บทที่ 92 《คนใหญ่คนโต》

การบันทึกเทปสิ้นสุดลง

ผู้กำกับเหยียนถือโทรโข่งตะโกนสั่งเลิกกองเป็นครั้งสุดท้าย ทีมงานเริ่มทยอยเก็บอุปกรณ์

ชายหนุ่มทั้งเจ็ดคนยืนอยู่บนจุดชมวิวของไว่ทาน สายลมพัดธงสะบัดเสียงดังพรึ่บพั่บ ทั้งยังหอบเอาเศษฝุ่นมาทำให้รองเท้าสีขาวของหลัวจื้อเสียงเลอะเทอะกว่าเดิม

หวงป๋อยัดมือข้างที่ยังมีรอยดำเปื้อนอยู่ลงกระเป๋าเสื้อ แล้วหันไปมองเย่โม่ "คืนนี้นายจะชิ่งไหม?"

"ชิ่งอะไรครับ?"

"ถ้านายชิ่ง พวกเราหกคนก็กินกันเอง แต่ไอ้น้ำที่สาดตอนเช้ามืด สบู่เหลวที่ราด ผงถ่านที่ทาหน้า มื้อนี้นายต้องเป็นคนเลี้ยง"

"พี่ป๋อ ผมไม่มีเงินหรอกครับ"

"แล้วค่าตัวนายล่ะ?"

"เอาไปลงทุนหมดแล้วครับ"

หวงป๋อหรี่ตาลง "ลงทุนอะไร?"

"หนังเรื่องใหม่ของเฉินซือเฉิงครับ ตอนนี้ในบัญชีเหลือแค่แสนกว่าหยวน ไม่มีเงินเลี้ยงมื้อใหญ่พวกพี่ทั้งหกคนจริงๆ ครับ"

เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกคนต่างก็นึกทึ่งอยู่ในใจ

เย่โม่ใจถึงจริงๆ

เท่าที่รู้มาค่าตัวของเขาไม่ใช่น้อยๆ แถมก่อนสิ้นปียังรับงานหนังไปตั้งหลายเรื่อง

แต่กลับกล้าเอาไปลงทุนจนเหลือติดกระเป๋าแค่แสนกว่าหยวน ความกล้าได้กล้าเสียระดับนี้ พวกเขาไม่มีทางทำแน่

ทว่าทุกคนก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ซุนหงเหลยพูดเสริมขึ้นมาข้างๆ "งั้นนายก็เลี้ยงร้านข้างทางสิ ร้านข้างทางคงพอจ่ายไหวใช่ไหม?"

"ไหวครับ"

"ได้ งั้นเอาร้านข้างทางนี่แหละ"

---

ตรอกเก่าแห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้

ร้านบาร์บีคิวปิ้งย่าง

โต๊ะพับสามตัวถูกยกออกมาจากเพิงแล้วนำมาต่อเข้าด้วยกัน เก้าอี้พลาสติกเจ็ดตัววางเรียงราย

เจ้าของร้านเป็นคุณป้าวัยห้าสิบกว่า พอเห็นหวงป๋อก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นซุนหงเหลยก็ชะงักไปอีกรอบ พอเห็นตากล้องกลุ่มใหญ่ยังคงตามถ่ายอยู่ด้านหลัง แกก็ไม่ถามอะไรให้มากความ ยกเตาถ่านมาตั้งไว้ข้างๆ พวกเขาทันที

ดารามากินข้าวที่ร้านแกไม่ใช่เพิ่งมีเป็นครั้งแรกอยู่แล้ว

"พวกคุณจะทานอะไรกันดีคะ?"

"เอาเนื้อมาก่อนเลยครับ" หวงป๋อนั่งลงพลางหักนิ้วไล่ "เนื้อแพะห้าสิบไม้ เนื้อวัวห้าสิบไม้ มะเขือยาวเผาสี่ลูก กุยช่ายย่างหนึ่งที่ หมั่นโถวย่างสิบลูก เบียร์หนึ่งลัง—เอาแค่นี้ก่อนครับ"

คุณป้าถือปากกาจดไปได้ครู่หนึ่งก็หยุดชะงัก "ห้าสิบไม้เลยเหรอคะ?"

"ครับ ถ้าไม่พบค่อยสั่งเพิ่ม"

คนทั้งเจ็ดนั่งล้อมโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็กๆ

หวงป๋อนั่งตรงกลาง ด้านซ้ายคือซุนหงเหลย ด้านขวาคือหวงเหล่ย หวังซวิ่นนั่งติดกับหวงเหล่ย หลัวจื้อเสียงนั่งติดกับหวังซวิ่น ส่วนจางอี้ซิงนั่งริมสุดอย่างเรียบร้อย แผ่นหลังยังคงเหยียดตรง

เย่โม่นั่งอยู่ข้างซุนหงเหลย

ซุนหงเหลยควักโทรศัพท์ออกมา "ดึงนายเข้ากลุ่มก่อน"

สแกนคิวอาร์โค้ด กดเข้ากลุ่ม

วินาทีที่ชื่อกลุ่มเด้งขึ้นมา เย่โม่แทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง

กลุ่มชื่อว่า: "เจ็ดคนทึ่มแห่งศึกสุดขั้ว"

"ชื่อกลุ่มพวกพี่นี่มีเอกลักษณ์ดีนะครับ!" เย่โม่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

ซุนหงเหลยยกมือปฏิเสธทันที "หวงป๋อเป็นคนตั้ง ไม่เกี่ยวกับฉันนะ!"

คนที่เหลือต่างก็ผายมืออย่างช่วยไม่ได้เช่นกัน

หลังจากอาหารมาเสิร์ฟ ทั้งหมดก็ดื่มไปคุยไป

พอดื่มไปได้สักพัก หวงป๋อก็หันไปมองผู้กำกับเหยียนที่ยังคงจ้องหน้าจอมอนิเตอร์อยู่ในมุมหนึ่ง "ผู้กำกับเหยียน มาดื่มด้วยกันสักหน่อยไหมล่ะ?"

เหยียนหมิ่นชะโงกหน้าออกมาจากหลังจอมอนิเตอร์ "พวกนายกินกันไปดื่มกันไปเถอะ ไม่ต้องสนฉัน!"

เดิมทีควรจะเลิกกองไปแล้ว แต่คิดว่าถ้าเก็บฟุตเทจเบื้องหลังของอีพีแรกไว้หน่อยก็น่าจะดี

ทีมงานเลยตามถ่ายตลอดทั้งช่วง ส่วนจะได้เอาไปใช้ไหมค่อยดูจังหวะความสนุกของรายการอีกที

"ผู้กำกับเหยียน อีพีหน้าเย่โม่ยังมาอีกไหม?"

"ตามแผนแล้ว แขกรับเชิญต้องเปลี่ยนทุกอีพีครับ"

"งั้นก็เพิ่มอีกสักอีพีสิ วันนี้ฟีดแบ็กเป็นยังไงนายก็น่าจะเห็นแล้ว กับดักตอนเช้ามืด การจับมือเป็นพันธมิตรในห่วงโซ่ผู้ล่า การหลอกล่ออี้ซิง ศึกดวลที่ไว่ทาน นายจะใช้เขาแค่อีพีเดียวแล้วปล่อยไปเหรอ? คนที่มีเซนส์วาไรตี้ขนาดนี้ ปล่อยไปโคตรเสียดายเลยนะ"

หวงป๋อมองผู้กำกับเหยียนด้วยสีหน้าจริงจัง

พอเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มลังเล จึงส่งสายตาให้คนอื่นๆ แล้วพูดต่อ "อีกอย่างคือ ฉันยังเล่นกับเขาไม่หนำใจเลย"

ซุนหงเหลยยกมือขึ้นทันที "ฉันเห็นด้วย เขายังเล่นกับฉันไม่สะใจ ฉันเองก็ยังเล่นกับเขาไม่หนำใจเหมือนกัน เรื่องอะไรพอไล่กวดฉันเสร็จแล้วจะมาชิ่งหนีไปง่ายๆ ล่ะ?"

หวงเหล่ยไม่ได้ยกมือ

แต่เขาเลื่อนกระเทียมที่แกะเปลือกแล้วไปตรงหน้าเย่โม่

"กระเทียมก็ให้แล้วนะ เรื่องของนายก็ตัดสินใจเอาเอง"

ผู้กำกับเหยียนมองหวงป๋อ แล้วหันไปมองเย่โม่

"ก็ได้ครับ ถ้าคิวไม่มีปัญหา แขกรับเชิญอีพีสองก็ยังเป็นเย่โม่"

เย่โม่หันไปมองพี่จาง

พี่จางยืนอยู่นอกพื้นที่ถ่ายทำ พยักหน้าให้เขา เป็นสัญญาณว่าเรื่องคิวไม่มีปัญหา

หลังจากได้รับการยืนยัน หวงป๋อก็หันไปพูดกับซุนหงเหลย "นายดูสิ หมอนี่ยังไม่ทันถามเรื่องค่าตัวด้วยซ้ำก็พยักหน้ารับแล้ว นายรู้ไหมว่าเพราะอะไร?"

"เพราะซื่อบื้อเหรอ?"

"ไม่ใช่ เพราะเขารู้สึกว่ามันสนุก วันนี้ทั้งวันเขาไม่เคยสนใจเรื่องแพ้ชนะเลย มาเพื่อเล่นสนุกจริงๆ ฉันว่ามันได้ผลลัพธ์ที่ดีมาก แถมพวกเราเองก็สนุกกันสุดเหวี่ยงด้วย"

เย่โม่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ แต่ในใจชักอยากจะเอาหัวของซุนหงเหลยมาผ่าแทนแตงโมจะแย่อยู่แล้ว!

หวงเหล่ยถือแก้วลุกขึ้นยืน

"ก็มีแค่เย่โม่นี่แหละที่มาเพื่อเล่นสนุก ไม่เก๊ก ไม่ประดิษฐ์ ไม่แสดง ไม่เกร็ง พวกเราทำวาไรตี้กันมานาน เจอคนมาก็เยอะ พวกที่เก๊กก็กลัวยอดฟอลตก พวกที่เกร็งก็กลัวขายหน้า อยากชนะแต่ก็กลัวแพ้ เขาไม่เหมือนคนอื่น ตอนตีสี่ครึ่งอุตส่าห์ลุกขึ้นมาตั้งอ่างน้ำก็เพื่อให้รายการออกมาสนุก คนแบบนี้ ฉันอยากให้มาบ่อยๆ"

เย่โม่ลุกขึ้นยืนเช่นกัน

ทั้งสองชนแก้วกัน

แสงไฟในร้านบาร์บีคิวตรงตรอกสลัวราง คนทั้งเจ็ดนั่งล้อมโต๊ะพับตัวหนึ่ง

หวงป๋อยังคงใช้ไม้เสียบชี้ไปชี้มา เนื้อเสียบไม้ในมือของซุนหงเหลยไหม้เกรียมไปแล้ว ส่วนหวงเหล่ยกำลังจิบเบียร์ช้าๆ

คนที่เหลือต่างก็พูดคุยเฮฮา รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจางหายไป

ผู้กำกับเหยียนยืนอยู่ข้างๆ มือถือวิทยุสื่อสารแต่ไม่ได้พูดอะไร

เขามองดูคนทั้งเจ็ด มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ทว่าความจริงในเวลาต่อมาได้พิสูจน์แล้วว่า ภาพที่พวกเขานั่งล้อมวงอยู่หน้าร้านบาร์บีคิวในค่ำคืนนี้ ได้กลายเป็นฉากคลาสสิกที่ถูกนำมาฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในรายการ

สองวันต่อมา

เยี่ยนจิง

เย่โม่กลับมาจากเซี่ยงไฮ้ พอผลักประตูห้องเช่าเข้าไป ผ้าม่านยังคงปิดสนิท ฝุ่นก็ยังไม่ได้เช็ด

แต่อารมณ์ของเขากลับดีเยี่ยม

การถ่ายทำศึกสุดขั้วอีพีแรกจบลงด้วยดี คนทั้งเจ็ดถูกดึงเข้ากลุ่มแชตเดียวกัน เมื่อเช้าหวงป๋อยังส่งรูปมือดำปี๋ที่ยังล้างคราบออกไม่หมดเข้ามาในกลุ่ม

พร้อมแคปชันว่า "วันที่สามแล้ว ผงถ่านไผ่ยังล้างไม่ออกเลย พี่ต้องจ่ายเพิ่ม! นายใช้ยี่ห้ออะไรเนี่ย"

เย่โม่ตอบกลับไปสั้นๆ ว่า "เกรดโรงงานครับ"

หวงป๋อตอบกลับมาคำเดียวทันควัน "ไสหัวไป!"

พอรู้ว่าเย่โม่กลับมาแล้ว หลิวอี้เฟยก็แอบย่องออกจากบ้านมาหาเขาทันที

ไม่นานนัก

ชายหญิงคู่หนึ่งที่พรางตัวอย่างมิดชิดก็ปรากฏตัวขึ้นในซูเปอร์มาร์เก็ต

ฝ่ายหญิงทรวดทรงอวบอิ่มสมส่วน แฝงกลิ่นอายความสดใสของวัยสาว

ฝ่ายชายรูปร่างกำยำแข็งแรง ชวนให้รู้สึกปลอดภัย

สองคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเย่โม่กับหลิวอี้เฟยที่กำลังเดินเลือกซื้อของด้วยกัน

หลิวอี้เฟยสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีเบจ เธอหยิบขวดซีอิ๊วลงมาจากชั้นวางแล้วพลิกดูตารางส่วนผสม

เย่โม่เข็นรถตามหลังมาติดๆ

"นายไปทำอะไรในรายการมาบ้างเนี่ย ฉันยังไม่ได้ถามเลยนะ!"

"แกล้งคนน่ะสิ"

เย่โม่เล่าเรื่องกับดักตอนเช้ามืดให้ฟังรอบหนึ่ง

ทั้งกะละมังน้ำ สบู่เหลว แล้วก็ผ้าเช็ดตัวเปื้อนผงถ่านไม้ไผ่

หวงป๋อลื่นไถล หวังซวิ่นก้นจ้ำเบ้า รองเท้าขาวของหลัวจื้อเสียงเกือบพาฉีกขา

หลิวอี้เฟยฟังไปยังไม่ทันถึงครึ่งก็เริ่มขำ

พอได้ยินว่าจางอี้ซิงเหยียบโดนกับดักครบทั้งสามด่าน เธอก็หัวเราะพรวดออกมาจนเกือบทำขวดซีอิ๊วหลุดมือ

"นายแกล้งแขกประจำเขาทั้งหกคนเลยเหรอ ตั้งแต่วันแรกเนี่ยนะ?"

"ใช่แล้ว"

"แล้วไงต่อล่ะ"

เย่โม่ก็เล่าเรื่องห่วงโซ่นักล่าต่อ

ทั้งเรื่องผูกพันธมิตรกับจางอี้ซิง จับมือกับซุนหงเหลย ปล่อยจางอี้ซิงไป ใช้ซุนหงเหลยไปจับหวังซวิ่น เอาจางอี้ซิงมากันซุนหงเหลย สุดท้ายก็ไปเก็บจางอี้ซิงที่ไว่ทาน

หลิวอี้เฟยฟังจบก็หันมามองเขา พลางวางซีอิ๊วลงในรถเข็น "ตอนนายไปรันนิ่งแมนก็เป็นแบบนี้เหรอ"

"รันนิ่งแมนนั่นเขาเล่นตามสคริปต์"

"แล้วครั้งนี้ล่ะ"

"ปล่อยจอยเลย ไม่มีสคริปต์ ตัวผมนี่แหละคือสคริปต์"

"ดูออกเลยล่ะ" หลิวอี้เฟยเข็นรถเดินไปข้างหน้า มีเย่โม่เดินเคียงข้าง "เปลี่ยนรายการใหม่ สภาพแวดล้อมก็เปลี่ยน มีพวกรุ่นพี่คอยแบก เล่นสนุกเลยสิ?"

"สนุกมากครับ"

"งั้นก็ดีแล้ว นายมีความสุข ฉันก็พลอยมีความสุขไปด้วย"

เธอเห็นเย่โม่จ้องมองเธออย่างจริงจัง "ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ"

"เมื่อก่อนตอนที่นายบอกว่าต้องฉลองปีใหม่คนเดียว ฉันแอบไปโทรหานายในห้องน้ำที่บ้านคุณยาย ตอนนั้นฉันรู้สึกว่านายลำบากเหลือเกิน ตอนนี้เห็นนายมีความสุข ฉันก็รู้สึกว่ามันดีจริงๆ"

เย่โม่เข็นรถต่อไปอีกสองก้าว

จากนั้นก็หยุดรถไว้หน้าตู้แช่ ดึงตัวเธอเข้ามาก่อนจะประทับจูบลงบนหน้าผากเธอเบาๆ

และในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

ผู้จัดการส่วนตัวโทรมา!

เย่โม่กดรับสาย

"พี่จางครับ"

"กลับถึงเยี่ยนจิงหรือยัง"

"ถึงแล้วครับ"

"ทาง Go Fighting ผู้กำกับเหยียนยืนยันกับพี่แล้วนะว่า อีพีสองยังคงเป็นนาย เดี๋ยววันเวลาพี่จะส่งให้อีกที แล้วก็มีอีกสองสามเรื่องจะบอกนายหน่อย

มีพรีเซนเตอร์สามตัวกำลังคุยอยู่ มีแบรนด์กีฬา เครื่องดื่ม แล้วก็โทรศัพท์มือถือ ค่าตัวไม่น้อยเลย แล้วก็มีหนังเรื่องหนึ่ง พี่ส่งบทเข้าอีเมลนายแล้ว คืนนี้ลองเปิดดูหน่อยนะ ผู้กำกับเป็นคนดังเลย ค่าตัวให้ได้ถึงสิบสองล้านขึ้นไปด้วย"

"หนังเรื่องอะไรเหรอครับ"

"ชื่อเรื่อง 《เดอะ บิ๊ก ช็อต》"

…