บทที่ 89 ปรมาจารย์นักวางแผนลึกลับ

"นาเซินตกลงแล้วครับ"

หลินจือไป๋ได้รับโทรศัพท์จากเจียงเฉิงในตอนกลางคืน

"บริษัทคุนเผิงลงทุนจะได้ส่วนแบ่งกำไรสุดท้ายของรายการ 13% ครับ นี่ขนาดเรามีเครดิตจากรายการ 'ผมคือนักร้อง' มาช่วยต่อนะ เงินของบริษัทระดับท็อปสามนี่หามาได้ยากจริงๆ"

"แค่นี้ก็ดีมากแล้ว"

หลินจือไป๋ยอมรับผลลัพธ์นี้

การที่นาเซินสนใจรายการนี้ไม่ใช่เรื่องที่หลินจือไป๋แปลกใจแต่อย่างใด

แม้ 'ผมรักเนื้อเพลง' จะไม่ใช่รายการระดับปรากฏการณ์ แต่ในโลกก่อน รายการนี้ก็เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่โด่งดังทันทีหลังจากออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ และภายหลังยังถูกนำไปฉายทางสถานีโทรทัศน์ส่วนกลางอีกด้วย เห็นได้ชัดว่าอิทธิพลของมันนั้นมหาศาลขนาดไหน

ทว่าหลายคนไม่รู้

จริงๆ แล้วรายการนี้ไม่ใช่ผลงานออริจินัล

แต่เป็นการเลียนแบบรายการเกมโชว์ดนตรีของประเทศเอ็มอย่าง 'ผึ้งน้อยประสานเสียง'

ในฤดูร้อนปี 2007 รายการ 'Chorus Little Bee' เข้าจู่โจมจอโทรทัศน์ของประเทศนั้นอย่างรุนแรง

รายการนี้ได้รับความนิยมอย่างถล่มทลายเพราะเกณฑ์การเข้าร่วมต่ำ กติกาง่าย มุกตลกเยอะ และเงินรางวัลแชมป์ที่สูงจนผู้ชมคาดไม่ถึง ดังนั้นแผนงานที่ระบบมอบให้หลินจือไป๋จึงเป็นการรวบรวมข้อดีของรายการนี้เอาไว้ ซึ่งถือว่าทำรูปแบบรายการแนวนี้ออกมาได้อย่างถึงที่สุด

แน่นอนว่าความร้อนแรงของรายการนี้ย่อมไม่สามารถแซงหน้า 'ผมคือนักร้อง' ได้อยู่แล้ว แต่อย่างไรเสีย รายการก่อนหน้าก็เป็นรายการวาไรตี้ที่ร้อนแรงที่สุดของทวีปฉินในปัจจุบัน จึงไม่ควรเอามาเป็นมาตรฐานเปรียบเทียบ ซึ่งเรื่องนี้นาเซินก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ

เป็นรายการที่ดีและกระแสจะไม่ต่ำแน่นอน

มีสองจุดนี้ก็เพียงพอแล้ว อีกอย่างไม่มีรายการไหนที่ดังค้างฟ้าได้ตลอดกาล รวมถึง 'ผมคือนักร้อง' ด้วย วาไรตี้พวกนี้เดี๋ยวก็ต้องซาลงไปตามกาลเวลา แต่หลังจากรายการที่ร้อนแรงระดับหนึ่งถือกำเนิดขึ้น อย่างน้อยก็สามารถกินส่วนแบ่งไปได้อีกหลายปี ส่วนเรื่องที่นาเซินจะทำรายการอย่างไรต่อไปนั้น ไม่ใช่เรื่องที่คุนเผิงต้องไปกังวล ข้าวป้อนถึงปากขนาดนี้แล้ว ถ้าทำออกมาไม่ดี นาเซินก็คงไม่มีรากฐานมาถึงทุกวันนี้

"จริงด้วยครับ"

เจียงเฉิงพูดต่อ "ไอ้พวกแผนกวาไรตี้ของนาเซินพยายามสืบอยู่ตลอดว่านักวางแผนปริศนาของคุนเผิงเราคือใคร สงสัยเพราะมาตรฐานการวางแผนรายการนี้กับความสำเร็จถล่มทลายของ 'ผมคือนักร้อง' ทำให้พวกเขาเกิดความคิดอยากจะฉกตัวคนไป"

พูดจบเจียงเฉิงก็หัวเราะออกมา

นาเซินคงไม่มีวันคาดคิดว่านักวางแผนระดับเทพคนนี้จะเป็นเจ้าของบริษัทคุนเผิงลงทุน คิดจะฉกตัวคนจากหัวหน้าบริษัทตัวเองก็ตลกสิ้นดี

หลังจากหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง เจียงเฉิงก็กล่าวอย่างซาบซึ้งใจ "ถ้ารายการนี้ประสบความสำเร็จอีก บริษัทเราก็ต้องดังระเบิดแน่ๆ และบอสก็จะดังตามไปด้วย ทั้งวงการจะต้องอยากรู้แน่ว่านักวางแผนปริศนาของคุนเผิงคือใคร"

"ถ้างั้นก็นับว่าเป็นนามแฝงใหม่สินะ"

หลินจือไป๋หัวเราะตาม

เจียงเฉิงถาม "งั้นนามแฝงใหม่ชื่ออะไรดีครับ?"

หลินจือไป๋ตอบ "ใช้ในนามคุนเผิงไปเลยก็พอ"

เจียงเฉิงแสดงความเข้าใจ สาเหตุหลักคือตอนรายการใหม่เปิดตัวจะมีตารางเครดิต ซึ่งจะมีช่องแนะนำนักวางแผนรายการ โดยปกติแล้วนักวางแผนจะมีชื่อคนระบุชัดเจน แต่สำหรับรายการ 'ผมคือนักร้อง' ในช่องนักวางแผนไม่ได้เขียนชื่อคนเอาไว้

มีแค่สี่คำ

บริษัทคุนเผิงลงทุน

เจียงเฉิงคิดว่าถ้าอนาคตเปลี่ยนเป็นคำว่า 'คุนเผิง' สั้นๆ จะดูมีพลังกว่าไหม?

เมื่อเห็นบริษัทคุนเผิงลงทุนรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เจียงเฉิงมีความรู้สึกเป็นเจ้าของบริษัท หรือจะพูดให้ถูกคือมีความภักดีต่อบอสอย่างแรงกล้า

คนเราเกิดมาทั้งที การสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ก็เป็นความฝันของใครหลายคน

และเจียงเฉิงตอนนี้ก็กำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่จะทำให้ฝันนั้นเป็นจริง ภายใต้การนำของหลินจือไป๋

"แค่เสียดายเล็กน้อย นามแฝงเยอะเกินไปก็มีข้อเสียเหมือนกัน"

"ข้อเสียเหรอครับ?"

เจียงเฉิงครุ่นคิด "ก็น่าจะไม่มีผลเสียอะไรนะครับ ยังไงบอสก็มีสถานะพิเศษ ไม่ค่อยจำเป็นต้องเปลี่ยนชื่อเสียงเป็นเงินทองอยู่แล้ว ก็เลยไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจเรื่องการจัดอันดับดาราพวกนั้นมากนัก"

"การจัดอันดับดารา?"

หลินจือไป๋เพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก

เจียงเฉิงประหลาดใจ "บอสไม่ทราบเหรอครับ? การจัดอันดับดาราเป็นระบบที่เริ่มโปรโมตอย่างเป็นทางการในดาวเคราะห์สีน้ำเงินเมื่อสามปีก่อนครับ หลักๆ คือเพื่อป้องกันไม่ให้ดารามีรายได้สูงเกินไปจนกระทบต่อการหมุนเวียนของตลาด ทางการเลยออกรายการจัดอันดับนี้มา ซึ่งก็เป็นการเปรียบเทียบมูลค่าค่าตัวที่เป็นรูปธรรมของคนดังที่มีผลงานต่างกัน เรื่องนี้ค้นหาในเน็ตได้เลยครับ ปัจจุบันนามแฝงทั้งสามของบอส มีสองอันที่วนเวียนอยู่ระดับหก ส่วนไป๋ตี้ตอนนี้เป็นระดับห้าแล้วครับ"

"เดี๋ยวผมไปดูหน่อย"

