บทที่ 97 นายนั่นแหละถึงเป็นคนใหญ่คนโต!

ฉากแรกผ่านฉลุยในเทกเดียว

อู่ไป่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ มองดูเย่โม่ลุกขึ้นจากโซฟาบูทแล้วเดินออกไป

ผู้ช่วยผู้กำกับข้างๆ ขยับเข้ามาตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่อู่ไป่ยกมือห้ามไว้

เขายังคงดูภาพย้อนหลังอยู่

ในจอมอนิเตอร์ เย่โม่ผลักประตูผับ แสงไฟนีออนสาดกระทบใบหน้า

แววตานั้น ด้านนอกดูเปิดเผยใจกว้างแต่ลึกลงไปกลับเหยียดหยาม รอยยิ้มประดับอยู่บนหน้าทว่าความรู้สึกยิ้มไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา พอเดินมานั่งที่โซฟาบูท ท่าทางการนั่งไขว่ห้าง การแกว่งแก้วเหล้า และจังหวะเอียงคอชำเลืองมองดีเจสองวินาทีนั้น

รายละเอียดพวกนี้มันไร้ที่ติจริงๆ!

ผู้ช่วยผู้กำกับอดใจไม่ไหว "ผู้กำกับ เทกนี้ผ่านไหมครับ"

"ผ่านสิ" อู่ไป่กรอภาพกลับไปแล้วดูอีกรอบ "มันไม่ใช่เรื่องของการแสดงดีหรือไม่ดีแล้ว แต่มันพอดีเหลือเกิน ตัวละครจ้าวไท่นี่ผมเขียนบทมาสองปี ในหัวมีภาพเงารางๆ อยู่ วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเงานั้นกลายมาเป็นคนจริงๆ"

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ไม่ใช่เย่โม่กำลังเล่นเป็นจ้าวไท่ แต่เป็นเพราะเขาเข้าใจมันทะลุปรุโปร่ง จนหลอมจ้าวไท่ให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเอง คุณดูจังหวะก้าวขาเดินเข้าผับนั่นสิ การทิ้งจังหวะให้ช้าไปครึ่งสเต็ปนั่นน่ะ เขาเติมเข้ามาเอง ในบทไม่ได้ระบุความเร็วของการเดินไว้เลย"

ผู้ช่วยผู้กำกับพยักหน้าเห็นด้วย

"แล้วก็จังหวะแกว่งแก้วเหล้านั่นอีก บทเขียนแค่รับแก้วเหล้ามาวางบนโต๊ะ แต่ก่อนจะรับ เขาแกว่งมันสองทีก่อน ความรู้สึกไม่ยี่หระแบบนั้นก็เติมเข้ามาเองเหมือนกัน"

"เจ้าหนุ่มนี่น่าสนใจจริงๆ" อู่ไป่ยิ้มออกมา

ผู้ช่วยผู้กำกับเองก็รู้สึกเหมือนกองถ่ายได้เพชรเม็ดงามมาครอบครอง!

ขณะเดียวกัน หวังเชียนหยวนเปลี่ยนชุดเป็นซุนต้าเซิ่งเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามา

เขาสวมแจ็กเก็ตตัวเก่า ผมเผ้าหวีเรียบแปล้ กลิ่นอายทั้งตัวเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

เมื่อกี้ในห้องแต่งหน้ายังเป็นตัวหวังเชียนหยวนเอง แต่พอมายืนตรงหน้าประตูผับ เขากลายเป็นนายตำรวจสืบสวนซุนต้าเซิ่งไปแล้ว

"เย่โม่" หวังเชียนหยวนเดินเข้ามาตบไหล่เขาเบาๆ "เดี๋ยวประกบบทกัน ช่วยเพลาๆ มือหน่อยนะ"

"พี่เชียนหยวน ผมฝีมือการแสดงธรรมดาๆ เองครับ"

"ธรรมดาเหรอเราน่ะ" หวังเชียนหยวนหัวเราะแห้งๆ "ฉากเมื่อกี้พี่ดูอยู่ข้างจอมอนิเตอร์ นายก้าวขาเดินออกมาไม่กี่ก้าว คนทั้งกองถ่ายถึงกับอึ้งกันหมด มีเด็กยกไฟคนหนึ่งหันไปคุยกับคนข้างๆ ว่า นี่มันลูกคนรวยตัวจริงมาเล่นรับเชิญหรือเปล่าวะ"

"เป็นฝีมือสไตลิสต์ต่างหากครับ"

"ถ่อมตัวมันก็เป็นคุณสมบัติที่ดีอยู่หรอก แต่นายจะถ่อมตัวเกินไปแล้ว!"

