บทที่ 95 รวมพลกองถ่าย มีแต่คนกันเองทั้งนั้น!

สองวันต่อมา

บทบาทของเย่โม่ใน ‘แก๊งม่วนป่วนเยาวราช’ ก็ปิดกล้องลง

รวมทั้งหมดมีห้าฉาก ถ่ายทำหนึ่งวัน และเที่ยวเล่นอีกหนึ่งวัน

ตอนแรกทั้งสองคนยังชวนเย่โม่ไปสัมผัสของดีขึ้นชื่อประจำท้องถิ่น

แต่เย่โม่รีบปฏิเสธทันควัน วาสนาแบบนี้เขาขอผ่านดีกว่า

ตัวละครคุณลี่บทพูดไม่ได้เยอะ อาศัยสายตากับภาษากายล้วนๆ

พอถ่ายทำฉากสุดท้ายเสร็จสิ้น เฉินซือเฉิงก็ลุกขึ้นจากหลังจอมอนิเตอร์ เขาไม่ได้สั่งคัต แต่เริ่มปรบมือนำขึ้นมาก่อน

หวังเป่าเฉียงยื่นถุงมะม่วงอบแห้งมาจากด้านข้าง บอกว่าเป็นของฝากจากกรุงเทพฯ ให้เอากลับไปกิน

เย่โม่รับมาแล้วยัดลงกระเป๋าเดินทาง พอถึงช่วงบ่ายวันนั้นก็บินตรงไปกว่างโจวทันที

ตอนที่เครื่องบินแตะรันเวย์ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

เย่โม่เปิดโทรศัพท์ ข้อความจากพี่จางก็เด้งรัวจนเต็มวีแชต

‘เรตติ้งโกไฟติ้งตอนแรกออกแล้วนะ’

‘อันดับหนึ่งในช่วงเวลาเดียวกัน เรตติ้งทั่วประเทศหนึ่งจุดแปดสอง ส่วนแบ่งการตลาดเจ็ดจุดสามเปอร์เซ็นต์ สูงกว่าอันดับสองเกือบเท่าตัว’

‘ยอดผู้ติดตามเวยปั๋วของเธอทะลุสิบล้านแล้ว’

เย่โม่ยืนอยู่หน้าสายพานรับสัมภาระ กวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นซ้ำไปมาสองรอบ

หนึ่งจุดแปดสอง อันดับหนึ่งในช่วงเวลาเดียวกัน แถมยังเป็นแค่ตอนแรก

เขาจำได้ว่าในชาติก่อน เรตติ้งตอนเปิดตัวของ ‘โกไฟติ้ง!’ ก็ไม่เลว แต่ดูเหมือนว่าในชาตินี้จะยิ่งร้อนแรงกว่าเดิมเสียอีก

เขาเลื่อนดูภาพแคปหน้าจอที่พี่จางส่งมา ในสิบอันดับเทรนด์ฮิตเวยปั๋ว รายการกวาดไปถึงสี่อันดับ

#โกไฟติ้งออนแอร์ตอนแรก#

#กับดักรุ่งสางของเย่โม่#

#สามเจ้าเล่ห์สามจอมทึ่มหนึ่งราชา#

#ของแถมจางอี้ซิง#

ทั้งสี่ประเด็นนี้มียอดการเข้าอ่านรวมกันทะลุพันล้านครั้ง

เขาเปิดหน้าหลักเวยปั๋วของตัวเอง

ช่องยอดผู้ติดตามแสดงตัวเลขชัดเจนว่า สิบล้านสามแสนเจ็ดหมื่นคน

ช่วงเวลานี้ของปีที่แล้ว เขาเพิ่งออกมาจากเหิงเตี้ยน แฟนคลับในเวยปั๋วมีแค่ไม่กี่แสน

พอถ่ายเรื่อง ‘คนเดียวในยุทธภพ’ เสร็จก็ทะลุล้าน จากนั้น ‘ม่านประหาร’ กับ ‘ซิ่วชุนเตา’ รวมถึงรายการรันนิ่งแมนก็ช่วยดันยอดขึ้นมาอีกระลอก

‘สองคนสองคม’ กับ ‘มังกรสะท้านจิ๋นซี’ ยังไม่ได้เข้าฉาย แค่อาศัยโกไฟติ้งตอนแรกเพียงตอนเดียว ยอดก็พุ่งพรวดมาอีกหลายล้าน

เวลาเพียงหนึ่งปี จากหลักแสนทะยานสู่สิบล้าน

ไม่ใช่ยอดบอตที่ปั่นขึ้นมา แต่เป็นคนจริงๆ ล้วนๆ

ใต้โพสต์เวยปั๋วแต่ละโพสต์มีคนคอมเมนต์หลักหมื่น ลำพังแค่ยอดแชร์อย่างเดียวก็เทียบเท่ากับยอดไลก์ของดาราเบอร์เล็กๆ สักคนแล้ว

ในวงการเรียกปรากฏการณ์แบบนี้ว่าทะยานขึ้นในแนวดิ่ง

ไม่มีแพลตฟอร์มไหนคอยหนุนหลัง ไม่ได้แจ้งเกิดจากเวทีประกวด แต่ไต่เต้าขึ้นมาด้วยผลงานภาพยนตร์และรายการวาไรตี้ทีละก้าวอย่างแท้จริง

อัตราการเติบโตของแฟนคลับระดับนี้ ถ้าย้อนกลับไปสามปีก็มีแค่คนสองคนเท่านั้นที่ทำได้

เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วยกลากกระเป๋าเดินทางลงมาจากสายพาน

ด้านนอกทางออก ชายวัยสี่สิบกว่าปียืนชูป้ายที่มีชื่อ ‘เย่โม่’ เขียนอยู่

เย่โม่เดินเข้าไปหา “คุณคือผู้กำกับอู่ใช่ไหมครับ? ผมเย่โม่ครับ”

“อู่ไป่ครับ” อีกฝ่ายยื่นมือออกมาจับแน่นอย่างจริงใจ “ผู้กำกับ ‘The Big Shot’ อู่ไป่ครับ”

เย่โม่โค้งตัวลงเล็กน้อย “สวัสดีครับผู้กำกับอู่ เกรงใจจังเลยครับที่ต้องให้คุณมารับด้วยตัวเองแบบนี้”

เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าผู้กำกับจะมารอรับถึงสนามบิน

ให้เกียรติกันสุดๆ ไปเลยแฮะ!

อู่ไป่โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร รอจนเย่โม่ขึ้นไปนั่งเรียบร้อยถึงค่อยเดินอ้อมกลับมาฝั่งคนขับ

ก่อนจะสตาร์ตเครื่องยนต์ เขาเหลือบมองเย่โม่แวบหนึ่ง ราวกับกำลังพินิจอะไรบางอย่าง

ในใจของอู่ไป่ตอนนี้นึกดีใจจนเนื้อเต้น

เมื่อครึ่งเดือนก่อนตอนเคาะตัวเย่โม่มารับบทจ้าวไท่ รายการ Go Fighting! ยังไม่ได้ออนแอร์ด้วยซ้ำ

ในตอนนั้น ป้ายกำกับบนตัวเย่โม่คือผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง, เฟิงอวี๋ซิว, ติงซิว, ฝีมือการแสดงยอดเยี่ยม

แค่ชื่อเสียงพวกนี้ อู่ไป่ก็รู้สึกว่าคุ้มค่าเกินพอแล้ว

บทจ้าวไท่ต้องการนักแสดงหนุ่มที่ถ่ายทอดความวิปริตบิดเบี้ยวออกมาได้ ซึ่งเย่โม่เหมาะสมที่สุด

ทว่าเพียงครึ่งเดือนให้หลัง

เย่โม่กลับกลายเป็นดาวเด่นแห่งวงการวาไรตี้ ราชาตัวจริงของ Go Fighting! และแขกรับเชิญที่มาแรงที่สุดบนโลกอินเทอร์เน็ต

ยอดผู้ติดตามในเวยปั๋วจากไม่กี่ล้านพุ่งพรวดแตะสิบล้าน

ตอนนั้นเขาคิดในใจทันทีว่า ตัวเองไปคว้าสมบัติล้ำค่าขนาดนี้มาจากไหนกัน

นี่มันตัวเรียกเรตติ้งเคลื่อนที่ชัดๆ จะไม่ให้ดีใจจนเนื้อเต้นได้ยังไง!

แต่เรื่องพรรค์นี้พูดออกไปตรงๆ ไม่ได้

ขืนพูดไปจะดูหน้าเงินเกินงาม

อู่ไป่กุมพวงมาลัยแน่น

เขาชำเลืองมองเย่โม่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาตอบข้อความอยู่ข้างๆ พลางนึกในใจ แค่กระแสของเด็กคนนี้เพียงคนเดียวก็ดันยอดวิวทีเซอร์โปรโมตให้พุ่งกระฉูดได้แล้ว การมอบบทจ้าวไท่ให้เขา พลังทำลายล้างในการประชาสัมพันธ์ย่อมทวีคูณยิ่งกว่าที่คิดไว้ตอนแรกไม่รู้กี่เท่า

“ผู้กำกับอู่ครับ กองถ่ายอยู่ที่ไหนเหรอครับ”

“แถวฟานอวี๋ครับ ขับรถประมาณสี่สิบนาที” อู่ไป่หรี่แอร์ลงเล็กน้อย “คุณพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวถึงแล้วผมปลุก”

เย่โม่เอนหลังพิงเบาะ ทว่าไม่ได้หลับ

เขาทอดสายตามองทิวทัศน์ริมทางของเมืองกว่างโจวนอกหน้าต่าง ในหัวกำลังครุ่นคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง

จ้าวไท่

ชาติก่อนเขาเคยดูคลิปรวมฉากเด็ดในตำนานของตัวละครนี้มาแล้ว

ตอนเอาปืนจ่อหน้าคนในลานจอดรถใต้ดิน เขากลับยิ้มร่าเหมือนกำลังเล่นเกมสนุกๆ แต่พอถูกตำรวจต้อนจนมุมตรงบันได กลับขดตัวสั่นงันงกเหมือนเด็กน้อยไร้ทางสู้

ระหว่างความบ้าคลั่งกับความเปราะบางแทบไม่มีรอยต่อให้เห็น เพราะคนจิตไม่ปกติย่อมไม่มีตรรกะความสมเหตุสมผลอยู่แล้ว

บทบาทแบบนี้ต้องการพลังการแสดงที่เฉพาะเจาะจง ต้องทำให้คนดูรู้สึกขนลุกหวาดกลัว และในขณะเดียวกันก็ต้องรู้สึกสมเพชเวทนา จะเอาแต่เล่นบ้าๆ บอๆ ตะโกนโหวกเหวกไม่ได้ จ้าวไท่ไม่ใช่คนเสียสติ แต่เป็นเศษสวะสังคมที่ถูกสปอยล์จนเคยตัวเพราะมีเงินและอำนาจล้นมือ

พูดให้ถูกก็คือ ต้องทำให้คนดูได้เห็นกันจะๆ ไปเลยว่า ทายาทเศรษฐีรุ่นสองที่ทำตัวกร่างคับฟ้าอย่างแท้จริงนั้นมันเป็นยังไง!

รถแล่นไปราวสี่สิบนาที

อู่ไป่มาส่งเขาที่หน้าโรงแรมของกองถ่าย พร้อมบอกว่าจะมารับตอนหกโมงครึ่งเพื่อพาไปทำความรู้จักกับนักแสดงคนอื่นๆ ในกอง

เย่โม่โยนกระเป๋าเดินทางไว้ในห้อง ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสะอาดตัวใหม่

ในเวลาเดียวกัน ที่กองถ่ายในฟานอวี๋

หวังเชียนหยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องแต่งหน้า ตรงหน้ากระจกมีขวดรองพื้นวางเรียงรายเป็นแถว

เขาลงรองพื้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังเปิดอ่านบทหนัง

หวังซวิ่นนั่งอยู่ข้างๆ คาบบุหรี่ไว้ในปากมวนหนึ่งโดยไม่ได้จุดไฟ

“พี่ซวิ่น พี่คาบบุหรี่มวนนั้นมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย” หวังเชียนหยวนเหลือบตามอง

“ไม่จุดหรอก คาบไว้เล่นๆ น่ะ”

หวังเชียนหยวนหัวเราะหึๆ

หวังซวิ่นดึงบุหรี่ออกจากปาก พลิกบทไปอีกหน้า “ผู้กำกับบอกว่าวันนี้นักแสดงสมทบชายจะเข้ากอง ฉันถามไปตั้งสามรอบว่าใคร เขาก็ไม่ยอมปริปากบอกสักคำ”

“แล้วเขาว่าไงบ้างล่ะ”

“เขาบอกว่า… ฝีมือการแสดงรับรองว่าพวกนายต้องพอใจแน่ รอดูก็แล้วกัน”

หวังซวิ่นพยายามเลียนเสียงของอู่ไป่ แต่เลียนแบบได้ไม่เหมือนเท่าไหร่ ตัวเองเลยหลุดขำออกมาก่อน

จากนั้นก็พูดต่อ “จะทำให้พี่พอใจได้เนี่ย มันไม่ง่ายเลยนะ”

“ตอนถ่ายเรื่อง ‘คนเดียวในยุทธภพ’ พี่เคยเข้าฉากประกบกับเฟิงอวี๋ซิวมาแล้วนี่ บทนั้นพี่ยังเคยบอกผมเองเลยว่าเปลี่ยนให้คนอื่นมาเล่นไม่ได้ มาตรฐานพี่โดนเย่โม่ยกระดับขึ้นไปสูงลิบแล้วล่ะสิ”

“ก็ใช่น่ะสิ” หวังเชียนหยวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ฉันถึงได้อยากรู้เป็นพิเศษไงว่าอู่ไป่ไปหาใครมา เขาบอกว่าเป็นนักแสดงรุ่นใหม่ที่เล่นบทร้ายจิตๆ แบบจ้าวไท่ได้ ฉันก็นึกไม่ออกเลยจริงๆ ในหมู่นักแสดงรุ่นใหม่ตอนนี้ จะมีใครเล่นบทคนบ้าให้มีมิติซับซ้อนได้ขนาดนั้น?”

“ถ้าเกิดเป็นหน้าใหม่ล่ะครับ?”

“ถ้าเป็นหน้าใหม่ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่ ตอนนี้ในวงการมีนักแสดงรุ่นใหม่ที่กล้ารับบทแบบจ้าวไท่อยู่ไม่กี่คนหรอก บทเด่น ไดอะล็อกยาวเป็นพรืด อารมณ์เหวี่ยงไปมาสุดขั้ว ถ้าคุมไม่อยู่ บรรยากาศของหนังทั้งเรื่องพังยับแน่ อู่ไป่กล้าใช้ แสดงว่าเขาต้องไว้ใจนักแสดงคนนี้มาก”

หวังเชียนหยวนครุ่นคิด “หรือว่าจะเป็นลูกศิษย์ของนักแสดงรุ่นเก๋าคนไหน?”

“ลูกศิษย์ของนักแสดงรุ่นเก๋าที่ฝีมือเข้าตาจริงๆ ก็มีอยู่ไม่กี่คน ผมลองไล่คิดดูหมดแล้ว… ก็ไม่น่าใช่สักคน”

ประตูห้องแต่งหน้าถูกผลักเปิดออก

เด็กคุมฉากชะโงกหน้าเข้ามา “อาจารย์ทั้งสองท่านครับ ผู้กำกับเรียกไปรวมตัวกันที่สตูดิโอสองครับ”

หวังเชียนหยวนลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

หวังซวิ่นโยนบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดลงถังขยะ แล้วเดินตามออกไป

สตูดิโอสองเป็นฉากหลักของเรื่อง ‘The Big Shot’ ถูกเนรมิตขึ้นมาเป็นห้องทำงานของสถานีตำรวจ

มีโต๊ะเหล็กวางอยู่ไม่กี่ตัว บนกำแพงแปะตารางเวรและหมายจับ หลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบติดๆ ดับๆ อยู่สองหลอด

อู่ไป่กำลังยืนอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ ในมือถือวิทยุสื่อสาร ด้านหลังของเขามีใครคนหนึ่งยืนอยู่

คนคนนั้นสวมเสื้อยืดสีดำ

เขายืนหันหลังให้ทิศทางของห้องแต่งหน้า กำลังก้มมองภาพบนจอมอนิเตอร์

ตอนที่หวังซวิ่นก้าวเข้ามาในสตูดิโอสอง สายตาเขาเห็นอู่ไป่ก่อนเป็นคนแรก

จากนั้นเขาก็เหลือบมองไปทางด้านหลังของอู่ไป่

คนที่สวมเสื้อยืดสีดำคนนั้นหันกลับมาพอดี

เย่โม่

ฝีเท้าของหวังซวิ่นชะงักกึกทันที

มือที่ถือขวดน้ำแร่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ลืมแม้กระทั่งจะหมุนเปิดฝา

หวังเชียนหยวนเองก็เห็นเข้าเหมือนกัน

เขาตั้งสติได้เร็วกว่าหวังซวิ่นเล็กน้อย ทว่าก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ชายหนุ่มชะงักไปก่อน จากนั้นจึงหันไปมองสีหน้าของหวังซวิ่น

สีหน้าของหวังซวิ่นตอนนี้นับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ

ริมฝีปากขยับมุบมิบ ทว่าไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

ดวงตาหรี่แคบลงเล็กน้อย ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นมาอีกครั้ง

…