บทที่ 90 ผู้กำกับเหยียน นี่ไปเชิญตัวพ่อมาจากไหนกันเนี่ย

หกโมงสี่สิบนาที

ล็อบบี้โรงแรม

ทั้งเจ็ดคนยืนเรียงแถวหน้ากระดาน

คราบดำบนมือของหวังซวิ่นยังล้างออกไม่หมด ผมของหวงป๋อยังมีน้ำหยดติ๋งๆ ส่วนหลัวจื้อเสียงก็กอดรองเท้าสีขาวที่ชุ่มครีมอาบน้ำพลางทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก

จางอี้ซิงยืนอยู่ริมสุด ผมเปียกโชก สีหน้าอยู่กึ่งกลางระหว่างความน้อยใจกับขำตัวเอง

เขาเป็นคนสุดท้ายที่เหยียบกับดักครบทั้งสามด่าน เปิดประตูเข้ามาโดนน้ำสาด เหยียบครีมอาบน้ำลื่นไถล แถมสัญชาตญาณยังพาให้คว้าผ้าขนหนูมาเช็ดหน้า ผลก็คือหน้าดำปี๋ไปอีกคน

จางอี้ซิงชี้นิ้วเข้าหาหน้าตัวเอง "พี่เย่โม่ พี่ทำกับคนรุ่นเดียวกันแบบนี้เหรอครับ?"

"อี้ซิง ภารกิจกำหนดให้แกล้งสามคนขึ้นไป สามคนแรกก็ครบโควตาแล้ว นายน่ะเป็นของแถมต่างหาก"

"ของแถมเหรอ!" จางอี้ซิงตาโต "นี่ผมเป็นแค่ของแถมเรอะ?"

หวงป๋อยืนหัวเราะจนเห็นเหงือกอยู่ข้างๆ

ซุนหงเหลยยืนอยู่ขวาสุด สภาพแห้งสนิท เสื้อผ้าไม่มีรอยน้ำสักหยดเดียว

หวงเหล่ยยืนอยู่ข้างเขา ทำสีหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน

หวงป๋อเหลือบมองทั้งสองคน "ทำไมพวกนายสองคนถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?"

ซุนหงเหลยบอก "ฉันเห็นข้อความของหวังซวิ่นในกลุ่มน่ะสิ"

หวงเหล่ยเสริม "ฉันได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากห้องก่อนหน้า ก็เลยเปลี่ยนทางเดิน"

หวงป๋อเงียบไปครู่หนึ่ง "สรุปคือพวกเราสามคนไปเดินเหยียบกับระเบิดให้ แล้วพวกนายสองคนมารอชุบมือเปิบอยู่ข้างหลังเนี่ยนะ?"

"ไม่ได้ชุบมือเปิบสักหน่อย" ซุนหงเหลยแก้ความ "เขาเรียกว่ารวบรวมข้อมูลข่าวสารต่างหาก"

"…"

ผู้กำกับเหยียนถือโทรโข่งเดินเข้ามา

ตากล้องทุกคนประจำตำแหน่งพร้อม

"การปลุกแบบลูกโซ่และการแกล้งพิเศษสิ้นสุดลงแล้ว ยินดีด้วยกับเย่โม่ที่ทำภารกิจสำเร็จ คุณจะได้รับไอเทมลึกลับเป็นรางวัล ในภารกิจหลักหลังจากนี้ คุณสามารถใช้การหยุดเวลาได้หนึ่งครั้ง เพื่อให้ผู้ร่วมรายการคนใดก็ได้หยุดอยู่กับที่เป็นเวลาหนึ่งนาที"

เย่โม่รับการ์ดไอเทมมา พลิกดูไปมา "หนึ่งนาทีเอาไปทำอะไรได้บ้างครับ?"

"พอให้หนี และก็พอให้ไล่ตามทัน"

หวงป๋อที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถาม "ผู้กำกับเหยียน กะละมังน้ำกับครีมอาบน้ำที่เขาใช้แกล้งพวกเราสามคนน่ะ รายการเตรียมให้เหรอ?"

เหยียนหมิ่นส่ายหน้า "อุปกรณ์ทั้งหมดแขกรับเชิญเตรียมมาเองครับ"

ความเงียบเข้าปกคลุมไปชั่วขณะ

หวงป๋อหันขวับไปมองเย่โม่ "นายใช้อุปกรณ์ที่พกมาเอง ดึกๆ ดื่นๆ ไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน แอบมาวางกับดักไว้สามด่านล่วงหน้า เพียงเพื่อจะดักพวกเราเนี่ยนะ?"

"พี่ป๋อครับ ผมทำไปก็เพื่อความปลอดภัยในชีวิต กลัวว่าจะมีคนแปลกหน้าบุกเข้าห้องต่างหากล่ะครับ!"

"คนแปลกหน้าเรอะ?" หวงป๋อยกมือดำปี๋ข้างนั้นขึ้นมา "ระดับเฟิงอวี๋ซิวอย่างนายเนี่ยนะกลัวคนแปลกหน้า? รู้ไหมว่าฉันล้างไปสามรอบแล้วยังไม่ออกเลย!"

"ผงถ่านไผ่ผสมวาสลีนครับ ล้างยากนิดหน่อย ต้องใช้คลีนซิ่งออยล์ล้างครับ"

หวงป๋ออ้าปากค้าง ก่อนจะกลืนคำพูดกลับลงคอไป

จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วดำๆ ชี้ไปที่เย่โม่ "ได้ อีพีนี้ใครอยู่ทีมเดียวกับหมอนี่คือซวยแน่ ฉันขอประกาศไว้ก่อนเลย ฉันไม่ร่วมทีมกับเขาเด็ดขาด"

"ฉันก็ไม่ร่วม" หวังซวิ่นยกมือตามทันที

"ฉันด้วย…" หลัวจื้อเสียงกอดรองเท้าแน่นขึ้น "บัญชีแค้นของรองเท้าคู่นี้ ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ"

นึกขึ้นมาแล้วมันปวดใจ!

ซุนหงเหลยแทรกขึ้นมา "พวกนายสามคนโดนแกล้งเลยไม่ยอมร่วมทีมกับเขา งั้นก็เหลือแค่ฉัน อาจารย์หวง แล้วก็อี้ซิงน่ะสิ?"

จางอี้ซิงส่ายหัวดิกราวกับกลองป๋องแป๋ง "ผมก็ไม่ร่วมทีมกับเขาครับ เมื่อกี้เขาเพิ่งบอกว่าผมเป็นของแถม"

หวงเหล่ยดันแว่นตาขึ้น ไม่ได้พูดอะไร

เย่โม่ยืนนิ่ง สีหน้าท่าทางสบายๆ ไม่สะทกสะท้าน

ผู้กำกับเหยียนกระแอมไอเบาๆ "เอาล่ะ ตอนนี้ขอประกาศภารกิจหลักของอีพีนี้"

กติกา

ทุกคนจะเริ่มต้นด้วยเวลาชีวิตคนละหกสิบนาที

หากเวลาลดเหลือศูนย์จะตกรอบทันที

อีกสักครู่โทรศัพท์มือถือจะได้รับข้อความ แจ้งว่าเหยื่อของคุณคือใคร คุณต้องตามหาและจับตัวเหยื่อของคุณให้ได้ จากนั้นนำสายรัดข้อมือไปแตะกับสายรัดข้อมือของอีกฝ่าย ก็จะสามารถชิงเวลาที่เหลือทั้งหมดของฝ่ายตรงข้ามมาได้ ในขณะเดียวกัน ตอนที่คุณกำลังไล่ล่าคนอื่น คุณเองก็กำลังถูกอีกคนไล่ล่าอยู่เช่นกัน

ทั้งเจ็ดคนจะเชื่อมโยงกันเป็นวงกลมปิด

ภารกิจตามจุดต่างๆ จะกระจายอยู่ทั่วเมือง การทำภารกิจสำเร็จจะช่วยเพิ่มเวลาพิเศษได้

ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายจะเป็นผู้ชนะ หากมีผู้รอดชีวิตหลายคน คนที่มีเวลามากที่สุดจะได้เป็นแชมป์

"การจัดสรรห่วงโซ่ผู้ล่ากับเหยื่อเป็นแบบสุ่มทั้งหมด" ผู้กำกับเหยียนยกโทรศัพท์ขึ้นมา "ตอนนี้… ส่งได้"

โทรศัพท์มือถือทั้งเจ็ดเครื่องสั่นขึ้นพร้อมกัน

เย่โม่ก้มมองหน้าจอ

ข้อความมีเพียงบรรทัดเดียว: "เหยื่อของคุณ: ซุนหงเหลย"

เย่โม่คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองจางอี้ซิง

จะมองซุนหงเหลยไม่ได้เด็ดขาด จิ้งจอกเฒ่าคนนี้เจ้าเล่ห์เป็นกรด

ทว่าจางอี้ซิงที่ก้มดูโทรศัพท์อยู่ พออ่านจบก็เงยหน้าขึ้นมา สายตาปะทะเข้ากับเย่โม่พอดี

จางอี้ซิงชะงัก

เย่โม่ก็ชะงักเช่นกัน

"…พี่ไล่ล่าผมเหรอ?"

"ใช่" เสียงของจางอี้ซิงเริ่มฟังดูไม่ค่อยมั่นใจ

เขามีปมในใจไปแล้ว ไม่รู้ว่าคราวนี้จะมีอะไรรอเขาอยู่อีก

พอได้ยินแบบนั้น เย่โม่ก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "นายไล่ล่าฉัน ถ้าตามฉันทัน เดี๋ยวฉันจะยอมให้เธอ…"

พูดจบยังทำหน้าตากวนประสาทส่งไปให้อีกหนึ่งที

ทุกคนเข้าใจความหมายทันที ต่างพากันนึกถึงมุกระดับตำนานอันนี้ขึ้นมาได้

แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ผู้กำกับเหยียนเองก็หัวเราะ ในใจยิ่งปลื้มปริ่มสุดขีด

คิดในใจว่าอีพีนี้ตัดสินใจถูกจริงๆ ที่เชิญเย่โม่มา แม่งโคตรน่าสนใจเลย นี่ไม่เท่ากับได้ฉากคลาสสิกเพิ่มมาอีกฉากเหรอ?

จากนั้น

หวงป๋อก็ชิงทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน "ฉันว่านะ… ทุกคนเปิดเผยเหยื่อของตัวเองออกมาเลยดีกว่า ยังไงช้าเร็วก็ต้องรู้อยู่ดี"

"นายเปิดก่อนสิ" ซุนหงเหลยพูดขึ้น "เหยื่อของฉันคืออาจารย์หวง"

หวงเหล่ยพยักหน้า "ของฉันคือเสี่ยวจู"

หลัวจื้อเสียงชูโทรศัพท์ "ของฉัน หวังซวิ่น"

หวังซวิ่นยิ้มแห้งๆ "ของฉันอี้ซิง"

จางอี้ซิงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ "ของผม… พี่เย่โม่ครับ"

สายตาทุกคู่หันขวับไปมองเย่โม่

เย่โม่พลิกหน้าจอโทรศัพท์หงายขึ้นมา

บนหน้าจอมีชื่อคนสามพยางค์: ซุนหงเหลย

จางอี้ซิงถึงกับเหวอ "แล้วเมื่อกี้พี่จะมองหน้าผมทำไมเนี่ย!"

"ก็ผมกลัวจะความแตกนี่ครับ ใครจะไปคิดล่ะว่าทุกคนจะยอมหงายการ์ดกันหมด!"

ความเงียบเข้าครอบงำไปเต็มๆ สามวินาที

ในใจของทุกคนต่างคิดตรงกัน เย่โม่นี่แม่งโคตรเจ้าเล่ห์เลยว่ะ

จากนั้น ซุนหงเหลยก็ชี้นิ้วไปที่หน้าจอ "นาย ไล่ล่าฉันเนี่ยนะ?"

"ครับ"

"สรุปคือ ตีสี่ครึ่งนายไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน วางกับดักไว้สามด่าน แกล้งพวกเราสามคนจนร้องลั่นทุ่ง แล้วตอนนี้ยังจะมาตามล่าฉันอีกเนี่ยนะ?"

"ครับ"

ซุนหงเหลยหันขวับไปหาผู้กำกับเหยียน "นี่พวกคุณไปเชิญแขกรับเชิญมาจากไหนเนี่ย? นี่มันเชิญตัวพ่อมาชัดๆ!"

ทุกคนในกองถ่ายระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

พอหวงป๋อหัวเราะเสร็จก็ช่วยเสริมขึ้นมาอีกประโยค "หงเหลย นายระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ เจ้าหมอนี่ดึกๆ ดื่นๆ ไม่ยอมนอนเอาแต่มานั่งวางกับดัก คนพรรค์นี้มีอะไรที่ทำไม่ลงบ้าง?"

"ฉันจะกลัวอะไร? ฉันคือซุนหงเหลยนะ"

"นายคือซุนหงเหลย แต่หมอนั่นน่ะพี่ต้องจ่ายเพิ่มนะเว้ย"

"…นายน่ะหุบปากไปเลย"

ห่วงโซ่ผู้ล่ากับเหยื่อชัดเจนแล้ว

ซุนหงเหลย → หวงป๋อ → หวงเหล่ย → หลัวจื้อเสียง → หวังซวิ่น → จางอี้ซิง → เย่โม่ → ซุนหงเหลย

คนเจ็ดคน เจ็ดชีวิต กลายเป็นวงกลมหนึ่งวง

ใครลงมือก่อนคนนั้นก็ได้เปรียบ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับว่าจะเล่นยังไง

"ก่อนเริ่มเกมมีเวลาเตรียมตัวอิสระสิบห้านาที" ผู้กำกับเหยียนก้มมองนาฬิกาข้อมือ "เจ็ดโมงตรง เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ"

ทั้งเจ็ดคนแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

เย่โม่เดินไปนั่งลงบนโซฟาตรงมุมล็อบบี้โรงแรม

จางอี้ซิงยืนห่างออกไปสิบเมตร โดยมีเสาสองต้นคั่นกลาง พลางชะเง้อคอมองมาที่เขาอย่างระแวดระวัง

เย่โม่กวักมือเรียก

จางอี้ซิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมเดินเข้ามาหา "มีอะไรเหรอครับ?"

"นายต้องไล่ล่าฉันใช่ไหม?"

"ครับ"

"นายกะจะไล่ล่ายังไงล่ะ?"

…