เย่โม่ไม่ได้ต่อปากต่อคำ

อู่ไป่ลุกขึ้นยืนแล้วเรียกทั้งสองคนมาหน้าจอมอนิเตอร์

"ฉากที่สอง เนื้อเรื่องง่ายมาก ซุนต้าเซิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ มาหาจ้าวไท่เพื่อสอบปากคำเรื่องคดีหนึ่ง จ้าวไท่รินเหล้าคารวะเขา ซุนต้าเซิ่งปฏิเสธ จ้าวไท่เสียหน้าเลยเริ่มหาเรื่องกลั่นแกล้ง ขั้นแรกบีบให้เขาชักปืนประจำกายออกมา ซุนต้าเซิ่งไม่ได้พกมา จ้าวไท่ก็เลยชักปืนดีเซิร์ตอีเกิลชุบทองจำลองของตัวเองออกมาจ่อหน้าผากซุนต้าเซิ่ง ซุนต้าเซิ่งดูออกว่าเป็นปืนปลอม จ้าวไท่เลยเบนปากกระบอกปืนไปฉีดน้ำใส่ดาราสาวที่นั่งข้างๆ"

"โจทย์คือ ตั้งแต่จ้าวไท่คารวะเหล้า ไปจนถึงหาเรื่อง ชักปืน แล้วก็ฉีดน้ำ อารมณ์ต้องค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปทีละชั้น ไม่ใช่ระเบิดออกมาตู้มเดียว ต้องค่อยๆ เคี่ยวไปเรื่อยๆ จนถึงจุดวิกฤติตรงนั้น"

"เข้าใจแล้วครับ" เย่โม่พยักหน้า

หวังเชียนหยวนก็พยักหน้ารับเช่นกัน เรื่องบทเขาท่องจนขึ้นใจหมดแล้ว!

อู่ไป่มองดูฝ่ายสถานที่เริ่มเคลียร์พื้นที่และจัดแสง ในใจกำลังครุ่นคิดอยู่เรื่องหนึ่ง

ฉากนี้ถือเป็นหนึ่งในฉากประกบคู่ที่สำคัญที่สุดของภาพยนตร์ทั้งเรื่อง

เป็นการเผชิญหน้ากันตรงๆ ครั้งแรกระหว่างจ้าวไท่กับซุนต้าเซิ่ง ทั้งความสัมพันธ์ นิสัยใจคอ และการเปรียบเทียบอำนาจของทั้งสองคน ล้วนต้องสื่อสารออกมาให้ชัดเจนผ่านฉากนี้

เขามั่นใจว่าหวังเชียนหยวนไม่มีปัญหาอยู่แล้ว นักแสดงรุ่นใหญ่ ฝีมือเก๋า นิ่งสนิท

ส่วนเย่โม่ เขาอยากจะรอดูเหมือนกันว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะคุมเวทีอยู่หมัดหรือไม่

"ทุกฝ่ายเข้าประจำที่"

ไฟในผับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง เหล่านักแสดงสมทบตามโซฟาบูทกลับเข้านั่งประจำที่

ทีมพร็อพเอาปืนดีเซิร์ตอีเกิลสีทองกระบอกนั้นไปสอดไว้ใต้เบาะพิงของโซฟาบูท

หวังเชียนหยวนยืนอยู่หน้าประตูผับ ขยับหัวไหล่เล็กน้อย

เขาหันกลับไปมองเย่โม่อีกแวบหนึ่ง

เย่โม่นั่งอยู่กึ่งกลางโซฟาบูท

เขารินเหล้าให้ตัวเองแก้วหนึ่ง ถือไว้ในมือแล้วแกว่งสองที ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

ท่าทางนี้เหมือนกับฉากแรกเป๊ะ ทว่าคราวนี้เขาไม่ยิ้มแล้ว

บนใบหน้าไร้ความรู้สึก มีเพียงความสงบนิ่งก่อนที่จะถูกปฏิเสธ

ภายใต้ความสงบนิ่งนั้นเหมือนมีบางอย่างถูกสะกดเอาไว้ มองไม่ออก แต่สัมผัสได้ชัดเจน

"ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม… แอ็กชัน!"

