บทที่ 96 ไตร่ตรอง (ซิลเวอร์ 7 ใน 10)

หลังจากปิดเทอมฤดูหนาวผ่านพ้นไป โรงเรียนศิลปะการแสดงแห่งทวีปฉินก็เปิดเรียนมาได้สักพักแล้ว ตอนนี้เข้าสู่ช่วงเดือนสามที่อากาศเริ่มอุ่นขึ้น ดอกไม้ใบหญ้าตามทางเดินเริ่มผลิบาน ต้นไม้ในมหาวิทยาลัยต่างกลับมาเขียวขจีเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

บ่ายวันนั้นแสงแดดกำลังดี สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน ในกลุ่มแชทครอบครัวของหลินจือไป๋ก็มีข้อความเด้งขึ้นมา

พ่อ: 【ช่วงนี้การถ่ายทำราบรื่นมาก กองถ่ายเราใกล้จะปิดกล้องแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะได้กลับบ้านแล้ว（ดอกไม้ไฟ）】

แม่: 【กลับมาเดี๋ยวแม่ตุ๋นขาหมูน้ำแดงให้กิน】

พ่อ: 【ไม่ใช่แม่บ้านทำเหรอ】

แม่: 【มีปัญหาอะไรหรือเปล่า（ยิ้ม）】

พ่อ: 【（เหงื่อตก）】

พี่ชาย: 【ขอให้ละครเรื่องใหม่ของพ่อเรตติ้งถล่มทลายนะครับ】

พี่สาว: 【ในกลุ่มครอบครัวไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้เทียนตี้ ที่ทวีปฉีมีของฝากอะไรน่าสนใจบ้างไหม】

พ่อ: 【ได้】

เจ้าดำ: 【เย้】

หลินจือไป๋หรือ ‘เจ้าดำน้อย’ ดีใจจริงๆ ประสิทธิภาพของบริษัทระดับท็อปสามในการถ่ายทำละครนั้นสูงมาก แน่นอนว่าพ่อที่เป็นผู้กำกับก็เก่งกาจไม่เบา ดูทรงแล้ว《กวาดล้าง》ใกล้จะปิดกล้องเต็มที แล้วจะอีกไกลแค่ไหนเชียวกว่าละครเรื่องนี้จะออกอากาศอย่างเป็นทางการ?

ตอนนี้คนในวงการต่างคิดว่าคุนเผิงเน้นทำรายการวาไรตี้เป็นหลัก

ต่อไปคู่แข่งจะได้ตาสว่างว่าขอบเขตธุรกิจของคุนเผิงนั้นกว้างขวางมาก

รวมไปถึงรายการวาไรตี้… แต่ไม่ได้จำกัดอยู่แค่นั้น!

ตอนนั้นเองเจียงเฉิงก็โทรมาหามารายงานว่าคุนเผิงลงทุนได้รับคนเพิ่มสองคน คนหนึ่งเป็นผู้ช่วย อีกคนเป็นคนขับรถ หลินจือไป๋บอกว่าเขาไม่สะดวกไปทักทายเด็กใหม่ของบริษัท ต้องให้เจียงเฉิงยืนยันให้แน่ใจก่อนว่าสองคนนี้ไว้ใจได้ถึงจะค่อยมาพบกัน เรื่องนี้เขาค่อนข้างระมัดระวังมาก

“ผมจะตรวจสอบเองครับ”

เจียงเฉิงหัวเราะ “เหมือนกับที่บอสตรวจสอบผมตอนนั้นเลยครับ”

หลินจือไป๋อดอมยิ้มไม่ได้ ตอนนั้นเขาได้ตรวจสอบเจียงเฉิงอยู่นานจริงๆ แถมยังใช้จิตวิทยาเข้าช่วยด้วย เพราะตำแหน่งตัวแทนของคุนเผิงนั้นสำคัญมาก แน่นอนว่าผลลัพธ์ในตอนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าสายตาของเขาไม่มีปัญหา

เจียงเฉิงยอดเยี่ยมมาก

เจียงเฉิงพูดต่อ “เรื่องที่นาเซินขอซื้อลิขสิทธิ์《ผมรักเนื้อเพลง》ขาดก็เรียบร้อยแล้วครับ พวกเขาเสนอราคาปิดจบที่สิบสองล้าน บอสเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร ผมก็เลยเซ็นสัญญากับพวกเขาไปครับ”

“เซ็นเลย”

หลินจือไป๋เห็นด้วย “หลังจากเงินก้อนนี้โอนเข้าบัญชี กระแสเงินสดในบัญชีของคุนเผิงลงทุนน่าจะมีถึงยี่สิบล้านแล้วใช่ไหม?”

“หลังจากเงินเข้าแล้ว เราน่าจะมีอยู่ประมาณยี่สิบสามล้านครับ”

เจียงเฉิงรับคำทันที “บอสมีไอเดียการลงทุนอะไรหรือเปล่าครับ?”

หลินจือไป๋ครุ่นคิด “มีไอเดียคร่าวๆ อยู่นิดหน่อย ยังไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไหร่ ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าจี๋เฟิงเน็ตอยากขายใช่ไหม ลองไปสืบให้ชัดว่าทำไมพวกเขาถึงอยากขาย เตรียมจะขายเท่าไหร่ แล้วก็ตรวจสอบสถานะของเว็บไซต์นี้ให้ดี ผมต้องการข้อมูลที่ละเอียด”

“ไม่มีปัญหาครับ ช่วงนี้ผมกำลังศึกษาเรื่องจี๋เฟิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์อย่างละเอียดอยู่พอดี”

เจียงเฉิงถามอย่างระมัดระวัง “บอสสนใจเว็บไซต์ของพวกเขาเหรอครับ?”

หลินจือไป๋อธิบาย “ทุกวันนี้ส่วนแบ่งการตลาดของสถานีโทรทัศน์ถูกเว็บไซต์วิดีโอต่างๆ แย่งไปจนย่ำแย่ อนาคตของคุนเผิงอาจไม่มีสถานีโทรทัศน์เป็นของตัวเอง แต่ต้องมีเว็บไซต์เป็นของตัวเองแน่นอน เพียงแต่ตอนนี้พูดเรื่องนี้ไปก็ยังเร็วเกินไป เราเลยต้องตรวจสอบดูก่อนว่ามีเจ้าไหนที่เหมาะจะรับช่วงต่อบ้าง”

“เข้าใจแล้วครับ”

เจียงเฉิงรับปากไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับเต้นรัว

เมื่อบอสพูดถึงแผนการในอนาคตของบริษัท ภาพที่บอสวาดฝันออกมามันยิ่งใหญ่เกินไป ราวกับต้องการสร้าง “จักรวรรดิบันเทิง” ที่เทียบชั้นกับบริษัทระดับท็อปสามขึ้นมาจริงๆ!

และตัวเขาเองก็จะร่วมสร้างอนาคตแบบนั้นไปกับบอส

ราวกับจะเดาความคิดของเจียงเฉิงได้ หลินจือไป๋ยิ้มแล้วกล่าว “ในเมื่อความทะเยอทะยานกับความเป็นจริงยังมีช่องว่างอยู่ ก็แค่เดินบนเส้นทางที่เท้าตัวเองยืนอยู่ให้ดีเสียก่อน ไม่ต้องไปสนหรอกว่าหนทางข้างหน้าจะราบเรียบหรือสูงชัน”

“คำสอนนี้ผมขอรับไว้ครับ”

เจียงเฉิงหัวเราะ ทั้งสองคุยกันอีกสักพักก่อนจะวางสาย

เจียงเฉิงพูดถูกแล้ว หลินจือไป๋สนใจเว็บไซต์วิดีโอของจี๋เฟิงจริงๆ แต่เว็บไซต์นี้ต่อให้ซบเซาแค่ไหนก็น่าจะต้องใช้เงินหลักร้อยล้านถึงจะซื้อมาได้

ตอนนี้เงินยังไม่พอ

ส่วนทำไมเขาถึงไม่สร้างเว็บไซต์วิดีโอขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ศูนย์น่ะเหรอ?

เพราะแหล่งคอนเทนต์จะเป็นปัญหาที่น่าปวดหัวมาก ดังนั้นการเข้าซื้อกิจการจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

ส่วนเรื่องจะทำอย่างไรให้เว็บไซต์แจ้งเกิดหลังจากซื้อมาได้แล้วนั้น หลินจือไป๋มีแผนการอยู่บ้าง เขาอยากจะนำรูปแบบการดำเนินงานของบริษัทเน็ตฟลิกซ์ในโลกก่อนมาปรับใช้

บริษัทเน็ตฟลิกซ์นั้นมักเรียกสั้นๆ ว่า “เน็ตฟลิกซ์”

เน็ตฟลิกซ์เป็นแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งที่สมัครสมาชิกรายเดือน ใครที่อยากดูหนังบนเว็บไซต์นี้ต้องจ่ายเงินสมัครสมาชิก แน่นอนว่าเป็นแบบไม่มีโฆษณาเลยร้อยเปอร์เซ็นต์ แพลตฟอร์มนี้ไม่ได้หารายได้จากธุรกิจโฆษณา

ในเมื่อเป็นเว็บไซต์วิดีโอเหมือนกัน

ในโลกก่อน ธุรกิจโฆษณาของเว็บไซต์วิดีโออย่างอ้ายฉีอี้หรือวิดีโอของเพนกวินครองสัดส่วนกำไรไปเยอะมาก เน็ตฟลิกซ์ที่ไม่รับโฆษณาจะอยู่รอดเหรอ?

คำตอบคือได้

รูปแบบของเน็ตฟลิกซ์ประสบความสำเร็จอย่างสูงจากธุรกิจสมัครสมาชิกวิดีโอ ผลงานที่ได้รับความนิยมระเบิดทั่วโลกจำนวนมากในโลกก่อน ก็คือผลงานที่บริษัทนี้ลงทุนสร้างขึ้นมาเอง

เช่น《House of Cards》

เช่น《Squid Game》

เช่น《The Glory》เป็นต้น

จากการดำเนินงานมาหลายปี จำนวนผู้ใช้ของเน็ตฟลิกซ์ก็ทะลุสองร้อยล้านคนไปแล้ว เทียบชั้นกับดิสนีย์ได้เลย แน่นอนว่าพวกเขาก็ต้องเผชิญกับปัญหาบางอย่าง เช่น แม้จะสร้างซีรีส์คุณภาพสูงออกมาได้ไม่กี่เรื่อง แต่การทุ่มเงินมหาศาลไปกับซีรีส์มากมายขนาดนั้น ย่อมไม่มีทางรับประกันได้ว่าทุกเรื่องจะดังเปรี้ยงปร้าง ต้องเกิดการขาดทุนจำนวนมากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นจุดอ่อนของรูปแบบธุรกิจนี้

แล้วทำไมหลินจือไป๋ถึงอยากจะเลียนแบบ?

เพราะหลินจือไป๋มีระบบ

สิ่งที่เน็ตฟลิกซ์รับประกันไม่ได้ หลินจือไป๋รับประกันได้ ผลงานฮิตถล่มทลายในโลกก่อนที่ผ่านการพิสูจน์จากตลาดมาแล้ว ขอแค่เขามีเงินพอที่จะสร้างมันออกมา ก็รับประกันได้เลยว่าความนิยมจะไม่เลวร้ายแน่นอน

ในเมื่อโกงมาได้ขนาดนี้

หลินจือไป๋ย่อมมั่นคงกว่าเน็ตฟลิกซ์เยอะ

ไม่มีใครในโลกนี้จะเหมาะกับการเดินสายเน้นคุณภาพผลงานแบบนี้เท่าหลินจือไป๋อีกแล้ว ดังนั้นการวางหมากด้านเว็บไซต์วิดีโอในอนาคตจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ลองจินตนาการดูสิ:

ผลงานซีรีส์ฮิตๆ จากโลกก่อน หลินจือไป๋จะสามารถเก็บไว้ดูคนเดียวได้ในอนาคต เอาไว้แค่ในเว็บไซต์ของตัวเอง ใครอยากดูต้องจ่ายเงินสมัครสมาชิก และดันเป็นผลงานที่คุณภาพสูงจริงๆ แบบนี้จะไม่ยอมจ่ายเงินให้เว็บไซต์นี้เหรอ?

แน่นอนว่า

การจะทำเน็ตฟลิกซ์ในโลกนี้ต้องอาศัยทุนทรัพย์ที่หนาแน่นพอ ต่อให้หลินจือไป๋ซื้อเว็บไซต์วิดีโอมาได้ ก็คงยังไม่ทำตามรูปแบบเน็ตฟลิกซ์ทันที เพราะเงื่อนไขด้านต่างๆ ของเขายังไม่พร้อม

…

เรื่องเว็บไซต์วิดีโอยังอีกไกล ในช่วงสองสามวันต่อมาหลินจือไป๋คอยจับตาดูการจัดอันดับศิลปินอยู่ตลอด

โดยเฉพาะปู้เยี่ยโหว

ในเมื่อฉู่ฉือและไป๋ตี้ต่างก็เป็นคนดังระดับ 5 แล้ว ปู้เยี่ยโหวจะยอมรั้งท้ายไม่ได้ อีกอย่าง《รวมเรื่องสั้นปู้เยี่ยโหว》ก็วางจำหน่ายแล้ว ดูจากกระแสพูดคุยในเว็บบอร์ดก็น่าจะรู้ว่าอิทธิพลนั้นไม่ธรรมดา ตามหลักแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอะไร น่าจะดันนามแฝงนี้ให้ขึ้นระดับ 5 ได้เหมือนกัน

ตอนนี้เหมือนกำลังเล่นเกมจำลองการเลี้ยงดู

ฉู่ฉือ ไป๋ตี้ ปู้เยี่ยโหว ต่างก็เป็นสัตว์เลี้ยงของเขา สัตว์เลี้ยงสองตัวแรกเลเวลอัปไปแล้ว ตัวสุดท้ายก็ต้องอัปด้วยเหมือนกัน ไม่พูดถึงว่าจะส่งผลต่อแผนการบางอย่าง แค่เพราะนิสัยย้ำคิดย้ำทำก็ยอมไม่ได้แล้ว โชคดีที่หลินจือไป๋รอจนได้ถึงวันนี้ในที่สุด—

8 มีนาคม!

ปู้เยี่ยโหวเลื่อนระดับสู่ระดับ 5 อย่างเป็นทางการ!

จนถึงตอนนี้ ทั้งสามนามแฝงของหลินจือไป๋ต่างก็เข้าสู่ลำดับระดับ 5 ครบหมดแล้ว ดูเหมือนเขาจะเริ่มชอบความรู้สึกของการเลี้ยงดูนามแฝงแบบนี้ขึ้นมาเสียแล้วสิ?

บังเอิญที่วันเดียวกันนี้ พ่อประกาศว่ากองถ่าย《กวาดล้าง》ปิดกล้องอย่างเป็นทางการแล้ว พ่อนั่งเครื่องบินกลับทวีปฉิน และถึงบ้านตอนสองทุ่ม

ถือว่าเป็นข่าวดีสองเด้งเลยทีเดียว

จากนี้ไปก็เริ่มเขียนหนังสือเล่มใหม่ของปู้เยี่ยโหวเลยแล้วกัน

หลินจือไป๋เปิดคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มคัดลอก《ร้านชำแก้ทุกข์》อย่างเป็นทางการ

เรื่องราวในหนังสือเล่มนี้ดำเนินเรื่องรอบๆ ร้านชำที่อยู่ข้างถนนอันเงียบสงบ มีตำนานเล่าว่าหากเขียนปัญหาของตนเองลงไป แล้วหย่อนลงในช่องรับจดหมายข้างประตูม้วนของร้าน วันรุ่งขึ้นก็จะได้รับคำตอบที่ต้องการในกล่องนมหลังร้าน…

เรื่องราวนั้นอบอุ่นใจมาก

สไตล์การเขียนแฝงความอบอุ่นปนกลิ่นอายแฟนตาซีเล็กน้อย เกี่ยวข้องกับเส้นเวลา ซึ่งฮิงาชิโนะ เคโงะ ได้ร้อยเรียงเส้นเวลาทั้งหมดเข้าด้วยกันจนเป็นวงจรตรรกะที่สวยงาม ความสามารถในการเขียนของเขาถูกถ่ายทอดออกมาได้ดีมากในหนังสือเล่มนี้

หนังสือทั้งเล่มมีความยาวกว่าสองแสนคำเล็กน้อย

หากหลินจือไป๋ทุ่มสุดตัวก็ใช้เวลาแค่สามสี่วัน แต่เขาเขียนงานค่อนข้างขาดช่วงมาตลอด มีเวลาก็เขียน ไม่มีเวลาก็วางทิ้งไว้ก่อน ไม่ใช่เรื่องรีบร้อนอะไรอยู่แล้ว อย่างเช่นตอนที่《ผมคือนักร้อง》อัปเดต เขาก็จะให้ความสำคัญกับการดูรายการก่อน

รายการนี้ออกอากาศมาได้สักพักแล้ว

ตอนนี้อัปเดตถึงตอนที่ 8 แล้ว

สิ่งที่ทำให้หลินจือไป๋ประหลาดใจคือ หลินโส่วจัวยังไม่ถูกคัดออก รวมถึงซุนกู่ที่เข้ามาเสริมทัพตั้งแต่ตอนที่ 3 ก็ยังเหนียวแน่นอยู่จนถึงวันนี้ แต่สองคนนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด แทบจะเล่นเกมลุ้นระทึกอยู่บนหน้าผาของการถูกคัดออกในทุกตอน รวมถึงผลการจัดอันดับนักร้องในตอนที่ 8 วันนี้ก็เช่นกัน:

อันดับที่ 1: จางซีหยาง

อันดับที่ 2: หานเยวี่ยซวง

อันดับที่ 3: เซี่ยอวี่หลง

อันดับที่ 4: เยวี่ยซานหลาน

อันดับที่ 5: ซุนกู่

อันดับที่ 6: หลินโส่วจัว

อันดับที่ 7: พังต้าไห่

สุดท้ายนักร้องระดับ 2 ที่ชื่อพังต้าไห่คนนั้นก็ถูกคัดออก เขาเป็นนักร้องที่เข้ามาเสริมทัพในตอนที่ 7 แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถเหมือนซุนกู่ที่ผ่านการเสริมทัพจนได้อยู่บนเวทีต่อ ส่วนหลินโส่วจัวก็รอดพ้นจากการถูกคัดออกไปได้อย่างหวุดหวิดด้วยอันดับ 6 อีกครั้ง

เมื่อเจอผลลัพธ์แบบนี้

หลินจือไป๋ก็ครุ่นคิด

ไม่ว่าจะเป็นหลินโส่วจัวหรือซุนกู่ ต่างก็พิสูจน์ความสามารถของตัวเองบนเวที《ผมคือนักร้อง》ให้เห็นแล้ว ไม่ต้องพูดถึงจางซีหยาง อันดับในแต่ละตอนไม่เคยหลุดจากสามอันดับแรก บางทีผลงานของไป๋ตี้ในอนาคต อาจให้ความสำคัญกับศิลปินทั้งสามคนนี้ก่อน เพราะพวกเขาต่างเป็นศิลปินภายใต้สังกัดแผนกของพี่สาวหลินซี อีกอย่างทุกคนก็สนิทสนมกันมาก ถือว่ารู้ไส้รู้พุงกันดีอยู่แล้ว—

สไตล์ของทั้งสามคนนี้ไม่ถือว่าแคบ

ซุนกู่ถนัดการเปลี่ยนคีย์ เป็นนักร้องสายเทคนิค ไม่ว่างานจะซับซ้อนแค่ไหนก็รับมือได้อย่างสบายๆ หลินจือไป๋ตั้งใจว่าในอนาคตจะให้เขาได้ลองร้องเพลงของหูเยี่ยนปินหรือหวังลี่หงให้มากขึ้น

หลินโส่วจัวมีช่วงเสียงกว้าง เพลงป๊อปส่วนใหญ่ก็ร้องออกมาได้ดี

หลินจือไป๋ตั้งใจจะให้เขาได้ลองหลายๆ แบบดู เด็กคนนี้เหมือนจะยังไม่มีแนวทางของตัวเองที่ชัดเจนนัก

ส่วนจางซีหยางกลับให้ความรู้สึกไร้คู่ต่อสู้ ในเมื่อเป็นถึงระดับราชาเพลง แต่เสียงของเขามีความแหบและผ่านร้อนผ่านหนาวจางๆ ทำให้ร้องเพลงแนววัยรุ่นเกินไปไม่ได้ ถ้าฝืนร้องไปก็เหมือนกำลังพยายามทำตัวเด็กลง

เพลงของหลี่จงเซิ่งเขาร้องได้

บางทีอาจจะลองร้องเพลงของหวังเฟิงดูด้วย?

เพลงบางเพลงของหวังเฟิงนั้นดุดันมาก หลินจือไป๋ตั้งใจจะแต่งเพลงให้สักสองสามเพลง

เงื่อนไขเสียงของจางซีหยาง ร้องเพลงร็อคที่ครอบครองครึ่งหนึ่งของวงการได้สบายแน่นอน เสียงสูงก็พุ่งได้ไกลอย่างเหลือเชื่อ ซึ่งนั่นทำให้หลินจือไป๋ตั้งตารออยู่ไม่น้อย…

“เดือนหน้าปล่อยเพลง!”

นี่คือสาเหตุที่หลินจือไป๋คอยติดตามรายการนี้มาโดยตลอด

เดือนหน้าเขาจะปล่อยเพลงใหม่ในนามของไป๋ตี้ ต้องเลือกผู้ร่วมงานจากจางซีหยาง หลินโส่วจัว และซุนกู่ แล้วใช้กระแสความนิยมจากเวที《ผมคือนักร้อง》ไปชิงชาร์ตประจำซีซัน!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง