บทที่ 86 โชว์เดินพรมแดง พี่ ต้องจ่ายเพิ่ม สู้เขานะ!

สิบสามวัน

เย่โม่หมกตัวอยู่ในห้องเช่ามาครบสิบสามวันเต็มๆ

แทบไม่ได้เปิดผ้าม่านเลย จนแทบแยกไม่ออกว่ากลางวันหรือกลางคืน

หิวก็ทำกับข้าว ง่วงก็นอน ตื่นมาก็ไถมือถือดูหนัง

ช่วงนั้นหลิวอี้เฟยแวะมาหาอยู่สองครั้ง หิ้วเกี๊ยวแช่แข็งกับขนมมาพะเรอเกวียน ยัดจนตู้เย็นของเขาแน่นเอี้ยดถึงค่อยกลับไป

จางหยวนโทรมาถามว่าเขาตายไปแล้วหรือยัง

เขาตอบว่าเปล่า แค่กำลังพักผ่อน

จางหยวนเงียบไปสองวินาที แล้วบอกว่าถ้างั้นก็ตายต่อไปเถอะ จากนั้นก็ตัดสายทิ้ง

ทำไมถึงไม่ออกไปไหนน่ะหรือ?

ไม่มีเงินไงล่ะ

เงินแสนกว่าหยวนเอาไว้ใช้ชีวิตในเยี่ยนจิงน่ะพอไหว แต่ถ้าจะให้ออกไปเที่ยวเล่นคงต้องขอผ่าน

แถมงานอีเวนต์เปิดตัวแบรนด์ก่อนปีใหม่ก็ถูกยกเลิกไปเพราะผู้จัดงานเลื่อนกะทันหัน เขาเลยหมดข้ออ้างเพียงหนึ่งเดียวที่จะก้าวขาออกจากบ้าน

กลางเดือนกุมภาพันธ์

สามวันก่อนหน้าพิธีมอบรางวัลฮ่องกงฟิล์มอวอร์ดส์

ตอนที่เย่โม่ได้รับบัตรเชิญอย่างเป็นทางการจากทางผู้จัด เขากำลังนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟา

เขาพลิกดูบัตรเชิญอิเล็กทรอนิกส์ใบนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ

พิธีมอบรางวัลฮ่องกงฟิล์มอวอร์ดส์ ครั้งที่ 34

ศูนย์วัฒนธรรมฮ่องกง

วันเวลา เลขที่นั่ง ข้อกำหนดเรื่องการแต่งกาย ตัวหนังสือเบียดเสียดกันเป็นพรึ่บ

เอาเข้าจริงตอนแรกเขาไม่อยากไปเท่าไหร่

ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้รางวัลนะ แต่เหนื่อย

ถ่ายหนังติดต่อกันสามเรื่องรวดมาหลายเดือน เพิ่งจะได้หยุดพักหายใจ เขาก็แค่อยากนอนนิ่งๆ บนเตียงเท่านั้น

อีกอย่าง รางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมก็ไม่ใช่ดารานำชายยอดเยี่ยม ได้แค่เสนอชื่อเข้าชิงก็ถือว่าเกินพอแล้ว จะได้รางวัลหรือไม่มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

แต่เขาไม่กล้าเบี้ยว

เขาเป็นหน้าใหม่

หน้าใหม่ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทอง แต่ดันไม่โผล่หัวไปงั้นเหรอ? ผู้จัดจะคิดยังไง คณะกรรมการจะมองแบบไหน แล้วพวกรุ่นใหญ่ในวงการจะรู้สึกอย่างไร

คนอื่นเขาจะมองว่านายเหลิง มีชื่อเข้าชิงแค่ครั้งเดียวก็เล่นตัว หลังจากนี้ใครจะกล้าจ้างนายอีก

