บทที่ 90 นาเซินจะพังแล้วเหรอ

ทางฝั่งนาเซินตกลงเรื่องที่ปู้เยี่ยโหวจะนำนิยายสั้นมารวมเล่มอย่างรวดเร็ว แต่อีกฝ่ายเสนอว่าควรจะมีคำนำในหน้าแรกด้วย ซึ่งเรื่องนี้เจียงเฉิงเสนอไปว่า "เราไม่จำเป็นต้องใช้รูปแบบคำนำหรอกครับ อาจจะเป็นบทนำหรืออะไรทำนองนั้น เอาแค่สิ่งที่เขียนสอดคล้องกับเรื่องสั้นพวกนี้ก็พอ ถ้าบอสคิดไม่ออก จะเขียนข้อความสั้นๆ ถึงผู้อ่านแทนก็ได้ครับ"

"เดี๋ยวผมลองคิดดู"

นี่เป็นหนังสือเล่มแรกของปู้เยี่ยโหว แม้จะเป็นรวมเรื่องสั้นที่ผู้อ่านส่วนใหญ่เคยอ่านผ่านตาในฉบับตอนต่อตอนมาแล้ว แต่หลินจือไป๋ก็ยังอยากทำมันให้ดีที่สุด เขาจึงใช้ความคิดกับจุดเด่นของเรื่องเหล่านี้อย่างจริงจัง

ความมืดมน?

ความกดดัน?

ความเย็นชา?

แฝงความอบอุ่น?

ขณะนึกย้อนถึงสไตล์ของเรื่องสั้นเหล่านี้ หลินจือไป๋ก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ในสายโทรศัพท์ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ว่า "ความมืดมิดมอบดวงตาสีดำให้แก่ผม แต่ผมกลับใช้มันเพื่อออกตามหาแสงสว่าง"

ประโยคเด็ดระดับตำนาน!

ผลงาน 《คนรุ่นหนึ่ง》 ของกูเฉิง!

นี่น่าจะเป็นบทกวีที่สั้นที่สุดบทหนึ่ง แต่อิทธิพลของมันกลับมหาศาล ความหมายโดยรวมคือ ในสภาพแวดล้อมที่ติดลบ ผมก็ยังคงตามหาแสงสว่าง เปรียบเสมือนความหวังในการมีชีวิต และเป็นการไม่ยอมก้มหัวให้ความทุกข์ยาก ซึ่งโชคดีที่หลินจือไป๋มีความทรงจำจากชาติก่อน เลยจำบทกวีได้หลายบท ไม่จำเป็นต้องให้ระบบช่วยแต่งขึ้นมาใหม่ และบังเอิญว่าประโยคนี้มีความสอดคล้องกับแก่นของเรื่องอย่างน่าประหลาด

ปลายสาย

เจียงเฉิงลิ้มรสประโยคนั้น ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกถึงความลึกซึ้ง ราวกับว่ารวมเรื่องสั้นเล่มนี้ดูมีระดับขึ้นมาทันที

สักพัก

เจียงเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะอุทานชม: "สรุปแบบนี้มันเหมาะมากครับบอส ผมนี่ไม่เคยยอมใคร แต่ยอมใจบอสเลยจริงๆ!"

ครั้งนี้ไม่ใช่การประจบ

เจียงเฉิงยอมรับจากใจจริง!

ต่อให้เจียงเฉิงจะไม่มีรสนิยมด้านวรรณกรรมสูงส่ง เขาก็สัมผัสได้ถึงความเท่ของประโยคนี้ เขาถึงขั้นคิดว่าประโยคนี้ไม่ต้องเอาไปเขียนเป็นคำนำ แค่หยิบออกมาเดี่ยวๆ ก็มีเสน่ห์มากแล้ว

มันมีกลิ่นอายของความเป็นอมตะ!

ภายนอกต่างวิจารณ์ว่าเรื่องสั้นของปู้เยี่ยโหวหม่นหมองเกินไป โทนเรื่องที่กดดันทำให้รู้สึกอึดอัด แต่ถ้าเอาประโยคนี้ไปย้อนดูผลงานเหล่านั้น ไม่รู้สึกเหรอว่าความหมายมันถูกยกระดับขึ้นมาทันที?

เจียงเฉิงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเฉียบขาด!

ประเด็นหลักคือตัวละครในเรื่องสั้นหลายเรื่องของปู้เยี่ยโหว อย่างเช่น 《เสี่ยวชื่อกับหยางจื่อ》 ที่ตัวเอกอยู่ในความมืดมิดสุดขีด แต่ก็ไม่เคยละทิ้งการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดและความงดงาม ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง หรือเรื่องราวจะดูจิตแค่ไหน แต่พวกเขาก็เคยพยายามและดิ้นรนมาแล้ว ซึ่งมันตรงกับประโยค "ความมืดมิดมอบดวงตาสีดำให้แก่ผม แต่ผมกลับใช้มันเพื่อออกตามหาแสงสว่าง" ของบอสเป๊ะเลยไม่ใช่เหรอ?

ยังมี 《เจ็ดห้องหรรษา》 และเรื่องอื่นๆ ที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในความสิ้นหวังเหมือนกัน และเข้ากับประโยคนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีความหมายลึกซึ้ง!

"มีเรื่องอื่นอีกไหม"

"ทางนาเซินบุ๊คส์ถามว่าชื่อรวมเรื่องสั้นใช้ว่า 《รวมเรื่องสั้นปู้เยี่ยโหว》 ได้ไหมครับ?"

"ได้"

"รับทราบครับ"

หลังจากหลินจือไป๋วางสาย เจียงเฉิงก็รีบติดต่อไปที่สำนักพิมพ์นาเซินทันที คราวนี้ถึงตาเขาได้โชว์เหนือบ้างแล้ว!

…

การพิมพ์และจัดจำหน่ายต้องใช้เวลา หลังจากสั่งการเจียงเฉิงเสร็จ หลินจือไป๋ก็ไม่ได้สนใจอะไรต่อ ทว่าไม่กี่วันต่อมาก็มีข่าวประชาสัมพันธ์ที่นาเซินบุ๊คส์ปล่อยออกมาก่อนกำหนด ปลุกความคาดหวังของแฟนคลับปู้เยี่ยโหวจำนวนมาก บนเว็บบอร์ดสำนักเขียนมีกระทู้พูดคุยกันเพียบ

"ปู้เยี่ยโหวจะออกรวมเรื่องสั้นแล้ว!"

"เห็นว่านอกจากเรื่องสั้น 7 เรื่องที่เคยลงในนิตยสารแล้ว ในรวมเล่มนี้ยังมีเรื่องใหม่เพิ่มมาอีก 5 เรื่อง รอบนี้อ่านกันให้สะใจไปเลย"

"ซื้อสิครับรออะไร!"

"แล้วหลังจากนั้นจะยังลงตอนต่อไหมนะ?"

"ช่วงนี้อ่านผลงานใหม่ของปู้เยี่ยโหวใน 《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》 ทุกเดือนเลย ถ้าต่อจากนี้ไม่ได้อ่านอีก คงหมดกำลังใจซื้อนิตยสารแล้วล่ะ"

"เหมือนจะไม่มีแล้วนะ?"

"รอดูข่าวใหม่เถอะ"

"ปู้เยี่ยโหวออกรวมเล่มนี้เสร็จ เดี๋ยวก็ต้องมีผลงานใหม่แหละ นักเขียนหน้าใหม่พวกนี้มักจะขยันออกงานอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

ความคาดหวังสูงใช้ได้

แต่พอคิดว่าปู้เยี่ยโหวเป็นแค่นักเขียนระดับ 6 หลินจือไป๋ก็อดขำไม่ได้ แม้เขาจะเข้าใจสถานการณ์นี้ แต่ทวีปฉินมันกว้างใหญ่มาก ระดับ 6 ฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่จริงๆ แล้วสำหรับคนทั่วไปก็ถือว่ามีชื่อเสียงมากแล้ว ไม่เห็นเหรอว่าคนดังที่ต่ำกว่าระดับ 6 เรียกได้แค่คนสาธารณะเท่านั้น อีกอย่างเรื่องนี้ไม่ได้วัดแค่ความดัง หลักๆ ต้องดูที่ผลงานด้วย

อีกด้านหนึ่ง

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว ในวงการเริ่มลือกันว่าคุนเผิงลงทุนได้วางแผนรายการดนตรีรายการใหม่เอาไว้ และถูกแผนกวาไรตี้ของนาเซินเอ็นเตอร์เทนเมนต์คว้าไปเรียบร้อย ตอนนี้เริ่มเตรียมการผลิตแล้ว ข่าวนี้ดึงดูดความสนใจจากหลายฝ่าย

"คุนเผิงอีกแล้วเหรอ?"

"《ผมคือนักร้อง》 ของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ก็คุนเผิงเป็นคนวางแผนไม่ใช่เหรอ ดูท่าบริษัทนี้จะเน้นทำคอนเทนต์นะ ไม่เหมือนบริษัทลงทุนจ๋าๆ เท่าไหร่"

"รายการดนตรี?"

"คุนเผิงลงทุนจะเล่นอะไรของเขาน่ะ ทำรายการดนตรีออกมาอีกรายการ จะเอามาชนกับ 《ผมคือนักร้อง》 เหรอ? แบบนี้ไม่เหมือนทำลายตัวเองเหรอ?"

"ไม่รู้อ่ะ"

"ที่น่าสนใจไม่ใช่ว่าคุนเผิงวางแผนรายการดนตรีอีกรายการ แต่คือครั้งนี้คุนเผิงเปลี่ยนไปร่วมมือกับนาเซิน ปกติแล้วคุนเผิงร่วมมือกับเสินฮว่าสำเร็จมาครั้งหนึ่ง ไม่ใช่ว่าควรจะร่วมมือกันต่อไปหรอกเหรอ?"

"ปกติมาก"

"พวกเขาน่าจะอยากเป็นทหารรับจ้าง ถือโอกาสนี้ส่งสัญญาณบอกคนในวงการว่าคุนเผิงลงทุนไม่จำกัดแค่บริษัทไหน ขอแค่เงื่อนไขเหมาะสม พวกเขาก็พร้อมร่วมงานกับทุกคน"

"ข่าวนี้จริงหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไม่มั่วนะ ผมมีเพื่อนอยู่แผนกวาไรตี้ของนาเซิน รายการนี้พวกเขาให้ความสำคัญมาก คาดว่าใกล้จะเริ่มอัดรายการแล้ว ประสิทธิภาพการทำงานของสามบริษัทยักษ์ใหญ่ถือว่าสูงจริง"

"นาเซินให้ความสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"งั้นแสดงว่าเบื้องหลังคุนเผิงลงทุนต้องมีนักวางแผนที่เก่งมากๆ สินะ?"

"คุนเผิงลงทุนโผล่มาอย่างกะทันหัน ตอนนี้คนในวงการยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ถึงขั้นมีคนสงสัยว่าบริษัทนี้มีทุนจากต่างทวีปหนุนหลัง แต่เบื้องหลังบริษัทนี้น่าจะมีนักวางแผนที่น่ากลัวจริงๆ คนที่วางแผน 《ผมคือนักร้อง》 ให้เสินฮว่านั่นแหละ รายการใหม่ของนาเซินก็น่าจะเป็นฝีมือคนนี้แหละ"

วงการบันเทิงคือศูนย์รวมข่าวซุบซิบ

บางข่าวนาเซินอยากปิดก็ปิดไม่มิด

แต่คนนอกไม่มีทางรู้ข้อมูลที่ชัดเจนกว่านี้ ต่อให้คนในบริษัทจะปากไม่ดี แต่พวกเขาก็รู้ว่าอะไรพูดได้ อะไรพูดไม่ได้ ถ้าขืนหลุดออกมาก็ฉิบหายแน่นอน

…

ประสิทธิภาพการทำงานของนาเซินในฐานะหนึ่งในสามยักษ์ใหญ่ถือว่าสูงจริง หรืออาจเพราะเงื่อนไขของรายการ 《ผมรักเนื้อเพลง》 นั้นต่ำมาก เลยเตรียมการได้เร็ว ห้องอัดของตัวเอง พิธีกรของตัวเอง แขกรับเชิญนำร้องของตัวเอง แทบจะหยิบจับของที่มีอยู่แล้วมาใช้ได้เลย สำหรับคนธรรมดาที่จะมาร่วมรายการ แทบไม่มีข้อกำหนดอะไร ดังนั้นรายการจึงเตรียมการเสร็จเกือบจะสมบูรณ์ในเวลาอันรวดเร็ว

ก่อนจะเริ่มอัดรายการ

นาเซินปล่อยโปรโมตรายการ 《ผมรักเนื้อเพลง》 บนเว็บไซต์ทางการทันที

แน่นอนว่านี่เป็นแค่ตัวอย่างเบื้องต้น นาเซินเลยยังไม่ได้ปล่อยเนื้อหาการอัดรายการจริงๆ ออกมา นอกจากรูปแบบรายการคร่าวๆ รวมถึงรายชื่อทีมงานเบื้องหลัง ใครเป็นพิธีกร อะไรพวกนี้ก็เปิดเผยออกมาก่อน

พอตัวอย่างปล่อยออกมา คนในวงการก็ยืนยันว่าข่าวลือช่วงนี้เป็นเรื่องจริง

นาเซินทำรายการวาไรตี้ดนตรีรายการใหม่จริงๆ

และในรายชื่อทีมงานเบื้องหลังของรายการใหม่ มีคำสำคัญหนึ่งคำที่ดึงดูดความสนใจจากเพื่อนร่วมวงการเป็นวงกว้าง

【วางแผนรายการ: คุนเผิง】

รายการใหม่ของนาเซินใช้แผนงานของคุนเผิงจริงๆ ด้วย!

อาจจะเพราะต้องการเกาะกระแส นาเซินถึงกับระบุในตัวอย่างง่ายๆ นี้ว่า คนวางแผนรายการใหม่ของพวกเขา คือคนเดียวกับที่วางแผน 《ผมคือนักร้อง》 รายการวาไรตี้ระดับปรากฏการณ์แห่งทวีปฉินที่ผลิตโดยเสินฮว่า!

เอาเรื่องว่ะ

ไม่ปิดบังกันเลย

คนในวงการอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจถึงความรักความแค้นระหว่างสามยักษ์ใหญ่ แต่พอได้เห็นการแนะนำรูปแบบรายการคร่าวๆ ในตัวอย่าง หลายคนก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามทันที

"จำเนื้อเพลง?"

"นี่มันไอเดียอะไรเนี่ย?"

"ให้คนธรรมดาสมัครมาแข่งจำเนื้อเพลงเนี่ยนะ ของพรรค์นี้เรียกว่าไอเดียได้ด้วยเหรอ นาเซินโดนคุนเผิงหลอกมาหรือเปล่าเนี่ย?"

"หรือผมเข้าใจอะไรผิดไป?"

"ระดับเทพที่วางแผน 《ผมคือนักร้อง》 มากับมือ รายการใหม่มีแค่นี้เหรอ?"

