บทที่ 99 สุนัขอ้าวเทียน ทะเลสาบลู่กู

อีกด้านหนึ่ง

งานแถลงข่าวรอบปฐมทัศน์ของภาพยนตร์เรื่อง 《ม่านประหาร》 ปักหลักจัดขึ้นที่เซี่ยงไฮ้แทนที่จะเป็นฮ่องกง

คำพูดดั้งเดิมของหงจินเป่าคือ "เงินลงทุนของหนังเรื่องนี้ครึ่งหนึ่งมาจากแผ่นดินใหญ่ รายได้หลักจากบ็อกซ์ออฟฟิศก็อยู่ที่แผ่นดินใหญ่ จะอุดอู้อยู่แต่ในฮ่องกงไปทำซากอะไร"

เวลาเก้าโมงเช้า

ด้านนอกสถานที่จัดงานมีผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัดแล้ว

โซนสื่อมวลชนตั้งกล้องไว้กว่ายี่สิบตัว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขึงแนวกั้นไว้ถึงสองชั้น

ผู้คนตรงนั้นกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์คือแฟนคลับ

ไม่ใช่แฟนคลับขาจร แต่เป็นกลุ่มที่รวมตัวกันอย่างมีระเบียบแบบแผน

แถวหน้าสุดมีคนชูป้ายเชียร์ขนาดพกพาลายการ์ตูนจิบิตอนเย่โม่แกล้งวางกะละมังน้ำในรายการโกไฟติ้ง

ในภาพคือเขากำลังยืนบนเก้าอี้เพื่อวางกะละมังน้ำไว้บนขอบประตู ข้างๆ แปะคำสี่คำไว้ว่า "เปิดประตูรับโชค"

ข้างกันยังมีคนชูโปสเตอร์เรื่อง 《ซิ่วชุนเตา》 ด้านบนเป็นภาพติงซิวกำลังแบกดาบ ด้านล่างพิมพ์คำว่า "ต้องจ่ายเพิ่ม"

ที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือมีคนเอาสองคาแรกเตอร์มารวมกันทำเป็นพัด ด้านหนึ่งเป็นลุคโทนเข้มดุดันของเฟิงอวี๋ซิว อีกด้านเป็นภาพตอนนั่งยองๆ หลบมุมคุยกับกล้องโกโปรในโกไฟติ้ง พร้อมข้อความ "ครึ่งหนึ่งเทพสงคราม อีกครึ่งตัวฮา"

หงจินเป่ายืนอยู่ตรงทางเข้าหลังเวที เขาแง้มม่านมองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง

แล้วหันกลับมาพูด "เสี่ยวเย่ นายลองมาดูเองสิ"

เย่โม่เดินเข้าไปหา

จากรอยแยกของม่าน เขามองเห็นผู้คนเบียดเสียดกันเป็นคลื่นมหาชนและป้ายไฟสว่างไสว

มีทั้งกับดักช่วงเช้ามืดในโกไฟติ้ง ทั้งติงซิว ทั้งเฟิงอวี๋ซิว ทุกบทบาทที่เขาเคยแสดงถูกนำไปทำเป็นของกู๊ดส์หมดแล้ว

"แฟนคลับนายทั้งนั้นเลย" หงจินเป่าปล่อยม่านลง "ฉันกับจื่อต้านบู๊ในฮ่องกงมาตั้งกี่สิบปี แฟนๆ ที่มาหน้างานวันนี้รวมกันยังไม่ได้ครึ่งของนายเลยมั้ง"

เจิงจื่อต้านนั่งอยู่บนเก้าอี้พับข้างๆ

วันนี้เขาสวมสูทสีเข้ม นั่งหลังตรงเป๊ะ ไม่ต่างจากเวลาปกติในกองถ่ายเลยสักนิด

"พี่ใหญ่ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วครับ ตอนรุ่นพวกเราแฟนคลับยังเขียนจดหมายกันอยู่เลย เดี๋ยวนี้พวกเขาทำของทำป้ายเชียร์ อุปกรณ์มันต่างกัน แต่ความรู้สึกน่ะเหมือนเดิม"

