บทที่ 88 แรกพบ เหล่าลูกผู้ชาย!

เซี่ยงไฮ้

วันที่ยี่สิบสามมีนาคม เวลาเก้าโมงเช้า

เย่โม่อยู่หน้าประตูห้องสวีตของโรงแรม ข้างในมีเสียงคนคุยกันแว่วมา

เขาเคาะสองทีแล้วผลักประตูเข้าไป

ห้องนั่งเล่นกว้างขวาง หน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง

บนโซฟามีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง กำลังก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์มือถือ—หวงป๋อ

เขาสวมเสื้อแจ็กเกตสีเข้ม รองเท้าผ้าใบ ผมเผ้าเซตลวกๆ สองสามที ท่าทางดูผ่อนคลายสบายๆ ผิดกับมาดที่พร้อมระเบิดพลังบนหน้าจออย่างสิ้นเชิง

หวงป๋อเงยหน้าขึ้น เหลือบมองเย่โม่แวบหนึ่ง

ชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็วางมือถือลงบนโซฟา เอนตัวพิงพนัก สีหน้าเปลี่ยนจากอึ้งกลายเป็นยิ้มกว้าง

"เฮ้ย! พี่ต้องจ่ายเพิ่ม! นายเป็นแขกรับเชิญพิเศษของอีพีนี้เหรอเนี่ย? ผู้กำกับเหยียนนี่ซ่อนเก่งชะมัด! พวกเราทายกันในกลุ่มตั้งหลายวัน แกไม่ยอมปริปากสักคำ"

"พี่ป๋อครับ" เย่โม่จับมือเขาพลางค้อมตัวลงเล็กน้อย "ผู้กำกับเหยียนกำชับไว้ว่าต้องเก็บเป็นความลับน่ะครับ"

"เก็บลับยันวินาทีสุดท้าย รายการยังไม่ทันเริ่มอัดฉันก็รู้แนวแล้วเนี่ย" หวงป๋อถอยหลังก้าวหนึ่ง มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "บทเฟิงอวี๋ซิวนั่นฉันดูจบแล้วยังมูฟออนไม่ได้ตั้งหลายวัน ตอนนั้นยังบอกกับเมียเลยว่า นักแสดงคนนี้อนาคตไกลแน่ๆ คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมายืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว"

"พี่ป๋ออย่าพูดขนาดนั้นเลยครับ เรื่อง 《Crazy Stone》 ผมเปิดดูซ้ำไปตั้งเจ็ดแปดรอบ บทเฮยผีนั่นถ้าเป็นคนอื่นเล่นคงไม่มีทางได้แบบพี่หรอกครับ"

การเยินยอกันในวงการน่ะ เย่โม่เรียนรู้จนช่ำชองแล้ว!

หวงป๋อเลิกคิ้วขึ้น "นายศึกษาฉันด้วยเหรอ?"

"ไม่ใช่ศึกษาครับ แต่คือการเรียนรู้ต่างหาก"

หวงป๋อไม่ได้พูดอะไร

ก่อนจะหัวเราะออกมาจนตาหยีเป็นสระอิ

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่

ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง

หวงเหล่ยยืนอยู่ที่หน้าประตู สวมแจ็กเกตสีเทาเข้ม แว่นตากรอบเงิน หวีผมเรียบแปล้ไปด้านหลัง

พอยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็แผ่รังสีบางอย่างที่ทำให้คนมองต้องเผลอยืดตัวตรงขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว

เย่โม่ลุกขึ้นยืนทันที

ก่อนมาพี่จางติวเข้มให้แล้ว—หวงเหล่ย อาจารย์ภาควิชาการแสดงของเป่ยเตี้ยน

รายชื่อลูกศิษย์ที่เขาสอน ถ้าเขียนออกมาคงครอบคลุมคนดังไปครึ่งวงการบันเทิง

คนในวงการเวลาเอ่ยถึงเขาก็จะเรียกว่าอาจารย์หวง ไม่ใช่แค่คำยกย่องตามมารยาท แต่เขาเป็นอาจารย์จริงๆ

เข้าใจศาสตร์การแสดง เข้าใจชีวิต เป็นคนประเภทที่เวลาเขาเอ่ยปากอะไรสักคำ คุณต้องคิดให้รอบคอบก่อนจะตอบออกไป

"อาจารย์หวงครับ" เย่โม่ทักทายก่อน

หวงเหล่ยเห็นเขา ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย พลางดันแว่นตาขึ้น

"เย่โม่? ติงซิวในเรื่อง 《ซิ่วชุนเตา》 ใช่ไหม?"

"ผมเองครับ"

หวงเหล่ยเดินเข้ามาจับมือกับเขา "ฉันเคยดูหนังของเธอแล้ว แสดงได้ดีมาก!"

คำชมสั้นๆ ง่ายๆ แต่เป็นการการันตีฝีมือการแสดงของเย่โม่ได้อย่างชัดเจน

"ขอบคุณอาจารย์หวงที่เอ่ยชมครับ หลังจากนี้ผมต้องพยายามให้มากขึ้นอีกครับ!"

สีหน้าของหวงเหล่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรต่อ เดินไปนั่งลงข้างๆ

หวงป๋อพูดแทรกขึ้นมา "อาจารย์หวง เจ้าหนุ่มนี่ดู 《Crazy Stone》 ไปตั้งเจ็ดแปดรอบ แถมยังบอกว่าเคยดู 《Life on a String》 ด้วยนะ"

หวงเหล่ยเงียบไปวินาทีหนึ่ง ดันแว่นตาขึ้น หันไปมองหวงป๋อ "อายุน้อยแค่นี้ แต่ดูหนังมาไม่น้อย ใช้ได้เลยนี่เจ้าหนุ่ม"

ทั้งสามคนเริ่มคุยกันอย่างรวดเร็ว จะพูดให้ถูกคือหวงป๋อกับหวงเหล่ยคุยกัน

ส่วนเย่โม่น่ะเหรอ ในฐานะรุ่นน้องก็นั่งทำหน้าที่เป็นไม้ประดับอยู่ข้างๆ

ไม่นานนัก

หลัวจื้อเสียงก็มาถึง สวมเสื้อฮู้ดแบรนด์สตรีต เดินเข้าประตูก็แปะมือทักทายทุกคนรอบห้อง

พอเห็นเย่โม่ก็เบิกตากว้าง "นายเป็นแขกรับเชิญพิเศษของอีพีนี้เหรอ?"

เย่โม่ลุกขึ้นพยักหน้า "พี่จื้อเสียง สวัสดีครับ!"

ยังไม่สนิทกัน จะให้เรียกเสี่ยวจูตามพวกพี่หวงป๋อก็คงไม่เหมาะ!

หวังซวิ่นตามเข้ามาติดๆ พยักหน้าทักทายทุกคน ท่าทางไม่ได้หวือหวาแต่นอบน้อมครบถ้วน

ตอนที่ซุนหงเหลยมาถึง บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที

ไม่ใช่ความตึงเครียด—แต่เป็นความรู้สึกผิดคาด

ซุนหงเหลยบนจอทีวีมีแววตาดุดัน เก็บกรามแน่น ยืนเฉยๆ ก็เหมือนดาบที่ยังไม่ได้ชักออกจากฝัก

บทอวี๋เจ๋อเฉิงในเรื่อง 《Lurk》 แค่สายตาปราดเดียวก็ทำให้คนขนลุกซู่ได้

แต่คนที่อยู่ตรงหน้านี้

สวมเสื้อโปโลสีอ่อน กางเกงลำลองทรงหลวม สะพายย่ามผ้าใบ

เดินเข้าประตูก็วางกระเป๋าลงบนโซฟา กวาดตามองซ้ายขวา สีหน้าเป็นกันเองเหมือนเพื่อนบ้านแวะมาเยี่ยมเยียน

เย่โม่ลุกขึ้นจับมือกับซุนหงเหลย

ซุนหงเหลยมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหันไปถามหวงป๋อ "นี่คือพี่ต้องจ่ายเพิ่มที่นายพูดถึงในกลุ่มเมื่อกี้เหรอ? เด็กกว่าฉันอีก? ได้เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกงด้วย? แถมยังเคยเล่นคิวบู๊กับจื่อต้านมาแล้วด้วยเหรอ?"

ถามรัวติดกันสามคำถาม แล้วจู่ๆ ก็ฉีกยิ้มกว้าง

"เอาละ ฉันจำได้แล้ว วันนี้ตอนอัดรายการฉันจะจับตาดูนายไว้ อย่ามาหลอกตุ๋นฉันซะล่ะ"

เย่โม่ยิ้มพลางโบกมือ "พี่หงเหลยครับ ผมเพิ่งเป็นน้องใหม่ ต้องรบกวนพี่ยั้งมือไว้ไมตรีด้วยนะครับ"

ในใจเขารู้ซึ้งดีว่าหมอนี่น่ะเจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัดที่สุด

ต้องระวังตัวให้ดี

หวงป๋อชี้นิ้วไปที่ทั้งสองคน "พวกเด็กใหม่ที่บอกให้ยั้งมือน่ะ สุดท้ายก็เป็นคนแรกที่ลงมือตุ๋นชาวบ้านเขาทุกที พวกนายคอยดูเถอะ"

ซุนหงเหลยทิ้งตัวลงนั่งอย่างแผ่วเบา "ผู้กำกับเหยียนวางหมากตานี้ไว้ใหญ่โตจริงๆ เอานักแสดงที่กำลังดังเปรี้ยงแถมมีชื่อเข้าชิงรางวัลมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษ ใส่เข้ามาตั้งแต่อีพีแรก กะจะให้พวกคนแก่อย่างพวกเราหกคนตื่นตัวกันสินะ"

"นั่นมันพี่คนเดียวต่างหาก" หวงป๋อชี้ตัวเอง "ฉันน่ะตื่นตัวตลอดเวลาอยู่แล้ว ตอนนี้ที่ฉันคิดอยู่ก็คือ อีพีนี้ห้ามจับคู่กับเขาเด็ดขาด ฉันเคยดู 《รันนิ่งแมน》 แล้ว พลิกเกมเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ โคตรดุเลย"

"ไม่หรอกครับพี่ป๋อ นั่นมันแค่แอร์ไทม์เพื่อรายการน่ะครับ" เย่โม่ตอบยิ้มๆ

คนสุดท้ายที่มาถึงคือจางอี้ซิง

ประตูเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนอยู่หน้าห้อง สวมเสื้อยืดสีขาวสะอาดตา

เขายื่นตัวเข้ามาครึ่งหนึ่งก่อน ราวกับกำลังเช็กว่ามีอาจารย์อยู่ในห้องเรียนหรือเปล่า

"มากันครบแล้วเหรอครับ? ขอโทษด้วยนะครับที่ผมมาสาย—"

จากนั้นเขาก็เห็นเย่โม่

ท่าทางชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

"พี่ต้องจ่ายเพิ่ม? พี่เป็นแขกรับเชิญพิเศษของอีพีนี้เหรอครับ?"

เย่โม่ลุกขึ้นพยักหน้าให้เขา "อี้ซิง สวัสดีครับ"

ทั้งคู่เป็นรุ่นเดียวกัน อายุไล่เลี่ยกัน จึงไม่ต้องเกร็งเหมือนอยู่ต่อหน้ารุ่นใหญ่

เขาเดินเข้ามาจับมือกับเย่โม่ ท่าทางเป็นทางการมาก

ใช้สองมือจับไว้แล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย ราวกับกำลังพบผู้หลักผู้ใหญ่

พอจับมือเสร็จก็ยืนตัวตรง ตอนลดมือลงยังเผลอเช็ดกับตะเข็บกางเกงทีหนึ่ง

"เย่โม่ ผมดูเรื่อง 《คนเดียวในยุทธภพ》 ของพี่แล้ว บทเฟิงอวี๋ซิวนั่นสุดยอดมากเลยครับ ตัวผมเองก็เล่นคิวบู๊เหมือนกัน แต่แรงกดดันตอนสู้กับพี่ยี่สิบเนี่ย ผมคงรับไม่ไหวจริงๆ"

"นายก็เก่งเหมือนกัน ฉันเคยดูผลงานก่อนหน้านี้ของนายแล้ว"

"จริงเหรอครับ? เรื่องไหนครับ?"

"《มหัศจรรย์กระบี่เจ้าพิภพ》"

สีหน้าของจางอี้ซิงสว่างวาบขึ้นมาทันตา แล้วก็รีบเก็บอาการไว้ คล้ายรู้สึกว่าตัวเองแสดงออกเวอร์เกินไป

หวงเหล่ยมองภาพนั้นแล้วเอ่ยขึ้น "อี้ซิงไม่ต้องเกร็งไป วันนี้ไม่ใช่การสอบ เย่โม่แก่กว่าเธอไม่กี่ปีหรอก พวกเธอสองคนเป็นคนรุ่นใหม่เหมือนกัน ผ่อนคลายหน่อย"

"ครับอาจารย์หวง" จางอี้ซิงขยับตัวนั่งลงอย่างเรียบร้อย

หวงป๋อตบมือเบาๆ แปะหนึ่ง "เอาล่ะ คนมากันครบแล้ว หกคนบวกแขกรับเชิญพิเศษอีกหนึ่ง รวมเป็นเจ็ดคนพอดี วันนี้วันแรก หลายคนที่มาในนี้ยังไม่เคยเจอเย่โม่มาก่อนใช่ไหม?"

หลัวจื้อเสียง หวังซวิ่น ซุนหงเหลย และจางอี้ซิงต่างส่ายหน้า

"ฉันไม่เคยเจอ" หวงเหล่ยกล่าว "แต่ผลงานของเขา ฉันดูมาหมดแล้ว"

"ฉันก็ไม่เคยเจอ" หวงป๋อรินน้ำแก้วหนึ่ง ถือแก้วหันกลับมา "แต่เริ่มตั้งแต่วันนี้—ได้มาอัดรายการเดียวกันแล้ว ก็ถือว่าเป็นพี่น้องกัน"

ตอนพูดประโยคหลังเขายิ้มอยู่

แต่นัยน์ตานั้นไม่ได้ล้อเล่น

และมีเพียงเย่โม่ที่รู้ว่า หลังจากถ่ายทำรายการวาไรตี้นี้จบลง ความสัมพันธ์ของพวกเขาทุกคนจะกลายเป็นพี่น้องกันจริงๆ

ชาวเน็ตจะตั้งชื่อกลุ่มที่ฟังดูสนิทสนมให้พวกเขาด้วยซ้ำ

ซุนหงเหลยพูดขึ้น "เย่โม่ ก่อนนายมาพวกเราหกคนคุยกันในกลุ่มตั้งหลายวันแล้ว วันนี้เริ่มอัดอีพีแรก นายเป็นแขกรับเชิญพิเศษ พวกเราไม่เห็นนายเป็นคนนอกหรอก เดี๋ยวอัดเสร็จนายก็เข้ากลุ่มมาด้วยกัน"

"ขอบคุณครับพี่หงเหลย"

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก อัดเสร็จค่อยว่ากัน เผลอๆ อัดไปได้ครึ่งทางนายอาจจะอยากเผ่นหนีก็ได้"

ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

จางอี้ซิงก็หัวเราะตามไปด้วย ไหล่ที่เกร็งอยู่เริ่มผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เย่โม่เอนหลังพิงโซฟา

เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงมารยาท

คนที่อยู่ในห้องนี้ต่างเพิ่งพบหน้าเขาเป็นครั้งแรก จะมาพูดเรื่องความเป็นพี่น้องตอนนี้นับว่าเร็วเกินไป

แต่อย่างน้อยก็นับเป็นการเริ่มต้นที่ดี

จากนี้ก็รอดูวันพรุ่งนี้แล้ว

…