"ผมก็เป็นคนวงการวาไรตี้มานานนะ แต่หาจุดน่าสนใจของรายการใหม่นาเซินไม่เจอจริงๆ"

"พูดกันตรงๆ ไอเดียนี้ดูปัญญาอ่อนไปหน่อยนะ"

"เรื่องจำเนื้อเพลงอะไรเนี่ย ก็ไม่ได้บอกว่าน่าเบื่อนะ ฟังดูก็พอมีอะไรนิดหน่อย แต่มันก็แค่ 'นิดหน่อย' เท่านั้นแหละ คงเป็นรายการที่พอจะมีเรตติ้งบ้าง แต่เรตติ้งคงไม่สูงมาก ในตัวอย่างบอกว่ามีนักร้องนำร้องด้วยนี่นะ เอานักร้องระดับหนึ่งหรือสองไปนำร้อง ก็คงดึงผู้ชมได้บ้างแหละ"

"ผมมีคำถาม"

"รายการใหม่ของนาเซินนี่ เป็นฝีมือของคนวางแผนเบื้องหลัง 《ผมคือนักร้อง》 จริงๆ เหรอ?"

"ผมไม่เข้าใจ แต่ผมตกใจมาก"

"ถ้าเป็นฝีมือคนวางแผน 《ผมคือนักร้อง》 จริง ก็คงพูดได้แค่ว่าความสำเร็จก่อนหน้านี้ของนักวางแผนคนนั้น ส่วนใหญ่คงมาจากดวงล้วนๆ แต่ก็นั่นแหละ รายการใหม่ของเขาผมไม่เข้าใจเลยว่ามันดียังไง"

"เหมือนนาเซินจะเห็นเป็นของล้ำค่าเลยนะ"

"บางทีนาเซินเอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็อาจจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับรายการนี้ ดูจากตัวอย่างแล้วเงินลงทุนไม่น่าเยอะ แค่ทำเล่นๆ หรือเปล่า"

"นี่เล่นขายของกันเหรอ?"

"นี่มันเรื่องล้อเล่นชัดๆ"

"เงินเหลือไม่มีที่ใช้หรือไง"

แม้สามยักษ์ใหญ่แห่งทวีปฉินจะมีศักยภาพโดยรวมน่ากลัวมาก แต่คนในวงการก็ไม่ได้จะบอกว่าสามยักษ์ใหญ่ทำอะไรก็เป็นสัจธรรมเสมอไป ทำนองว่าการตัดสินใจส่วนใหญ่ของทั้งสามบริษัทมักจะไม่มีปัญหา แต่จะให้พลาดบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก!

คราวนี้

ทุกคนต่างคิดว่า:

นาเซินกำลังจะแหกโค้ง!

เพราะคนค่อนวงการเข้าใจไม่ได้ ยิ่งนาเซินยังอุตส่าห์ไปเน้นย้ำว่าคนวางแผนรายการนี้ คือคนเดียวกับที่วางแผน 《ผมคือนักร้อง》 ทุกคนก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไร้สาระ

อย่าได้เชื่อประสบการณ์เดิมมากเกินไป

นาเซินคิดหรือไงว่าคนที่วางแผน 《ผมคือนักร้อง》 ได้ รายการใหม่ก็ต้องดีเสมอ?

วงการไม่มองในแง่ดี!

และตอนนี้เจียงเฉิงก็กลายเป็นคนในวงการครึ่งตัวแล้ว ก็ได้ยินเสียงวิจารณ์พวกนี้เช่นกัน

เรื่องนี้

เจียงเฉิงได้แต่ถอนใจ ความจริงมักอยู่ในมือของคนส่วนน้อยเสมอ

ของพรรค์นี้ถ้าใครๆ ก็เข้าใจได้ รายการนี้ก็ควรจะมีมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง?

ขนาดเถี่ยเว่ย รองผู้อำนวยการแผนกวาไรตี้ของนาเซิน ตอนแรกที่เห็นแผนงาน 《ผมรักเนื้อเพลง》 ก็ยังรู้สึกในใจว่าไม่รอด ต้องรอจนเข้าใจจุดประสงค์ของแผนงานนี้อย่างลึกซึ้งนั่นแหละ ถึงได้ร้องอ๋อขึ้นมา

ไม่กี่วันต่อมา

เจียงเฉิงรู้สึกได้เลือนลางว่า หลายคนที่เคยติดต่อกับเขาดูจะไม่กระตือรือร้นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว…

วงการบันเทิงนี่มันสมจริงจังเลย!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง