บทที่ 98 โปรโมต 《ม่านประหาร》!

วางสายจากหลิวเหว่ยเฉียงแล้ว

เย่โม่เอนหลังพิงหัวเตียง นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

เขาเปิดสมุดรายชื่อในโทรศัพท์ เลื่อนลงไปเรื่อยๆ

จนเจอกับชื่อนั้น… หงจินเป่า

เขากดโทรออก

สัญญาณดังอยู่สามครั้ง อีกฝ่ายก็รับสาย

“เย่โม่!” เสียงของหงจินเป่ายังคงเปี่ยมพลังเหมือนเดิม เสียงแบ็กกราวนด์มีคนกำลังตะโกนบอกตำแหน่งโครงไฟ “ทำไมจู่ๆ ถึงนึกโทรหาฉันได้ล่ะ? โกไฟติ้งฉันดูแล้วนะ เจ้าหนุ่ม ตีสี่ครึ่งไม่ยอมหลับยอมนอนเพื่อไปหลอกแกล้งคนอื่นเนี่ย แสบใช้ได้เลยนะ”

“พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งแซวผมเลยครับ ผมมีเรื่องอยากถามคุณหน่อย”

“ว่ามาสิ”

“《ม่านประหาร》จะเริ่มโปรโมตเมื่อไหร่ครับ? ถึงตอนนั้นผมจะไปด้วย”

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ

ไม่ใช่สัญญาณขาด แต่หงจินเป่ากำลังประมวลผลคำพูดนี้อยู่

เขาคลุกคลีกับวงการภาพยนตร์มาหลายสิบปี เจอพวกนักแสดงมานับไม่ถ้วน ถ่ายเสร็จรับค่าตัวก็แยกย้าย การจะมาช่วยโปรโมตหรือไม่ มาถือเป็นน้ำใจ ไม่มาก็เป็นสิทธิ์

คนที่โทรมาถามกำหนดการโปรโมตเองแบบนี้ มีน้อยมาก

“ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ?”

เย่โม่ถือโทรศัพท์ไว้ นิ้วถูไปมาบนหัวเข่า

“พี่ใหญ่ครับ ปีก่อนตอนผมยังไม่ดัง เป็นคุณที่ดึงผมเข้าไปเล่น《ม่านประหาร》 แล้วตอนหลังที่ผู้กำกับหลิวเหว่ยเฉียงติดต่อให้ผมไปเล่นบทเฉินหย่งเหริน ก็เป็นคุณที่ช่วยพูดให้อีก”

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง

“ถ้าไม่มีคุณ ก็ไม่มีเฉินหย่งเหริน ถึงตอนนี้《สองคนสองคม》จะยังไม่เข้าฉาย แต่ผมได้กระแสจากโกไฟติ้งมาแล้ว จะให้เอาแต่ได้ฝ่ายเดียวโดยไม่ตอบแทนก็คงไม่ใช่ คุณบอกวันเวลามาได้เลยครับ ผมไปแน่นอน”

หงจินเป่าไม่ได้พูดอะไร

เงียบไปสองวินาที

ในสายก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดมา

“เจ้าหนุ่มนี่ ยังจำเรื่องพวกนี้ได้อีกนะ”

“จำได้สิครับ”

หงจินเป่ากระแอมหนึ่งที “อันที่จริงอีกสองวันฉันก็ว่าจะแจ้งเธออยู่แล้ว 《ม่านประหาร》จะเริ่มโปรโมตช่วงสองวันนี้แหละ อย่างช้าที่สุดอีกครึ่งเดือนก็เข้าฉายแล้ว”

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

“เพราะ《สองคนสองคม》เข้าฉายวันแรงงาน ฉันรู้ข่าวนี้ก่อนเธอแค่ไม่กี่วัน เลยปรึกษากับพวกจื่อต้านแล้วก็ทางผู้จัดจำหน่ายดู ชิงเข้าฉายก่อน《สองคนสองคม》ดีกว่า”

“ทำไมล่ะครับ?”

“ฟังนะ” น้ำเสียงของหงจินเป่าเข้มขึ้น ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่กำลังจะพูดเรื่องจริงจัง

“《สองคนสองคม》ไม่ใช่หนังตำรวจจับผู้ร้ายธรรมดาๆ บทของม่ายเจ้าฮุยเรื่องนั้นฉันเห็นร่างแรกก็รู้แล้ว พอหนังเรื่องนี้ปล่อยออกมา วิธีการเล่นของหนังฮ่องกงจะต้องเปลี่ยนไป ยอดการผลิตหนังฮ่องกงต่อปีดิ่งลงจากจุดสูงสุดสองร้อยกว่าเรื่อง เหลือแค่ไม่กี่สิบเรื่องในตอนนี้ หนังหลายเรื่องกวาดรายได้แค่สองสามล้านเหรียญฮ่องกง ยิงปืนกันสนั่น ระเบิดตูมตาม สู้กันตามท้องถนน คนดูเขาเอียนกันหมดแล้ว ทั้งวงการพากันตะโกนว่าหนังฮ่องกงตายแล้ว แต่《สองคนสองคม》ไม่เหมือนกัน มันไม่พึ่งฉากยิงกันแต่เน้นบทพูด ไม่พึ่งฉากระเบิดแต่เน้นการชิงไหวชิงพริบทางจิตวิทยา หลิวเหว่ยเฉียง ม่ายเจ้าฮุย หลิวเต๋อหัว คนพวกนี้กำลังเดิมพัน เดิมพันว่าคนดูอยากดูหนังแนวตำรวจคนละขั้วแบบใหม่”

เย่โม่ตั้งใจฟัง

“หนังประเภทนี้ถ้าสำเร็จขึ้นมา หนังตำรวจจับผู้ร้ายทั้งหมดในอีกครึ่งปีหลังจะถูกลากไปเปรียบเทียบกับมันหมด แล้วสู้ไหวไหม? สู้ไม่ไหวหรอก 《ม่านประหาร》เป็นหนังที่ดี จากความรู้สึกฉัน ฉากสู้กันในตรอกนั่นน่ะขึ้นหิ้งประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ได้เลย”

“แต่มันไม่ใช่หนังประเภทที่จะมาพลิกโฉมวงการแบบ《สองคนสองคม》 ถ้าเอาไปฉายทีหลัง รายได้ก็แทบไม่เหลือให้เก็บ แถมยังจะโดนพวกนักวิจารณ์ลากไปเปรียบเทียบอีกว่าเรื่องไหนดีกว่ากัน นายทุนกับผู้กำกับนั่งปรึกษากับฉันตั้งหลายวัน บทสรุปมีแค่อย่างเดียว ต้องชิงเข้าฉายก่อน ชิงยึดตลาดให้ได้ก่อนที่《สองคนสองคม》จะมา”

“แล้วทำไมไม่ข้ามไปช่วงปิดเทอมฤดูร้อนล่ะครับ? ก็น่าจะหลบพ้นเหมือนกัน”

“ช่วงฤดูร้อนมีแต่หนังฟอร์มยักษ์มาชนกัน หนังไซส์ขนาดกลางอย่างพวกเราเข้าไป แย่งรอบฉายไม่ไหวหรอก แล้วช่วงฤดูร้อนมันก็ใกล้กับวันแรงงานเกินไป ถ้ากระแสคำชมของ《สองคนสองคม》ระเบิดขึ้นมา หนังช่วงฤดูร้อนก็โดนผลกระทบอยู่ดี หลบไม่พ้นหรอก มีแต่ต้องชิงเปิดก่อนเท่านั้น”

เย่โม่ฟังหงจินเป่าแจกแจงตรรกะเรื่องโปรแกรมฉายอย่างละเอียด ในใจมีความคิดเพียงแค่อย่างเดียว

ในวงการนี้ คนที่สามารถจัดการตั้งแต่เคาะวันฉาย โปรโมต ไปจนถึงรอบปฐมทัศน์ให้เสร็จสรรพได้ภายในครึ่งเดือน ก็คงมีแค่นักแสดงระดับหงจินเป่าเท่านั้นแล้ว

“พี่ใหญ่ กำหนดวันโปรโมตที่แน่นอนเมื่อไหร่ส่งมาให้ผมได้เลยนะครับ ทางนี้ผมถ่าย《เดอะ บิ๊ก ช็อต》อยู่ แต่ปลีกเวลาออกมาสักวันไม่มีปัญหาครับ”

“ได้ ตอนนี้เธอกำลังดัง มีเธอไปช่วยยืนโปรโมตก็เท่ากับช่วยพวกเราประหยัดงบโฆษณาไปได้หลายล้าน ฉันชอบนักแสดงที่มีกระแสติดตัวแบบนี้แหละ ไม่ใช่แค่ประหยัดงบ แต่สบายใจด้วย”

“พี่ใหญ่ พูดตรงๆ ว่ามาเกาะกระแสผมก็ได้นะครับ”