"นายเนี่ยปลอบใจคนเก่งจริงนะ" หงจินเป่านั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว

"ไม่ได้ปลอบใจครับ เมื่อกี้ตอนผมเดินเข้ามายังเห็นคนชูป้ายเชียร์พี่อยู่เลย เขียนว่า 'หงเจียปันเจ๋งที่สุดตลอดกาล' แฟนคลับคนนั้นดูทรงอายุสี่สิบกว่าแล้ว ผมบางกว่าผมอีก อุปกรณ์อาจต่างไป แต่ใจคนไม่เคยเปลี่ยนครับ"

หงจินเป่าไม่ตอบคำ ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ

มุมปากที่โค้งขึ้นซ่อนอยู่หลังถ้วยชา กลั้นยิ้มยากยิ่งกว่ากดแรงถีบปืนเอเคเสียอีก

เย่โม่ยืนพิงกำแพง ชวนคุยเรื่อยเปื่อยไปกับพวกเขา

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของหงจินเป่าก็ดังขึ้น

ไม่ใช่เสียงกริ่ง แต่เป็นเสียงเพลง

"แสงไฟเจิดจ้า แสงไฟพร่างพราย แต่ฉันกลับต้องการความมืดมิด…"

เสียงผู้หญิงแผดลั่นออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ทำนองเพี้ยนหลุดไปอีกมิติหนึ่ง ทุกท่อนเหยียบอยู่บนเส้นแบ่งของคีย์เสียงแบบลองดีไม่หยุด

คนข้างหลังเวทีถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน วิทยุสื่อสารในมือผู้ช่วยผู้กำกับค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

เจิงจื่อต้านตาค้าง แม่งคือเพลงอะไรวะเนี่ย รู้สึกคุ้นหูแต่ก็ไม่คุ้นเลยสักนิด

เขาหันไปมองหงจินเป่า

"…เหมือนกันทั้งนั้น ช่วงเวลาตอนที่มา ช่างลืมเลือนมันไปอย่างง่ายดาย… ยืนอยู่ตรงข้ามผืนน้ำ มักมีเรื่องราวในอดีต…"

หงจินเป่าล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน

กดรับสาย "ฮัลโหล เดี๋ยวนะ ขอฉันปิดเพลงนี้ก่อน"

"พี่ใหญ่ครับ" เย่โม่กลั้นขำ "เพลง 《ทะเลสาบลู่กู》 เหรอครับ"

"เจ้าหนุ่มอย่างนายก็รู้จักเพลงนี้ด้วยเรอะ"

"เวอร์ชันสุนัขอ้าวเทียน หลอนหูสุดๆ เลยครับ"

"หลานสาวฉันเอาโทรศัพท์ไปเปลี่ยนให้น่ะสิ" หงจินเป่าวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "บอกว่าเวอร์ชันนี้เหมาะกับฉันที่สุด ฉันก็ไม่เข้าใจว่าไอ้ที่บอกว่า 'ฟังแล้วของขึ้นจนหลอน' มันคืออะไร ไหนนายลองอธิบายให้ฟังซิว่ามันเป็นยังไง"

"ก็คือฟังแล้วมันจะวนอยู่ในหัวทั้งวัน สลัดไม่ออกน่ะครับ"

หงจินเป่าเงียบไปครู่หนึ่ง "งั้นก็หลอนจริงละ ขนาดตอนอาบน้ำฉันยังเผลอฮัมตามเลย"

เจิงจื่อต้านเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง "พี่ใหญ่ คราวหน้าเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าเถอะครับ ถ้าขืนไปดังบนเวทีแถลงข่าว พรุ่งนี้พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งคงเป็นเรื่องเสียงเรียกเข้าของพี่แน่"

"พวกนั้นจะเขียนออกมายังไงได้อีกล่ะ"

"'ช็อกกลางงาน หงจินเป่าใช้เสียงเรียกเข้า 《ทะเลสาบลู่กู》 ส่อแววไร้ความมั่นใจในรายได้หนัง'"

"หุบปากไปเลยนาย"

เจิงจื่อต้านยกถ้วยชาขึ้นจิบ สีหน้านิ่งสนิทไม่เปลี่ยน

เย่โม่แอบหัวเราะอยู่ข้างๆ ต้องยอมรับเลยว่าเพลงนี้หลอนหูจริงๆ

โดยเฉพาะเวอร์ชันสุนัขอ้าวเทียน ที่ใช้อารมณ์ดิบๆ ซื่อๆ กระแทกใจชาวเน็ตไปนับล้าน

…

เก้าโมงครึ่ง

งานแถลงข่าวเริ่มต้นขึ้น

พิธีกรยื่นไมโครโฟนให้ผู้กำกับเยี่ยเหว่ยซิ่น

เยี่ยเหว่ยซิ่นกล่าวเปิดงานสั้นๆ ขอบคุณทีมงาน ขอบคุณนายทุน และขอบคุณหงจินเป่าในฐานะผู้อำนวยการสร้าง

พูดไม่เยอะ แต่ทุกประโยคตรงประเด็นและจริงใจ

จากนั้นไมโครโฟนก็ถูกส่งไปถึงมือหงจินเป่า

เขาลุกขึ้นยืน ติดกระดุมเสื้อคอจีน

"ทุกท่านครับ ผมทำงานในวงการนี้มาสี่สิบกว่าปีแล้ว ทำหนังดีมาก็เยอะ หนังห่วยก็เคยทำ ปั้นคนจนดังก็เคย โดนตลาดสาดน้ำเย็นใส่ก็เคย ภาพยนตร์เรื่อง 《ม่านประหาร》 ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มถ่ายทำ ผมก็บอกกับทุกคนว่า หนังแอ็กชันจะพึ่งแค่ฉากต่อยตีอย่างเดียวไม่ได้"

"มันต้องตีให้ออกมาเป็นอารมณ์ ตีให้ออกมาเป็นเนื้อแท้ของมนุษย์ ฉากต่อสู้ในตรอกนั่น เจิงจื่อต้านกับเย่โม่ซัดกันอยู่สองวันเต็มๆ ไม่ใช้สแตนต์แมน ไม่ใส่สเปเชียลเอฟเฟกต์ ถ่ายเสร็จเย่โม่ต้องแปะกอเอี๊ยะแก้ปวดไปหกแผ่น วันต่อมาต้องแปะเพิ่มอีกสี่แผ่น"

เขาหยุดไปนิดหนึ่ง

"นักแสดงแบบนี้ เดี๋ยวนี้หาแทบไม่ได้แล้ว หนังแบบนี้ ดูก็มีแต่จะน้อยลงไปเรื่อยๆ วันที่ 12 เมษายน พวกคุณไปดูกันเองแล้วค่อยมาคุยกัน"

แฟนคลับด้านล่างเวทีเริ่มปรบมือ

แสงแฟลชจากสื่อมวลชนสว่างวาบขึ้นมาหลายระลอก

การโปรโมตหนังก็เป็นแบบนี้ โยนประเด็นชวนสงสัยออกมาให้คนอยากตีตั๋วเข้าไปดู

เห็นได้ชัดว่าหงจินเป่าเข้าใจทุกคนดี เขารู้ว่าคิวบู๊ระหว่างเจิงจื่อต้านกับเย่โม่คือสิ่งที่ผู้ชมตั้งตารอคอยมากที่สุด

จากนั้น

พิธีกรยื่นไมโครโฟนให้เย่โม่ "อาจารย์เย่โม่ครับ คำถามที่แฟนๆ ถามเข้ามามากที่สุดคือ ตัวละครอาเจี๋ยแตกต่างจากเฟิงอวี๋ซิวอย่างไรครับ"

เย่โม่รับไมโครโฟนมา

"เฟิงอวี๋ซิวคือคนบ้า เขาไม่ได้ต้องการอะไรเลย แค่อยากพิสูจน์ว่าตัวเองแกร่งที่สุด แต่อาเจี๋ยไม่ใช่ อาเจี๋ยทำเพื่อพี่น้อง ทำเพื่อล้างแค้น ความโหดเหี้ยมของเขาไม่ใช่ความบ้าคลั่ง แต่เป็นเพราะเขาไม่มีทางเลือกครับ"

"แล้วคนไหนเก่งกว่ากันครับ"

"ซื้อตั๋วเข้าไปดูก็รู้แล้วครับ"

แฟนคลับด้านล่างกรี๊ดกันสนั่น

แถวหน้ามีคนตะโกนขึ้นมาว่า "พี่ต้องจ่ายเพิ่มเฉลยหน่อยสิคะ!"

เย่โม่ยิ้มส่งไปทางนั้น แต่ไม่ได้ตอบอะไร

หลังจากนั้นแต่ละคนก็ทยอยตอบคำถามอีกหลายข้อ

เจิงจื่อต้านถูกถามว่าฉากสู้ในตรอกถ่ายไปกี่รอบ เขาตอบว่า "สี่สิบแปดรอบครับ ไม่ใช่สี่สิบแปดคัตนะ แต่เป็นสี่สิบแปดเวอร์ชัน แล้วเวอร์ชันสุดท้ายที่เลือกใช้คือตอนที่เย่โม่แปะกอเอี๊ยะเต็มขาถ่ายทำ เขาไม่เคยบ่นเจ็บกับผมสักคำ"

พิธีกรถามผู้กำกับเยี่ยเหว่ยซิ่นว่าพอใจฉากไหนที่สุด เขาบอกว่าไม่ใช่ฉากสู้ในตรอก แต่เป็นฉากดราม่าฉากหนึ่ง "ตอนที่อาเจี๋ยนั่งสูบบุหรี่อยู่ในรถสิบวินาที ไม่มีบทพูดเลยสักคำ ใช้แค่สีหน้าล้วนๆ สิบวินาทีนั้นเขาแสดงชีวิตทั้งชีวิตของอาเจี๋ยออกมาได้หมดเลยครับ"

แทบทุกคนต่างพูดถึงหนังโดยยกเย่โม่ขึ้นมาเป็นจุดสนใจ

ช่วยไม่ได้จริงๆ ในยุคแห่งกระแสความนิยมแบบนี้ เย่โม่นี่แหละคือรหัสลับเรียกลูกค้าตัวจริง!

งานแถลงข่าวสิ้นสุดลง

เย่โม่ถูกดึงตัวไปถ่ายวิดีโอโปรโมตต่ออีกหลายคลิป

เขาพูดโปรโมตหน้ากล้องไปสองสามประโยค และโพสท่าถ่ายโปสเตอร์คู่กับเจิงจื่อต้านใหม่อีกสองสามท่า

ช่วงบ่ายระหว่างทางกลับโรงแรม เย่โม่เอนหลังพิงเบาะหลังรถแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

บนอันดับเทรนด์ฮิต

#งานแถลงข่าวรอบปฐมทัศน์ม่านประหาร พุ่งขึ้นมาอยู่อันดับที่หกแล้ว

#เย่โม่บอกซื้อตั๋วเข้าไปดูก็รู้แล้ว อยู่อันดับที่สิบเอ็ด

รถตู้รับรองแล่นมาจอดที่หน้าโรงแรม ประตูรถเลื่อนเปิดออก เย่โม่ก้าวลงจากรถ

พักผ่อนสักหน่อย เดี๋ยวจะต้องรีบเดินทางไปกว่างโจวเพื่อเข้ากองถ่ายต่อแล้ว

…