บทที่ 95 ก้าวสู่ระดับห้า (ซิลเวอร์ 6 ใน 10)

“รายการท็อปห้าของแผนกวาไรตี้ มีสองรายการที่เป็นผลงานการวางแผนของคุนเผิงเรา ตอนนี้ข้างนอกเขาลือกันหนาหูว่า บอสครับ คุณคือหนึ่งในนักวางแผนรายการวาไรตี้ระดับท็อปของวงการบันเทิงทวีปฉินเลยนะ!”

คืนที่ชาร์ตเพลงออกมา

เจียงเฉิงโทรหาหลินจือไป๋ด้วยน้ำเสียงดีใจจนแทบจะบินได้ วันนี้มีผู้บริหารบริษัทบันเทิงมากมายติดต่อเข้ามาเพื่อจะคุยเรื่องร่วมงานกับคุนเผิง แถมยังมีบางเจ้าที่ส่งสาวงามมาล่อลวง ตัวแทนเจียงผู้กระตือรือร้นเกือบจะต้านไม่ไหว โชคดีที่สุดท้ายก็รักษาจุดยืนไว้ได้อย่างหวุดหวิด

“คุณไม่เหนื่อยหรือไง”

หลินจือไป๋ดูสงบกว่ามาก เขาถามไถ่เจียงเฉิงด้วยความเป็นห่วง

เจียงเฉิงรู้สึกอบอุ่นใจจนหัวเราะเสียงดัง “ผมมันคนบ้านจนแต่เด็กครับ โตมาแบบลำบากเลยไม่กลัวความเหนื่อยยาก บอสไม่ต้องห่วงหรอกครับ”

“พี่เฉิงครับ”

หลินจือไป๋น้ำเสียงจริงจังขึ้น “พี่ทำงานหนักเกินไปแล้ว บ่อยครั้งที่ส่งข้อความหาผมตอนดึกดื่นแบบนี้ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ร่างกายพี่รับไม่ไหวแน่”

“งั้น… รับคนเพิ่มไหมครับ?”

“ต้องรับครับ”

หลินจือไป๋รู้สึกว่าได้เวลาแล้ว ธุรกิจของคุนเผิงกำลังเติบโตขึ้นทีละนิด งานที่เจียงเฉิงต้องดีลด้วยในอนาคตก็จะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่อัครให้ตัวแทนที่อุตส่าห์คัดมากับมือต้องร่างกายพังไปเสียก่อน

“ตกลงครับ!”

เจียงเฉิงตอบรับอย่างจริงจัง อันที่จริงเขาเริ่มไม่ไหวแล้วเหมือนกัน งานมีรายละเอียดหยุมหยิมเยอะแยะ การต้องดูแลเองทุกอย่างทำให้เหนื่อยทั้งกายทั้งใจ แต่เพราะความสำเร็จที่เข้ามาไม่ขาดสายทำให้เขามีไฟเต็มเปี่ยม จนมองข้ามความล้าของตัวเองไป

“เรื่องรายละเอียดพี่จัดการเองเลย”

หลินจือไป๋พูดเรียบๆ “พอดีตอนนี้บริษัทเราทำเงินได้เยอะแล้ว พี่เบิกเงินในบัญชีสักล้านไปซื้อรถดีๆ สักคันเถอะ ไม่เกินล้านคุนเผิงเบิกจ่ายให้หมด”

“ขอบคุณครับบอส!”

เจียงเฉิงทั้งซาบซึ้งทั้งตื่นเต้น

หลินจือไป๋ยิ้ม นี่ถือเป็นการปูนบำเหน็จและขยายกองกำลังไปในตัว เจียงเฉิงตอนนี้เป็นตัวแทนของบริษัทคุนเผิงลงทุน ออกไปพบปะคุยธุรกิจกับคนอื่น ถ้าไม่มีรถดีๆ ก็ยังพอว่า แต่ถ้าข้างกายไม่มีแม้กระทั่งผู้ช่วยสักคน แบบนี้มันก็ดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่

“งั้นเอาแบบนี้ครับ”

เจียงเฉิงเสนอแผนของเขา “รับคนขับรถมาก่อนคนนึงไว้ช่วยวิ่งงาน แล้วรับผู้ช่วยอีกคนไว้จัดการงานจุกจิก พวกเราเน้นทีมคุณภาพ ค่อยๆ ดูไปว่าใครเหมาะจะอยู่ต่อ เพราะคนกลุ่มแรกๆ ที่คุนเผิงรับเข้ามา ในอนาคตมีโอกาสจะกลายเป็นกำลังหลักของบริษัทครับ”

“อืม”

หลินจือไป๋ครุ่นคิด “คนแค่นี้ไม่พอแน่ แต่พี่ค่อยๆ ทยอยรับเพิ่มได้ ตรวจสอบประวัติให้ดีก็พอ ดูจากขนาดคุนเผิงตอนนี้ อย่างน้อยต้องหาคนมาช่วยพี่สักสามถึงห้าคน”

“รับทราบครับ อ้อ… อีกเรื่องครับ”

เจียงเฉิงยกเรื่องงานขึ้นมาพูดต่อ “ทางแผนกวาไรตี้ของนาเซินเอ็นเตอร์เทนเมนต์ อยากขอซื้อขาดลิขสิทธิ์ทั้งหมดของ 《ผมรักเนื้อเพลง》 ต่อจากนี้ บอสคิดว่าเรื่องนี้พอจะพิจารณาได้ไหมครับ?”

“เสนอราคามาเท่าไหร่?”

“นอกจากส่วนแบ่งของซีซันแรกแล้ว พวกเขายินดีจะจ่ายเพิ่มให้อีกแปดล้านครับ ผมยังไม่ได้ตอบตกลง ถ้าเจรจากับนาเซิน กะดูแล้วรายการนี้สุดท้ายน่าจะทำเงินให้เราได้ประมาณเกือบยี่สิบล้านครับ”

“ไปตกลงเลย”

หลินจือไป๋รู้สึกว่าตัวเลขนี้รับได้สบายๆ

เพราะเขารู้ดีว่าความนิยมของ 《ผมรักเนื้อเพลง》 จะไม่สูงตลอดไป ดังนั้นขายขาดลิขสิทธิ์ไปเลยแล้วไม่ต้องสนใจก็เป็นทางเลือกที่ดี ถ้าแบ่งเปอร์เซ็นต์แน่นอนว่าอาจได้เงินมากกว่า แต่ระยะเวลาการแบ่งมันนานเกินไป ต้องรอกินยาวเป็นปีๆ ถึงตอนนั้นเขาอาจจะไม่สนใจเงินจำนวนเล็กน้อยพวกนั้นแล้ว สู้เอาเงินก้อนโตเข้ากระเป๋าตอนนี้เลยดีกว่า มีเงินสดในบัญชีจะทำอะไรก็สะดวก

ส่วน 《ผมคือนักร้อง》 ก็แบ่งรายได้กับเสินฮว่าต่อไป

เพราะรายการนี้ยังมีศักยภาพอีกมาก ความนิยมในซีซันหลังๆ ก็จะไม่ต่ำแน่นอน พูดง่ายๆ คือสามารถกินยาวไปได้อีกนาน ยกเว้นว่าเสินฮว่ายอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อซื้อขาด ไม่อย่างนั้นก็ต้องใช้วิธีแบ่งรายได้แน่นอน

หลังจากวาไรตี้สองรายการติดต่อกันนี้ ชื่อเสียงของรายการที่ผลิตและวางแผนโดยคุนเผิงก็ดังกระฉ่อนไปทั่วแล้ว

แน่นอนว่าคุนเผิงจะวางแผนรายการวาไรตี้ใหม่ๆ อีก ทุกบริษัทรวมถึงบริษัทระดับท็อปสามน่าจะสนใจกันทั้งนั้น แต่หลินจือไป๋คิดว่าจะรอไปก่อนถึงเดือนหน้า คุนเผิงเติบโตเร็วเกินไปแล้ว อย่างน้อยต้องรอให้เจียงเฉิงจัดแจงรับคนและปรับตัวให้เข้าที่ก่อนค่อยคิดเรื่องร่วมมือกับเจ้าอื่น

มีเรื่องหนึ่งที่ต้องระวังให้ดี:

เมื่อรายการวาไรตี้ประเภทเดียวกันมีเยอะขึ้น ตัวเลือกของผู้ชมก็มากขึ้นตาม

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าตอนนี้หลินจือไป๋เอารายการเพลงระดับหัวกะทิอย่าง 《เดอะวอยซ์》 ออกมา ก็จะกระทบกับรายการเพลงทั้งหมดในวงการ!

รวมถึง 《ผมคือนักร้อง》 ของเขาเองด้วย

นั่นก็เท่ากับยกหินทุ่มเท้าตัวเองชัดๆ

ดังนั้นถึงแม้หลินจือไป๋จะทำรายการวาไรตี้ใหม่ ก็จะไม่พิจารณารายการประเภทเพลงในระยะสั้นนี้เด็ดขาด

…

ขณะนี้เดือนกุมภาพันธ์กำลังจะสิ้นสุดลง

หมายความว่าชาร์ตประจำซีซันของเดือนนี้กำลังจะถึงบทสรุป

นอกจากติดตามความคืบหน้าของรายการวาไรตี้แล้ว หลินจือไป๋ยังคอยดูอันดับของฉู่ฉืออยู่เป็นระยะ ซึ่งก็ยังคงครองอันดับหนึ่งไว้อย่างเหนียวแน่น ทิ้งห่างอันดับสองไปไกล ไม่มีทางพลิกล็อกแน่นอน

เป็นไปตามคาด

จนถึงเวลาปิดชาร์ต 《จันทร์ลูโจว》 ก็ยังครองบัลลังก์แชมป์ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

วันรุ่งขึ้น

เดือนมีนาคมมาถึง

หลินจือไป๋ตื่นนอน พอทราบข่าวก็รีบเข้าไปดูทันทีว่าระดับดาราของฉู่ฉือเลื่อนขึ้นหรือยัง

เอาเถอะ

ชาร์ตยังไม่อัปเดต

พอดีบนเน็ตมีคนพูดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ส่วนใหญ่เป็นแฟนคลับของฉู่ฉือ

“ยินดีด้วยนะฉู่ฉือ!”

“อนาคตไกลแน่นอน!”

“ได้แชมป์ชาร์ตประจำซีซันเป็นครั้งที่สองแล้ว!”

“รอบนี้ฉู่ฉือน่าจะเข้าสู่ระดับห้าได้แล้วมั้ง?”

“ไม่น่ามีปัญหาอะไรนะ แชมป์ชาร์ตประจำซีซันมูลค่าสูงมากเลยนะรู้ไหม ปีนึงมีแค่สิบสองคนเอง ปกตินอกจากพวกเจ้าพ่อแต่งเพลงกับราชาและราชินีเพลงแล้ว ก็มีแค่คนดนตรีระดับหนึ่งหรือสองเท่านั้นแหละที่แตะถึง!”

“ตั้งตารอวันที่ฉู่ฉือขึ้นไประดับหนึ่ง”

“ทำไมไม่ตั้งตารอให้ฉู่ฉือกลายเป็นราชาเพลงไปเลยล่ะ?”

“ต่อให้ชอบเขาแค่ไหนก็อวยส่งเดชไม่ได้หรอกนะ ตอนที่ผู้เชี่ยวชาญวิจารณ์ 《จันทร์ลูโจว》 ก็เคยบอกไม่ใช่เหรอว่า เทคนิคการร้องของฉู่ฉือจริงๆ แล้วธรรมดามาก แค่โทนเสียงดีเป็นพิเศษ บวกกับเพลงไม่ได้ยาก คนส่วนใหญ่เลยไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไร แต่ถ้าจะให้เป็นราชาเพลง อย่างแรกเทคนิคการร้องต้องไม่กากนะ”

“งั้นผมก็ฟังไม่ออกเรื่องเทคนิคการร้อง”

“ฉันเห็นมีคนวิจารณ์ว่าเพลง 《จันทร์ลูโจว》 นี้ ฉู่ฉือร้องพัฒนาขึ้นจากเพลงที่แล้วอีกนะ”

“อันนี้ปกติ”

“ถึงฉู่ฉือจะไม่ยอมเปิดเผยหน้าตา แต่เสียงฟังดูเด็กมาก นักร้องอายุน้อยอยู่ในช่วงเติบโต เทคนิคการร้องต้องค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ อยู่แล้ว ผมแค่สงสัยว่าทำไมเขาไม่ยอมโชว์หน้า หรือว่าหน้าตาไม่หล่อพอ แต่คนที่เสียงเพราะขนาดนี้ หน้าตาจะแย่ได้ยังไงกัน?”

“อันนี้พูดยาก”

“เมื่อก่อนมีสตรีมเมอร์สาวคนนึงบอกว่าเป็นสตรีมเมอร์สายหน้าตา พอไลฟ์สดวันนึงลืมเปิดฟิลเตอร์ บรรดาเปย์ตัวแม่ตัวพ่อเผ่นหนีกันแทบไม่ทัน”

“ฉู่ฉือเป็นคนแต่งเพลง จะไม่อยากเปิดเผยตัวตนก็เข้าใจได้”

“เลิกคุยเรื่องหน้าตาเถอะ อันดับดาราอัปเดตแล้ว!”

“ฉู่ฉือเข้าหรือยัง?”

“เข้าแล้ว เข้าแล้ว เข้าแล้ว!”

“ฉู่ฉือตอนนี้เป็นนักร้องระดับห้าแล้ว!”

แฟนคลับตื่นเต้นกันยกใหญ่ ต่างพากันไปแสดงความยินดีในบัญชีจีกวงของฉู่ฉือ!

ดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็เป็นแบบนี้ ใครอันดับขยับขึ้นระดับใหญ่ แฟนคลับก็จะมาแสดงความยินดี เพราะชาร์ตอย่างเป็นทางการนี้มีมูลค่าสูงมาก!

…

ในวิลล่าของหลินจือไป๋

มือถือสีชมพูสั่นรัว สีชมพูนั่นเป็นมือถือที่ผูกกับร่างแยกฉู่ฉือ

หลินจือไป๋หยิบขึ้นมาดูแล้วก็เผยยิ้มออกมาในที่สุด

ฉู่ฉือกลายเป็นดาราระดับห้าแล้ว!

ตอนนี้ทั้งฉู่ฉือและไป๋ตี้ต่างก็เข้าสู่ระดับห้าแล้ว ในร่างแยกทั้งสามตัว เหลือแค่ปู้เยี่ยโหวเท่านั้นที่ยังอยู่ระดับหก

แต่หลินจือไป๋ไม่กังวลหรอก——

เพราะวันนี้ยังเป็นวันที่ 《รวมเรื่องสั้นปู้เยี่ยโหว》 วางจำหน่ายอย่างเป็นทางการอีกด้วย!

หนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มนี้จัดพิมพ์โดยนาเซินบุ๊คส์ และวางแผงอยู่บนชั้นหนังสือตามร้านหนังสือหลายแห่งตั้งแต่เช้าตรู่

ในร้านหนังสือเหล่านั้นมีลูกค้าไม่น้อยที่ตั้งใจมาซื้อหนังสือเล่มนี้ เพราะการลงนิยายต่อเนื่องหลายเดือนที่ผ่านมา ทำให้ปู้เยี่ยโหวสั่งสมฐานแฟนคลับไว้จำนวนหนึ่งแล้ว

และเมื่อถึงตอนเย็นของวันเดียวกัน

ในเว็บบอร์ดสำนักเขียนก็ปรากฏกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับรวมเรื่องสั้นเล่มนี้จำนวนมาก

หมวดนิยายสืบสวนระทึกขวัญ

“สมเป็นปู้เยี่ยโหวจริงๆ 《บทกวีแด่ความตาย》 เป็นกรณีพิเศษสินะ รวมเรื่องสั้นทั้งเล่มของปู้เยี่ยโหว นอกจากผลงานที่เคยเผยแพร่ไปก่อนหน้านี้แล้ว ยังรวบรวมเรื่องราวใหม่ๆ ที่ยังไม่เคยเปิดตัวอีกหลายเรื่อง งานเขียนยังคงดาร์ก หม่น และจิตเหมือนเดิม… แน่นอนว่ายอดเยี่ยมเหมือนเคย แต่สิ่งที่ติดตาตรึงใจที่สุดหลังจากอ่านทั้งเล่มไม่ใช่เรื่องสั้นใหม่ๆ เหล่านั้น แต่เป็นประโยคคำนำหน้าเล่ม”

“เหมือนกันเลย!”

“‘ความมืดมอบดวงตาสีดำให้ฉัน แต่ฉันกลับใช้มันเพื่อตามหาแสงสว่าง’ พออ่านประโยคนี้ประกอบกับทั้งเล่มแล้ว มันให้ความรู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูกเลย เป็นหนึ่งในคำนำที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา!”

“ประโยคนี้เท่ระเบิดไปเลย ผมเอาไปตั้งเป็นสเตตัสในเฟยซิ่นเรียบร้อย”

“เดิมทีสำหรับผม นี่เป็นแค่รวมเรื่องสั้นแนวระทึกขวัญดาร์กๆ เล่มหนึ่ง แต่พอมีคำนำประโยคนี้เข้าไป ผมรู้สึกว่าระดับของหนังสือทั้งเล่มดูสูงขึ้นทันที ไม่นึกเลยว่าปู้เยี่ยโหวจะมีสำนวนภาษาแบบนี้ด้วย”

“เขามีสำนวนภาษาดีมาตลอดนั่นแหละ”

“ผมว่าสำนวนของปู้เยี่ยโหวเด่นที่การบรรยายบรรยากาศ แต่ถ้าจะพูดถึงด้านอื่นผมว่าก็งั้นๆ แต่คำนำนี้ไม่เหมือนกัน มันมีความหมายลึกซึ้งแฝงอยู่”

“รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ ควรค่าแก่การเก็บสะสม!”

“ทุกเรื่องข้างใน ผมวางไม่ลงเลย!”

“《รวมเรื่องสั้นปู้เยี่ยโหว》 เล่มนี้พิสูจน์แล้วว่าปู้เยี่ยโหวคือหนึ่งในนักเขียนแนวระทึกขวัญดาร์กๆ ระดับตัวท็อปของทวีปฉิน บางทีในอนาคตเขาอาจจะกลายเป็นอันดับหนึ่งของแนวนี้เลยก็ได้”

“ประเมินนักเขียนหน้าใหม่สูงขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ไม่ใช่แค่ผมที่ประเมินสูง แต่ทุกคนให้คะแนนสูงมาก คุณดูคะแนนของรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ก็จะเข้าใจ”

“เอ๊ะ?”

“คะแนนผลงานออกมาแล้วเหรอ?”

“ดูท่าทางยอดขายหนังสือเล่มนี้จะดีนะ”

“รวมเรื่องสั้นของปู้เยี่ยโหวเล่มนี้ ตอนนี้คะแนนในเว็บบอร์ดอยู่ที่ 8.8?”

“งานแนวระทึกขวัญดาร์กๆ ได้คะแนนสูงขนาดนี้ไม่ง่ายเลยนะ ต่อให้คะแนนลดลงในภายหลัง ก็น่าจะยังรักษาไว้ได้ไม่ต่ำกว่า 8.5”

ในเว็บบอร์ดมีระบบให้คะแนนผลงานอยู่

คล้ายกับเว็บไซต์รีวิวหนังสือของโลกก่อน

ขณะนี้หลินจือไป๋กำลังส่องเว็บบอร์ด ดูคะแนนผลงานและคำวิจารณ์ของชาวเน็ต อารมณ์ดีไม่น้อย

ทุกคนยอมรับแล้วว่าปู้เยี่ยโหวคือนักเขียนแนวระทึกขวัญดาร์กๆ!

ถ้าอย่างนั้น คราวหน้าเขาจะได้วางใจปล่อยงานแนวเยียวยาจิตใจอย่าง 《ร้านชำของคุณนามิยะ》 ออกมาได้เสียที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง