาจารย์คนเดียวกันสินะครับ?”

“ใช่ครับ”

เจียงเฉิงหรี่ตา “นักวางแผนคนนี้ ถือเป็นของล้ำค่าของคุนเผิงลงทุนเราเลยล่ะครับ”

“อยากรู้จักจริงๆ เลยนะเนี่ย…”

“นั่นคงไม่ได้หรอกครับ นี่เป็นความลับทางธุรกิจของคุนเผิงเรา”

“ผมเข้าใจครับ”

ถ้าหากนาเซินมีนักวางแผนระดับปรมาจารย์ขนาดนี้ บริษัทต้องเชิดชูไว้บนหิ้งแน่ จะไม่เปิดโอกาสให้บริษัทอื่นมาฉกตัวไปเด็ดขาด!

จากนั้น

เจียงเฉิงก็เริ่มทำการเจรจาต่อรองกับเถี่ยเว่ยในที่สุด…

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง