บทที่ 94 ให้ผมเล่นเป็นตัวร้ายโรคจิตเนี่ยนะ

ในเวลาเดียวกัน

กลุ่มแชตรันนิ่งแมนก็แทบแตก

เจ้ากระทิงดำส่งภาพแคปตอนที่เย่โม่เอากะละมังน้ำไปวางพาดบนขอบประตูในรายการโกไฟติ้ง พร้อมข้อความสั้นๆ สามคำ "หมอนี่มาจากรันนิ่งแมนพวกเรานะเว้ย"

หวังจู่หลานพิมพ์ตามมาติดๆ "พี่ต้องจ่ายเพิ่มอัปเกรดแล้ว จากนักฆ่ากลายเป็นมือลอบสังหารไปเฉย"

พี่เชาก็ส่งข้อความมาด้วย "เย่โม่ นายมันเกิดมาเพื่อวาไรตี้ชัดๆ ไปรายการไหนก็ปังรายการนั้น!"

พวกเขาต่างก็ได้ดูโกไฟติ้งกันแล้ว บอกตามตรงว่าสนุกมากจริงๆ

โดยเฉพาะลูกล่อลูกชนของเย่โม่ในรายการ

ยังดีที่เขาไปแค่ในฐานะแขกรับเชิญ ไม่อย่างนั้นถ้าไปเป็นสมาชิกประจำ สองรายการนี้คงได้เปิดศึกแย่งตัวกันบ้านแตก

หวังเป่าเฉียงส่งข้อความเสียงเข้ามาทันที เสียงพื้นหลังคือเสียงแต๊กๆ ของรถตุ๊กตุ๊กบนถนนเมืองกรุงเทพฯ "เย่โม่ นายจะมาหาฉันเมื่อไหร่เนี่ย ซือเฉิงบ่นหานายทุกวันเลย"

หลี่เฉินกับเฉินเฮ่อต่างส่งสติกเกอร์ยกนิ้วโป้งให้คนละอัน

เย่โม่ตอบกลับไปข้อความหนึ่ง "พี่เป่าเฉียงรอแป๊บ อีกสองวันก็ถึงแล้วครับ"

เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะน้ำชา แล้วนึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

ฝั่งเฉินซือเฉิงต้องรีบไปหาโดยด่วน

ถ้ามัวแต่ยืดเยื้อ พอพี่จางล็อกคิวหนังเรื่องใหม่ได้เมื่อไหร่ คราวนี้คงไปกรุงเทพฯ ไม่ได้จริงๆ

เขาเปิดวีแชตของเฉินซือเฉิงขึ้นมา แล้วพิมพ์ไปสี่คำ "อีกสองวันไป"

เฉินซือเฉิงตอบกลับมาแทบทันที "ส่งตั๋วเครื่องบินมา ฉันจะให้คนไปรับ"

สองวันต่อมา

กรุงเทพมหานคร

ด้านนอกสนามบินดอนเมืองร้อนระอุราวกับเตานึ่ง

เย่โม่ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมาจากช่องผู้โดยสารขาเข้า ไอร้อนชื้นปะทะเข้าหน้าพร้อมกับกลิ่นน้ำมันรถและกลิ่นหอมไหม้ของปลาหมึกย่าง

ตรงจุดนัดพบมีหนุ่มไทยคนหนึ่งยืนชูป้ายอยู่ บนป้ายเขียนตัวอักษรจีนโย้เย้ไว้สามตัวว่า 'คุณเย่'

หลังจากขึ้นรถก็นั่งทะลุผ่านตัวเมืองกรุงเทพฯ

ไม่นานนัก รถก็มาจอดอยู่ตรงหน้าร้านทองแห่งหนึ่ง

ป้ายผ้าของกองถ่ายยังแขวนหราอยู่ตรงนั้น 《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช》

เฉินซือเฉิงลุกขึ้นมาจากหลังจอมอนิเตอร์

ผิวคล้ำแดดลงไปเห็นได้ชัด เบ้าตาลึกกว่าตอนคุยวิดีโอคอลครั้งก่อนเสียอีก

ผมเผ้าขยี้ไว้อย่างลวกๆ ทั้งตัวดูเหมือนเพิ่งโดนแดดเมืองร้อนเคี่ยวจนกรอบไปรอบหนึ่ง แต่แววตายังคงเป็นประกาย

"เย่โม่!" เขาสาวเท้าเดินเข้ามา สวมกอดเย่โม่แน่น พลางตบหลังไปหลายที

มือคู่นั้นเห็นแนวกระดูกชัดเจน แรงตบไม่เบาเลยสักนิด

หวังเป่าเฉียงกระโดดออกมาจากข้างๆ เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ในเรื่อง ปลดกระดุมคอ บนหน้ายังมีคราบฝุ่นที่เช็ดออกไม่หมด

เขาพุ่งเข้าใส่ทันที เกือบจะชนทั้งสองคนล้มไปด้วยกัน

"ในที่สุดนายก็มาสักที! ฉันกับซือเฉิงดูโกไฟติ้งทุกวันเลย ไอ้กะละมังน้ำนั่น ครีมอาบน้ำนั่น แล้วก็ผงถ่านไม้นั่นอีก เออนี่ นายเอาผงถ่านยี่ห้ออะไรไปใช้กับพี่ป๋อในกลุ่มน่ะ?"

"เกรดอุตสาหกรรมครับ"

"ฉันว่าแล้วเชียว!" หวังเป่าเฉียงตบหน้าขาตัวเอง หัวเราะร่าจนเสื้อลายดอกสั่นกระเพื่อม

เฉินซือเฉิงปล่อยมือจากเย่โม่ กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ผอมลงนะ ผอมกว่าตอนเจอกันที่จิมซาจุ่ยอีก"

"อากาศมันร้อนน่ะครับ"

"ไม่ใช่เพราะอากาศหรอก เพราะถ่ายหนังต่างหาก นายนี่นะ พอได้ถ่ายหนังทีไรเป็นต้องเอาชีวิตเข้าแลกทุกที"

เย่โม่ไม่ได้ต่อบทสนทนานี้

เขาหันมองไปรอบๆ กองถ่าย

บนบันไดหน้าร้านทองมีนักแสดงสมทบท้องถิ่นนั่งยองๆ อยู่สองสามคน ผู้ช่วยตากล้องกำลังใช้ผ้าเช็ดเหงื่อบนเลนส์ พัดลมตัวเล็กข้างจอมอนิเตอร์ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

คนทั้งกองถ่ายมีราวๆ เจ็ดแปดสิบคน ทุกคนต่างกำลังง่วนอยู่กับงาน

แต่สีหน้าของทุกคนบ่งบอกชัดเจนว่างบประมาณของกองถ่ายนี้ไม่ได้เหลือเฟือเลยสักนิด

ทีมงานคนอื่นๆ ทยอยกันเดินเข้ามาทักทาย

เด็กคุมกองคนหนึ่งวิ่งโร่เข้ามา ในมือถือแผ่นดีวีดีเรื่อง 《ซิ่วชุนเตา》 ของเย่โม่ สีหน้าดีใจเหมือนถูกหวย

"อาจารย์เย่ครับ ผมเป็นแฟนคลับคุณ ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมครับ"

เย่โม่รับปากกามา แล้วเซ็นชื่อลงบนแผ่นดีวีดี

เด็กคุมกองคนนั้นกอดแผ่นดีวีดีเดินจากไป เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามองทีหนึ่ง

ยิ้มแก้มแทบปริ

ช่างแต่งหน้าสาวคนหนึ่งกำลังเติมแป้งให้หวังเป่าเฉียง แต่สายตากลับเหลือบมองมาทางเย่โม่อยู่ตลอดเวลา

ผู้ช่วยผู้กำกับข้างๆ จึงกระซิบแซวเธอ "มองอะไรขนาดนั้น อยากได้ลายเซ็นก็เดินไปขอสิ"

เธอส่ายหน้า แล้วตั้งหน้าตั้งตาเติมแป้งต่อไป

แต่พอผ่านไปสักพัก เธอก็เดินมาขอลายเซ็นอยู่ดี

ขณะเดียวกัน เย่โม่ก็เอ่ยถามถึงทีมนักแสดงหลักของกองถ่าย

พอรู้ว่ามีเซียวหยางร่วมแสดงด้วย เขาก็เบาใจ

หมอนี่แหละตัวฮาประจำเรื่อง จะขาดไปไม่ได้เด็ดขาด

หลังจากนั้น

เฉินซือเฉิงก็พาเย่โม่ไปเก็บสัมภาระที่โรงแรม

ระหว่างทางเดินผ่านแผงขายผลไม้ หวังเป่าเฉียงแวะซื้อมะม่วงมาสามลูก ให้พ่อค้าหั่นใส่ถุงให้เรียบร้อย

โรงแรมแห่งนี้ชื่อว่า 'ถังเหรินเค่อจ้าน' แต่จริงๆ แล้วมันคือตึกเก่าสี่ชั้นที่ดัดแปลงเป็นเกสต์เฮาส์

ตรงล็อบบี้ไม่มีเครื่องปรับอากาศ มีเพียงพัดลมตั้งพื้นตัวหนึ่งเปิดเป่าไปทางเคาน์เตอร์ต้อนรับ

บนประตูลิฟต์มีสติกเกอร์แปะไว้ว่า 'สำหรับกองถ่ายเท่านั้น'

ห้องพักของเย่โม่อยู่ชั้นสาม บนโต๊ะข้างเตียงมีบทละครวางอยู่แผ่นหนึ่ง

"บทของนาย" เฉินซือเฉิงยืนพิงกรอบประตู "พ่อบุญธรรมของซือั่ว คุณลี่ เป็นตัวร้ายโรคจิต"

มุมปากของเย่โม่กระตุกเบาๆ "อะไรกันครับ หน้าผมดูเหมือนคนโรคจิตเหรอ"

ได้ยินแบบนั้น เฉินซือเฉิงก็หัวเราะพลางตบบ่าเขา "ตอนนี้นายกำลังฮอตสุดขีด ฉันก็ต้องหาบทที่คอนทราสต์จัดๆ ให้สิ ไม่อย่างนั้นจะถือว่าเสียของแย่"

"เอาเถอะครับ แล้วช่วยเล่าหน่อยสิว่าโรคจิตยังไง"

"ฉากหน้าเป็นชายวัยกลางคนพูดน้อย ยอมทำตามใจลูกสาวบุญธรรมทุกอย่าง แต่ความจริงแล้วเขาฆ่าทุกคนที่เข้าใกล้เธอ เขารักเธอ แต่เป็นความรักที่บิดเบี้ยวและป่วยไข้ นายเล่นไหวไหม"

เย่โม่เปิดบทละครขึ้นมา

หน้าแรกคือคำบรรยายฉากเปิดตัวของคุณลี่ นั่งอยู่ในห้องสลัว จ้องมองรูปถ่ายของลูกสาวบุญธรรม

แทบไม่มีบทพูดเลย ทั้งหมดขึ้นอยู่กับการแสดงผ่านสายตา

"เรื่องเล็กครับ" เขาพับบทเก็บ

ตกเย็น

หลังจากเลิกกอง ทั้งสามคนก็ไปหาแผงลอยริมถนนเยาวราชนั่งกินกัน

พ่อค้ายกข้าวเหนียวมะม่วงมาเสิร์ฟสามจานพร้อมกับลูกมะพร้าวอีกสามลูก

หวังเป่าเฉียงตักกินไปสองคำก็เริ่มเปิดประเด็น

"นายรู้ไหมว่าตอนนี้คนในประเทศพูดถึงนายยังไงบ้าง เกิดมาเพื่อวาไรตี้ คำนี้เติ้งเชาเป็นคนพิมพ์ในกลุ่มรันนิ่งแมนเลยนะ หมอนี่มาจากรันนิ่งแมนแท้ๆ แต่ดันไปเป็นราชาในโกไฟติ้งซะงั้น"

เฉินซือเฉิงใช้ช้อนตักข้าวเหนียวเข้าปาก เคี้ยวจนหมดถึงค่อยเอ่ยปาก "ฉันดูโกไฟติ้งตอนแรกแล้ว ตอนวางกับดักช่วงเช้ามืด ในคอมเมนต์วิ่งมีแต่คนพิมพ์ชื่อพี่ต้องจ่ายเพิ่ม ไอ้ผงถ่านเกรดอุตสาหกรรมของนาย ตอนนี้ในเถาเป่ามีคนเอามาวางขายตามแล้วนะ"

เย่โม่ยิ้มขำ "แล้วพี่ซื้อมาด้วยหรือเปล่าครับ"

"ไม่ได้ซื้อ หน้าฉันไม่ได้ดำขนาดนั้น"

หวังเป่าเฉียงที่อยู่ข้างๆ ฟาดมือลงบนหลังเย่โม่อย่างแรง "นายอย่าเพิ่งไปสนใจว่าเขาซื้อหรือไม่ซื้อเลย การที่นายมารับบทคุณลี่นี่ นายรู้ไหมว่าช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้พวกเราขนาดไหน ซือเฉิงควานหานักแสดงบทนี้มาเป็นเดือนแล้ว อยากได้คนที่ภายนอกดูปกติธรรมดา แต่ลึกๆ ในกระดูกมีความวิปริตซ่อนอยู่ ดูมาตั้งหลายคนก็ไม่ถูกใจสักที บ้างก็เล่นใหญ่เกินไป บ้างก็เล่นกั๊กเกินไป"

"จนกระทั่งคืนก่อนที่ได้ดูโกไฟติ้ง" เฉินซือเฉิงรับช่วงต่อ ใช้ปลายช้อนเขี่ยข้าวเหนียวที่เหลือในจาน "นายตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีสี่ครึ่งเพื่อตั้งกะละมังน้ำ แล้วยังหันไปพูดกับกล้องโกโปรว่าตัวเองเป็นคนมีมารยาท สีหน้าตอนนั้นดูจริงใจ อ่อนโยน ภายนอกไม่มีพิรุธเลยสักนิด แต่สิ่งที่ทำลงไปทั้งเด็ดขาดทั้งเหี้ยมเกรียม ฉันเลยบอกกับตัวเองทันทีว่า คนคนนี้แหละที่จะเล่นเป็นคุณลี่ได้"

"แต่เอาจริงๆ ฉันก็ยังแอบกังวลอยู่นะ กลัวว่าจะทำเงินที่นายลงทุนไปสูญเปล่า!"

เย่โม่ดูดน้ำมะพร้าวจนหมดลูก

ในหัวของเขาผุดตัวเลขชุดหนึ่งขึ้นมา

《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช》 กวาดรายได้ไปแปดร้อยยี่สิบสามล้าน

ช่วงเทศกาลปีใหม่สามวันฟันรายได้ทะลุสองร้อยแปดสิบล้าน

ยอดผู้ชมต่อรอบพุ่งสวนกระแส สัดส่วนรอบฉายเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หนังฟอร์มยักษ์ร่วมโปรแกรมฉายหลายเรื่อง ต่างถูกหนังคอมเมดี้สืบสวนสอบสวนทุนระดับกลางเรื่องนี้กดจนจมดิน

ทว่าในเวลานี้ ชายหนุ่มผิวคล้ำแดดตรงหน้ากำลังนั่งแทะมะม่วงอยู่ริมถนนเมืองไทย และยังคงกังวลว่าหนังเรื่องนี้จะขาดทุน

"พี่ซือเฉิง" เย่โม่วางลูกมะพร้าวลงบนโต๊ะพลาสติก "หนังเรื่องนี้ไม่มีทางขาดทุนหรอกครับ"

เฉินซือเฉิงเงยหน้าขึ้นมองเขา

"ทำไมนายถึงมั่นใจขนาดนั้น"

เย่โม่หยุดคิดไปครู่หนึ่ง "เพราะพี่กับพี่เป่าเฉียงเป็นพี่น้องแท้ๆ ต่อกัน คนที่เป็นพี่น้องแท้ๆ สองคนมาร่วมมือกันทำหนังเกี่ยวกับพี่น้อง เรื่องแบบนี้มันหลอกคนดูไม่ได้หรอกครับ"

เหตุผลนี้เขาเคยพูดกับหลิวอี้เฟยมาแล้วครั้งหนึ่ง

ไม่ใช่คำพูดส่งเดช แต่เขาเชื่อมั่นอย่างนั้นจริงๆ

ทีมนักแสดงหลักแทบจะชุดเดิม แถมยังมีตัวเขาที่เป็นสูตรลับเรียกกระแสเพิ่มเข้ามาอีก

จะไม่ดังก็ให้มันรู้ไป!

หวังเป่าเฉียงยัดมะม่วงช้อนสุดท้ายเข้าปาก แล้วพูดออกมาเสียงอู้อี้ "ใช่แล้ว ไม่เจ๊งหรอก เงินฉันเองก็ลงไปในนั้นเหมือนกันนะ"

เฉินซือเฉิงมองหน้าทั้งสองคน

ไม่ได้พูดอะไร

เขาดูดน้ำมะพร้าวอึกสุดท้ายที่ก้นลูกจนหมด

ลุกขึ้นเดินไปจ่ายเงินกับพ่อค้า

ตอนเดินกลับมา เขาตบบ่าเย่โม่ทีหนึ่ง แล้วตบบ่าหวังเป่าเฉียงอีกทีหนึ่ง

หวังเป่าเฉียงตะโกนถามตามหลัง "ซือเฉิง นายจะไปไหนน่ะ"

"กลับไปแก้บท ฉันจะเพิ่มบทให้เย่โม่"

"พรวด!" เย่โม่พ่นน้ำมะพร้าวในปากออกมาทันที

ปกติมีแต่เขาที่แอบเพิ่มบทให้ตัวเอง แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนอื่นมาเสนอเพิ่มบทให้เขาแบบนี้

…