บทที่ 91 ปิดกล้อง Go Fighting! เทปแรก!

จางอี้ซิงอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"ผมยังคิดไม่ออกเลยครับ"

"งั้นก็อย่าเพิ่งคิด นั่งก่อนสิ"

จางอี้ซิงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ

"อี้ซิง ฉันถามนายหน่อย" เย่โม่เอี้ยวตัวมองเขา "ถ้านายจับฉันได้ เวลาก็เป็นของนายหมด แต่ข้างหลังนายก็ยังมีคนคอยไล่ล่าอยู่นะ พี่ซวิ่นไล่นาย เสี่ยวจูไล่พี่ซวิ่น อาจารย์หวงไล่เสี่ยวจู พี่ป๋อไล่อาจารย์หวง พี่หงเหลยไล่พี่ป๋อ แล้วฉันก็ไล่พี่หงเหลย พอได้เวลาของฉันไปแล้ว นายคิดว่าจะวิ่งหนีพี่ซวิ่นพ้นเหรอ"

"หนีไม่พ้นครับ"

"เพราะงั้นนายได้เวลาฉันไปก็ไม่มีประโยชน์ ก็แค่ช่วยฉันถือไว้ชั่วคราวเท่านั้นแหละ"

จางอี้ซิงชะงักไปนิดหนึ่ง "เหมือนจะฟังดูมีเหตุผลแฮะ"

"สู้เรามาเป็นพันธมิตรกันดีกว่า"

"ร่วมมือกันยังไงครับ"

"นายยังไม่ต้องไล่ฉัน ฉันก็จะไม่หนี เราไปด้วยกัน ฉันช่วยนายกันพี่ซวิ่น นายช่วยฉันดึงความสนใจพี่หงเหลย พอเวลาใกล้หมดค่อยมาตัดสินกันอย่างยุติธรรม"

จางอี้ซิงคิดตามแล้วเอ่ยถาม "พี่คงไม่ต้มผมใช่ไหม"

เย่โม่มองหน้าเขา

แววตาจริงใจสุดๆ

"อี้ซิง ฉันเริ่มหลอกคนมาตั้งแต่ตีสี่ครึ่งแล้ว แต่คนที่ฉันจะหลอกไม่ใช่นาย นายเป็นแค่ของแถม"

"พี่ยังจะพูดเรื่องของแถมอีกเหรอครับ!"

"ได้ๆ ไม่พูดแล้ว เราสองคนเป็นพันธมิตรกัน คำไหนคำนั้น"

จางอี้ซิงเม้มปาก ก่อนจะยื่นมือออกไป

เย่โม่จับมือกับเขาเบาๆ

จากนั้นก็หันไปกระซิบกับพีดีประจำตัว "ช่วงนี้ตอนตัดต่ออย่าลืมใส่ตัวหนังสือให้ด้วยนะ 'ภาพนาทีล่อลวง'"

ลูกแกะน้อยแบบนี้ ปล่อยให้คนอื่นเอาไปแกล้งก็เสียดายแย่ สู้เอามาแกล้งเองดีกว่า

ก็นะ ประเด็นหลักคือเจ้าตัวหลอกง่ายนี่สิ

เจ็ดโมงตรง

เกมเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ภารกิจประจำจุดกระจายอยู่ในสามสถานที่ ได้แก่ สถานีรถไฟใต้ดินสวีเจียฮุ่ย, จุดชมวิวไว่ทาน และถนนคนเดินของกินวัดเฉิงหวง ทุกครั้งที่ทำภารกิจประจำจุดสำเร็จ จะได้เวลาเพิ่มตั้งแต่สิบห้าถึงสามสิบนาที

สิ่งแรกที่เย่โม่ทำหลังได้รับพิกัดไม่ใช่การรีบไปทำภารกิจ แต่เป็นการโทรหาซุนหงเหลย

"พี่หงเหลยครับ"

"มีอะไร"

"พี่อยู่ที่ไหนครับ"

"อยู่บนรถ ถามทำไม จะมาจับฉันเหรอ"

"เปล่าครับ ผมมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย"

ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง "เรื่องอะไร"

"เรามาเป็นพันธมิตรกันเถอะ"

"…นายไล่ล่าฉัน แล้วจะมาขอจับมือเนี่ยนะ"

