บทที่ 96 คืนนี้คุณชายจ้าวเลี้ยงเอง!

หวังซวิ่นได้สติตอบสนอง เขารีบสาวเท้าก้าวใหญ่ตรงเข้ามา

แล้วดึงตัวเข้าไปกอดเต็มรัก ฝ่ามือตบลงบนหลังของเย่โม่ดังปึ่กๆ

"เจ้าเด็กนี่! ในโกไฟติ้งหลอกฉันซะเปื่อยแล้วยังหนีมาโผล่ที่นี่อีกเรอะ? ผู้กำกับปิดปากเงียบมาเป็นอาทิตย์ เมื่อกี้ฉันเพิ่งเดากับพี่เชียนหยวนอยู่เลยว่าใคร ทายไปตั้งหลายคนไม่ยักนึกถึงนาย"

พอเห็นว่าเป็นเย่โม่ เขาก็ตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด

เย่โม่กลับยิ้มอย่างนิ่งสงบพลางเอ่ย "พี่ซวิ่น รอบนี้ผมไม่หลอกพี่หรอกครับ"

"คราวก่อนนายก็พูดแบบนี้แหละ" หวังซวิ่นปล่อยมือ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า "ผลสุดท้ายพอหันหลังไปปุ๊บก็จับมือกับพี่หงเหลยเขี่ยฉันตกรอบปั๊บ ตอนนั้นฉันยืนฟังนายพูดว่าพันธมิตรมีไว้หลอกใช้กัน หัวอกฉันนี่เย็นวาบเลย"

"นั่นมันเพื่อความสนุกของรายการครับ"

"ความสนุกงั้นเรอะ? ตอนที่คะแนนสายรัดข้อมือของฉันเหลือศูนย์ นายหัวเราะหรือเปล่าล่ะ?"

เย่โม่นึกอยู่แวบหนึ่ง "หัวเราะครับ"

"ก็นั่นไงล่ะ!"

ทีมงานรอบข้างได้ยินทั้งสองคนคุยกันก็เห็นภาพลอยขึ้นมาทันที

ก็แหม ตอนนั้นกระแส 'โกไฟติ้ง' มันดังเปรี้ยงปร้างสุดๆ ใครไม่ได้ดูแทบไม่กล้าก้าวขาออกจากบ้าน

หวังเชียนหยวนก็เดินเข้ามาเช่นกัน

เขาเคยร่วมงานกับเย่โม่ใน 'ซิ่วชุนเตา' ตอนนั้นเย่โม่รับบทติงซิว ส่วนเขารับบทหลูเจี้ยนซิง

ฉากประกบคู่ของทั้งสองคนมีไม่มาก แต่ต่างฝ่ายต่างมีความประทับใจที่ดีต่อกัน

โดยเฉพาะฉากในตำนานไม่กี่ฉากของติงซิวที่ช่วยดันยอดบ็อกซ์ออฟฟิศพุ่งทะยานขึ้นไปอีกระดับ

"เย่โม่" หวังเชียนหยวนยื่นมือออกไป จับบีบอย่างมีพลัง "ตอน 'ซิ่วชุนเตา' ที่นายเล่นเป็นติงซิว ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าไอ้หนุ่มคนนี้อนาคตไกลแน่ๆ แต่ไม่นึกเลยว่ายังไม่ทันข้ามปี เฟิงอวี๋ซิว แล้วยังได้ยินว่านายรับเล่นหนังของผู้กำกับเยี่ยเหว่ยซิ่นกับหลิวเหว่ยเฉียงอีก มีแต่บทตัวร้ายทั้งนั้น มาตอนนี้ยังเป็นจ้าวไท่อีก นายกะจะยึดอาชีพตัวร้ายมืออาชีพไปตลอดเลยใช่ไหมเนี่ย!"

"พี่เชียนหยวน อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ผมต้องเล่นเป็นตัวร้ายก็เพราะหน้าตาผมมันดูไม่เป็นคนดีพอน่ะสิครับ"

"มั่วแล้วแก" หวังเชียนหยวนส่ายหน้าหัวเราะ "นายไม่อยากเล่นเป็นคนดีต่างหาก บทคนดีมันจืดชืดจะตาย"

อู่ไป่ยืนมองภาพนั้นอยู่ข้างๆ มุมปากกระตุกขึ้นจนแทบเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่

เห็นได้ชัดเลยว่าการปรากฏตัวของเย่โม่สร้างความยินดีให้ทุกคนขนาดไหน แถมเรื่องฝีมือการแสดงก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังขาเลยสักนิด

หวังซวิ่นหันขวับไปมองเขา "ผู้กำกับ ถ้าเป็นเย่โม่ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะครับ! ผมนั่งเดาทุกวันว่าใครจะมาเล่นเป็นจ้าวไท่ คุณไม่ยอมแพร่งพรายสักคำเดียวเลย"

"บอกก่อนมันก็หมดสนุกน่ะสิ"

"หมดสนุกอะไรกันล่ะครับ ถ้าคุณบอกแต่แรก สองวันนี้ผมก็ไม่ต้องมานั่งปวดหัวเดาแล้วเนี่ย นึกย้อนไปยันพวกลูกศิษย์ของนักแสดงรุ่นใหญ่หมดแล้ว"

คนอื่นๆ ในกองถ่ายต่างก็พากันกระซิบกระซาบ

เด็กหนุ่มทีมพร็อพคนหนึ่งยกมือถือขึ้นมา เล็งกล้องไปทางเย่โม่ ปากก็พร่ำบ่นพึมพำไม่หยุด "เป็นเขาจริงๆ ด้วย เป็นเขาจริงๆ ด้วย"

ช่างแต่งหน้าข้างๆ ชะโงกหน้ามาดูหน้าจอ "จะรีบถ่ายอะไรนักหนา เดี๋ยวก็มีโอกาสได้ถ่ายรูปคู่อยู่แล้ว"

"ผมรู้ แต่ถ่ายเก็บไว้ก่อนรูปนึงไง"

"เก็บไว้ลงโมเมนต์ล่ะสิไม่ว่า"

"ก็แน่อยู่แล้ว"

ผู้ช่วยผู้กำกับยืนอยู่ข้างจอมอนิเตอร์ พูดคุยเสียงเบากับคนจดบันทึกฉาก "คราวนี้อู่ไป่ได้เพชรเม็ดงามมาจริงๆ ตกลงเลือกเย่โม่ก่อนที่โกไฟติ้งจะออนแอร์ พอฉายจบปุ๊บยอดฟอลโลเวอร์ของเขาพุ่งขึ้นมาหลายล้านทันที ตอนนี้เขาลุยคนเดียวรับบทแทนทีมโปรโมตได้ทั้งทีมแล้วมั้ง"

คนจดบันทึกฉากเป็นเด็กสาว เธอขยับแว่นตาขึ้นเล็กน้อย "แถมฝีมือการแสดงของเขาก็สุดยอดจริงๆ นะคะ หนูชอบบทติงซิวมากเลย"

ผู้ช่วยผู้กำกับเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ขี้เกียจจะแฉความคลั่งไคล้ของเธอ!

หวังเชียนหยวนยืนอยู่ข้างเย่โม่ มองดูผู้คนรอบตัวที่พากันกรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง

จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

ตัวเขาเองคือพระเอกของเรื่องนี้นี่หว่า

รับบทเป็นตำรวจซุนต้าเซิ่ง บทภาพยนตร์ทุกฉากเขาอ่านทบทวนมาหมดแล้ว จ้าวไท่คือคู่ปรับของเขา เป็นตัวร้ายเบอร์หนึ่ง

ตามหลักแล้ว วันแรกในกองถ่าย สปอตไลต์มันควรจะส่องมาที่ตัวเอกสิ

แต่ตอนนี้ สายตาของทุกคนกลับหมุนรอบตัวเย่โม่ไปหมด

ไม่ใช่ว่าเขาไม่พอใจ แต่มันคือความรู้สึกทึ่งต่างหาก

เขาทำงานในวงการนี้มาเป็นสิบปี เห็นนักแสดงมานับไม่ถ้วน บางคนหากินกับกระแส บางคนอาศัยเส้นสายเกาะไปวันๆ บางคนฝีมือการแสดงดีเยี่ยมแต่กลับไม่มีชื่อเสียง

เย่โม่จัดอยู่ในกลุ่มคนที่หาได้ยากยิ่งที่สุด

ฝีมือการแสดงยอดเยี่ยม กระแสความนิยมก็สูงลิ่ว แถมไม่ได้มาจากการปั่นกระแสขึ้นมาด้วย

หากแต่ฟาดฟันแลกมาทีละเรื่องๆ วิ่งลุยออกมาจากรายการวาไรตี้ทีละรายการ

หวังเชียนหยวนมองดูท่าทางที่เย่โม่กำลังเซ็นลายเซ็นให้เด็กฝ่ายสถานที่ ในใจก็พลางคิดว่า เจ้าหนุ่มนี่เพิ่งจะอายุยี่สิบสามเอง เพดานของบทตัวร้ายในวงการภาพยนตร์จีนหลังจากนี้ คงโดนเขาพังทลายทะลุไปหมดแน่ๆ

อู่ไป่ปรบมือเรียกความสนใจ "เอาละทุกคน เข้าประจำตำแหน่งก่อน มาซ้อมจุดมาร์กของฉากแรกกันหน่อย"

ในผับ

กองถ่ายเช่าผับแห่งหนึ่งในย่านฟานอวี๋ เวลาสี่ทุ่ม

แสงสีวิบวับ เหล้าต่างประเทศวางเรียงรายเต็มโต๊ะโซฟา นักแสดงสมทบนั่งเรียงกันหลายแถว สาวๆ สวมเดรสเลื่อมวิบวับ ชายหนุ่มเซตผมเรียบแปล้ บนบูทดีเจมีเครื่องมิกซ์เสียงตัวหนึ่ง เสียงเบสจากลำโพงสั่นสะเทือนจนพื้นผิวกระตุก

อู่ไป่ดึงตัวเย่โม่มาที่ตำแหน่งตรงกลางโต๊ะโซฟา

"ฉากแรกง่ายมาก จ้าวไท่เหมาร้านทั้งผับเพื่อฉลองชัยชนะ นายเดินเข้ามาจากทางเข้า ระหว่างทางทุกคนจะเข้ามาทักทาย ชนแก้ว ประจบสอพลอนาย นายเดินมานั่งลงที่โต๊ะโซฟา ส่งสายตาให้ดีเจทีนึง ดีเจได้รับสัญญาณแล้วประกาศออกไมค์… เรียบง่ายแค่นี้เลย"

เย่โม่พยักหน้า

"แต่มีข้อเรียกร้องอยู่อย่างนึง" อู่ไป่ชูนิ้วชี้ขึ้นมา "สายตานี้ไม่ใช่แค่ส่งสัญญาณว่าจะจ่ายเงิน แต่ต้องทำให้คนดูเห็นสายตานี้แล้วรู้ทันทีว่าจ้าวไท่เป็นคนแบบไหน นายเข้าใจความหมายของฉันไหม?"

"เข้าใจครับ"

"ลองว่ามาซิ"

เย่โม่เอนหลังพิงพนักโซฟา กวาดสายตามองนักแสดงสมทบในผับรอบหนึ่ง

"คนอย่างจ้าวไท่ ความรวยน่ะรวยจริง บารมีโอ่อ่าก็ของจริง แต่ความรวยของเขาไม่ได้หามาด้วยตัวเอง พ่อเป็นคนประเคนให้ทั้งนั้น แถมพ่อยังไม่ค่อยเห็นหัวเขาเท่าไรด้วย เพราะเขาเป็นลูกนอกสมรส เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องใช้เงิน ยิ่งผลาญอย่างโอหังบ้าคลั่งได้เท่าไรก็ยิ่งดี การเหมาจ่ายให้ทั้งร้านไม่ใช่เพราะอยากเลี้ยง แต่ทำเพื่อให้ทุกคนหันมาจับจ้องเขา ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยังมีความหมายและเป็นที่ต้องการ"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง

"แต่ลึกๆ ในใจเขาก็รู้ดีว่า คนพวกนี้ไม่ได้มาล้อมหน้าล้อมหลังเพราะตัวเขา แต่เพราะเงินต่างหาก เพราะฉะนั้นตอนที่เขาส่งสายตานี้ ด้านนอกอาจดูใจป้ำเปิดกว้าง แต่ข้างใต้คือความเหยียดหยาม เขาดูถูกทุกคนในที่นี้ รวมถึงดูถูกตัวเองด้วยครับ"

อู่ไป่ฟังจบ

ก็นิ่งเงียบไป

ในใจแอบคิดว่า เจ้าเด็กคนนี้มีของจริงๆ ว่ะ!

พูดสิ่งที่เขาคิดอยู่ในหัวแต่ยังอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้จนหมดเปลือก

น่าสนใจจริงๆ

หวังเชียนหยวนยืนอยู่ข้างจอมอนิเตอร์ หลังจากฟังคำพูดท่อนนี้ของเย่โม่จบ เขาก็เอียงคอไปกระซิบกับหวังซวิ่น "ระดับการวิเคราะห์ตัวละครของเขามันขนาดนี้เลยเหรอ?"

หวังซวิ่นคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดออกจากปาก "ตอนอยู่ในโกไฟติ้ง พอเขาวิเคราะห์ห่วงโซ่ล่าเหยื่อจบ ซุนหงเหลยก็พูดขึ้นมาประโยคนึงว่า สมองระดับนายถ้าไม่ไปเป็นคนเขียนบทก็น่าเสียดายแย่ ตอนนั้นฉันยังนึกว่าพูดเล่นๆ ซะอีก"

"ดูท่าตอนนี้คงไม่ใช่แล้วล่ะ"

"ไม่ใช่หรอก เขารู้ลึกจริงๆ" หวังซวิ่นคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว "ฉันเคยศึกษาเรื่องของเขา ตอนเล่นเรื่อง 'คนเดียวในยุทธภพ' เขาเพิ่งจะเริ่มมีชื่อเสียง ตอนนั้นที่เล่นเป็นเฟิงอวี๋ซิว เขาเล่นแบบเอาชีวิตเข้าแลกเลย แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาไม่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกอีกต่อไป แต่เขากำลังชำแหละตัวละคร ชำแหละออกทีละชั้นๆ ลึกลงไปจนถึงร่องกระดูก"

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยเรื่องของเย่โม่

อู่ไป่ก็ยกวิทยุสื่อสารขึ้นมา

"ทุกแผนกเข้าประจำที่ ฉากที่หนึ่งเทกที่หนึ่ง—จ้าวไท่เดินเข้าฉาก"

เย่โม่ไปยืนประจำอยู่ที่หน้าประตูผับ

เขาหลับตาลงชั่วครู่

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งตัวเขาก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

หัวไหล่เปิดกว้างไปด้านหลังเล็กน้อย คางเชิดขึ้นมาราวครึ่งนิ้ว

ไม่ใช่ความโอหังที่จงใจปรุงแต่ง แต่เป็นความผ่อนคลายที่ถูกหล่อเลี้ยงมาด้วยอำนาจและเม็ดเงิน

จังหวะการก้าวเดินของเขาเชื่องช้ากว่าปกติไปครึ่งจังหวะ เพราะเขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อน และที่ไม่รีบร้อนก็เพราะเขารู้ดีว่าทุกคนกำลังเฝ้ารอเขาอยู่

เขาผลักประตูผับเปิดออก

เสียงดนตรีกระหึ่มซัดสาด แสงไฟนีออนกวาดพาดผ่านใบหน้าของเขา

มีคนลุกพรวดขึ้นมาจากโต๊ะโซฟา "คุณชายจ้าวมาแล้ว!"

จากนั้นผู้คนอีกมากมายก็พากันลุกขึ้นยืน แก้วเหล้าถูกชูขึ้นมา คำทักทายลอยเข้ามาไม่ขาดสาย นักแสดงหญิงหลายคนปรี่เข้ามาขอยกแก้วชน

เขาโปรยยิ้มตอบรับไปทีละคน

รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า แต่ความยินดีไม่ได้ซึมลึกเข้าไปในแววตาเลยแม้แต่น้อย

เขาเดินแหวกฝูงชน ตรงไปนั่งลงที่โต๊ะโซฟาตัวใหญ่ตรงกลาง

ทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ยกขาไขว่ห้างขึ้นมา

มาดนี้ทำเอาผู้คนรอบข้างถึงกับอึ้งตาค้างไปตามๆ กัน

นี่มันนักแสดงที่ไหนกัน นี่มันทายาทเศรษฐีรุ่นสองตัวเป็นๆ ชัดๆ!

จากนั้น

คนข้างๆ ก็ยื่นแก้วเหล้ามาให้ เขารับไว้แต่ไม่ได้แตะดื่ม

ถือแกว่งไปมาสองทีก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

แล้วเขาก็เอียงคอ

ปรายสายตามองไปยังบูทดีเจ

สายตานั้นไม่ได้เข้มงวดดุดัน หนำซ้ำยังแฝงรอยยิ้มน้อยๆ

เขาจ้องมองดีเจอยู่ราวสองวินาที จากนั้นก็กระดกปลายคางขึ้นเล็กน้อย

ดีเจได้รับสัญญาณ

แสงไฟทั่วทั้งร้านหรี่มืดลงครึ่งจังหวะ

ดีเจยกไมโครโฟนขึ้นจ่อปาก อีกมือหนึ่งดันสไลเดอร์ระดับเสียงขึ้นจนสุด

"ทุกคนครับ—คืนนี้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในร้าน คุณชายจ้าวเป็นคนจ่ายคร้าบ!"

…