ซุนต้าเซิ่งผลักประตูผับเข้ามา

เสียงเพลงดังกระหึ่ม แต่เขาไม่ขมวดคิ้วและไม่เอามืออุดหู นายตำรวจที่ออกปฏิบัติหน้าที่มานานนม เสียงรบกวนแบบไหนก็เคยได้ยินมาหมดแล้ว เขากวาดสายตามองชายหญิงรอบๆ โซฟาบูท สุดท้ายสายตาไปหยุดอยู่ที่จ้าวไท่ตรงกลาง แล้วสาวเท้าเดินดุ่มๆ เข้าไป

จ้าวไท่เอนหลังพิงโซฟาบูท เห็นซุนต้าเซิ่งเดินเข้ามา มุมปากก็ค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น

รอยยิ้มนั้นเป็นการต้อนรับ และเป็นการหยั่งเชิงไปในตัว ราวกับแมวที่เห็นหนูเดินเข้ามาในกรงด้วยตัวเอง

…

"คุณไม่ใช่ตำรวจสืบสวนเหรอ ออกมาข้างนอกน่าจะพกปืนมาด้วยสิ เอาออกมาให้ทุกคนเปิดหูเปิดตาหน่อย"

ซุนต้าเซิ่งยืนนิ่ง

"ผมไม่ได้พกมา"

"ไม่ได้พกมา?" จ้าวไท่เลิกคิ้ว "ตำรวจสืบสวนออกจากบ้านไม่พกปืน งั้นคุณใช้อะไรทำคดี ใช้ปากเหรอ"

ลิ่วล้อสองสามคนข้างๆ ประสานเสียงหัวเราะรับอย่างเข้าขา

จ้าวไท่เองก็หัวเราะเช่นกัน หัวเราะเสียงดังกว่าใครเพื่อน

จากนั้นเขาก็หุบยิ้ม มือล้วงลงไปใต้เบาะโซฟา

ชักปืนดีเซิร์ตอีเกิลชุบทองกระบอกนั้นออกมา

ปากกระบอกปืนจ่อเข้าที่หน้าผากของซุนต้าเซิ่ง

โลหะสะท้อนประกายวิบวับใต้แสงไฟในผับ ผิวชุบทองสว่างวาบจนแสบตา ทั่วทั้งโซฟาบูทตกอยู่ในความเงียบกริบ

ซุนต้าเซิ่งหลุบตามองปืนกระบอกนั้นแวบหนึ่ง แล้วเงยขึ้นมองจ้าวไท่

สีหน้าของเขาไม่มีความหวาดกลัว แม้แต่ความตื่นตระหนกก็ยังไม่มี

"ของปลอม"

จ้าวไท่ไม่ขยับ

"ดีเซิร์ตอีเกิลชุบทองจำลอง สินค้าจากร้านขายโมเดล ลำกล้องไม่มีเกลียว ไกปืนทำจากพลาสติก น้ำหนักไม่ได้" น้ำเสียงของซุนต้าเซิ่งเรียบนิ่ง ราวกับกำลังอ่านรายงานผลการตรวจสอบ

จ้าวไท่จ้องเขาเขม็งอยู่สองวินาที จากนั้นเขาก็เลื่อนปากกระบอกปืนออกจากหน้าผากของซุนต้าเซิ่ง

หันไปทางดาราสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วเหนี่ยวไก ลำน้ำสายหนึ่งพุ่งพรวดออกมา ฉีดใส่หน้าดาราสาวเต็มๆ

ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างอยากจะสบถออกมาคำเดียว

จ้าวไท่ที่เย่โม่เล่นมันโคตรโรคจิตเลย!

ดาราสาวกรีดร้องแล้วรีบเบี่ยงตัวหลบ คนอื่นๆ บนโซฟาบูทพลอยหัวเราะตามไปด้วย เป็นเสียงหัวเราะแบบที่ไม่แน่ใจว่าควรจะขำดีไหม

"ปืนปลอมก็คือปืน" จ้าวไท่วางปืนลงบนโต๊ะ "ผิดกฎหมายเหรอ"

ซุนต้าเซิ่งมองปืนฉีดน้ำที่ยังมีหยดน้ำไหลติ๋งๆ บนโต๊ะ แล้วเขาก็ยิ้มออกมา

"คนใหญ่คนโตอย่างพวกคุณนี่ชอบล้อเล่นจริงๆ ไม่ว่าปืนจริงหรือปืนปลอมก็เอามาจ่อใส่ตำรวจไม่ได้…"

ครึ่งประโยคหลังคือ "คราวหน้าก็ระวังหน่อยแล้วกัน"

ทว่าเย่โม่ไม่เปิดโอกาสให้หวังเชียนหยวนได้พูดจนจบ

เพราะบทมันสิ้นสุดลงแคี้

อู่ไป่เตรียมจะสั่งคัตแล้ว นิ้วของเขาวางแตะอยู่บนวิทยุสื่อสารเรียบร้อย

แต่เย่โม่ยังไม่หยุด

เขาลุกขึ้นยืน

เดินมาหยุดตรงหน้าซุนต้าเซิ่ง

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร

จ้าวไท่เตี้ยกว่าซุนต้าเซิ่งครึ่งศีรษะ แต่เขาเชิดคางขึ้น มุมมองนั้นพอดีกับการแหงนหน้ามอง ทว่ากลับแฝงแรงกดดันอย่างน่าประหลาด

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไป

ไม่ใช่จับมือ

แต่เป็นการใช้หลังมือตบเบาๆ เข้าที่ข้างแก้มของซุนต้าเซิ่ง เหมือนผู้ใหญ่กำลังชมเด็ก

ตบไปสองที

"แน่จริงนี่ คุณน่ะถึงจะเป็นคนใหญ่คนโตตัวจริง"

น้ำเสียงเบามาก แทบจะเป็นเสียงกระซิบ แต่ในผับที่เงียบสนิทลงแล้ว ทุกถ้อยคำกลับได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง

อู่ไป่ตบหน้าขาฉาดใหญ่

ผุดลุกขึ้นยืน "คัต! ผ่าน! เทกนี้ผ่าน!"

จากนั้นเขาก็ตบมือรัวๆ ให้ตรงนั้นทันที

ไม่ใช่การตบมือตามมารยาทสองสามแปะ แต่เป็นการตบมือด้วยความทึ่งจริงๆ เสียงฝ่ามือกระทบกันดังสนั่น

"เย่โม่ นายมานี่ซิ"

อู่ไป่มองเย่โม่สลับกับมองภาพย้อนหลังบนจอ พลางส่ายหัว "เจ้าหนุ่ม เพิ่มบทได้ดีจริงๆ เพิ่มได้โคตรเด็ด!"

หวังเชียนหยวนเดินเข้ามา

เขายืนอยู่ข้างอู่ไป่ ก้มลงดูภาพย้อนหลังฉากเมื่อครู่รอบหนึ่งเหมือนกัน

จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นลูบข้างแก้มตัวเอง

"เย่โม่"

"พี่เชียนหยวน"

"ก่อนนายจะเพิ่มบท ช่วยบอกพี่สักคำได้ไหม ตอนที่หลังมือนายแตะเข้ามาที่แก้ม ในหัวพี่นี่ขาวโพลนไปหมด พี่รู้ว่าในบทไม่มีท่าทางนี้ แต่พี่หลุดบทไม่ได้ เพราะสีหน้านายมันจริงจังเกินไป แวบหนึ่งพี่ยังเผลอคิดไปจริงๆ เลยว่าตัวเองเป็นตำรวจที่กำลังโดนลูกคนรวยหยามหน้าอยู่"

"พี่เชียนหยวน ขอโทษด้วยครับ พอดีตอนนั้นฟีลมันมา…"

หวังเชียนหยวนชะงักไปนิด แล้วก็หัวเราะออกมา "พี่ว่ายกฉายาราชาจอเงินพันหน้าให้ไปเลยดีกว่า นายเหมาะกว่าพี่เยอะ"

"พี่เชียนหยวนพูดล้อเล่นแล้วครับ"

หวังเชียนหยวนหันไปพูดกับทีมงานข้างๆ "พวกคุณช่วยตัดสินหน่อยสิ ผมบอกว่าฝีมือเขาดีกว่าผม เขาดันบอกว่าผมพูดล้อเล่น"

คนรอบข้างไม่มีใครกล้าต่อบทสนทนา

รู้สึกว่าพูดอะไรออกไปก็รังแต่จะพาให้เสียคนทั้งนั้น

หวังซวิ่นเดินออกมาจากมุมหนึ่ง เมื่อกี้เขายืนดูอยู่ในเงามืดมาตลอด ที่ปากยังคงคาบบุหรี่ที่ไม่ได้จุดมวนเดิมไว้

"ฉันจะบอกอะไรพวกนายให้" เขาคีบบุหรี่ออกจากปาก "ตอนถ่ายโกไฟติ้งอีพีแรกเสร็จ หวงป๋อเคยพูดไว้คำหนึ่ง ว่าคนคนนี้ห้ามจับคู่อยู่ทีมเดียวกับเขาเด็ดขาด ตอนนั้นฉันคิดว่าพี่ป๋อพูดเล่นๆ แต่พอถ่ายฉากนี้เสร็จ ถึงได้รู้ว่าที่พี่ป๋อพูดน่ะไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด เขาไม่ได้เพิ่มบทแค่ในรายการวาไรตี้อย่างเดียว ในหนังก็ยังเพิ่มด้วย ต่อไปใครต้องประกบบทกับเขา ต้องระวังตัวไว้ให้ดีๆ เลยนะ"

พูดจบหวังซวิ่นก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีก "ทางที่ดี พกยาช่วยชีวิตติดตัวไว้ด้วยจะดีกว่า!"

ตกดึก

เย่โม่กลับมาถึงโรงแรม

เขาเอนหลังพิงหัวเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งท่าจะโทรหาหลิวอี้เฟย

หน้าจอสว่างวาบขึ้น

ชื่อสายเรียกเข้า: หลิวเหว่ยเฉียง

เย่โม่กดรับสาย

"เย่โม่ ไม่ได้กวนเวลาพักผ่อนใช่ไหม"

"ผู้กำกับหลิว ดูพูดเข้าสิครับ กวนเกินอะไรกัน เบอร์คุณโทรมา ผมยินดีรับสายตลอดเวลาอยู่แล้วครับ!"

ผู้กำกับหลิวแอบคิดในใจ เจ้าหมอนี่นับวันยิ่งลื่นไหลขึ้นเรื่อยๆ แฮะ

เริ่มมีความรู้สึกแพรวพราวเหมือนพวกหน้าเก่าที่คลุกคลีในวงการบันเทิงมาหลายสิบปีเข้าไปทุกที

จากนั้นเขาก็เข้าเรื่องสำคัญ "สองคนสองคม ได้วันฉายแล้วนะ วันที่หนึ่งพฤษภาคม เดือนเมษายนเริ่มโปรโมต งานแถลงข่าวใหญ่ๆ หลายงานนายต้องมาให้ได้ เต๋อหัว จื้อเหว่ย ชิวเซิง พวกเขาจะมากันหมด"

"ได้ครับ วันเวลาที่แน่นอนคุณส่งมาให้ผมได้เลย"

"แล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่ง" น้ำเสียงของหลิวเหว่ยเฉียงเจือแววขบขัน "รายการโกไฟติ้งนั่นของนายฉันได้ดูแล้วนะ ตอนดูก็คิดอยู่ว่า ตอนเจ้าคนนี้เล่นเป็นเฉินหย่งเหริน ทำไมถึงไม่บ้าคลั่งแบบนี้นะ"

"ผู้กำกับหลิวครับ รายการวาไรตี้มันเน้นเอาสนุกน่ะครับ"

"เอาเถอะ เล่นสนุกก็ส่วนสนุก แต่ตอนนี้นายกำลังดังเปรี้ยง มันส่งผลดีต่อ สองคนสองคม มาก ตอนที่วางแผนโปรโมตกันแต่แรก ตัวชูโรงที่ใหญ่ที่สุดในทัพนักแสดงคือเต๋อหัวกับจื้อเหว่ย แต่ตอนนี้สิ เรามีแขกรับเชิญสุดฮอตที่กำลังเป็นไวรัลไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตเพิ่มมาอีกคน กระแสระลอกนี้ ไม่เกาะไว้ก็โง่เต็มทีแล้ว"

เย่โม่ยิ้มขำ "ผู้กำกับหลิว คุณพูดตรงๆ ว่าขอโหนกระแสเลยก็ได้นะครับ"

"ฉันเป็นปัญญาชน ไม่พูดจาขวานผ่าซากขนาดนั้นหรอก เอาไว้เจอกันตอนนั้นนะ"

…