บทที่ 93 สามเจ้าเล่ห์ สามจอมทึ่ม และหนึ่งราชัน!

วางสายเรียบร้อย

เย่โม่ยืนพิงชั้นวางข้างตู้แช่ นิ้วเคาะเคสมือถือไปมาโดยไม่รู้ตัว

《เดอะ บิ๊ก ช็อต》

แน่นอนว่าเขารู้จักหนังเรื่องนี้

พูดให้ถูกก็คือ เขารู้จักตัวละครตัวนั้น… จ้าวไท่

ตัวร้ายสายจิตตัวพ่อระดับแนวหน้าในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์จีน

รวย ล้นฟ้า ไม่เกรงกลัวกฎหมาย เวลาเหิมเกริมสามารถควักปืนจ่อหน้าคนกลางถนนได้สบายๆ แต่วินาทีถัดมากลับถอยไปขดตัวอยู่มุมห้องเหมือนเด็กที่กลัวจนสติแตก

บิดเบี้ยว มีปมด้อย อารมณ์แปรปรวน ทำเรื่องชั่วช้าสารพัด ทว่าลึกๆ ในกมลสันดานกลับเป็นแค่ไอ้สวะที่ขาดความรัก

ตัวละครแบบนี้ถ้าเล่นได้ถึง บทจะระเบิดอารมณ์และน่าจดจำกว่าตัวเอกสิบเท่า

จ้าวไท่ในชาติก่อนได้พิสูจน์จุดนี้มาแล้ว ฉากในตำนานนับไม่ถ้วนกลายเป็นไวรัล ถูกชาวเน็ตเอาไปเล่นมีมกันนานถึงครึ่งปี

หนังเรื่องนี้จะดังเปรี้ยงจนติดลมบนได้ ครึ่งหนึ่งก็มาจากไอ้คนบ้าตัวนี้นี่แหละ

เย่โม่ยัดมือถือกลับเข้ากระเป๋า

"มีอะไรเหรอ" หลิวอี้เฟยเข็นรถเข็นแล้วหันหน้ากลับมาถาม

"พี่จางส่งบทหนังเรื่องใหม่มาให้ ชื่อเรื่อง 《เดอะ บิ๊ก ช็อต》"

"เกี่ยวกับอะไรล่ะ"

"เกี่ยวกับตำรวจตามจับลูกเศรษฐีรุ่นที่สอง ลูกคนรวยชื่อจ้าวไท่ เป็นไอ้บ้าโรคจิตคนหนึ่ง"

"นายจะเล่นเป็นตำรวจเหรอ"

"ผมเล่นเป็นไอ้บ้า"

หลิวอี้เฟยชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

จากนั้นก็เข็นรถไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ แล้วหยิบซีอิ๊วกับขนมขบเคี้ยววางลงบนสายพานทีละชิ้น

"คราวนี้หลักฐานมัดตัวแน่นหนาแล้วนะ นายคือนักแสดงบทโคตรตัวร้ายแห่งชาติของแท้!"

…

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

โกไฟติ้ง! ตอนแรกออกอากาศแล้ว

สองทุ่มตรง ออกอากาศตอนแรกทางช่องตงฟางเว่ยซื่อ

เย่โม่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาในห้องเช่าคนเดียว มือไถหน้าจอดูผลตอบรับแบบเรียลไทม์

โทรทัศน์เปิดทิ้งไว้แต่ปิดเสียง เขาอยากดูว่าในเน็ตพูดถึงยังไงก่อน

เวยปั๋วติดเทรนด์ฮิตอันดับสาม

#โกไฟติ้งออกอากาศตอนแรก#

พอกดเข้าไป ช่องแสดงความคิดเห็นก็เดือดพล่านไปแล้ว

คอมเมนต์ยอดนิยมอันดับหนึ่งเขียนไว้ว่า: "เชี่ย วาไรตี้ใหม่นี่มีของว่ะ"

เลื่อนลงมาข้างล่าง

"ซุนหงเหลยนายตื่นสิ! นายคืออวี๋เจ๋อเฉิงนะ! มาเล่นตุกติกกลางถนน ลอบโจมตีหวงป๋อ แอบขโมยบาร์บีคิวของหวังซวิ่น พ่อแม่นั่งข้างๆ ถามฉันว่าคนนี้คือคนที่เล่นเรื่อง 《Lurk》 ใช่ไหม ฉันไม่รู้จะตอบยังไงเลย"

"หวงป๋อกับหวงเหล่ยเหลี่ยมจัดเกินไป สองคนนี้วางแผนซ้อนแผนตั้งแต่ต้นจนจบ คนหนึ่งดักซุ่มในลิฟต์ยี่สิบนาที อีกคนสะกดรอยตามล่วงหน้าสิบนาที คู่หูสองหวงขึ้นหิ้งเป็นเทพไปแล้ว"

"จางอี้ซิงทำฉันขำจนท้องแข็ง! ตลอดทั้งรายการคือมึนๆ น่ารักมาก!"

"เซนส์วาไรตี้ของหลัวจื้อเสียงนี่ของจริง ไหวพริบดี รับมุกไม่เคยสะดุด แถมยังเป็นคนเดียวที่ตลอดทั้งเกมไม่โดนใครหลอกเลย"

"เย่โม่ ฉันย้อนกลับไปดูฉากกับดักตอนเช้ามืดตั้งสามรอบ เขาไม่ได้มาเป็นแขกรับเชิญหรอก เขาเป็นมือสังหารที่ทีมงานส่งมาต่างหาก"

"ฉากที่เย่โม่โทรหาซุนหงเหลยเพื่อกล่อมหว่านล้อมขอเป็นพันธมิตร ฉันขอยกให้เป็นบทสนทนาที่หน้าด้านที่สุดในประวัติศาสตร์วาไรตี้เลย ผู้ล่าขอเป็นพวกกับเหยื่อ โดยอ้างเหตุผลว่านายวิ่งหนีฉันไม่พ้นหรอก เราไปจัดการคนอื่นก่อนเถอะ แล้วซุนหงเหลยแม่งก็ดันเชื่อซะงั้น"

"ฉันขอนิยามพวกเขาว่า สามเจ้าเล่ห์ สามจอมทึ่ม หนึ่งราชา"

มุมปากของเย่โม่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแล้วเลื่อนอ่านต่อ

"วาไรตี้นี้ไม่เหมือนรายการวาไรตี้เลย เหมือนหนังระทึกขวัญสมจริงมากกว่า ทุกย่างก้าวมีหักมุม ดูได้ยาวๆ ไม่ต้องกดข้ามสักวิ"

"ไม่เน้นเล่นมุกฝืนๆ แต่เน้นชิงไหวชิงพริบกับสงครามจิตวิทยา ไม่ได้ดูวาไรตี้แบบนี้นานมากแล้ว"

"แก่นเรื่องคือเวลา ทุกนาทีทุกวินาทีกำลังนับถอยหลัง คนทำงานดูแล้วแอบสะเทือนใจเบาๆ"

ในสิบคอมเมนต์ยอดนิยม มีถึงเก้าคอมเมนต์ที่คุยกันเรื่องเนื้อหา ส่วนอีกหนึ่งคอมเมนต์กำลังเร่งให้รีบปล่อยตอนต่อไป

เย่โม่วางมือถือลง ชำเลืองมองจอโทรทัศน์

ภาพตัดมาถึงช่วงดวลกันที่ไว่ทานพอดี ข้อความบนหน้าจอลอยขึ้นมาหนาแน่นจนแทบจะบังภาพมิด

มีแต่คำว่า "ของแถม" "พี่ต้องจ่ายเพิ่ม" "ผงถ่านไผ่เกรดอุตสาหกรรม"

เขาหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วกดเปิดเสียง

คืนวันออกอากาศ

กลุ่มแชตโกไฟติ้งแทบแตก

ชื่อกลุ่มไม่ได้ใช้คำว่า เจ็ดคนทึ่มแห่งศึกสุดขั้ว อีกต่อไปแล้ว

หลังรายการออกอากาศได้แค่นาทีเดียว หวงป๋อก็เปลี่ยนชื่อกลุ่มเป็น…

"สามเจ้าเล่ห์ สามจอมทึ่ม หนึ่งราชา"

ตอนที่เย่โม่เห็นชื่อกลุ่ม เขากำลังแปรงฟันอยู่

เขาคาบแปรงสีฟันไว้ในปาก ใช้นิ้วโป้งเลื่อนดูประวัติการแชตย้อนหลัง

ข้อความเด้งรัวๆ มาตั้งแต่สามทุ่มไม่หยุด

หวงป๋อแชร์ลิงก์เวยปั๋วเข้ามา พร้อมพิมพ์ข้อความ: "@ทุกคน ดูกันเอาเอง"

ซุนหงเหลยตอบกลับทันที: "ระดับการวิเคราะห์ของชาวเน็ตยุคนี้ใช้ได้เลยนะ เขียนได้ดีกว่ารายงานวิเคราะห์สมัยฉันเป็นสายสืบซะอีก"

หวงเหล่ยพิมพ์ตามมา: "การวิเคราะห์ข้างในนี้มีของจริงๆ โดยเฉพาะแท็กติกการประลองระหว่างฉันกับหวงป๋อ แกะกลยุทธ์ถูกหมดทุกสเต็ป"

หลัวจื้อเสียง: "เดี๋ยวๆ พวกพี่อย่าเพิ่งคุยเรื่องแท็กติกกันสิ เห็นแฮชแท็กนั่นหรือยัง? #สามเจ้าเล่ห์สามจอมทึ่มหนึ่งราชา#"

หวังซวิ่น: "เห็นแล้ว"

หลัวจื้อเสียง: "แล้วใครคือสามจอมทึ่มล่ะ?"

ในกลุ่มเงียบไปประมาณสามสิบวินาที

หวังซวิ่น: "ถ้าว่าตามเทรนด์ฮิตนะ สามเจ้าเล่ห์คือ หวงป๋อ หวงเหล่ย ซุนหงเหลย"

หวงป๋อ: "ไม่มีปัญหา สองหวงบวกตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อีกคน อันนี้พี่ยอมรับ"

ซุนหงเหลย: "ทำไมฉันถึงเป็นสามเจ้าเล่ห์ล่ะ? ทำไมฉันจะเป็นหนึ่งราชาไม่ได้?"

หวงป๋อ: "ก็เพราะนายเล่นเหลี่ยมสู้เย่โม่ไม่ได้ไงล่ะ"

ซุนหงเหลย: "ได้ แล้วสามจอมทึ่มล่ะมีใครบ้าง?"

หลัวจื้อเสียง: "พี่ซวิ่น อี้ซิง… แล้วใครอีกคน?"

ข้อความของจางอี้ซิงเด้งขึ้นมาหลังจากข้อความของหลัวจื้อเสียงแค่หนึ่งวินาที มีแค่คำเดียว: "ผม"

"ผมเป็นของแถม"

"ผมวิ่งมาทั้งรายการตั้งแปดชั่วโมง กินซาลาเปาไปสามลูก สุดท้ายโดนพันธมิตรเชือดทิ้งในดาบเดียว พวกเขาบอกว่าผมคืออะไรนะ… ลูกแกะน้อย"

"โอเค ผมทึ่ม ผมยอมรับก็ได้"

ซุนหงเหลย: "อี้ซิงนายใจเย็นๆ คำว่าลูกแกะน้อยน่ะ เขาชมว่านายไร้เดียงสานะ"

จางอี้ซิง: "แล้วไร้เดียงสากับทึ่มมันต่างกันตรงไหนเหรอครับ?"

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง จางอี้ซิงก็ส่งรูปเซลฟี่มาหนึ่งรูป พร้อมแคปชันว่า ผมเนี่ยนะทึ่ม?

หวงป๋อ: "อี้ซิง นายยังไม่นอนอีกเหรอ?"

จางอี้ซิง: "นอนไม่หลับครับ กำลังไถดูแฮชแท็ก #ลูกแกะน้อยของแถม# ยอดคนอ่านจะทะลุสิบล้านแล้ว เมื่อกี้ผู้จัดการเพิ่งโทรมาหา บอกว่าตอนนี้ภาพลักษณ์เดิมพังหมดแล้ว ได้ภาพลักษณ์ใหม่เป็นไอดอลคนแรกในประวัติศาสตร์วงการวาไรตี้ที่โดนตีตราถาวรว่าเป็นของแถม"

หวงป๋อตอบกลับเป็นข้อความเสียง

เย่โม่กดฟัง

เสียงของหวงป๋อดังออกมาพร้อมน้ำเสียงสั่นเครือที่ชัดเจนว่าพยายามกลั้นขำสุดชีวิตแต่กลั้นไม่อยู่: "อี้ซิง นายอย่าเสียใจไปเลย ภาพลักษณ์นี้น่ะมีค่ามากกว่าภาพลักษณ์ไอดอลเยอะ นายรู้ไหมว่ามีคนตั้งกี่คนที่อยากให้คนดูจำชื่อได้จนแทบคลั่ง? แต่นายใช้แค่ป้ายของแถมอันเดียวก็ทำได้แล้วนะ"

จางอี้ซิงตอบกลับเป็นข้อความเสียงเหมือนกัน

เสียงอู้อี้เพราะอัดมาจากใต้ผ้าห่ม: "พี่ป๋อ ถ้าพี่ยังพูดคำว่าของแถมอีกสองคำ ผมจะบุกไปห้องพักโรงแรมของพี่จริงๆ นะ ผมก็พกครีมอาบน้ำมาเหมือนกัน"

ในกลุ่มส่งสติกเกอร์หัวเราะกันรัวๆ

ถึงตอนนี้เย่โม่ถึงเพิ่งส่งข้อความแรกเข้าไป

พิมพ์ไปแค่สี่คำ: "พี่ๆ ทุกคนครับ"

หวงป๋อ: "อ้าว พี่ต้องจ่ายเพิ่มโผล่มาแล้ว สามเจ้าเล่ห์ สามจอมทึ่ม หนึ่งราชา… นายคือราชานะ รู้สึกยังไงบ้างล่ะ?"

เย่โม่: "ชื่อกลุ่มพี่ป๋อเป็นคนเปลี่ยนเหรอครับ?"

หวงป๋อ: "ใช่"

เย่โม่: "งั้นสามจอมทึ่มก็น่าจะเป็น พี่ป๋อ พี่ซวิ่น พี่เสี่ยวจู"

หวงป๋อ: "???"

หวังซวิ่น: "???"

หลัวจื้อเสียง: "???"

หวงเหล่ยตอบกลับทันที: "ประโยคนี้ใช้ได้ ถ่ายทำตอนที่สองนายอย่าวิ่งหนีแล้วกัน"

เย่โม่มองหน้าจอแล้วหัวเราะเบาๆ

เขาวางมือถือลงบนโต๊ะหัวเตียงแล้วพลิกตัวนอน

ตอนนี้เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมเรื่องที่เดิมพันไว้กับแม่หลิว

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ภาพยนตร์เรื่อง 《สองคนสองคม》 ก็น่าจะพอมีลุ้นชิงรางวัลราชาจอเงินได้อยู่ ส่วนเรื่องเงินน่ะ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ลุยพร้อมกันทั้งสองทาง หนึ่งคือเรื่องการลงทุน และอีกอย่างคือตอนนี้ชื่อเสียงโด่งดังขึ้นกว่าเดิมมาก

ค่าตัวก็ย่อมจะสูงขึ้นเรื่อยๆ เงินหนึ่งร้อยล้านมันก็แค่เป้าหมายเล็กๆ ไม่ใช่หรือไง?

…