บทที่ 100 แก๊งหนุ่มโสดมาเยี่ยมกองถ่าย!

กองถ่าย 《เดอะ บิ๊ก ช็อต》

บ่ายสองโมง พระอาทิตย์ที่ฟานอวี๋กำลังแผดเผาอย่างดุเดือด

อู่ไป่นั่งจ้องมอนิเตอร์อยู่ในสตูดิโอสอง จู่ๆ ด้านนอกสตูดิโอก็ดังกึกก้องด้วยความโกลาหล

ไม่ใช่เสียงเอะอะแบบเวลาถ่ายหนัง

แต่เป็นเสียงกรี๊ดลั่นพร้อมกันของทีมงานสาวๆ ฝ่ายสถานที่

อู่ไป่ถอดหูฟังออกกะจะด่า แต่พอหันไป ปากที่อ้าค้างไว้ครึ่งหนึ่งก็หุบลงทันที

หวงป๋อเดินนำหน้ามาแต่ไกล ในมือหิ้วชาไข่มุกพะรุงพะรังหลายถุง

พวกซุนหงเหลยค่อนข้างสุขุมกว่า เดินยิ้มละไมตามเข้ามาด้านหลัง มีเพียงเสี่ยวจูที่พอพ้นประตูมาได้ก็เที่ยวไล่แปะมือกับทุกคนไปทั่ว

"แก๊งหนุ่มโสด!" ใครบางคนตะโกนขึ้นมาสุดเสียง

ทั่วทั้งสตูดิโอสองแทบแตก

หนุ่มน้อยฝ่ายพร็อพรีบควักมือถือออกมารัวชัตเตอร์ไม่ยั้ง แปรงปัดแป้งในมือช่างแต่งหน้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ผู้ช่วยผู้กำกับที่ยืนข้างมอนิเตอร์หันไปพูดกับอู่ไป่ว่า "ผู้กำกับครับ วันนี้คึกคักกว่าวันเปิดกล้องซะอีก"

อู่ไป่ไม่ได้ตอบ เขาเอาแต่มองไปที่เย่โม่

ใครๆ ก็รู้ว่าสมาชิกแก๊งหนุ่มโสดมาหาใคร จะเป็นใครไปได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่เย่โม่กับหวังซวิ่น!

เย่โม่กำลังนั่งยองๆ ต่อบทกับหวังซวิ่นอยู่ข้างโซฟา

พอได้ยินเสียงฮือฮาจึงเงยหน้าขึ้น พอเห็นชาไข่มุกที่แกว่งไปมาในมือหวงป๋อก็ลุกขึ้นยืน

"พี่ป๋อ พวกพี่มาได้ยังไงเนี่ยครับ"

"มาเยี่ยมกองน่ะสิ" หวงป๋อวางถุงชาไข่มุกลงบนโต๊ะ "ก่อนจะถ่ายเอพิโซดสองเลยแวะมาหานายก่อน ผู้กำกับเหยียนบอกว่าคราวนี้เล่นแรงกว่ารอบที่แล้ว พวกเราเลยมาฉีดวัคซีนป้องกันไว้ก่อน"

"แถมแวะมาดูจ้าวไท่ที่นายเล่นด้วย" ซุนหงเหลยเสริมขึ้นจากด้านหลัง "ในเน็ตบอกว่านายทำเอาเชียนหยวนอ๋อไปเลย ฉันไม่เชื่อ ต้องมาดูด้วยตาตัวเอง"

หวังซวิ่นลุกขึ้นจากโซฟา

เขาเดินไปแปะมือทักทายทุกคนรอบหนึ่ง พอถึงจางอี้ซิงก็จงใจแซวแถมท้าย "อี้ซิง ป้ายของแถมของนายแกะออกรึยังน่ะ"

จางอี้ซิงสวนกลับทันควัน "พี่ซวิ่น อย่าฟื้นฝอยหาตะเข็บสิครับ"

หวังเชียนหยวนเดินออกมาจากห้องแต่งหน้า

เขาเปลี่ยนเป็นชุดของซุนต้าเซิ่งเรียบร้อยแล้ว ปกเสื้อแจ็กเกตตัวเก่าถูกจัดพับไว้อย่างเนี้ยบกริบ

พอเห็นพวกหวงป๋อยืนอยู่กลางสตูดิโอก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

ก่อนจะหัวเราะออกมา

"นี่แก๊งโกไฟติ้งยกพวกมาป่วนกองเรอะ"

"เชียนหยวน" หวงป๋อก้าวเข้าไปจับมือทักทาย "ไม่ได้มาป่วน มาดูว่าเย่โม่เล่นเป็นคนบ้ายังไงต่างหาก ฝากดูแลด้วยนะ"

"หมอนี่บ้าพอตัวอยู่แล้ว" หวังเชียนหยวนชี้ไปที่เย่โม่ "ฉากตบแก้มคราวก่อน เขาด้นสดเพิ่มเข้ามาเอง ผมเล่นหนังมาสิบกว่าปี เพิ่งเคยอึ้งกิมกี่คาฉากเป็นครั้งแรกนี่แหละ"

"เขาไม่ได้แค่เพิ่มบทหรอก" ซุนหงเหลยมองหาเก้าอี้พับแถวนั้นแล้วนั่งลง "ในโกไฟติ้งเอพิโซดแรกเขาก็เล่นพวกเราแบบนี้แหละ ฉันสรุปเหลี่ยมเขาได้ละ ขั้นแรกคือทำความเข้าใจกฎกติกาให้ทะลุปรุโปร่ง แล้วพอคนอื่นคิดว่าจบแล้ว เขาก็ค่อยเพิ่มบทของตัวเองเข้ามา"

"พี่หงเหลย วันนี้ทำไมพูดเยอะจังครับ" เย่โม่ยื่นแก้วชาไข่มุกส่งไปให้

ซุนหงเหลยรับไป แต่ไม่ได้ดูด

หวงเหล่ยแทบไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

เขายืนอยู่ข้างมอนิเตอร์ จ้องดูภาพเพลย์แบ็กที่อู่ไป่ถ่ายเอาไว้ก่อนหน้านี้

ฉากที่จ้าวไท่นั่งไขว่ห้างแกว่งแก้วเหล้าในบาร์ สายตาที่เหลือบมองดีเจตอนเอียงคอ

หวงเหล่ยดูสนใจเป็นพิเศษ

"เย่โม่"

"อาจารย์หวงครับ"

"บทนี้ของนาย พอหนังเข้าฉายแล้ว โดนคนด่าเละแน่"

"ผมทราบครับ"

"ไม่ใช่ด่าเย่โม่นะ แต่ด่าจ้าวไท่ คนดูเขาแยกแยะไม่ออกหรอก เฟิงอวี๋ซิวคือคนบ้า คนดูทั้งกลัวทั้งนับถือ แต่จ้าวไท่ไม่ใช่ จ้าวไท่คือความเลวระยำประเภทที่ชวนให้สะอิดสะเอียน อาศัยอำนาจรังแกคน ข่มคนอ่อนแอกลัวคนแข็งกร้าว เอาเงินฟาดหัวคน ตัวร้ายแบบนี้เล่นยากกว่ามือสังหารเยอะ แล้วก็เรียกทัวร์ลงง่ายกว่าด้วย นายเตรียมใจไว้แล้วเหรอ"

ผู้กำกับยังแอบอึ้ง ต้องยอมรับเลยว่าหวงเหล่ยมืออาชีพจริงๆ

แค่ยืนดูพล็อตเรื่องคร่าวๆ จากข้างๆ ก็เข้าใจคาแร็กเตอร์ตัวละครได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

แน่นอนว่าก็อาจเป็นไปได้ที่เย่โม่หรือหวังซวิ่นจะเคยเล่าให้ฟังมาก่อน

เพราะความสนิทสนมของพวกเขาก็เห็นๆ กันอยู่

เย่โม่ตอบว่า "คิดไว้ตั้งแต่ก่อนรับเล่นแล้วครับ"

หวงเหล่ยพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เสี่ยวจูกำลังมุงดูปืนเดสเสิร์ตอีเกิลจำลองบนโต๊ะพร็อพอยู่กับจางอี้ซิง

เขาหยิบขึ้นมาลองชั่งน้ำหนักดู "ปืนนี่เบาจัง"

จางอี้ซิงรับมาส่องดู "ชุบทองรึเปล่าครับเนี่ย"

เด็กหนุ่มฝ่ายพร็อพยืนเกร็งอยู่ข้างๆ ด้วยความลนลาน กลัวเหลือเกินว่าทั้งสองคนจะทำปืนตกหล่น

ครึกครื้นกันอยู่ครึ่งชั่วโมง

หวงป๋อก็บอกว่าต้องไปแล้ว ตอนค่ำยังต้องบินกลับเซี่ยงไฮ้เพื่อเข้าประชุมเตรียมงานโกไฟติ้งเอพิโซดสอง

ตอนจะเดินพ้นประตู เขาก็หันกลับมา

"เย่โม่ เอพิโซดสองระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ พวกเราหกคนคุยกันแล้ว คราวนี้จะรุมนายคนเดียว"

เย่โม่ยิ้มรับ "งั้นผมจะรอนะครับ"

สองสามวันต่อมา ฮ่องกง ศูนย์การค้าและการประชุมนานาชาติอ่าวเกาลูน

งานรอบปฐมทัศน์ของภาพยนตร์ 《ม่านประหาร》 จัดขึ้นที่นี่

เย่โม่บินตรงมาจากกว่างโจวเพื่องานนี้โดยเฉพาะ

เขาขอลาครึ่งวันกับทางอู่ไป่ พอถ่ายสองฉากสุดท้ายของจ้าวไท่ในช่วงเช้าเสร็จก็พุ่งตรงไปสนามบินทันที

《เดอะ บิ๊ก ช็อต》 ยังเหลือคิวถ่ายอีกพักใหญ่ แต่งานรอบปฐมทัศน์วันนี้เขาพลาดไม่ได้เด็ดขาด

ไม่ใช่แค่เพราะหงจินเป่าเท่านั้น แต่การที่งานรอบปฐมทัศน์จัดขึ้นที่ฮ่องกงแทนที่จะเป็นแผ่นดินใหญ่ ก็แสดงให้เห็นถึงความมั่นใจเต็มเปี่ยมของหงจินเป่าและฝ่ายผู้สร้างอย่างชัดเจนแล้ว

ฮ่องกงคือถิ่นของพวกเขา คนที่มาร่วมงานในคืนนี้จึงไม่มีคำว่าไก่กา

คนธรรมดาๆ ที่ยืนอยู่ตามมุมห้อง อาจจะเป็นนายทุนของหนังระดับตำนานเรื่องใดเรื่องหนึ่งก็ได้

พรมแดงปูทอดยาวตั้งแต่หน้าประตูศูนย์การค้าไปจนถึงริมถนน กล้องของบรรดาสื่อมวลชนตั้งซ้อนกันแน่นขนัดถึงสามชั้น

หงจินเป่ายืนอยู่หน้าแบ็กดร็อปสำหรับเซ็นชื่อในชุดจงซานสีกรมท่า คอยทักทายคนคุ้นเคยที่เดินผ่านไปมา

ทุกคนที่เดินเข้ามาเขาสามารถเรียกชื่อได้หมด ส่วนคนที่จำชื่อไม่ได้จริงๆ เขาก็ตบไหล่ทักทายว่าไม่ได้เจอกันนานได้อย่างลื่นไหล

เจิงจื่อต้านมาถึงก่อน ในชุดสูทสีเทาเข้ม ยืนตัวตรงแหน็วเหมือนอย่างเคย

เขาพยักหน้าทักทายหงจินเป่าแล้วยืนอยู่ข้างๆ พูดไม่เยอะ แต่ทุกประโยคตรงประเด็นเสมอ

ตอนที่เย่โม่มาถึง พิธีเดินพรมแดงก็ผ่านไปครึ่งทางแล้ว

วันนี้เขาใส่สูทสีกรมท่าที่พี่จางเตรียมไว้ให้ คัฟลิงก์ยังคงเป็นรูปตัวอักษร Y&L สีเงินคู่นั้น

พอตวัดปากกาเซ็นชื่อลงบนบอร์ดเสร็จ หมุนตัวกลับมาก็ได้ยินเสียงคนร้องเรียก

"เย่โม่!"

เจิงจื้อเหว่ยเดินแหวกฝูงชนออกมา

ในมือถือกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิใบเก่งที่ไม่เคยเปลี่ยน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอัธยาศัยดีตามสไตล์พ่อค้า

ข้างกายเขามีชายวัยห้าสิบเศษยืนอยู่สองคน คนหนึ่งสวมแว่นกรอบทอง อีกคนไว้หนวดเคราสีดอกเลา

"ฉันว่าแล้วว่านายต้องมา" เจิงจื้อเหว่ยตบไหล่เย่โม่ ก่อนจะหันไปพูดกับสองคนที่ยืนข้างๆ "เล่าโจว เล่าหลิน นี่ไงเย่โม่ที่ฉันเคยเล่าให้พวกนายฟังคราวก่อน"

ชายแว่นกรอบทองกวาดสายตามองเย่โม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า "เขานี่เหรอ คนที่เล่นเป็นเฉินหย่งเหริน"

"ใช่" น้ำเสียงของเจิงจื้อเหว่ยหาได้ยากยิ่งที่จะไม่ปนการล้อเล่น "ฉันเล่นประกบกับหัวไจ๋มาหลายสิบปี นักแสดงรุ่นใหม่ที่ทำให้เขาเอาจริงเอาจังขึ้นมาได้ในกองถ่ายมีไม่กี่คนหรอกนะ เย่โม่คือหนึ่งในนั้น"

"พวกนายยังไม่ได้ดู 《สองคนสองคม》 รอวันที่หนึ่งพฤษภาคมเข้าฉายเดี๋ยวก็รู้ บทเฉินหย่งเหรินนี่ ถ้าย้อนไปสักสิบปีก่อนฉันคงอยากเล่นเอง แต่ตอนนี้น่ะเหรอ ฉันว่าเขาเล่นได้ดีกว่าฉันซะอีก"

"พี่จื้อเหว่ยอย่าชมเกินไปเลยครับ"

"ฉันพูดเรื่องจริง" เจิงจื้อเหว่ยยกกระบอกน้ำขึ้นจิบคำหนึ่ง "ฉันได้ดูฟุตเทจฉับตัดหยาบมาแล้ว ฉากที่ยืนประจันหน้ากับหัวไจ๋บนดาดฟ้า แววตาของนายตอนนั้น มันไม่ใช่การร้องไห้ แต่มันคือรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนายิ่งกว่าร้องไห้ รอยยิ้มแบบนั้นฉันไม่เห็นมีเขียนไว้ในบท นายเติมเข้าไปเองใช่ไหม"

"ใช่ครับ ตอนนั้นผมรู้สึกว่าเฉินหย่งเหรินไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ไม่กลัวตาย แล้วก็ไม่ได้เกลียดหลิวเจี้ยนหมิงแล้วด้วย มันเหลือแค่ความเหนื่อยล้าครับ"

เจิงจื้อเหว่ยมองเย่โม่นิ่งๆ ก่อนจะลดกระบอกน้ำลง

"เล่าโจว เป็นไงล่ะ"

ชายแว่นกรอบทองพยักหน้ารับ "ขนาดจื้อเหว่ยออกปากชมเองแบบนี้ คงไม่ผิดแน่ วันที่หนึ่งพฤษภาคมฉันจะไปดู"

หงจินเป่าตะโกนเรียกมาจากที่ไกลๆ "จื้อเหว่ย! มานั่งนี่สิ! จะยืนคุยกันอยู่ทำไม!"

เจิงจื้อเหว่ยโบกมือให้เย่โม่ แล้วถือกระบอกน้ำเดินตรงไปยังโต๊ะหลัก

เดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมากำชับ "งานเลี้ยงเลิกแล้วอย่าเพิ่งรีบชิ่งล่ะ เดี๋ยวจะพาไปรู้จักคนสองสามคน"

บรรยากาศบนพรมแดงยังคงดำเนินต่อไป

ระหว่างที่เย่โม่เดินเข้าสู่โรงภาพยนตร์ เขาทักทายผู้คนตลอดเส้นทาง

บางคนเขาก็รู้จัก หลิวเหว่ยเฉียงโบกมือให้เขาจากแถวที่สาม ข้างๆ กันนั้นมีผู้บริหารระดับสูงของบริษัทผู้สร้างภาพยนตร์หลายแห่งนั่งอยู่

บางคนเขาไม่รู้จัก แต่อีกฝ่ายกลับรู้จักเขา

ชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบดำคนหนึ่งเป็นฝ่ายยื่นมือเข้ามาทักทาย แนะนำตัวว่าเป็นผู้อำนวยการของบริษัทลงทุนด้านภาพยนตร์แห่งหนึ่ง บอกว่าได้ดูรายการโกไฟติ้งแล้ว ดูเรื่องเฟิงอวี๋ซิวแล้ว และกำลังตั้งตารอดูเฉินหย่งเหริน

เย่โม่ค้อมตัวจับมืออย่างสุภาพ นอบน้อมแต่ไม่ถ่อมตนจนเกินงาม

พอเขาเดินไปนั่งข้างหงจินเป่า ภายในโรงภาพยนตร์ก็แทบจะเต็มทุกที่นั่งแล้ว

หงจินเป่าเอียงหน้ามากระซิบเสียงเบา "เห็นตรงนั้นไหม แถวกลางฝั่งซ้ายสุด นั่นรองประธานคนปัจจุบันของเจียเหอ ถัดไปทางขวาคนที่สี่ โปรดิวเซอร์ของมิลกี้เวย์ อิมเมจ แล้วก็ตาแก่เสื้อเชิ้ตขาวแถวหลังนั่น มองดูเหมือนไม่มีอะไร แต่แกเคยเป็นประธานคณะกรรมการตัดสินรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกงเชียวนะ"

เย่โม่กวาดสายตามองตามที่หงจินเป่าชี้ทีละคน

คนพวกนี้เขาไม่คุ้นหน้า แต่ชื่อเสียงเรียงนามล้วนเคยผ่านหูมาแล้วในชาติก่อน

ประกายไฟที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากยุคทองของภาพยนตร์ฮ่องกง ส่วนใหญ่นั่งรวมกันอยู่ในโรงภาพยนตร์แห่งนี้แล้ว

และทุกคนมาเพื่อไว้หน้าใคร เย่โม่ย่อมรู้ซึ้งแก่ใจดี

"หลังจาก 《ม่านประหาร》 กับ 《สองคนสองคม》 ต่อไปเวลานายมารับงานแสดงที่ฮ่องกง จะไม่มีใครมาถามค่าตัวนายหรอก เพราะเรื่องค่าตัวผู้จัดการนายจะเป็นคนเคาะ แต่พวกเขาจะถามหาวันว่างของนายเท่านั้น" หงจินเป่าตบไหล่เย่โม่เบาๆ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวเลยว่านายจะได้แฟนคลับเพิ่มจากโกไฟติ้งรึเปล่า ในวงการนี้น่ะ มีแค่รายได้บ็อกซ์ออฟฟิศเท่านั้นที่เป็นของจริง"

ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น แสงไฟในโรงภาพยนตร์ก็ค่อยๆ หรี่มืดลง

จอภาพยนตร์ขนาดยักษ์เริ่มสว่างขึ้น

…