บทที่ 89 เย่โม่เล่นเป็นนี่นา!

เมื่อทุกคนมากันครบและทำความรู้จักกันเรียบร้อยแล้ว

ผู้กำกับเหยียนหมิ่นก็ลุกขึ้นยืนจากมุมห้อง

"คนมาครบแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะเริ่มถ่ายทำอย่างเป็นทางการ คืนนี้ทุกคนพักผ่อนให้เต็มที่นะครับ"

หวงป๋อเอนหลังพิงโซฟา "ผู้กำกับเหยียน แล้วบทล่ะ พรุ่งนี้มีคิวมีขั้นตอนยังไงบ้าง"

"พรุ่งนี้มีภารกิจ ถึงเวลาเดี๋ยวก็รู้เองครับ"

หวงเหล่ยดันแว่นตาขึ้น "ขนาดบทยังไม่มีเลยเหรอ คุณจะให้พวกเราหกคนปิดตาเล่นหรือไง"

"ก็ 'โกไฟติ้ง!' นี่ครับ เสน่ห์มันอยู่ที่ความไม่รู้นี่แหละ" เหยียนหมิ่นยิ้มบางๆ "วางใจเถอะครับ ไม่ยากเกินไปหรอก"

ทุกคนสบตากันแวบหนึ่งแล้วไม่ได้ซักไซ้ต่อ

รายการวาไรตี้ก็แนวนี้แหละ ทีมผู้กำกับชอบอุบไต๋ไว้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

มีเพียงเย่โม่คนเดียวที่ใจกระตุกวูบ

โกไฟติ้ง! ไม่มีบท เสน่ห์อยู่ที่ความไม่รู้

เขารู้ซึ้งดีว่าคำพวกนี้หมายถึงอะไร แปลไทยเป็นไทยได้เลยว่า ตั้งแต่พรุ่งนี้เช้าเป็นต้นไป ชีวิตพวกคุณทั้งเจ็ดคนอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข!

ผู้กำกับเหยียนนี่เล่นเป็นจริงๆ!

คืนนั้น

เย่โม่กลับเข้าห้องของตัวเองแล้วลงกลอนประตู

เขายังไม่นอน

แต่กลับไปรื้อค้นกระเป๋าใบตุงออกมาจากก้นกระเป๋าเดินทาง

พอเทของลงบนเตียง ก็มีทั้งแก้วกระดาษ ผงถ่านไม้ไผ่ วาสลีน ครีมอาบน้ำ และเทปกาวอีกหนึ่งม้วน

ข้าวของเกลื่อนไปครึ่งเตียง ดูราวกับคนกำลังจะไปตั้งแผงขายของที่ตลาดนัดกลางคืน

เขาแง้มประตูห้องไว้เล็กน้อย เหลือช่องว่างไว้แค่นิดเดียว

จากนั้นก็ลากเก้าอี้มาปีนขึ้นไป วางขันใบเล็กไว้บนขอบประตูด้านบน เทน้ำใส่จนเต็ม แล้วใช้เทปกาวแปะยึดก้นขันไว้

เขาก้าวลงมาถอยมองดูอยู่สองวินาที ก่อนจะปีนขึ้นไปปรับมุมอีกรอบ

ขันใบเล็กต้องคว่ำลงมาพอดิบพอดีในจังหวะที่ประตูถูกผลักเปิดออกสามสิบองศา

พอจัดการกับของบนประตูเสร็จ เขาก็นั่งยองๆ บีบครีมอาบน้ำลงบนกระเบื้องหน้าประตูไปครึ่งขวดแล้วใช้มือละเลงจนทั่ว

พื้นกระเบื้องสะท้อนแสงวิบวับ เงาวับจนแทบใช้ส่องแทนกระจกได้ในพริบตา

สุดท้ายก็หยิบผ้าขนหนูสีขาวออกมาจากกระเป๋า นำไปแขวนไว้ที่ตะขอด้านขวามือตรงทางเข้า

ดูผิวเผินก็เหมือนผ้าขนหนูธรรมดา ทว่าด้านในกลับป้ายผงถ่านไม้ไผ่ผสมวาสลีนไว้จนชุ่ม

ใครเผลอหยิบมาเช็ดน้ำล่ะก็ ซวยมหาศาลแน่

เขาถอยหลังไปสองก้าว ชื่นชมผลงานชิ้นเอกของตัวเอง

จากนั้นก็เดินไปที่มุมห้อง นั่งยองๆ ลงตรงหน้ากล้องโกโปรที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

"พี่ๆ โกไฟติ้งทั้งหกคนครับ" เขาพูดใส่กล้องด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดขีด "เจอกันครั้งแรก จะไม่ให้ของขวัญต้อนรับเลยก็คงดูไม่ดี ผมเป็นน้องใหม่ ต้องมีมารยาทเข้าไว้ แค่ไม่รู้ว่าใครจะเป็นผู้โชคดีคนนั้น"

จากนั้นก็ชี้ไปที่ขันบนขอบประตู "อันนี้คือด่านแรก เปิดประตูก็รับโชค"

"ด่านที่สอง ดุจเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง"

"ด่านที่สาม ส่งถ่านกลางหิมะ มีถ่านจริงๆ นะครับ ผงถ่านไม้ไผ่แท้ๆ เลย"

เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่มือเบาๆ "ผมก็ไม่รู้ว่าพี่คนไหนจะมาเป็นคนแรก ตามเวรตามกรรมแล้วกันนะครับ"

พูดจบเขาก็ปลดกล้องโกโปรลงมา ยกนิ้วโป้งให้ตัวเอง สีหน้าท่าทางคุมโทนได้อย่างไร้ที่ติ

มาถึงตอนนี้ เย่โม่รู้เป้าหมายในการมาของตัวเองอย่างแจ่มชัด

มารายการวาไรตี้ก็ต้องหวังกระแสความนิยม และมันก็ต้องมีแอร์ไทม์ มีช็อตสร้างสีสัน

ถึงจะต้องแสดงก็เอาเถอะ ใครใช้ให้เขาเป็นนักแสดงกันล่ะ!

ตีสี่ตรง

กฎของบริการปลุกตอนเช้านั้นเรียบง่ายมาก

แต่วิธีปฏิบัตินี่สิ ไม่ใช่เรื่องที่มนุษย์มนาเขาทำกันเลยสักนิด

ทีมผู้กำกับแจ้งล่วงหน้าไว้แล้วว่า แขกรับเชิญทุกคนต้องตื่นตอนตีสี่ เพื่อทำภารกิจ "ห่วงโซ่การปลุกต่อเนื่อง" ให้สำเร็จ

บนกระดานปาเป้ามีวิธีบังคับปลุกอยู่ห้าแบบ ได้แก่ เป่าลมใส่หู ฉีดน้ำใส่ หอมแก้ม ดึงหู และถอนขนหน้าแข้ง ใครปาโดนวิธีไหน ก็ต้องใช้วิธีนั้นไปปลุกคนต่อไป

และเป้าหมายที่คนสุดท้ายต้องไปปลุกก็คือเย่โม่

ทว่าเย่โม่กลับไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

ตอนที่เขาวางกับดัก ในหัวคิดแค่ว่าบริการปลุกตอนเช้าจะเริ่มตอนหกโมงครึ่ง ถึงตอนนั้นไม่ว่าใครจะมาเคาะประตู ก็ต้องรับของขวัญชุดใหญ่สามอย่างของเขาไปก่อน

ตีสี่ตรงเป๊ะ

ตอนที่จางอี้ซิงโดนผู้กำกับเหยียนเขย่าตัวปลุกขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม เขายังคงงัวเงียจับต้นชนปลายไม่ถูก

เขานั่งขยี้ตาอยู่ตั้งนาน พอก้มดูเวลาในมือถือก็แทบจะทิ้งตัวลงไปนอนต่อ "ตีสี่เนี่ยนะ ผู้กำกับเอาจริงดิครับ"

"ปาเป้าโดนวิธีปลุกแบบไหน ก็ต้องใช้วิธีนั้นไปปลุกคนต่อไป นายเป็นคนแรก"

จางอี้ซิงหยิบลูกดอกขึ้นมา มือยังสั่นๆ ลอยๆ ก่อนจะปาออกไป ปักเข้าที่ช่อง "เป่าลมใส่หู" พอดี

พอหยิบคีย์การ์ดห้องขึ้นมาดู ก็ปรากฏชื่อซุนหงเหล่ย

หน้าเขาซีดลงทันตาเห็น "พี่หงเหล่ยเป็นลูกพี่ผมนะ… ให้ผมไปเป่าหูเขาเนี่ยนะ พี่เขาจะไม่โมโหเหรอครับ"

หลังจากนั้น ทุกคนก็ถูกปลุกด้วยสารพัดวิธีพิสดารตั้งแต่ช่วงตีสี่ถึงตีห้า

จนกระทั่งวนมาถึงคิวของเย่โม่

หวังซวิ่นขยี้ตาดูเวลา ตีห้าสิบห้านาที

เขาหยิบคีย์การ์ดห้องออกมา เป็นห้องของเย่โม่

"เย่โม่เหรอ" หวังซวิ่นหาวหวอด "เด็กคนนั้นดูสุภาพเรียบร้อยดี น่าจะปลุกง่ายอยู่หรอก"

ตีห้ากับอีกยี่สิบนาที

หวังซวิ่นมายืนอยู่หน้าห้องของเย่โม่

ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย เขาจึงยื่นมือออกไปผลัก

กะละมังน้ำคว่ำลงมาทันที สาดโครมเข้าใส่ศีรษะเขาเต็มเหนี่ยว!

น้ำเย็นเฉียบไหลจากหน้าผากลงไปตามซอกคอ คอเสื้อชุดนอนเปียกโชกในพริบตา

หวังซวิ่นยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตู แข็งทื่อไปทั้งตัว

เขาก้มมองเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มของตัวเอง สลับกับเงยหน้ามองขอบประตูด้านบนที่ว่างเปล่า อ้าปากพะงาบๆ อยู่สองที แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

เขาสูดหายใจเข้าลึก ยกเท้าก้าวเข้าไปข้างในก้าวหนึ่ง

ทว่าฝ่าเท้ากลับเหยียบลงบนครีมอาบน้ำ ร่างลื่นไถลไปข้างหลังทันควัน มือข้างหนึ่งพยายามจะคว้าลูกบิดประตูก็คว้าพลาด อีกมือจะยันกำแพงไว้ก็ยันไม่อยู่

จากนั้นเขาก็ก้นจ้ำเบ้า ไถลพรวดเข้าไปในห้อง แผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังดัง "ตึง!"

เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แล้วเหลือบไปเห็นผ้าขนหนูสีขาวแขวนอยู่ที่ตะขอด้านข้างประตู

จึงรีบยื่นมือไปกระชาก ทว่ามือกลับลื่นปรื๊ด คราบวาสลีนผสมผงถ่านไม้ไผ่เปรอะดำเต็มมือ

พอแบมือออกดู ดำปี๋ไปหมด โชคดีที่เมื่อกี้ไม่ได้เอาไปเช็ดหน้า

"…ด่านแล้วด่านเล่ายากเย็นเหลือเกิน"

เย่โม่ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ผมเผ้าเรียบกริบ เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน เขาไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ

"พี่ซวิ่น อรุณสวัสดิ์ครับ"

"สวัสดิ์กับผีน่ะสิ!" หวังซวิ่นยกมือดำๆ ทั้งสองข้างขึ้นมา "ฉันเปิดประตูเข้ามาก็โดนน้ำสาด เหยียบครีมอาบน้ำลื่นล้ม พอจะเช็ดมือก็โดนป้ายดำไปทั้งมือ นายยังมีหน้ามาบอกอรุณสวัสดิ์อีกเรอะ"

"พี่ซวิ่น ผมไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งพี่จริงๆ นะครับ"

"แล้วใครสั่ง"

เย่โม่พลิกการ์ดภารกิจส่งให้เขาดู บนนั้นมีข้อความเขียนไว้หนึ่งบรรทัดว่า "ภารกิจแรกของอีพีนี้ แกล้งสมาชิกหลักให้สำเร็จตั้งแต่สามคนขึ้นไป"

หวังซวิ่นจ้องการ์ดใบนั้นนิ่ง เงียบไปนานมาก "งั้นฉันก็เป็นคนแรกน่ะสิ"

"ครับ"

"ข้างหลังยังมีอีกสองคนใช่ไหม"

"ครับ"

หวังซวิ่นทิ้งมือลง ไม่สนใจแล้วว่ามันจะดำแค่ไหน

เขาเดินไปนั่งลงตรงขอบโซฟา ทั้งที่ผมยังเปียกโชก มือดำเมี่ยม สีหน้าก้ำกึ่งระหว่างยอมรับชะตากรรมกับรอซ้ำเติมคนอื่น

"ฉันไม่ไปไหนแล้ว จะขอนั่งรอดูคนต่อไปอยู่ตรงนี้แหละ"

ตีห้าสี่สิบนาที

หวงป๋อยืนอยู่หน้าประตู

หลังจากหวังซวิ่นโดนเล่นงาน เขาก็ส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มทันทีว่า "อย่าไปห้องเย่โม่ มีกับดัก"

แต่หวงป๋อไม่ได้ดูโทรศัพท์

เขาหาวไปพลางขยี้ตาไปพลาง เดินมาจนถึงหน้าห้องเย่โม่

พอเห็นรอยน้ำเจิ่งนองอยู่บนพื้นกับรอยเท้าเปียกๆ เป็นทาง เขาก็ชะงักฝีเท้าลง

ผลักประตูเปิดออก

กะละมังน้ำคว่ำลงมา น้ำสาดเข้าใส่หน้าเขาไปครึ่งซีก

ปฏิกิริยาของหวงป๋อต่างจากหวังซวิ่นโดยสิ้นเชิง

เขาไม่ได้ยืนอึ้ง แต่เงยหน้าขึ้นมองขอบประตูด้านบนทันที จากนั้นก็หลับตาลง ปาดน้ำบนใบหน้าออกไปทีหนึ่ง

"…ฉันว่าแล้วเชียว"

ก้มมองกระเบื้องใต้ฝ่าเท้า เงาวับสะท้อนแสง

พอมองผ่านช่องประตูเข้าไปเห็นหวังซวิ่นโผล่ร่างออกมาครึ่งตัว แล้วก้มมองคอเสื้อตัวเองที่เปียกชุ่ม

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย" เขาหันไปมองตากล้องพีดีที่ยืนอยู่สุดปลายทางเดิน "นี่พวกคุณวางแผนมาเล่นงานผมโดยเฉพาะเลยใช่ไหม คนก่อนหน้านี้ไม่เห็นเจอแบบนี้นี่ ทำแบบนี้ก็ได้เหรอ พวกคุณไม่คิดจะห้ามกันหน่อยเรอะ"

ตากล้องพีดีส่ายหน้า กล้องในมือนิ่งสนิทราวกับตั้งอยู่บนขาตั้ง

หวงป๋อสูดหายใจเข้าลึก ยกเท้าก้าวเข้าไปข้างใน

จังหวะที่เหยียบลงไปตัวก็ลื่นไถล แต่เพราะเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว มือข้างหนึ่งจึงคว้าลูกบิดประตูไว้แน่น ตัวเซไปมาสองทีแต่ไม่ล้ม

เขาขยับตัวยืนตรง มองกะละมังใบเล็กที่ว่างเปล่าบนขอบประตู แล้วก้มมองครีมอาบน้ำที่สะท้อนแสงอยู่บนพื้น

"ได้ ถังน้ำกับพื้นลื่นฉันผ่านมาได้หมดแล้ว ด่านที่สามคือผ้าขนหนูใช่ไหม"

เขากวาดสายตามองผ้าขนหนูสีขาวตรงทางเข้า แล้วเดินเลี่ยงผ่านไปโดยไม่แตะต้องเลยสักนิด

ต้องยอมรับเลยว่าระดับไอคิวของหวงป๋อยังคงเฉียบขาดมากจริงๆ

พอเดินเข้ามาในห้อง มองดูเย่โม่ แล้วหันไปมองหวังซวิ่นที่นั่งชูสองมือดำปี๋อยู่บนโซฟา มุมปากเขาก็กระตุกขึ้นมาทันที

"เจ้าหนุ่ม แกเตรียมไว้กี่ด่านกันแน่เนี่ย"

เย่โม่ยื่นการ์ดภารกิจให้เขาดู

หวงป๋ออ่านจบก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันขอถามแทนคนข้างหลังหน่อย ยังเหลือใครที่ยังไม่โดนอีกบ้าง"

"ยังเหลืออีกคนครับ"

"ได้ ฉันจะรอดู"

ไม่นานนัก

หลัวจื้อเสียงก็เดินฮัมเพลงเข้ามาตามทางเดิน

การแต่งตัวดูนำแฟชั่นกว่าสองคนแรกอย่างเห็นได้ชัด สวมเสื้อคลุมรุ่นลิมิเต็ดที่คอลแลปส์กับแบรนด์ดัง ส่วนรองเท้าก็เป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวเอี่ยมอ่อง

หวงป๋อมองลอดช่องประตูออกไปเห็นเข้า จึงหันไปกระซิบกับหวังซวิ่นว่า "รองเท้าไอ้หมอนี่พังแน่"

หลัวจื้อเสียงผลักประตูเข้ามา น้ำสาดเข้าเต็มหน้าทันที

จากนั้นก็เหยียบลงบนครีมอาบน้ำ รองเท้าสีขาวไถลเป็นทางโค้งบนพื้นกระเบื้อง ร่างพุ่งถลาไปข้างหน้าหลายก้าว เกือบจะฉีกขาลงไปกองกับพื้น

เขาพยุงผนังไว้จนทรงตัวได้ ก้มมองพื้นรองเท้าของตัวเอง แล้วส่งเสียงโหยหวนออกมา "รองเท้าฉัน! รุ่นลิมิเต็ดเลยนะ! ราคาป้ายตั้งสามพันกว่า!"

หวงป๋อยื่นหัวออกมาจากโซฟา "เข้ามาเถอะ ผ้าขนหนูนั่นก็อย่าไปจับล่ะ"

หลัวจื้อเสียงมองผ้าขนหนูสีขาวผืนนั้น แล้วหันไปมองมือดำๆ ของหวังซวิ่น จึงเดินเลี่ยงมันไปอย่างเงียบเชียบ

เขาเดินเข้ามาในห้อง ผมเปียกชุ่ม รองเท้าสีขาวเปรอะไปด้วยคราบครีมอาบน้ำ สภาพจิตใจพังทลายอย่างถึงที่สุด "เย่โม่ นายเป็นคนทำเหรอ"

เย่โม่ยื่นการ์ดภารกิจให้เขา "ทีมงานสั่งมาครับ บอกให้แกล้งสมาชิกตั้งแต่สามคนขึ้นไป ผมเองก็จนปัญญาเหมือนกัน"

หลัวจื้อเสียงเบิกตากว้าง "ก็เลยเลือกเล่นงานแต่พวกเราที่ดูยอมคนง่ายงั้นสิ ทำไมไม่ไปแกล้งอาจารย์หวงบ้างล่ะ"

"อาจารย์หวงยังไม่มาเลยครับ"

"แกนี่เล่นเป็นจริงๆ เลยนะเจ้าหนุ่ม!" หวงป๋อยิ้มจนเห็นเหงือกพลางเอ่ยขึ้นมา

ทว่าประโยคถัดไปยังไม่ได้พูดออกมา นั่นคือ…อย่าให้ถึงคราวตกมาอยู่ในมือฉันบ้างแล้วกัน

และหลังจากมีคนโดนนำร่องไปก่อนหน้านี้ อาจารย์หวงที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอกเฒ่าจึงไม่ตกหลุมพรางเลยแม้แต่น้อย

ซุนหงเหล่ยยิ่งไม่ต้องพูดถึง รู้ทันไปเสียหมด

มีเพียงลูกแกะน้อยผู้น่าสงสารคนเดียวเท่านั้นที่เหยียบกับดักครบทั้งสามอย่างไม่มีตกหล่น

…