ตลอดหลายปีที่ได้รับบาดเจ็บ หลินจือไป๋ใช้ชีวิตแบบปิดกั้นตัวเอง ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย นี่จึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมเขาถึงไม่รู้จักดาราหลายคน แต่ตอนนี้เมื่อตัวเองต้องลงมาคลุกคลีและบริหารจัดการในวงการนี้แล้ว ก็ต้องเริ่มทำความเข้าใจสถานการณ์เหล่านี้บ้าง

วางสายโทรศัพท์ไป

หลินจือไป๋ไปค้นหาเรื่องการจัดอันดับดาราที่ว่า ก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ในที่สุด

จริงๆ แล้วมันก็คือการจัดอันดับคนดัง ในตารางจะแบ่งเป็นระดับซูเปอร์ระดับหนึ่ง ระดับหนึ่ง ระดับสอง ระดับสาม ระดับสี่ ระดับห้า และระดับหก โดยระดับหกถือเป็นระดับต่ำสุด ต่ำลงไปกว่านั้นก็เป็นแค่บุคคลสาธารณะทั่วไป

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนในวงการเพลงถึงชอบพูดกันว่า:

นักร้องคนนั้นคนนี้เป็นระดับหนึ่ง นักร้องคนนั้นคนนี้เป็นระดับสอง

ที่แท้ไม่ใช่ทุกคนพูดกันไปเรื่อย แต่ทางการมีระบบจัดอันดับที่เป็นมืออาชีพจริงๆ ส่วนพวกที่เรียกกันว่าราชาเพลงหรือราชินีเพลงนั้นต่างก็จัดอยู่ในหมวดระดับหนึ่ง

มาตรฐานการจัดอันดับถูกกำหนดโดยทางการ

ไม่มีใครรู้ว่าอัลกอริทึมจริงๆ ของทางการคืออะไร แต่คนส่วนใหญ่ก็ยอมรับผลลัพธ์ที่ได้ เพราะยังไงบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ทางการก็เปรียบเสมือนอำนาจสูงสุด แต่ตารางจัดอันดับนี้เป็นการคำนวณแบบรวม ซึ่งในตารางไม่เพียงแต่มีนักร้องเท่านั้น แต่ยังมีนักแสดง ผู้กำกับ นักแต่งเพลง นักเขียน และอื่นๆ อีกมากมาย

ในรายชื่อระดับซูเปอร์ระดับหนึ่ง หลินจือไป๋เห็นชื่อของเจ้าพ่อแต่งเพลง

ทันใดนั้นหลินจือไป๋ก็เข้าใจทันทีว่า เมื่อนักแต่งเพลงก้าวเข้าสู่ระดับซูเปอร์ระดับหนึ่งได้ ก็น่าจะกลายเป็นสิ่งที่เรียกกันว่าเจ้าพ่อแต่งเพลงโดยอัตโนมัติ

หันมาดูนามแฝงของตัวเองบ้าง

นามแฝงฉู่ฉือกับปู้เยี่ยโหวตอนนี้ต่างก็อยู่ที่ระดับหก

เจียงเฉิงเคยบอกว่าข้อเสียของการมีนามแฝงเยอะก็อยู่ตรงนี้นี่เอง ถ้าหลินจือไป๋รวมตัวตนทั้งสามนี้เข้าด้วยกัน ตอนนี้ต้องไปได้ไกลกว่าระดับนี้แน่

แต่ช่างเถอะ

นามแฝงทั้งสามของหลินจือไป๋ต้องถูกเปิดเผยเข้าสักวันอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นเมื่อรวมชื่อเสียงทั้งหมดเข้าด้วยกัน อิทธิพลที่เกิดขึ้นจะมหาศาลแค่ไหนก็น่าจะพอเดากันได้ ก่อนหน้านั้นเขาสามารถผลักดันนามแฝงทั้งสามให้ไปถึงระดับหนึ่งหรือแม้แต่ซูเปอร์ระดับหนึ่งไปเลยก็ได้

ยกตัวอย่างเช่นฉู่ฉือ

ตอนนี้อยู่อันดับที่ห้าในหมู่ดาราระดับหก หลินจือไป๋คิดว่าถ้านามแฝงนี้คว้าอันดับหนึ่งในชาร์ตประจำซีซันช่วงสิ้นเดือนนี้ได้อีก ก็น่าจะพุ่งขึ้นไปแตะระดับห้าได้

ส่วนไป๋ตี้ที่ขึ้นไประดับห้าแล้ว ถือเป็นนามแฝงที่มีอันดับสูงสุดในบรรดาสามตัวตนตอนนี้

อ่านรายละเอียดต่อถึงได้รู้ว่าอันดับในตารางนี้ขึ้นได้ก็ลงได้ ยกตัวอย่างดารา ถ้าดาราคนไหนมีผลงานที่แป้กติดต่อกัน อันดับก็จะตกลง ซึ่งการที่อันดับตกลง ค่าตัวก็จะลดลงตามไปด้วย เพราะทางการได้กำหนดเกณฑ์มูลค่าของคนดังในแต่ละระดับไว้เป็นช่วงราคาคร่าวๆ แล้ว

เป็นการออกแบบที่ดี

ในโลกก่อน ค่าตัวหรือค่าจ้างออกงานของพวกดารามันไม่มีความสมเหตุสมผลเอาเสียเลย จนสุดท้ายเบื้องบนต้องยื่นมือเข้ามาจัดการ ออกกฎจำกัดค่าตัว แต่บางสถานการณ์ก็ยังคงเกิดขึ้นให้เห็นบ่อยๆ โลกนี้มีเกณฑ์จัดอันดับมืออาชีพ รายได้ของดาราจึงไม่สูงจนเกินจริง ต่อให้คุณเป็นดาราระดับหนึ่ง แต่ถ้าคุณถ่ายหนังห่วยๆ ออกมาติดต่อกันหลายเรื่อง อันดับและค่าตัวก็จะลดลงตาม นี่เป็นการบีบให้ดาราทุกคนต้องใส่ใจขัดเกลาคุณภาพผลงานของตัวเอง

ถ่ายหนังห่วยๆ เพื่อกอบโกยเงินงั้นเหรอ?

งั้นก็เตรียมตัวรับมือกับค่าตัวที่ลดลงได้เลย

หลินจือไป๋รู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย ดูท่าว่าพวกดาราหน้าใหม่ที่มีแต่แฟนคลับแต่ไม่มีผลงานจากโลกก่อน คงจะอยู่ในดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้ยากน่าดู

หลังจากสนใจเรื่องการจัดอันดับดารา หลินจือไป๋ก็ดูชาร์ตประจำซีซัน ตอนนี้ยอดดาวน์โหลดของ 'จันทร์ลูโจว' ได้ทิ้งห่างอันดับสองไปไกลมากแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อันดับหนึ่งบนชาร์ตประจำซีซันคงไม่ไปไหนเสีย

ในขณะเดียวกัน

ยอดผู้ติดตามของฉู่ฉือบนแพลตฟอร์มจีกวงก็เพิ่มขึ้นทุกวัน ตอนนี้ทะลุหลักแสนไปแล้ว พลังของเส้นทางศิลปินนักร้องนักแต่งเพลงเริ่มปรากฏให้เห็นชัดขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อค้นหาหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับการจัดอันดับดารา หลินจือไป๋พบว่าเริ่มมีคนถกกันแล้วว่าเดือนหน้าฉู่ฉือจะสามารถเลื่อนขั้นเป็นดาราระดับห้าได้หรือไม่

"หลังจากคว้าอันดับหนึ่งชาร์ตประจำซีซันได้เป็นครั้งที่สอง ฉู่ฉือน่าจะเลื่อนเป็นระดับห้าได้นะ"

"ไป๋ตี้ก็ระดับห้าแล้วนะ!"

"ถ้าฉู่ฉือเข้าสู่ระดับห้าได้ ก็คงไม่ต่างจากไป๋ตี้เท่าไหร่แล้ว"

"ยังไงไป๋ตี้ก็แชมป์ชาร์ตประจำซีซันสองสมัยแล้วนะ"

"จริงๆ เทียบกับไป๋ตี้ ข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของฉู่ฉือคือเจ้าตัวร้องเพลงเองได้นี่แหละ"

"แต่ไป๋ตี้ปล่อยเพลงออกมาสี่เพลงแล้ว ทุกเพลงคือผลงานระดับคุณภาพทั้งนั้น ฉู่ฉือมีแค่สองเพลงเอง"

"ผมว่าไป๋ตี้แต่งเพลงเก่งกว่านะ เพราะประเภทผลงานหลากหลายกว่า"