“ฉันเป็นผู้ใหญ่นะ ไม่พูดจาขวานผ่าซากขนาดนั้นหรอก”

ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

พอวางสาย เย่โม่ก็วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง

เขานึกถึงตอนที่เจอหงจินเป่าครั้งแรกเมื่อปีก่อน ผู้มีอิทธิพลในกองถ่ายที่แค่มองก็รู้สึกอิจฉาจับใจ

ตอนนั้นเขายังเป็นแค่เด็กหน้าใหม่ที่เพิ่งก้าวออกมาจากเหิงเตี้ยน

มาตอนนี้ เขาสามารถกลับไปช่วยยืนเวทีโปรโมตให้หงจินเป่าได้แล้ว

เขาปัดความคิดนั้นทิ้งไป

พลิกตัว แล้วกดวิดีโอคอลหาหลิวอี้เฟย

สัญญาณดังอยู่หลายทีกว่าจะรับ

หน้าจอสว่างขึ้น หลิวอี้เฟยสวมชุดนอนสีฟ้าอ่อน ผมปล่อยยาว ด้านหลังเป็นโซฟาในบ้าน

เธอขยับเข้ามาดูใกล้หน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะเอนหลังพิง

“ฝั่งนายมืดตึ๊ดตื๋อเลย”

“ไม่ได้เปิดไฟน่ะ”

“บทจ้าวไท่เล่นเป็นยังไงบ้าง?”

“วันนี้ฉากแรกเทกเดียวผ่าน ฉากที่สองเพิ่มบทสดเข้าไป ทำเอาพี่เชียนหยวนอึ้งไปเลย”

“นายเพิ่มบทอีกแล้วเหรอ?”

“จ้าวไท่ถือปืนปลอมแล้วโดนจับได้ หน้าแตกจนทนไม่ไหว ในบทมีแค่นั้น ผมเลยเพิ่มฉากเอาหลังมือตบหน้าซุนต้าเซิ่งไป แล้วพูดว่า ‘แกถึงจะเป็นบิ๊กช็อตตัวจริง’”

หลิวอี้เฟยหัวเราะเบาๆ อยู่ในจอ

“แล้วไงต่อ?”

“แล้วอู่ไป่ก็ลุกขึ้นปรบมือ พี่เชียนหยวนบอกว่าจะยกฉายาราชาจอเงินพันหน้าให้ผมไปเลย”

รอยยิ้มบนหน้าหลิวอี้เฟยชัดเจนขึ้น “หวังเชียนหยวนพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”

“พอเขาพูดจบผมก็ถามว่าล้อเล่นหรือเปล่า เขาบอกว่าไม่ได้ล้อเล่น”

หลิวอี้เฟยที่อยู่อีกฝั่งของจอเอื้อมมือไปรวบผมไปด้านหลัง

จากนั้นเธอก็มองเย่โม่ในจอ น้ำเสียงเบาลงเล็กน้อย

“ตอนนี้นายยุ่งมากเลยใช่ไหม?”

“นิดหน่อย ช่วงสองวันนี้《ม่านประหาร》ก็จะเริ่มโปรโมตแล้ว ทางพี่ใหญ่หงเคาะวันฉายภายในครึ่งเดือนนี้ เดือนเมษาก็ต้องวิ่งรอกโปรโมต《สองคนสองคม》อีก โกไฟติ้งอีพีสองก็ต้องอัดเดือนเมษาเหมือนกัน” เย่โม่นับนิ้วไล่ไปทีละข้อ

“แล้วร่างกายนาย—”

“ยังไหว ดีกว่าปีก่อนเยอะ”

นี่คือเรื่องจริง ช่วงก่อนปีใหม่ที่รับซ้อนสามเรื่องติดกันนั่นน่ะเหนื่อยจริงจัง

หลิวอี้เฟยมองเขาอยู่สองวินาทีโดยไม่พูดอะไร

แต่สายตาแบบนั้นเย่โม่จำได้ดี ปีก่อนตอนที่เขานอนซมหมดสภาพอยู่ในห้องเช่า เธอเปิดประตูเข้ามาก็มองเขาด้วยสายตาแบบนี้นี่แหละ

“ผมไม่เป็นไร จริงๆ นะ” เย่โม่บอก

“ตัวละครจ้าวไท่น่ะ” หลิวอี้เฟยวางแก้วน้ำลง “นายเล่นเสร็จแล้วต้องจำไว้ว่าต้องถอนตัวออกมาด้วยนะ อย่าให้เหมือนตอนเฟิงอวี๋ซิวรอบที่แล้ว ถ่ายเสร็จไปเป็นอาทิตย์แล้วแววตายังดูไม่ปกติอยู่เลย”

“ไม่หรอก”

“นายก็พูดแบบนี้ทุกที”

“คราวนี้ไม่เป็นจริงๆ จ้าวไท่เป็นคนบ้า แต่บ้าแบบมีเหตุผล ส่วนเฟิงอวี๋ซิวนั่นบ้าล้วนๆ”

หลิวอี้เฟยส่งเสียงฮึเบาๆ ในลำคอ “แยกแยะได้ชัดเจนดีนี่”

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง

เย่โม่เล่าเรื่องช่วงสองวันนี้ให้ฟังคร่าวๆ ทั้งเรื่องข้าวเหนียวมะม่วงที่กรุงเทพฯ อู่ไป่มารับที่สนามบินด้วยตัวเอง หวังซวิ่นเจอหน้าก็โผเข้ามากอด

หลิวอี้เฟยนั่งฟัง มีตอบรับบ้างเป็นระยะๆ

คุยกันจนถึงช่วงท้าย จู่ๆ เย่โม่ก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง “รอให้งานหนังพวกนี้เสร็จหมดแล้ว ผมจะพาคุณออกไปกินข้าวนะ”

“ไปที่ไหน?”

“ที่ที่คนเยอะๆ”

“นี่นายไม่กลัวแม่ฉันแล้ว หรือคิดว่าแม่ฉันยกมีดไม่ไหวแล้วกันแน่?”

…

สองวันต่อมา

บนอินเทอร์เน็ตก็มีข่าวระเบิดตู้มขึ้นมา

เวยปั๋วทางการของ《ม่านประหาร》ได้ปล่อยโปสเตอร์โปรโมตออกมาใบหนึ่ง เป็นภาพนิ่งจังหวะที่เจิงจื่อต้านกับเย่โม่กำลังเผชิญหน้ากันในตรอก

ด้านบนของโปสเตอร์มีชื่อเรื่อง《ม่านประหาร》ระบุไว้ ด้านล่างเป็นกำหนดวันเข้าฉาย วันที่ 12 เมษายน

ช่องแสดงความคิดเห็นทะลุสองหมื่นข้อความภายในเวลาแค่สิบนาที

“เชี่ย เย่โม่ก็เล่น《ม่านประหาร》ด้วยเหรอ? เพิ่งได้ตำแหน่งตัวท็อปในโกไฟติ้งมา ก็โผล่มาต่อยตีอีกแล้วเรอะ?”

“พี่ต้านปะทะพี่ต้องจ่ายเพิ่มอีกแล้วเหรอเนี่ย??? ซื้อตั๋วสิครับรออะไร”

“วันที่ 12 เมษาใช่ไหม ขอลาหยุดล่วงหน้าหนึ่งวันเลยแล้วกัน”

“พอเห็นเย่โม่โผล่มา ฉันก็รู้เลยว่าใครคือเพดานพลังการต่อสู้ของเรื่องนี้!”

“อย่าลืมนะ ยังมีหงจินเป่าอีกคน ฉากบู๊ของเขานี่ไม่เคยเล่นเป็นลูกน้องใครหรอกนะ!”

เวยปั๋วของเย่โม่ถูกแท็กไปมากกว่าหมื่นครั้ง

ในภาพแคปที่มีคนแชร์กัน มีคนซูมโปสเตอร์ใบนั้นเข้าไปถึงแปดเท่า ชี้ไปที่รอยเลือดบนหมัดของเขาแล้วบอกว่า “แผลนี้ไม่ได้แต่งหน้านะ”

ในกลุ่มแชตโกไฟติ้งก็มีข้อความเด้งขึ้นมาเหมือนกัน

หวงป๋อ: “@เย่โม่ หนังใหม่จะเข้าฉายแล้วเหรอเนี่ย?”

จางอี้ซิง: “ซัพพอร์ตครับ ซัพพอร์ต”

ซุนหงเหลย: “นายเล่นหนังมาทั้งหมดแค่สามเรื่อง สองเรื่องนี่ได้ร่วมงานกับเบอร์ใหญ่อย่างเจิงจื่อต้านทั้งนั้นเลย สุดยอดว่ะ!”

หวงเหล่ย: “เยี่ยมเลย ใช้ได้ๆ”

…