"ใช่ครับ พี่ลองคิดดูสิ พี่ไล่พี่ป๋อ พี่ป๋อไล่อาจารย์หวง อาจารย์หวงไล่เสี่ยวจู สามคนนั้นมันจิ้งจอกเฒ่าชัดๆ ส่วนผมไล่พี่ ผมเป็นผู้ล่า พี่เป็นเหยื่อ แต่ถ้าเราสองคนสลับบทกัน ผมช่วยพี่สกัดพี่ป๋อ พี่ช่วยผมสกัดอาจารย์หวง จัดการพวกหัวกะทิสามคนนั้นก่อน แล้วท้ายที่สุดเราค่อยมาดวลกันอย่างยุติธรรม"

ปลายสายเงียบไปอึดใจ

เสียงซุนหงเหลยดังลอดมา แฝงแววขำขัน "เมื่อเช้ามืดนายเพิ่งแกล้งฉันไป ตอนนี้จะมาขอเป็นพันธมิตร คิดว่าฉันจะเชื่อเรอะ"

"พี่จะไม่เชื่อก็ได้ แต่พี่ไล่ตามพี่ป๋อก็ไม่ง่ายหรอกนะ รายนั้นเหลี่ยมจัดจะตาย พี่คนเดียวจับเขาไม่อยู่หรอก"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

เสียงของซุนหงเหลยขรึมลงเล็กน้อย "ก็ได้ นายมาหาฉันแล้วกัน ฉันอยู่ถนนหนานจิงซีลู่"

"รอแป๊บครับ"

เย่โม่วางสายแล้วหันไปบอกพีดีประจำตัว "ใส่ซับตอนนี้ด้วยนะ 'ภาพนาทีต้มตุ๋น'"

ตากล้องถึงกับอึ้งตาค้าง เย่โม่ไม่ได้แค่แหกกฎ แต่เขากำลังตั้งกฎขึ้นมาเองชัดๆ!

แต่ก็นั่นแหละ!

ในเมื่อผู้กำกับยังไม่ว่าอะไร พวกเขาก็ไม่มีทางขัดอยู่แล้ว

เวลานี้ผู้กำกับเหยียนที่ดูอยู่หลังจอมอนิเตอร์ยิ้มจนแก้มแทบปริ

เจ้าหมอนี่สร้างสีสันให้รายการได้สุดยอดจริงๆ

ฟีลนี้นี่แหละที่เขาต้องการ!

สิบห้านาทีต่อมา

ถนนหนานจิงซีลู่

ซุนหงเหลยในเสื้อโปโลสีอ่อนยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ ในมือถือขวดน้ำแร่

เย่โม่วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

"พี่หงเหลย"

"เย่โม่" ซุนหงเหลยกวาดตามองเขาหัวจดเท้า "มาคนเดียวเหรอ ไม่ได้หนีบจางอี้ซิงมาด้วยเรอะ"

"ผมปล่อยอี้ซิงคืนสู่ธรรมชาติไปแล้วครับ"

"…คืนสู่ธรรมชาติ?"

"ใช่ครับ เขาต้องตามล่าผมก็จริง แต่บอกว่าอยากไปทำภารกิจเพิ่มเวลาก่อนค่อยกลับมาจับ ผมก็เลยปล่อยเขาไป"

ซุนหงเหลยยกน้ำขึ้นจิบ "สรุปคือนายปล่อยผู้ล่าของตัวเองไป แล้ววิ่งมาจับมือเป็นพันธมิตรกับเหยื่อเนี่ยนะ"

"ใช่ครับ"

"รู้ไหมว่าเขาเรียกพฤติกรรมนี้ว่าอะไร"

"เรียกว่าอะไรครับ"

"เลี้ยงเสือไว้แว้งกัด"

"อี้ซิงเนี่ยนะเสือ อี้ซิงเป็นลูกแกะน้อยต่างหาก"

ซุนหงเหลยแทบสำลักน้ำ

เขาปาดน้ำที่มุมปากแล้วมองเย่โม่ด้วยสีหน้าซับซ้อนสุดจะบรรยาย

"นายนี่มันจริงๆ เลย ไม่รู้หรือไงว่าจางอี้ซิงเห็นดูหงิมๆ ว่านอนสอนง่ายแบบนั้น แต่เขาไม่ได้โง่นะ ขืนปล่อยไป ระวังจะย่องกลับมากัดเข้าให้"

"ผมบอกเขาไปแล้วว่าเขาเป็นแค่ของแถม"

"…นี่ยังอุตส่าห์ไปพูดแบบนั้นกับเขาอีกเหรอ"

ทั้งสองคนสบตากันอยู่หนึ่งวินาที

ก่อนจะหลุดขำก๊ากออกมาพร้อมกัน

ซุนหงเหลยหมุนฝาปิดขวดน้ำแร่แล้วยัดใส่ถุงผ้า

"เอาเถอะ ตกลงเป็นพันธมิตรกัน แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง"

"ว่ามาเลยครับ"

"ตอนนี้ยังคิดไม่ออก ไว้คิดออกค่อยบอกทีหลัง!"

"ไม่มีปัญหาครับ"

"ดี ไปเถอะ ไปทำภารกิจก่อน"

วัดเฉิงหวง

เก้าโมงเช้า

นักท่องเที่ยวเริ่มหนาตาขึ้นแล้ว

ทีมกล้องแบกอุปกรณ์เบียดเสียดผ่านฝูงชน คนเดินถนนหลายคนจำซุนหงเหลยได้ จึงยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปตามหลังกันเกรียวกราว

จุดทำภารกิจตั้งอยู่หน้าร้านขนมบัวลอยหนิงโป

มีวงล้อขนาดยักษ์อันหนึ่ง บนนั้นเขียนรายการภารกิจต่างๆ ไว้เพียบ ทั้งกินเสี่ยวหลงเปา, ตะโกนหน้าร้านซาลาเปาหนานเสียงว่า "วันนี้ผมเลี้ยงทั้งร้าน",

ถ่ายรูปคู่กับคนเดินถนนหนึ่งคนและให้คนนั้นพูดว่า "คุณหล่อที่สุด"

ซุนหงเหลยเดินเข้าไปหมุนวงล้อ

เข็มหยุดตรงช่อง "ตะโกนหน้าร้านซาลาเปาหนานเสียงว่า 'วันนี้ผมเลี้ยงทั้งร้าน'"

เขาสูดหายใจลึกๆ แล้วเดินไปหยุดหน้าร้านซาลาเปาหนานเสียง

จากนั้นก็หันไปตะโกนใส่ลูกค้าที่นั่งอยู่เต็มร้านว่า "วันนี้ทั้งร้าน ผมเลี้ยงเอง… แต่เป็นไปไม่ได้หรอกนะ กินให้อร่อยดื่มให้อร่อยล่ะทุกคน ผมซุนหงเหลยครับ!"

พวกลูกค้าอึ้งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะหัวเราะแล้วปรบมือให้สนั่น

ภารกิจผ่าน ได้เวลาเพิ่มสิบห้านาที

เย่โม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ปรบมือให้อย่างจริงใจ "พี่หงเหลยครับ มุกนี้เจ๋งมาก ไม่ต้องเสียเงินสักแดงแถมยังได้ใจคนไปเต็มๆ"

"นี่เขาเรียกว่าไหวพริบในรายการวาไรตี้โว้ย" พอทำภารกิจสำเร็จ ซุนหงเหลยก็ยักคิ้วให้ "เย่โม่ นายไม่ทำเหรอ"

"ผมไม่ทำครับ"

"ทำไมล่ะ"

เย่โม่ก้มมองสายรัดข้อมือของตัวเอง เวลาที่เหลือยังคงมีอยู่ห้าสิบสองนาที

ถ้าทำภารกิจสำเร็จก็จะได้เพิ่มอีกสิบห้าถึงสามสิบนาที

แต่เขากลับดันวงล้อออกไปด้านข้าง

"เพราะพี่ซวิ่นใกล้จะมาถึงแล้วครับ"

ซุนหงเหลยชะงัก "นายรู้ได้ยังไง"

เย่โม่ชี้ไปไกลๆ ท่ามกลางฝูงชนมีร่างสูงผอมที่คุ้นตากำลังเบียดเสียดตรงมาทางนี้

หวังซวิ่น

"เขาเป็นคนไล่ตามอี้ซิง ตอนนี้อี้ซิงเตลิดไปไหนแล้วก็ไม่รู้ พอหาอี้ซิงไม่เจอ เขาก็ต้องมาหาผม ผมเดาว่าเขาคงรู้แล้วว่าผมกับอี้ซิงจับมือกัน"

ซุนหงเหลยเงียบไปครู่หนึ่ง "ถ้างั้นตอนนี้นายก็คือตัวล่อ?"

"ใช่ครับ ผมจงใจมายืนในที่สะดุดตา รอให้พี่ซวิ่นเข้ามาจับผม แล้วพี่ค่อยจับเขาอีกที"

"นายจะให้ฉันจับพันธมิตรตัวเองเนี่ยนะ"

"พันธมิตรก็มีไว้เพื่อใช้ประโยชน์จากกันและกันอยู่แล้วนี่ครับ"

ซุนหงเหลยมองเย่โม่แล้วก็หลุดขำออกมาทันที

หัวเราะลั่นอย่างอดไม่อยู่

"มิน่าล่ะหวงป๋อถึงบอกว่าอย่าอยู่ทีมเดียวกับนายเด็ดขาด ตลบหลังได้แม้กระทั่งพวกเดียวกันเอง"

"พี่ป๋อเขามีอคติกับผมต่างหากล่ะครับ ตอนเช้ามืดหน้าเขาโดนผมล้างจนดำปิ๊ดปี๋ไปตั้งสามชั้น"

ซุนหงเหลยตบไหล่เขา

"ได้ นายไปเป็นตัวล่อ หวังซวิ่นเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

เย่โม่เดินเข้าไปยังลานกว้างใจกลางวัดเฉิงหวง แล้วยืนอยู่ใต้ต้นฮ่วย

ตำแหน่งสะดุดตามาก สายรัดข้อมือก็โชว์หราอยู่ด้านนอก

เวลายังเหลือตั้งห้าสิบกว่านาที ถือว่าไม่น้อยเลย

ห้านาทีต่อมา หวังซวิ่นก็มุดออกมาจากฝูงชน

"เย่โม่!"

"พี่ซวิ่น"

หวังซวิ่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ควักโทรศัพท์มือถือออกมาโชว์รูปให้ดู ในรูปคือจางอี้ซิงกำลังแอบอยู่ในร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่ง หน้าแนบติดกระจกและกำลังก้มดูมือถือ

"อี้ซิงอยู่ไหนเนี่ย เขาวิ่งไวชะมัด ฉันวิ่งไล่กวดมาสามถนนแล้วยังตามไม่ทันเลย"

"เขาไปหาอาจารย์หวงแล้วครับ"

"ไปหาอาจารย์หวงทำไม"

"เหยื่อของอาจารย์หวงคือเสี่ยวจู อี้ซิงเลยอยากไปผูกมิตรกับอาจารย์หวง เพื่อให้เสี่ยวจูช่วยสกัดพี่ไว้ไงครับ"

หวังซวิ่นอึ้งไปเลย "เด็กนั่นเล่นเกมเป็นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

"ผมสอนเขาเองครับ"

"…นายสอนเขาเหรอ"

"ใช่ครับ ผมบอกเขาว่าออกไปข้างนอกต้องรู้จักยืมมือคนอื่นมาช่วยจัดการ"

หวังซวิ่นเงียบไปพักหนึ่ง "เย่โม่ สรุปแล้วนายช่วยใครกันแน่เนี่ย"

เย่โม่นิ่งคิดครู่หนึ่ง

"ผมช่วยเรตติ้งของรายการเทปนี้ครับ"

หวังซวิ่นหันหลังเตรียมจะชิ่งหนีทันที เพราะเขารู้สึกได้ถึงความทะแม่งๆ

เจ้าเย่โม่นี่มันเหลี่ยมจัดเกินไปแล้ว!

แต่มันก็สายเกินไป

ซุนหงเหลยโผล่ออกมาจากซอยข้างๆ แล้วเอาสายรัดข้อมือของตัวเองทาบเข้ากับสายรัดข้อมือของหวังซวิ่นทันที

ตัวเลขบนหน้าปัดกระพริบเปลี่ยน เวลาที่เหลือทั้งหมดของหวังซวิ่นถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ แล้วโอนย้ายไปเป็นของซุนหงเหลย

ตัวเลขบนสายรัดข้อมือของซุนหงเหลยพุ่งพรวดจากหกสิบกว่านาทีไปเป็นร้อยกว่านาทีในพริบตา

หวังซวิ่นยืนนิ่งค้าง ก้มมองสายรัดข้อมือที่กลายเป็นศูนย์ของตัวเอง

"ฉันตกรอบแล้วเหรอ"

"ใช่แล้ว" ซุนหงเหลยยิ้มร่าพลางกอดคอเขา "นายเป็นคนที่สามที่ตกรอบ ยินดีด้วยนะที่ได้รับเกียรติเป็นคนแรกที่ต้องออกจากเกมไปในเทปนี้"

"คนที่สามเหรอ" หวังซวิ่นเบิกตากว้าง "แล้วใครเป็นคนแรกกับคนที่สองล่ะ"

ซุนหงเหลยชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมา บนหน้าจอแชตกลุ่มรายการมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาพอดี—

หลัวจื้อเสียง: "ทุกคน ผมโดนอาจารย์หวงต้อนจนมุมในห้องน้ำแล้ว ช่วยด้วย รออยู่นะ"

ผ่านไปสองนาที

หลัวจื้อเสียง: "สายไปแล้ว ตกรอบเรียบร้อย"

ข้างล่างยังมีอีกข้อความหนึ่งที่ส่งมาก่อนหน้านั้น

หวงป๋อ: "@เย่โม่ นายรอฉันก่อนเถอะ"

หวังซวิ่นก้มมองโทรศัพท์ แล้วเงยหน้ามองเย่โม่สลับกับซุนหงเหลย

"พวกนายสองคน… จับมือกันใช่ไหม"

"ใช่" ซุนหงเหลยพยักหน้ารับ

"งั้นตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นพวกนายที่วางแผนปั่นหัวทุกคนอยู่นี่เองเหรอ"

"ไม่ได้ปั่นหัวสักหน่อย นี่เขาเรียกว่ากลยุทธ์ต่างหาก"

หวังซวิ่นชี้นิ้วใส่ซุนหงเหลย แล้วก็ชี้ไปที่เย่โม่ ก่อนจะหันไปพูดกับกล้องของพีดี "คุณผู้ชมทุกท่านเห็นกันหมดแล้วใช่ไหมครับ สองคนนี้ คนหนึ่งก็อวี๋เจ๋อเฉิงจากเรื่อง 'Lurk' อีกคนก็เฟิงอวี๋ซิว เจ้าเล่ห์พอกันทั้งคู่ บ้าคลั่งพอกันทั้งคู่ ผมแพ้แบบนี้ก็ถือว่าสมศักดิ์ศรีแล้วล่ะ"

จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก็ยังไม่วายต้องกู้หน้าให้ตัวเอง

เวลาล่วงเลยไปจนใกล้เที่ยง

รายชื่อผู้ตกรอบเริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆ

หลัวจื้อเสียงโดนหวงเหล่ยต้อนจนมุมในห้องน้ำแล้วเก็บแต้มไป

หวงป๋อล่อหวงเหล่ยเข้าไปในลิฟต์ของห้างสรรพสินค้าแล้วตลบหลังได้สำเร็จ ทว่าระหว่างนั้นกลับโดนซุนหงเหลยย่องตามมาข้างหลังแล้วเก็บรวบตึงดับเบิลคิลไปทั้งคู่

"นายแอบลอบกัดฉันนี่หว่า!"

"ลอบกัดอะไรกัน นี่เขาเรียกว่ายุทธวิธีโว้ย"

"ลอบกัดชัดๆ! ฉันซุ่มรอตั้งยี่สิบนาที—"

"ฉันไม่ได้ซุ่มรอเลยสักนาทีเดียว เดินตามหลังนายมาต้อยๆ ตั้งสิบนาทีแล้วต่างหาก"

หวงป๋ออ้าปากค้าง สีหน้าเหมือนเพิ่งกลืนทรายเข้าไปเต็มปาก

เหลือแค่จางอี้ซิงคนเดียวที่ยังคงวิ่งต่อไป

เด็กคนนี้วิ่งตั้งแต่ต้นเกมยันตอนนี้ ไล่จับใครก็ไม่ทัน แถมไม่มีใครไล่จับเขาทันเหมือนกัน

ทว่าภารกิจประจำจุดของเขากลับทำสำเร็จเยอะที่สุด ทั้งกินเสี่ยวหลงเปา ถ่ายรูปคู่กับคนเดินถนน ไปทำแฟลชม็อบที่ไว่ทาน เวลาบนสายรัดข้อมือของเขาพุ่งขึ้นไปเกือบเก้าสิบนาทีแล้ว

เย่โม่นั่งยองๆ อยู่ริมทางเท้า เวลาบนสายรัดข้อมือเหลืออยู่ราวๆ สามสิบนาที

ตั้งแต่เริ่มเกมมาเขายังไม่ได้ทำภารกิจประจำจุดเลยแม้แต่อันเดียว

ตลอดเวลาเอาแต่โทรศัพท์ ผูกมิตร หักหลัง แล้วก็นั่งดูคนอื่นตกรอบ

หวงป๋อนั่งอยู่ข้างๆ เขา ถึงจะตกรอบไปแล้วแต่ก็ยังนั่งดูเรื่องสนุกอยู่ดี

"เย่โม่ ทั้งช่วงเช้านี้นายทำอะไรไปบ้างเนี่ย"

"ผูกมิตรครับ"

"กับใครบ้างล่ะ"

"เริ่มจากอี้ซิง จากนั้นก็พี่หงเหลย ระหว่างทางก็คุยกับพี่ซวิ่นไปนิดหน่อย"

"แล้วยังไงต่อ"

"แล้วผมก็ปล่อยอี้ซิงคืนสู่ธรรมชาติ พี่ซวิ่นโดนพี่หงเหลยเก็บ ส่วนพี่หงเหลยก็โดนผมต้มในลิฟต์ไปทีหนึ่ง แต่แกดวงแข็งเลยยังไม่ตายครับ"

หวงป๋อนิ่งเงียบไป

จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วที่ยังมีรอยคราบดำหลงเหลืออยู่ชี้หน้าเย่โม่ "นายเป็นแขกรับเชิญที่ไม่เหมือนแขกรับเชิญที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย ไม่สนเรื่องแพ้ชนะเลยสักนิด"

เย่โม่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"พี่ป๋อครับ ผมตื่นมาตั้งแต่ตีสี่ครึ่งเพื่อวางกับดัก เสียเวลาไปชั่วโมงกว่าเพื่อเอาน้ำสาดพวกพี่ ทาสบู่เหลว ทาผงถ่าน ผมทำเรื่องตั้งมากมายขนาดนั้น พี่คิดว่าผมทำไปเพื่อจะเอาชนะเหรอครับ"

"แล้วทำไปเพื่ออะไรล่ะ"

"เพื่อความสนุกสิครับ วัยรุ่นถ้าไม่เล่นสนุกจะเรียกว่าวัยรุ่นได้ยังไงล่ะ ฮ่าๆ!"

หวงป๋อมองหน้าเขา

มองอยู่นานหลายวินาที

ก่อนจะหัวเราะออกมา

"ได้ คำพูดนี้ฉันจำไว้แล้วล่ะ รอรายการออนแอร์เมื่อไหร่ ฉันจะรอดูเลยว่าทีมงานจะตัดต่อนายออกมายังไง"

บ่ายสามโมง

ศึกตัดสินรอบสุดท้าย

เหลือผู้รอดชีวิตเพียงแค่สามคน ได้แก่ จางอี้ซิงมีเวลาเกือบเก้าสิบนาที ซุนหงเหลยมีเวลาประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบนาที และเย่โม่เหลือเวลายี่สิบกว่านาที

สถานที่คือ จุดชมวิวไว่ทาน

ซุนหงเหลยกับจางอี้ซิงประจันหน้ากันใต้รูปปั้นเฉินอี้

จางอี้ซิงเพิ่งทำภารกิจประจำจุดเสร็จ ในมือยังถือซาลาเปาไส้หมูที่กินค้างไว้ลูกหนึ่ง

ซุนหงเหลยเดินตรงเข้ามา ย่างก้าวไม่เร่งร้อน "อี้ซิง นายวิ่งมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย"

"แปดชั่วโมงแล้วครับ" จางอี้ซิงหอบหายใจแฮ่กๆ "พี่หงเหลยจะใจร้ายคัดผมออกจริงๆ เหรอครับ"

"ใจร้ายสิ"

ซุนหงเหลยยื่นมือออกไปหวังจะแตะสายรัดข้อมือของจางอี้ซิง

จางอี้ซิงถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งชนเข้ากับใครคนหนึ่ง

เย่โม่

ทั้งสองคนต่างชะงักไปพร้อมกัน

เย่โม่ส่งยิ้มให้จางอี้ซิง "อี้ซิง จำได้ไหมว่าตอนจับมือเป็นพันธมิตรกันเมื่อเช้าฉันพูดว่าอะไร"

"จำได้ ดวลกันอย่างยุติธรรมในตอนท้าย"

"ฉันคิดว่า…" เย่โม่วางมือคั่นระหว่างสายรัดข้อมือของจางอี้ซิงกับของตัวเอง "…ตอนนี้น่าจะได้เวลาพอดีแล้วละ"

แปะ!

เย่โม่ทาบสายรัดข้อมือลงไป

เวลาบนสายรัดข้อมือของจางอี้ซิงกลายเป็นศูนย์ เก้าสิบนาทีตกเป็นของเย่โม่ทั้งหมด

จางอี้ซิงก้มลงมองสายรัดข้อมือของตัวเอง

แล้วเงยหน้ามองเย่โม่

"ไหนพี่บอกว่าจะดวลกันอย่างยุติธรรมไง!"

"ฉันบอกว่าจะดวลอย่างยุติธรรมในตอนท้าย แต่นายคิดว่าเมื่อกี้มันยุติธรรมเหรอ" เย่โม่ชี้ไปทางซุนหงเหลย "เขามีร้อยยี่สิบนาที ฉันมียี่สิบกว่านาที นายว่ามันยุติธรรมไหมล่ะ"

"…ไม่ยุติธรรมครับ"

"ก็ถูกแล้วไง ฉันจัดการนายก่อนแล้วค่อยไปดวลกับเขา แบบนี้เขาเรียกว่าสร้างความยุติธรรม"

ซุนหงเหลยที่ยืนมองภาพตรงหน้านี้อยู่ข้างหลัง เผยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

"เย่โม่ แกไม่ได้เรียกว่าสร้างความยุติธรรมหรอก แกเรียกว่าเลือกกินชิ้นนุ่มๆ ก่อนแล้วค่อยไปเคี้ยวของแข็งต่างหาก"

"งั้นพี่หงเหลยครับ ของแข็งมาแล้วนะ"

ลมที่ไว่ทานพัดแรงมาก

คนทั้งสองยืนอยู่ตรงกลางจุดชมวิว

ตัวเลขบนสายรัดข้อมือของเย่โม่แสดงอยู่ ร้อยสิบกว่านาที

ซุนหงเหลย ร้อยยี่สิบกว่านาที

ต่างกันไม่มาก

"แกรู้ไหมว่าจริงๆ ตอนนี้ใครจะชนะหรือแพ้มันไม่สำคัญแล้ว" ซุนหงเหลยเอ่ยขึ้น

"ทำไมล่ะครับ"

"เพราะสีสันของเทปนี้มันล้นเหลือแล้ว ไม่ว่าใครจะได้ที่หนึ่ง คนดูก็จดจำได้แค่นายที่ใช้สบู่เหลวดักเล่นงานแขกรับเชิญไปสามคนตั้งแต่เช้ามืดอยู่ดี"

"แล้วก็มีเรื่องที่พี่โดนอี้ซิงเป่าหูด้วยนะ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องพูดถึงก็ได้!"

ทั้งสองคนสบตากันแล้วหัวเราะ

จากนั้นซุนหงเหลยก็ยื่นสายรัดข้อมือเข้ามา

เย่โม่ก็ยื่นออกไปเช่นกัน

สายรัดข้อมือสองเส้นแตะเข้าหากัน

ตัวเลขกระพริบเปลี่ยนไป

คนทั้งสองมองเห็นตัวเลขสุดท้ายที่หยุดนิ่งลงบนสายรัดข้อมือของอีกฝ่ายพร้อมกัน

ลมพัดธงตรงไว่ทานส่งเสียงพะเยิบพะยาบ

ผู้กำกับเหยียนถือโทรโข่งตะโกนบอกมาจากระยะไกล

"การถ่ายทำเทปนี้ สิ้นสุดลงทั้งหมดแล้ว!"

…