"ใช่"

"ฉู่ฉือถนัดแค่เพลงกู่เฟิง"

"หลักๆ คือตัวตนที่เป็นศิลปินนักร้องนักแต่งเพลงของฉู่ฉือมันอัปเกรดค่าคะแนนให้เยอะมาก"

"ไป๋ตี้ถ้านับเรื่องไม่ร้องเพลงอย่างเดียว การแต่งคำร้องทำนองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าฉู่ฉือเลย ที่สำคัญเพลงกู่เฟิงที่ไป๋ตี้แต่งก็เทพมากเหมือนกัน"

เอาเถอะ

ทุกคนชอบเอาไป๋ตี้กับฉู่ฉือมาเปรียบเทียบกัน ซึ่งจริงๆ แล้วนั่นไม่ใช่ความตั้งใจของหลินจือไป๋เลย คนกันเองแท้ๆ มาสู้กันเองจะไปมีประโยชน์อะไร? แต่ช่วยไม่ได้ ในเมื่อคนใหม่ที่โดดเด่นที่สุดในวงการเพลงทวีปฉินช่วงไม่กี่เดือนมานี้คือสองคนนี้ การเปรียบเทียบจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และถ้าดูจากกระแสสังคม ภายนอกมักจะมองว่าไป๋ตี้เก่งกว่าเล็กน้อย

ยังไงเสียเพลงของฉู่ฉือทั้งสองเพลงก็เป็นกู่เฟิง ส่วนไป๋ตี้ปล่อยออกมาสี่เพลงแล้วและรวมไปถึงเพลงกู่เฟิงด้วย แต่อย่างน้อย 'สองคนนี้' ก็มีคุณสมบัติที่คนทั่วไปหยิบยกมาพูดถึงพร้อมกันได้แล้ว

"นามแฝงทั้งสามต้องพัฒนาให้สมดุลกันแล้ว"

หลินจือไป๋พบว่าเมื่อมีการจัดอันดับอย่างเป็นทางการมาเป็นตัวอ้างอิง เป้าหมายในแต่ละช่วงของเขาก็ชัดเจนขึ้น เช่นตอนนี้อันดับของปู้เยี่ยโหวรั้งท้ายที่สุด ก็ต้องหาวิธีดันอันดับของปู้เยี่ยโหวขึ้นไปบ้าง จะปล่อยให้ร่วงไม่ได้ ยังไงเขาก็ไม่ขาดแคลนผลงานอยู่แล้ว ยิ่งช่วงนี้สะสมชื่อเสียงไว้ตั้งเยอะยังไม่ได้ใช้เลย—

ปู้เยี่ยโหวก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการเช่นกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินจือไป๋จึงรวบรวมเรื่องสั้นที่เหลือในชุดรวมเรื่องสั้น 'สวนสัตว์' ของโอตสึอิจิ ส่งตรงไปให้เจียงเฉิง และสั่งให้เขาติดต่อสำนักพิมพ์ของนาเซินเพื่อตีพิมพ์

"รวบรวมตีพิมพ์เหรอครับ?"

เจียงเฉิงได้รับรวมเรื่องสั้นชุดนี้แล้วก็อดประหลาดใจไม่ได้ "ไม่ลงผลงานต่อแล้วเหรอครับ?"

"ที่ลงต่อเพราะต้องการสะสมชื่อเสียง"

หลินจือไป๋กล่าว "ตอนนี้ชื่อเสียงของปู้เยี่ยโหวสะสมไว้มากพอแล้ว ต่อไปเรามาเริ่มเขียนเรื่องขนาดกลางไปจนถึงขนาดยาวกันเถอะ"

"รับทราบครับ!"

เจียงเฉิงเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา การเขียนเรื่องสั้นอาจสร้างชื่อได้ แต่มันติดข้อจำกัดที่ความยาวของเนื้อหา ทำให้ขยายรายละเอียดอะไรไม่ค่อยได้ แต่บรรดานักเขียนระดับปรมาจารย์ตัวจริงส่วนใหญ่มักเขียนเรื่องขนาดกลางไปจนถึงขนาดยาวกันทั้งนั้น แบบนั้นแหละเรื่องถึงจะยาวและสร้างอิทธิพลได้กว้างไกลกว่า!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง