บทที่ 87 《โกไฟติ้ง!》 เปิดฉาก!

ไม่นานพิธีมอบรางวัลก็เริ่มต้นขึ้น

เมื่อถึงช่วงประกาศรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ตอนที่ผู้เชิญรางวัลคลี่ซองจดหมายออก

มือของเย่โม่วางอยู่บนหัวเข่า

นิ้วมือไม่ได้กำแน่น และไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย

เขานั่งอยู่ในโซนที่นั่งของทีมงานภาพยนตร์เรื่อง 《คนเดียวในยุทธภพ》 ทางซ้ายคือเจิงจื่อต้าน ทางขวาคือเฉินเต๋อเซิง

ขาของเฉินเต๋อเซิงใต้เก้าอี้กระดิกเป็นจังหวะ ขากางเกงเสียดสีกับขาเก้าอี้ดังสวบสาบเบาๆ

บนเวทีขานชื่อออกมา

ไม่ใช่เขา

แต่เป็นลุงต๋า——《Aberdeen》

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

แถวหลังมีคนลุกขึ้นยืน ลุงต๋าดูอึ้งไปเล็กน้อย จนกระทั่งคนข้างๆ สะกิด ถึงได้ลุกขึ้นก้าวเดินไปข้างหน้า

พอขึ้นไปบนเวที เขากุมถ้วยรางวัลไว้ ประโยคแรกที่เอ่ยคือ "ผมรอรางวัลนี้มาสามสิบกว่าปีแล้วครับ"

เย่โม่ปรบมืออยู่ด้านล่าง

ความรู้สึกในใจจะพูดยังไงดี

มันโหวงไปนิด

แต่ไม่ใช่ความโหวงแบบใจสลายหรือทรมานเจียนตาย

มันแค่อารมณ์เหมือนลมหายใจแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย แล้วค่อยๆ กลืนกลับลงไปช้าๆ

ตั้งแต่ตอนมาก็รู้อยู่แล้วว่าอาจไม่ใช่ตัวเอง

หลินเจียตงเคยช่วยวิเคราะห์ให้ฟังแล้ว——ลุงต๋าคือนักแสดงรุ่นใหญ่ที่ได้รางวัลชดเชย ส่วนเขาคือนักแสดงหน้าใหม่ที่ต้องหลีกทางให้

คณะกรรมการรอบนี้เลือกเรื่องราวของการคืนตั๋วชดเชย ก็ไม่มีอะไรจะให้กังขา

เฉินเต๋อเซิงหันหน้ามาเหมือนอยากจะพูดอะไร เย่โม่จึงยิ้มให้เขา

"ไม่เป็นไรครับผู้กำกับเฉิน แค่ได้เข้าชิงก็ถือว่าชนะแล้ว"

《คนเดียวในยุทธภพ》 ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสี่สาขา ท้ายที่สุดคว้ามาได้เพียงรางวัลเดียว——สาขาออกแบบคิวบู๊ยอดเยี่ยม

เจิงจื่อต้านขึ้นไปรับรางวัลบนเวที

เขายืนอยู่หน้าไมโครโฟน กล่าวความรู้สึกไม่ถึงสามสิบวินาที น้ำเสียงยังคงนิ่งสุขุมเช่นเคย "ขอบคุณคณะกรรมการ ขอบคุณทุกคนในกองถ่าย การออกแบบคิวบู๊เป็นงานของทีม รางวัลนี้ไม่ใช่ของผมคนเดียวครับ"

เย่โม่ปรบมืออยู่ด้านล่าง

พอลงจากเวที เขากล่าวแสดงความยินดีกับเจิงจื่อต้าน "พี่จื่อต้าน ยินดีด้วยครับ"

เจิงจื่อต้านมองเย่โม่อย่างจริงจัง "จริงๆ รางวัลนี้ก็เป็นของนายด้วยเหมือนกัน คนอื่นไม่รู้หรอกว่าหลายท่า นายก็มีส่วนช่วยออกแบบ"

เย่โม่ได้ยินแล้วกลับไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เป้าหมายสูงสุดของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่นี้

ในห้องไลฟ์สด

แฟนคลับของเย่โม่เดือดปุดๆ ไปแล้ว

"ไม่ใช่เย่โม่เหรอ?! กรรมการเอาจริงดิ? ฝีมือการแสดงบทเฟิงอวี๋ซิวขนาดนั้นพวกคุณมองไม่เห็นกันรึไง?"

"ลุงต๋าได้ก็สมเหตุสมผล เล่นบทสมทบมาหลายสิบปีควรได้สักตัวแล้ว แต่เฟิงอวี๋ซิวของเย่โม่เนี่ย… ค้างคาใจจริงๆ ว่ะ"

"ไม่เป็นไร แค่ได้เข้าชิงก็ถือว่าชนะแล้ว เขาเพิ่งอายุเท่าไหร่เอง? วันหน้ายังมีโอกาสอีกเพียบ"

"ฉันอุตส่าห์รอดูงานตุ๊กตาทองเพื่อเฟิงอวี๋ซิวโดยเฉพาะ สรุปบอกไม่ได้เหรอ? เกือบปาโทรศัพท์ทิ้งแล้วเนี่ย"

หลังพิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลงก็มีงานเลี้ยงค่ำ

เย่โม่ไม่ได้ไป

งานเลี้ยงมีไว้สำหรับคนที่ได้รางวัล

ขืนไปก็คงได้แค่ยืนถือแก้วเหล้าอยู่ตรงมุมห้อง พูดคุยทักทายตามมารยาทกับคนอื่นว่าคราวหน้ายังมีโอกาส

งานแบบนี้เขาไม่อยากอยู่

เขากลับไปที่โรงแรม

เพิ่งแตะคีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามา โทรศัพท์ก็สั่น

วิดีโอคอลจากเฉินซือเฉิง

เย่โม่กดรับสาย

หน้าจอสว่างวาบ สิ่งแรกที่โผล่มาคือใบหน้า หน้าใหญ่ๆ ของหวังเป่าเฉียง ยื่นเข้ามาใกล้เกินไปจนปลายจมูกกินพื้นที่ไปครึ่งจอ

"เย่โม่! แพ้ให้ลุงต๋าไม่ขายหน้าหรอกน่า!"

มีเสียงเฉินซือเฉิงแว่วมาจากด้านหลัง "เอาโทรศัพท์มานี่ อย่าบังกล้องสิ"

ภาพสั่นไหวไปครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าของเฉินซือเฉิงก็ปรากฏขึ้น

เขาใส่เสื้อยืดแขนสั้น ผมสั้นลงกว่าตอนเจอกันคราวที่แล้ว ผิวหน้าโดนแดดเผาจนแดงนิดหน่อย ด้านหลังได้ยินเสียงคนตะโกนยกของ

"เย่โม่" เฉินซือเฉิงขยับโทรศัพท์ออกไปห่างขึ้นเล็กน้อย

เผยให้เห็นพื้นที่ด้านหลังนิดหน่อย——แผงขายผลไม้ริมถนน ป้ายโฆษณาสีซีดๆ รถตู้ดัดแปลงหนึ่งคัน ด้านบนเป็นเต็นท์ผ้าใบกันแดด แสงแดดแผดจ้าแสบตา

"วันนี้เปิดกล้อง นายอยู่ฮ่องกง พวกเราอยู่กรุงเทพฯ เลยแพลนกล้องให้ดูบรรยากาศกองถ่ายสักหน่อย"

ยังไงเย่โม่ก็ร่วมลงขัน มีพิธีเปิดกล้องก็ต้องทักทายกันอยู่แล้ว!

เขาหมุนโทรศัพท์ไปอีกทาง

กล้องกวาดผ่านเยาวราชเก่าๆ แห่งหนึ่ง ริมทางมีลังอุปกรณ์วางซ้อนกันเป็นแถว ทีมงานท้องถิ่นสองสามคนกำลังแขวนโคมแดง

ป้ายผ้าของกองถ่ายแขวนอยู่ตรงหน้าร้านทองแห่งหนึ่ง บนนั้นเขียนว่า 《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช》

กล้องถ่ายทำหลายตัวตั้งพร้อมแล้ว ฝ่ายสถานที่นั่งยองๆ กินข้าวกล่องอยู่ข้างทาง

จากนั้นหวังเป่าเฉียงก็เบียดเข้ามาจากข้างๆ อีกครั้ง เอาแขนพาดไหล่เฉินซือเฉิง

"เย่โม่! นายรู้ไหมตอนถ่ายฉากแรกวันนี้ซือเฉิงเขาพูดยังไงกับฉัน เขาบอกว่าฉันเล่นดีเกินไป ดีจนเขาลืมสั่งคัตเลยเว้ย!"

"ฉากนั้นเป็นฉากที่นายโดนไล่ล่า วิ่งไปตั้งสิบกว่ารอบ ขาแทบจะหักอยู่แล้ว" เฉินซือเฉิงเสริมขึ้นมาข้างๆ "ดีบ้าบออะไร ฉันเห็นนายวิ่งเหนื่อยแทบตายต่างหากถึงได้สั่งคัต"

"นั่นก็แปลว่าดีอยู่ดีแหละ! วิ่งจนผู้กำกับลืมสั่งคัต เขาเรียกว่าเข้าถึงแก่นเว้ย"

เย่โม่นั่งลงบนเตียงในโรงแรม พลางหัวเราะ

"พวกพี่ทางนั้นร้อนไหมครับ?"

"กรุงเทพฯ สามสิบกว่าองศา" เฉินซือเฉิงปาดเหงื่อบนหน้าผาก "วันนี้นาย… ไม่เป็นไรนะ?"

พวกเขาก็เพิ่งรู้ข่าว อยากจะปลอบใจเย่โม่แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง

เย่โม่รู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร

"ไม่เป็นไรครับ มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องได้มาแต่แรกอยู่แล้ว เป้าหมายของผมคือราชาจอเงินต่างหาก"

"เยี่ยม ทัศนคติแบบนายนี่ วันข้างหน้ารางวัลไหนก็กวาดได้หมด ฉันเชื่อ"

เฉินซือเฉิงหมุนโทรศัพท์กลับมาส่องหน้าตัวเองอีกครั้ง

"จริงสิ จะมากองถ่ายเมื่อไหร่?"

เย่โม่คิดครู่หนึ่ง "ถึงเวลานั้นพี่ค่อยแจ้งกำหนดการที่แน่นอนมาแล้วกันครับ"

หน้าของหวังเป่าเฉียงเบียดเข้ามาข้างๆ อีกรอบ

"เย่โม่! ตอนมาช่วยซื้อเหล่ากานมามาฝากฉันหน่อยนะ——พริกที่กรุงเทพฯ มันไม่ค่อยเผ็ดสะใจเลยว่ะ!"

"พี่เล่นเป็นคนซวยที่โดนตามล่า ยังจะมาห่วงกินเหล่ากานมาอีกเหรอ?"

"ถึงจะโดนตามล่าก็ต้องกินข้าวนะเว้ย!"

ทั้งสามคนหัวเราะใส่กันผ่านหน้าจอ

หลังจากวางสาย เย่โม่วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะหัวเตียง

วิวยามค่ำคืนของฮ่องกงนอกหน้าต่างยังคงสว่างไสว

รางวัลตุ๊กตาทองชวดไปแล้ว แต่ที่กรุงเทพฯ ยังมีหนังอีกเรื่องรอเขาอยู่

หนึ่งเดือนต่อมา

กลางเดือนมีนาคม

ตลอดหนึ่งเดือนนี้เย่โม่ไม่ได้อยู่เฉยๆ

บทรับเชิญใน 《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช》 ยังไม่ถึงคิวถ่าย แต่ชีวิตต้องเดินหน้า

เขาตกลงรับงานรับเชิญสองสามงานที่จางหยวนเคยพูดถึงไว้ก่อนหน้านี้

ไปเล่นเป็นตัวร้ายมีบทสามฉากในซีรีส์ออนไลน์เรื่องหนึ่ง ถ่ายโฆษณาไปครึ่งวัน แล้วก็มีหนังทุนต่ำเรื่องหนึ่งมาชวนเขาไปเล่นบทสมทบ

ค่าตัวไม่ได้สูง รวมๆ กันแล้วราวๆ หนึ่งล้านเศษ พอให้ประทังชีวิตไปได้พักใหญ่

ช่วงนั้นหลิวอี้เฟยแวะมาหาครั้งหนึ่ง เอาซุปซี่โครงหมูกับผลไม้มาให้ถุงหนึ่ง

เย่โม่ช่วยเคลียร์ของหมดอายุในตู้เย็นจนเกลี้ยง แล้วทั้งสองก็นั่งขดตัวอยู่บนโซฟาดูหนังด้วยกันทั้งคืน

หลิวอี้เฟยบอกว่าหนังเรื่องใหม่ของเธอก็ใกล้จะปิดกล้องแล้วเหมือนกัน หลังจากนั้นมีงานอีเวนต์เชิงพาณิชย์ต้องไปวิ่งรอกอีกหลายงาน

"นายจะไปกรุงเทพฯ เมื่อไหร่เหรอ?"

"ยังไม่ได้คิดเลยครับ ถึงเวลานั้นค่อยว่ากัน ยังไงก็แค่แวะไปโผล่หน้าเฉยๆ!"

จุดประสงค์ในการไปกองถ่ายชัดเจนมาก แค่ไปช่วยดึงกระแสให้หนังเรื่องนี้ของเขา

วันนี้

ในห้องทำงาน

จางหยวนเลื่อนเอกสารฉบับหนึ่งมาตรงหน้าเย่โม่

กำหนดการบันทึกเทป 《โกไฟติ้ง!》 เทปแรก

เวลา: วันที่ยี่สิบสี่มีนาคม สถานที่: เซี่ยงไฮ้

"สมาชิกหลักหกคน" จางหยวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ สองที "หวงป๋อ, ซุนหงเหลย, หวงเหล่ย, หลัวจื้อเสียง, หวังซวิ่น, จางอี้ซิง ผู้กำกับเหยียนบอกฉันว่าเทปนี้นายคือแขกรับเชิญพิเศษคนเดียว"

"คนเดียวเหรอครับ?"

"ผู้กำกับเหยียนดูการแสดงของนายใน 《รันนิ่งแมน》 แล้ว เขาบอกว่าเคมีของรายการใหม่ในเทปแรก ต้องการใครสักคนเข้าไปกวนน้ำให้ขุ่น และนายก็คือตัวป่วนคนนั้น"

จางหยวนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

"เย่โม่ ฉันบอกนายตรงๆ นะ ถ้ารายการ 《โกไฟติ้ง!》 ดังขึ้นมาได้ นายคิดว่ามันจะอยู่ระดับไหน?"

เย่โม่ย่อมรู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไร

ชาติก่อนรายการนี้ดังระเบิดเถิดเทิงขนาดไหน

ซีซันแรกที่ออกอากาศตอนแรกก็คว้าแชมป์เรตติ้งในช่วงเวลาเดียวกัน ซีซันต่อๆ มายิ่งทำก็ยิ่งใหญ่โต สมาชิกหลักทั้งหกคนพลิกกลับมาดังเปรี้ยงปร้างกันถ้วนหน้า

สิ่งที่คนดูอยากเห็นไม่ใช่การเล่นเกมของพวกเขา แต่เป็นการดูผู้ชายหกคนตลบตะแลงหักหลังกันเอง ตีเนียนเล่นนอกกติกากันตามตรอกซอกซอยต่างหาก

เคมีแบบนี้ มีหนึ่งเดียวในวงการวาไรตี้จีน

"ระดับปรากฏการณ์ครับ" เย่โม่ตอบ

"ใช่ เพราะงั้นพออยู่ในรายการนายต้องเล่นให้สุดเหวี่ยง อย่าเก๊ก อย่ากลัวเสียหน้า ยิ่งจริงใจยิ่งดี สมาชิกหลักทั้งหกคนเขี้ยวลากดินกันหมด ถ้านายวางท่าเก๊กเมื่อไหร่พวกเขาจับสังเกตได้ทันที"

"ปล่อยตัวตามสบายแล้วลุยกับพวกเขาให้เต็มที่ จุดไหนควรตลบตะแลงก็ทำ จุดไหนควรแกล้งคนก็จัดไป วงการนี้มันเป็นแบบนี้แหละ วาไรตี้รายการเดียวสามารถทำให้ชื่อเสียงของนายในจีนแผ่นดินใหญ่พุ่งพรวดขึ้นมาหลายเท่า ตอนนี้นายมีชื่อเข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองเป็นนามบัตรใบแรก 《โกไฟติ้ง!》 ก็สามารถเป็นนามบัตรใบที่สองได้เหมือนกัน"

เย่โม่นั่งฟัง

"ผมเข้าใจครับ"

"นายเข้าใจจริงๆ นะ?"

"พี่จาง ผมอยากได้รายการนี้มากกว่าพี่ซะอีก"

จางหยวนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเธอก็เก็บเอกสาร พลางยิ้มออกมา

"เอาล่ะ งั้นก็รอดูผลงานของนายแล้วกัน"

เย่โม่เดินออกจากห้องทำงาน มายืนอยู่ตรงโถงทางเดิน

ท้องฟ้านอกหน้าต่างเป็นบรรยากาศเดือนมีนาคมของเยี่ยนจิง สลัวรางเป็นสีเทา กิ่งไม้เพิ่งจะผลิยอดอ่อนสีเขียวออกมาเล็กน้อย

《โกไฟติ้ง!》 ชาติก่อนเขาตามดูแทบทุกซีซัน

เขารู้ดีว่าถ้าผู้ชายหกคนนั้นมารวมตัวกันจะเกิดปฏิกิริยาเคมีอะไรขึ้น และรู้ด้วยว่าหลังจากซีซันแรกออกอากาศไปแล้วมันจะระเบิดกระแสฟีเวอร์ได้ขนาดไหน

ตอนนี้เขาได้โอกาสที่จะเข้าไปกวนน้ำในบ่อนี้ให้ปั่นป่วนแล้ว

ถ้าไม่ป่วนให้พวกนั้นหัวหมุนจนโลกถล่มทลาย ก็ไม่ใช่เย่โม่แล้วล่ะ

…