วงการบันเทิงมันโหดร้ายและเล่นกับความจริงแบบนี้แหละ

ฝีมือการแสดงนายอาจจะเทพ ยอดบ็อกซ์ออฟฟิศนายอาจจะถล่มทลาย แต่ถ้าทัศนคติไม่ผ่าน

คิดว่างานไหนๆ ตัวเองก็ไม่ต้องไปร่วมก็ได้

งั้นคราวหน้า ก็จะไม่มีใครเชิญนายไปงานไหนอีกเลย

เย่โม่แคปหน้าจอบัตรเชิญแล้วส่งไปให้จางหยวน

จางหยวนตอบกลับมาแค่สามคำ “ต้องไปนะ”

แล้วส่งตามมาอีกประโยค “ห้ามสายล่ะ”

สามวันต่อมา

ศูนย์วัฒนธรรมฮ่องกง

สี่โมงเย็น พรมแดงยังไม่ทันเริ่ม ด้านนอกก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คนแล้ว

แฟนคลับเบียดเสียดกันเต็มพื้นที่หลังแผงกั้น ในมือชูป้ายไฟ โปสเตอร์ และแท่งไฟเชียร์

เหล่านักข่าวแบกกล้องเลนส์ซูมตัวเบ้อเริ่มยืนเบียดกันในโซนสื่อมวลชน ทุกสองสามนาทีจะมีคนคอยปรับมุมกล้อง บ้างก็นั่งยองๆ ตรวจสอบขาตั้งกล้องอยู่กับพื้น

ตอนที่เย่โม่ก้าวออกจากโรงแรม ผมเพิ่งเซตเสร็จใหม่ๆ สูทก็เป็นชุดเช่า

เป็นสูทสีดำทรงคลาสสิก ไม่มีลวดลายหวือหวาอะไร

เนกไทเป็นจางหยวนที่ช่วยเลือกให้ล่วงหน้า สีน้ำเงินเข้มลายเหลือบ จุดเด่นเพียงหนึ่งเดียวคือกระดุมข้อมือ

ของขวัญปีใหม่ที่หลิวอี้เฟยมอบให้ สีเงิน สลักอักษรตัวจิ๋วสองตัวเอาไว้: Y&L

เขายืนชะงักอยู่ตรงทางเข้าพรมแดงครู่หนึ่ง

ข้างหน้าเป็นนักแสดงหญิงในชุดราตรีสีแดง ข้างหลังคือนักแสดงสายบู๊ที่ตัดผมสกินเฮด

ขนาบข้างด้วยช่างภาพที่แบกกล้อง แสงแฟลชสว่างวาบขึ้นเป็นระลอกทุกๆ ไม่กี่วินาที

มีคนตะโกนเรียกชื่อ มีคนคอยจัดตำแหน่งยืน และมีคนถือโทรศัพท์มือถือไลฟ์สด

ทีมงานจากภาพยนตร์เรื่อง 《คนเดียวในยุทธภพ》 มากันครบแล้ว

เจิงจื่อต้านสวมสูทสีเทาเข้ม ยืนตัวตรงเผง ดูปราดเดียวก็รู้ว่าผ่านสมรภูมิแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

ผู้กำกับเฉินเต๋อเซิงเดินตามหลัง สีหน้าดูเกร็งอย่างเห็นได้ชัด

เขาเติบโตมาจากการเป็นผู้กำกับคิวบู๊ พรมแดงงานประกาศรางวัลไม่ใช่ถิ่นถนัดของเขาสักนิด

“ผู้กำกับเฉินครับ” เย่โม่เดินเข้าไปทัก

เฉินเต๋อเซิงเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นเย่โม่ก็โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

“เย่โม่! นายมาแล้วเหรอเนี่ย เมื่อกี้ฉันกับจื่อต้านยังคุยกันอยู่เลยว่านายจะนอนตื่นสายอีกหรือเปล่า”

“ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้สามรอบเลยครับ” เย่โม่ยิ้มตอบ

ช่วงเดินพรมแดงเริ่มต้นขึ้น

พอพวกเขาสามคนก้าวขึ้นสู่พรมแดงพร้อมกัน ทัพนักข่าวในโซนสื่อก็เกิดความฮือฮาขึ้นมาทันตา

“เจิงจื่อต้าน! ทางนี้ครับ!”

“เย่โม่! มองทางนี้หน่อย! เย่โม่!”

“ผู้กำกับเฉิน! 《คนเดียวในยุทธภพ》 ได้เข้าชิงถึงสี่รางวัล รู้สึกยังไงบ้างครับ!”

เฉินเต๋อเซิงโดนแสงแฟลชสาดใส่จนต้องหรี่ตาลง แต่ก็ยังคงยืนยืดอกแล้วโบกมือให้กับกล้อง

เย่โม่เดินตามหลังเขา จังหวะก้าวไม่เร็วไม่ช้า

พอมีใครตะโกนเรียกชื่อ เขาก็จะหันไปยิ้มให้ทางนั้น รอยยิ้มดูเป็นธรรมชาติ ไม่แข็งทื่อและไม่เสแสร้ง

สองฝั่งของพรมแดงมีแฟนคลับสองสามคนชูป้ายไฟ

บนนั้นเขียนชื่อ 'เฟิงอวี๋ซิว' เอาไว้

ข้างๆ ยังวาดตัวการ์ตูนหัวโตจิ๋ว สวมชุดสีเข้ม หน้าตาขึงขังดุดัน

เย่โม่พยักหน้าส่งให้ทางนั้น เสียงกรี๊ดก็ระเบิดดังลั่นขึ้นมาทันที

เมื่อเข้ามาในหอประชุม

ที่นั่งจะจัดเรียงตามทีมภาพยนตร์ 《คนเดียวในยุทธภพ》 ถูกจัดให้อยู่บริเวณตรงกลางค่อนไปทางด้านหน้า ไม่ใช่ตำแหน่งที่ดีเลิศที่สุด แต่ก็ไม่จัดว่าอยู่ริมจนเกินไป

เย่โม่นั่งลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆ

คนในหอประชุมทยอยมากันเกินครึ่งแล้ว

แถวหน้านั่งไว้ด้วยใบหน้าที่คุ้นตาแทบทั้งสิ้น

หงจินเป่าสวมชุดจงซานสีกรมท่า นั่งอยู่แถวที่สามติดริมทางเดิน

ข้างๆ เขาคือหลิวเหว่ยเฉียง ทั้งสองคนกำลังสุมหัวคุยกันเสียงเบา หลิวเหว่ยเฉียงคีบปากกาไว้ในมือ พลางชี้ๆ ขีดๆ ไปบนแผ่นกำหนดการ

แถวถัดไปด้านหลังคือหวงชิวเซิงกับเจิงจื้อเหว่ย โดยที่เจิงจื้อเหว่ยยังคงถือแก้วเก็บความร้อนใบเดิมใบนั้นอยู่ตลอดกาล

ขยับไปด้านหลังอีกนิด เย่โม่ก็มองเห็นหลิวเต๋อหัว

เขาสวมสูทสีดำ ทรงผมสั้นกว่าตอนเล่นเรื่อง 《สองคนสองคม》 เล็กน้อย

คนข้างๆ คือเจิ้งซิ่วเหวิน ทั้งคู่กำลังคุยอะไรกันอยู่ แล้วหลิวเต๋อหัวก็ฟังไปพลางยิ้มขำไป

ไกลออกไปตรงโซนสื่อมวลชน นักข่าวช่างภาพหลายคนกำลังแย่งมุมกล้องกันจ้าละหวั่น

มีคนกำลังปรับไฟเสริม บางคนก็นั่งยองๆ เปลี่ยนเลนส์กล้องอยู่กับพื้น

ภายในหอประชุมก้องไปด้วยเสียงจอแจของฝูงชน แฟนคลับในโซนที่นั่งด้านหลังกระซิบกระซาบกัน ส่วนเหล่าดาราดังแถวหน้าต่างก็เอ่ยทักทายซึ่งกันและกัน

เฉินเต๋อเซิงนั่งลงข้างๆ มองตามสายตาของเย่โม่ไปยังที่นั่งแถวหน้า

จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าเบาๆ

ในวงการนี้ตัวเขาก็นับว่าพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่ถ้าเทียบกับพวกแถวหน้าเหล่านั้นแล้ว ยังถือว่าห่างชั้นกันอยู่ขั้นหนึ่ง

ในเวลาเดียวกัน ผู้กำกับเฉินก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ห้องไลฟ์สดอย่างเป็นทางการของรางวัลฮ่องกงฟิล์มอวอร์ดส์ มียอดผู้ชมออนไลน์ทะลุหนึ่งล้านคนเข้าไปแล้ว

คอมเมนต์วิ่งผ่านหน้าจอเร็วเป็นจรวด

“มาแล้วๆ! งานตุ๊กตาทอง!”

“แถวแรกนั่นใช่หลิวเต๋อหัวไหมน่ะ? ข้างๆ คือเจิ้งซิ่วเหวินนี่!”

“หงจินเป่าใส่ชุดจงซานด้วยฮ่าๆ ปู่แกบารมีนิ่งขึงทรงพลังจริงว่ะ”

“แถวหน้านี่รวมทวยเทพชัดๆ”

“ปีนี้ที่ลุ้นสุดคือดาราสมทบชายยอดเยี่ยมเลย บทเฟิงอวี๋ซิวของเย่โม่กับลุงต๋าใน 《Aberdeen》 ใครได้ไปก็สมเหตุสมผลทั้งคู่”

“ลุงต๋าควรได้ตั้งนานแล้ว เล่นบทสมทบมาหลายสิบปี งานตุ๊กตาทองเป็นหนี้แกสักรางวัลนะบอกตรงๆ”

“แต่เฟิงอวี๋ซิวของเย่โม่คือมันส์ระเบิดจริง ความคลั่งนั่นมันไม่ใช่แค่การแสดงแล้ว แต่มันซึมลึกออกมาจากกระดูกเลย”

“ฉันตั้งใจมาดูเพราะเฟิงอวี๋ซิวโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย ไม่ว่าจะได้รางวัลหรือเปล่า แต่บทบาทนี้ของเย่โม่สลักลึกอยู่ในหัวฉันไปแล้ว”

“พี่ 'ต้องจ่ายเพิ่ม' สู้ๆ เว้ย!”

…

คอมเมนต์สาดคำว่า "ต้องจ่ายเพิ่ม" ขึ้นมารวดเดียวถึงสามแถวเต็มๆ

เฉินเต๋อเซิงจ้องดูคอมเมนต์ มุมปากค่อยๆ ฉีกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เขาหันขวับมามองเย่โม่

“นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้ฉันเห็นอะไรในมือถือ? ในห้องไลฟ์สดรัวแต่ชื่อนายกันทั้งนั้น 'ต้องจ่ายเพิ่ม' เอย 'เฟิงอวี๋ซิว' เอย 'พี่ "ต้องจ่ายเพิ่ม"' เอย มาๆ ดูด้วยตาตัวเองซะ”

เขายื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเย่โม่

เย่โม่ก้มลงมองแวบหนึ่ง แล้วจึงส่งโทรศัพท์คืนให้เฉินเต๋อเซิง

ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ทว่ามือกลับเผลอลูบกระดุมข้อมือเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

เฉินเต๋อเซิงชำเลืองมองคอมเมนต์อีกรอบ จากนั้นก็กดดับหน้าจอมือถือลง

ทุกคนต่างกำลังรอคอยให้พิธีมอบรางวัลเปิดฉากขึ้น