บทที่ 92 แปลกจังเลย (ซิลเวอร์ 5 ใน 10)

รายการเริ่มออกอากาศ

เสียงดนตรีดังกระหึ่มขึ้น

พร้อมการแสดงเต้นเปิดรายการสุดเหวี่ยง

เพลงจังหวะมันส์ๆ และการเต้นที่ดุดันช่วยปลุกบรรยากาศในสตูดิโอให้ลุกเป็นไฟ ด้านล่างเวทีมีผู้ชมยืนอยู่กว่าหนึ่งถึงสองร้อยคน พวกเขาต่างกรีดร้องไปพลางปรบมือไปพลาง ท่ามกลางแสงสีบนเวทีที่สาดส่องสวยงาม พิธีกรชายหญิงสองคนและนักร้องนำก็ปรากฏตัวขึ้น

หน้าจอโทรทัศน์

หลินซีอุทานอย่างแปลกใจ "ปล่อยให้ผู้ชมยืนบันทึกรายการเหรอ?"

ผู้ชมในสตูดิโอต้องยืนจริงๆ ด้วย นาเซินอุตส่าห์ใช้สถานที่บันทึกรายการระดับไฮเอนด์ขนาดนี้ แต่กลับไม่จัดเก้าอี้ให้ผู้ชมสักตัวเนี่ยนะ?

ไหนจะพิธีกรอีก

พิธีกรสองคนนี้ดูเด็กมาก แม้จะพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่นาเซินให้ความสำคัญกับรายการนี้ขนาดนี้ ไม่ควรจะเชิญพิธีกรที่ดังกว่าและมีประสบการณ์มากกว่ามาคุมเวทีหรือไง?

นักร้องนำก็ด้วย

นักร้องนำที่ทีมงานเชิญมา กลับเป็นแค่ศิลปินระดับสามทั่วไป เป็นประเภทที่ทุกคนคุ้นหน้าแต่ไม่ได้ดังเปรี้ยงปร้างอะไร

"ก็นะ"

หลินเซิ่งเทียนกล่าวอย่างเข้าใจ "ผู้ชมที่ยืนอยู่ทำให้บรรยากาศในสตูดิโอคึกคักได้ เพราะจะเห็นเลยว่าไม่มีใครนั่งอยู่เลยสักคน การทำแบบนี้ช่วยลดระยะห่างระหว่างทุกคนลง การเลือกพิธีกรเด็กสองคนก็เหมือนกัน เพราะพวกเขามีพลังและมีความกระตือรือร้นมากกว่า บนเวทีแบบนี้ ประสบการณ์ของพิธีกรไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ขอแค่ความเป็นมืออาชีพได้มาตรฐานก็พอ รวมถึงชุดของพิธีกรทั้งสองคนนี้ก็ดูมีความสดใสสมวัย ทั้งหมดนี้คือการสร้างบรรยากาศนั่นแหละ"

จริงเหรอ?

หลินซีคิดไม่ถึงเรื่องพวกนี้เลย แต่สิ่งที่หลินเซิ่งเทียนพูดมาก็ดูมีเหตุผลเหมือนกัน

หลินจือไป๋ก้มหน้าก้มตาแทะเมล็ดแตงโมโดยไม่พูดอะไร แต่สายตาก็จับจ้องอยู่ที่หน้าจอ เขามั่นใจว่ารายการนี้ดำเนินไปตามแผนงานที่เขาเขียนไว้เป๊ะๆ ไม่ได้มีอะไรผิดเพี้ยนไป

พิธีกรทั้งสองคนเต็มไปด้วยพลัง

พิธีกรชาย: "สวัสดีผู้ชมทุกท่านทั้งในสตูดิโอและหน้าจอโทรทัศน์ครับ!"

พิธีกรหญิง: "ยินดีต้อนรับเข้าสู่รายการดนตรีที่สร้างสรรค์ขึ้นใหม่โดยนาเซินเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และสนับสนุนโดยผลิตภัณฑ์นม 'เทียนเทียนเซียนไหน' กับรายการ 《ผมรักเนื้อเพลง》 ค่ะ!"

พิธีกรชาย: "ผมพิธีกรเสี่ยวหวังครับ"

พิธีกรหญิง: "ฉันพิธีกรเสี่ยวต่งค่ะ"

พิธีกรชาย: "กติกาการแข่งขันของเราในวันนี้คือ ใครร้องเนื้อเพลงได้ถูกต้อง คนนั้นก็จะได้ผ่านเข้ารอบ ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ ไม่ว่าคุณจะร้องเพลงเก่งแค่ไหน…"

พิธีกรหญิง: "แล้วถ้าหน้าตาแบบฉันล่ะคะ?"

พูดจบพิธีกรหญิงก็ตั้งใจเชิดหน้าอกขึ้นเล็กน้อย แล้วสะบัดผม

พิธีกรชาย: "หน้าตาแบบคุณก็ร่วมรายการได้ หน้าตาแบบผมก็ร่วมรายการได้ ผู้ชมทั่วไปทุกคนของเรามีสิทธิ์ร่วมสนุกในวันนี้ครับ ขึ้นอยู่กับว่าหมายเลขของใครจะโชคดีถูกสุ่มเลือก"

พิธีกรหญิง: "สุ่มเหรอ? ไม่มีแขกรับเชิญเหรอคะ?"

พิธีกรชาย: "ผู้ชมในสตูดิโอนี่แหละคือแขกรับเชิญของเรา ผู้ชมที่ถูกสุ่มเลือกก็คือดาราของเราในค่ำคืนนี้…"

พิธีกรทั้งสองคนโต้ตอบกันอย่างสนุกสนาน

ตลกขบขันและดูเป็นกันเอง

ขณะเดียวกัน ผู้คนในวงการจำนวนนับไม่ถ้วนก็กำลังรับชมรายการนี้อยู่เช่นกัน

แม้ว่าคนเหล่านี้จะตั้งคำถามต่างๆ นานา แต่ลึกๆ ในใจก็ยังเต็มไปด้วยความสงสัย อยากรู้ว่านาเซินกำลังเล่นกลอะไรอยู่ ทำไมถึงมั่นใจขนาดนี้ หรือว่าซ่อนลูกเล่นอะไรไว้?

ดูไปดูมา มุมปากของหลายคนในวงการก็กระตุก

นาเซินไม่ได้ซ่อนอะไรไว้จริงๆ ด้วย ดูจากที่พิธีกรแนะนำรายการ ก็คือการแข่งขันจำเนื้อเพลงธรรมดาๆ แค่นั้นเอง!?

"แบบนี้จะสนุกเหรอ?"

"เล่นตลกกันหรือเปล่า!"

"ไม่มีแม้แต่แขกรับเชิญ แต่ใช้วิธีสุ่มเอาจากผู้ชมในสตูดิโอเนี่ยนะ?"

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเป็นสุ่มจริงๆ ทีมงานต้องจัดเตรียมคนร้องเพลงเก่งๆ หน้าตาดีๆ เอาไว้ก่อนแล้วแน่ ที่เรียกว่าสุ่มน่ะคือล็อกไว้หมดแล้ว"

"ฉันก็ว่าอย่างนั้น!"

"แต่บรรยากาศก็ดูดีนะ"

"บรรยากาศน่ะดี พิธีกรเด็กสองคนก็เข้ากับสไตล์รายการนี้ดี แต่การแข่งจำเนื้อเพลงแบบนี้มันไม่ค่อยดึงดูดเท่าไหร่เลยแฮะ"

"ที่บอกว่าจะซ่อนไม้ตายไว้ล่ะ?"

"นี่มันคือการจำเนื้อเพลงล้วนๆ เลยนี่หว่า!"

"…"

ช่วงสำคัญเริ่มขึ้นแล้ว

นักร้องนำระดับสามเริ่มร้องนำบนเวที เป็นเพลงป๊อปคลาสสิกที่ชาวทวีปฉินคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี ทำนองที่ทุกคนคุ้นหู หลายคนจำทำนองได้ทันที เพลงนี้มีชื่อว่า 《ปีนั้นวันนั้น》

"ภาพถ่ายที่ถ่ายไว้ในฤดูหนาวปีนั้น…"

"รอยยิ้มของคุณยังคงเหมือนเดิม…"

"จังหวะที่เถ้าบุหรี่ร่วงหล่นลงมา…"

"คำสัญญาที่เคยให้ไว้ได้มอดดับไป…"

"อยากจะกลับไปสู่วันนั้นเหลือเกิน…"

"วันที่คุณกับฉันจับมือเดินไปที่ชายหาด…"

เพลงคลาสสิกเก่าแก่แบบนี้แฝงไปด้วยกลิ่นอายความหลังที่ลึกซึ้ง แม้เนื้อเพลงอาจจะดูธรรมดาตรงไปตรงมา แต่สิ่งที่ทุกคนฟังคืออารมณ์ความรู้สึก หลินซีเผลอฮัมเพลงตามเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

บนเวที

พิธีกรสองคนเดินลงไปจากเวทีเพื่อโต้ตอบกับผู้ชม

เมื่อนักร้องนำหยุดร้อง แต่ดนตรียังคงบรรเลงอยู่ พิธีกรชายก็จ่อไมโครโฟนไปที่ผู้ชมท่านหนึ่งที่กำลังร้องเพลงตามอย่าง "สุ่ม" ผู้ชมคนนั้นเป็นคุณตาคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้กำลังตื่นเต้นสุดขีด เขาเผลอเพิ่มระดับเสียงของตัวเองโดยไม่รู้ตัว:

"ร้านอาหารในปีนั้นกลายเป็นร้านกาแฟไปแล้ว…"

"ความรักในปีนั้นกับกาลเวลาก็ผูกพันกันไปแล้ว…"

ตามกฎการแข่งขัน หากผู้ชมที่ถูกสุ่มเลือกสามารถตอบได้ถูกต้อง ก็จะได้รับสิทธิ์ในการแข่งขันของวันนี้ไปเลย ดังนั้นคุณตาท่านนี้จึงถูกเลือกโดยตรง!

จากนั้น

พิธีกรหญิงก็โต้ตอบกับผู้ชมแบบสุ่มเช่นกัน

ผ่านไปหนึ่งรอบ พิธีกรชายหญิงก็คัดเลือกผู้ชมที่ร้องเนื้อเพลงถูกต้องได้หกคน แต่ผู้ชมทั้งหกคนนี้เรียกได้ว่าแปลกประหลาดมาก หรือจะพูดให้ถูกคือทำลายความคาดหมายของคนในวงการนับไม่ถ้วนไปเลย—

คุณป้าหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง!

คุณตาอายุเยอะท่านหนึ่ง!

เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนนักเรียนคนหนึ่ง!

น้องสาวสวมแว่นตาคนหนึ่ง!

หญิงสาวในชุดพนักงานออฟฟิศคนหนึ่ง!

เด็กอ้วนสวมหมวกคนหนึ่ง!

ตอนที่เริ่มดูรายการ คนในวงการทุกคนต่างคิดว่ารายการนี้จะต้องมีการเตรียมตัวล่วงหน้า จัดหาหนุ่มหล่อสาวสวยขึ้นมาบนเวทีแน่นอน แต่ยกเว้นหญิงสาวในชุดพนักงานออฟฟิศที่หน้าตาพอใช้ได้แล้ว คนอื่นๆ ที่ถูกเลือกมาดูธรรมดาสุดๆ เป็นประเภทที่หาได้ทั่วไปตามท้องถนนเลย!

ส่วนเรื่องการร้องเพลง?

ตอนที่หกคนนี้เริ่มร้องต่อจากนักร้องนำ ดูเหมือนจะไม่ได้โชว์พลังเสียงอะไรเลย จะมีก็แค่เด็กอ้วนสวมหมวกดำคนนั้นที่ดูเหมือนจะพอมีพลังปอดอยู่บ้าง แต่ก็นั่นแหละ แค่นั้นเอง!

"เชี่ย!"

"แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

"สุ่มเลือกจริงๆ เหรอเนี่ย?"

"อาจจะเตรียมไว้ก่อนก็ได้ ถ้าสุ่มเลือกความเสี่ยงมันสูงเกินไป แต่ถึงจะเตรียมไว้ ร่องรอยการจัดฉากมันก็ไม่ชัดเจนเกินไปหน่อยเหรอ ไม่มีการกำหนดเรื่องพลังเสียง ไม่มีการกำหนดเรื่องหน้าตาเลยเหรอ?"

หน้าจอโทรทัศน์

คนในวงการจำนวนมากถึงกับอึ้ง รายการนี้ไม่ได้ลดละการโฆษณาเลยจริงๆ แล้วผู้ชมจะชอบรูปแบบรายการแบบนี้เหรอ?

พวกเขาอยู่ในจุดที่มองสถานการณ์ไม่ชัดเจน

ขณะที่ผู้เข้าแข่งขันทั้งหกคนถูกกำหนดตัวแล้ว การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเรียบง่ายเช่นนี้ นักร้องนำคนที่สองเริ่มร้องนำ นี่ก็เป็นศิลปินระดับสามเช่นกัน หน้าตาสวยมาก เสียงหวานสุดๆ แค่เปิดปากก็เรียกเสียงเชียร์จากผู้ชมในสตูดิโอได้แล้ว:

"ฉันอยู่ในฤดูกาลที่ห้า…"

"ที่มีทั้งลม ทั้งฝน และหิมะ…"

เพลงนี้ก็เป็นเพลงคลาสสิกเช่นกัน ชื่อเพลง 《ฤดูกาลที่ห้า》 เป็นผลงานแจ้งเกิดของราชินีเพลงคนหนึ่ง หลังจากนักร้องนำร้องไปสองสามท่อน ก็ผายมือเชิญ

คุณตาท่านนั้นร้องต่อ

เขาร้องต่อได้อย่างลื่นไหล

จากนั้นผู้เข้าแข่งขันคนที่สอง คนที่สาม…

พอถึงคิวผู้เข้าแข่งขันคนที่สี่ น้องสาวสวมแว่นตาคนนั้นตื่นเต้นสุดๆ แม้ว่าจะร้องเนื้อเพลงออกมาได้ แต่เสียงที่เพี้ยนสุดๆ ของเธอกลับทำให้เกิดเสียงระเบิดหัวเราะขึ้นในสตูดิโอ!

นักร้องนำเองก็ขำ

พิธีกรชายยกไมโครโฟนขึ้นมาแทรกหนึ่งประโยค: "คุณแค่บอกมาว่าเนื้อเพลงถูกหรือเปล่าก็พอ!"

พิธีกรหญิงขำจนตัวงอ!

ผู้ชมในสตูดิโอยิ่งหัวเราะหนักเข้าไปใหญ่ ใช่แล้ว ในเมื่อคนอื่นเขาร้องถูก คุณก็แค่บอกมาว่าเนื้อเพลงมันถูกหรือเปล่าก็พอ!

…

หน้าจอโทรทัศน์

หลินซีก็หัวเราะเช่นกัน "ฮ่าๆ ทำไมเธอถึงร้องได้เพี้ยนขนาดนั้นเนี่ย?"

หลินเซิ่งเทียนยิ้มขำ

หลินจือไป๋เองก็ยกยิ้มที่มุมปาก

คุณแม่ที่เดินผ่านมาพอดีถูกเสียงหัวเราะของหลินซีดึงดูดให้เข้ามาในห้องนั่งเล่น จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องเพลงที่ดังมาจากในทีวี ก็เผลอฮัมเพลงตามออกมาโดยไม่รู้ตัว

เพลงจบลง

แม่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้วถามอย่างสงสัย "พวกเราดูอะไรกันอยู่เนี่ย ทำไมถึงมีคนร้องเพลงเก่าขนาดนี้ล่ะ?"

เพลงนี้เก่ามาก

เก่าเสียจนอายุอานามพอกับแม่ได้เลย แต่เธอยังคงจำเนื้อร้องได้อย่างแม่นยำ พอเสียงดนตรีดังขึ้น ความทรงจำในวัยเยาว์ก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่น

"รายการวาไรตี้น่ะ"

หลินจือไป๋ตอบสั้นๆ

แม่ยืนดูทีวีอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินมานั่งลงบนโซฟา "รายการนี้ดูเหมือนจะน่าสนใจดีนะเนี่ย"

"ใช่เลยค่ะ!"

หลินซีชี้ไปที่เด็กสาวสวมแว่นบนเวที "คนนี้ร้องเพลงเพี้ยนได้ใจมาก ขำจะตายอยู่แล้วเมื่อกี้!"

รายการดำเนินต่อไป

เป็นเพลงเก่าอีกเพลงหนึ่ง

รายการนี้ชอบเลือกเพลงคลาสสิกเก่าๆ ที่ทุกคนคุ้นหู พอเสียงดนตรีดังขึ้น แม่ก็เริ่มฮัมเพลงตามทันที

จะพูดอย่างไรดี

ดีเอ็นเอของคุณแม่ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว

แต่ทว่าหลังจากฮัมเพลงตามได้ไม่นาน แม่ก็ขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะผู้เข้าแข่งขันคนที่สองร้องต่อได้เพี้ยนสุดกู่ไปเลย

นี่มันรายการอะไรกัน!

แม่ตบหน้าขาแล้วหัวเราะเสียงดัง "แบบนี้ก็เป็นผู้เข้าแข่งขันได้เหรอ? ถ้างั้นฉันขึ้นไปเองยังได้เลย! ร้องแย่กว่าฉันอีก! มาตรฐานรายการดนตรีสมัยนี้ต่ำลงขนาดนี้เลยเหรอ? ขนาดเจ้าดำที่ร้องเพลงเพี้ยนขั้นสุด ยังร้องดีกว่าคนนี้เลย!"

หลินจือไป๋: "…"

ศิลปินระดับหกอย่างผมขอปฏิเสธ!

แต่ต้องยอมรับว่าการร้องเพี้ยนนั้นกระตุ้นเสียงหัวเราะได้จริงๆ โดยเฉพาะความรู้สึกที่ร้องหลุดไปไกลถึงไหนต่อไหน นอกจากเนื้อเพลงที่ไม่ผิดแล้ว อย่างอื่นไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันสักนิดเลย

เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ

เพลงแล้วเพลงเล่า

พอถึงคิวเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนนักเรียนคนนั้น จู่ๆ เขาก็อึกอักร้องต่อไม่ได้ แล้วเจ้าหมอนี่ก็หลับตาแล้วตะโกนออกมาสุดเสียง:

"ผมรักคุณ โจวชิวหนาน!"

โครม!

ทั้งสตูดิโอต่างระเบิดเสียงหัวเราะและส่งเสียงเชียร์กันใหญ่ วัยรุ่นนี่ดีจริงๆ!

พิธีกรทั้งสองคนเองก็โดนความตลกนี้เล่นงาน แม้ว่าผู้เข้าแข่งขันคนนี้จะถูกคัดออก แต่ "ประโยคบอกลา" ที่ตะโกนออกมาฉับพลันนี้มันช่างได้ผลดีกับรายการจริงๆ แถมยังอาศัยจังหวะออกทีวีสารภาพรักกับสาวได้อีก?

"โจวชิวหนานคือใคร?"

"แฟนผมเอง…"

เด็กหนุ่มตะโกนจบก็เขินอาย เอามือปิดหน้าเดินลงเวทีไป

กล้องจับภาพตามเด็กหนุ่มคนนี้ไป ผลปรากฏว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งข้างล่างเวทีกำลังบีบหูเด็กหนุ่มอย่างเขินอาย เธอคนนั้นคือโจวชิวหนาน ผู้ชมทุกคนจึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความหวานแหววของคนมีความรัก

"โห้ว! โห้ว! โห้ว!"

ผู้ชมกลุ่มนี้ต่างส่งเสียงเชียร์กันใหญ่

รายการเพิ่งดำเนินไปได้เพียงหนึ่งในสามเท่านั้น

เอฟเฟกต์ในสตูดิโอมีความครึกครื้นแบบที่รายการอื่นไม่เคยมีมาก่อน!

ขณะที่คนในวงการจำนวนมากที่หน้าจอโทรทัศน์เห็นฉากนี้ก็ถึงกับอึ้งไปแล้ว ในกลุ่มแชทของคนในวงการที่คุยกันไปดูไป บรรยากาศก็ค่อยๆ แปลกไป

"นี่…"

"อะแฮ่ม…"

"ไอ้นั่นไง…"

"ดูเหมือนจะน่าสนใจอยู่นะ?"

"พอดูได้แหละ ดูแก้เบื่อไป…"

คนที่คุยกันมีน้อยมาก ไม่คึกคักเหมือนก่อนหน้านี้ ข้อความที่แสดงความเห็นดูเงียบเหงาลงไปมาก ดูเหมือนจะมีความกระอักกระอ่วนใจอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว

แปลก!

แปลกเกินไปแล้ว!

จะบอกว่ารายการนี้ออกแบบมาดี ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย นาเซินไม่ได้ซ่อนอะไรไว้เลยจริงๆ เอาการจำเนื้อเพลงมาเป็นกติกาการแข่งขันเดียวอย่างที่บอกไว้ รวมทั้งเนื้อหารายการก็เหมือนกับการโฆษณาเป๊ะๆ ตามหลักแล้วมันควรจะน่าเบื่อมาก เหมือนเด็กเล่นขายของ แต่ทำไมกันนะ?

ทำไม…

ถึงรู้สึกว่ามันดูสนุกจัง?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง