บทที่ 85 ตรุษจีน!

วันส่งท้ายปีเก่า

เจ็ดโมงเช้า

เย่โม่ถูกเสียงประทัดนอกหน้าต่างปลุกให้ตื่น

ไม่ใช่คนในโครงการจุด แต่แว่วมาจากหมู่บ้านแถบชานเมืองที่ไหนสักแห่งอันไกลลิบ

เสียงดังทึบๆ เป็นระยะ ลอดผ่านพื้นอาคารมาหลายชั้น ฟังดูเหมือนใครบางคนกำลังรัวกลองอยู่สุดขอบฟ้า

เขาพลิกตัวไปมาใต้ผ้าห่ม

นอนต่อไม่หลับแล้ว

เขาลุกขึ้นนั่ง เหม่อมองแสงสลัวสีเทาขาวที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านอยู่ครึ่งนาที

ปีใหม่แล้วสินะ

เขาอยู่คนเดียว

ตอนที่ถ่ายทำเรื่อง 《ม่านประหาร》 อยู่ที่ฮ่องกง หงจินเป่ายกจอกเหล้าขึ้นแล้วพูดว่า กองถ่ายก็คือบ้าน ตอนนั้นเขานึกว่าเป็นแค่คำพูดตามมารยาท

พอมานอนอุดอู้อยู่ในห้องเช่าตอนนี้ ถึงได้ซึ้งว่าประโยคนั้นเป็นเรื่องจริง

อย่างน้อยคนเยอะก็ครึกครื้นดี

เขาล้างหน้าล้างตา ยืนเสยผมสองสามทีหน้ากระจก

จากนั้นก็สวมเสื้อโค้ตขนเป็ด ผลักประตูเดินออกไปข้างนอก

ตลาดสด

เช้าวันส่งท้ายปีเก่า ตลาดทั้งแห่งเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

บรรดาคุณตาคุณยายเข็นรถเข็นคันเล็กเดินลัดเลาะไปตามแผงค้า

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวน้ำบนใบผัก กลิ่นคาวปลาสดจากแผงขายปลา และกลิ่นหอมของโป๊ยกั๊กกับอบเชยจากแผงพะโล้

เด็กคนหนึ่งกระตุกชายเสื้อคุณย่า

ชี้ไปที่โซนขายสัตว์น้ำพลางร้องลั่น คุณย่า หนูอยากดูปลา

ลำโพงเปิดเพลง "ขอให้โชคดี ขอให้ร่ำรวย" วนไปไม่รู้จบ

เย่โม่เบียดเสียดอยู่กลางฝูงชน หมวกของเสื้อขนเป็ดโดนศอกของคุณป้าคนหนึ่งสะกิดจนเบี้ยว

เขาเดินหาแผงขายผักจนเจอ

พ่อค้าเป็นชายวัยสี่สิบกว่า สวมผ้ากันเปื้อนเปรอะคราบโคลน กำลังก้มตัวเรียงมะเขือเทศขึ้นชั้นวาง

ในมือถือไว้สองลูก ลูกซ้ายวางไว้ข้างลูกขวา

ถอยหลังมาดูหนึ่งก้าว แล้วสลับตำแหน่งใหม่อีกรอบ ท่าทางประณีตราวกับศิลปินกำลังจัดนิทรรศการ

"เถ้าแก่ มะเขือเทศขายยังไงครับ"

"ชั่งละหกหยวน รอเดี๋ยวนะพ่อหนุ่ม ขอฉันเรียงแถวนี้ให้เสร็จก่อน"

เถ้าแก่ยืดตัวตรง ปัดเศษดินบนมือ

จากนั้นก็เหลือบมองเย่โม่แวบหนึ่ง

แล้วก็ชะงักกึก

เถ้าแก่เอียงคอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

สีหน้าก้ำกึ่งระหว่างคนนี้หน้าคุ้นมากกับคงไม่ใช่หรอกมั้ง

เขาเอาผ้ากันเปื้อนเช็ดมือ มองซ้ำอีกที ริมฝีปากขยับแต่ยังไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

ทันใดนั้นเขาก็วางมะเขือเทศลูกที่เหลือในมือลงทันที

"นายใช่คนนั้น คนนั้น คนนั้นหรือเปล่า ที่เล่นหนังเรื่องนั้นน่ะ ชื่ออะไรซิวสักอย่าง"

เขาตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่

"ติงซิว! ติงซิวในเรื่อง 《ซิ่วชุนเตา》 ไง! คนที่ตะโกนว่าต้องจ่ายเพิ่มนั่นน่ะ!"

พ่อค้าแม่ค้าแผงข้างๆ กับลูกค้าที่มาซื้อผักอีกสองสามคนต่างหันขวับมามอง

"ใช่ครับ" เย่โม่อมยิ้ม

"เชี่ย!" เถ้าแก่ผงะหงายหลังไปครึ่งตัว กางสองแขนออก ท่าทางเหมือนคนถูกหวยรางวัลใหญ่

"นายจริงๆ ด้วย! ฉันว่าแล้วเชียวว่าจำคนไม่ผิด! ตอนที่ฉันดูหนังเรื่องนั้นก็รู้สึกเลยว่านักแสดงคนนี้ไม่ธรรมดา โดยเฉพาะรอยยิ้มนั่นน่ะ แม่งโคตรได้ฟีลเลย!"

เจ๊ขายเต้าหู้แผงข้างๆ ชะโงกหน้ามาถาม "ใครเหรอ"

"ดาราไง! ดาราหนัง! 《ซิ่วชุนเตา》 เธอได้ดูไหมล่ะ พี่ต้องจ่ายเพิ่มคนนั้นไง!"

เจ๊คนนั้นมองเย่โม่ทีหนึ่ง แล้วมองเถ้าแก่ทีหนึ่ง

สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่านึกไม่ออก แต่ก็ยังร้องอ๋อออกมาคำหนึ่ง แล้วหันกลับไปหั่นเต้าหู้ต่อ

"พี่ชาย ขอลายเซ็นให้ฉันหน่อยสิ!" เถ้าแก่ลนลานรื้อลิ้นชัก ควักปากกาลูกลื่นออกมาได้ด้ามหนึ่ง หาอยู่ตั้งนานก็หากระดาษไม่เจอ สุดท้ายเลยฉีกออกมาจากสมุดบัญชีหน้าหนึ่ง

"เซ็นตรงไหนครับ"

"เซ็นตรงนี้เลย เขียนว่าพี่ต้องจ่ายเพิ่ม ไม่สิๆ เขียนชื่อจริงนายเลย"

เย่โม่ก้มหน้าลง เซ็นชื่อตัวเองลงบนกระดาษยับยู่ยี่แผ่นนั้น

เถ้าแก่ถือกระดาษแผ่นนั้นยืนมองอยู่นานหลายวินาที ดีใจจนเนื้อเต้น

จากนั้นเขาก็ขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงให้เบาลง

"พี่ต้องจ่ายเพิ่ม นายมาซื้อกับข้าวเหรอ"

"ใช่ครับ เตรียมทำมื้อส่งท้ายปีเก่า"

"คนเดียวเหรอ"

"คนเดียวครับ"

เถ้าแก่เงียบไปชั่วครู่ ทันใดนั้นก็ก้มตัวลงไปเลือกมะเขือเทศบนชั้นวาง

เลือกมะเขือเทศเสร็จก็ไปหยิบแตงกวา หยิบแตงกวาเสร็จก็คว้าผักใบเขียวมาอีกกำมือ ทั้งหมดถูกยัดลงในถุงพลาสติก

"เถ้าแก่ครับ ผมเอาไม่เยอะขนาดนี้หรอก"

"เอาไปเถอะน่า!" เถ้าแก่ยัดถุงใส่มือเขา "ไม่คิดเงิน!"

"แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ!" เถ้าแก่เบิกตากว้าง แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นบ้าเป็นหลัง

"ต้อง-จ่าย-เพิ่ม"

ทั้งสองคนชะงักไปพร้อมกัน

ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

เจ๊ขายเต้าหู้แผงข้างๆ ถอดใจที่จะทำความเข้าใจฉากตรงหน้านี้โดยสิ้นเชิง หันกลับไปก้มหน้าก้มตาหั่นเต้าหู้ต่อ

สุดท้ายเย่โม่ก็สแกนจ่ายเงินอยู่ดี

ตอนกำลังจะเดินจากมา เถ้าแก่ก็ตะโกนตามหลัง "พี่ชาย! ตั้งใจเล่นหนังเข้าล่ะ! วันหน้าพอนายดังเป็นพลุแตก ฉันจะได้คุยฟุ้งว่า พี่ต้องจ่ายเพิ่มคนนั้นเคยมาซื้อผักที่แผงฉันด้วยโว้ย!"

เย่โม่หันกลับไปยกนิ้วโป้งให้เขา

---

ห้องเช่า

เย่โม่หิ้วผักเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นดู โล่งโจ๋ มีแค่เบียร์สองขวดกับเกี๊ยวแช่แข็งที่หมดอายุไปแล้วสามวันอีกหนึ่งถุง

เขาหยิบมะเขือเทศ แตงกวา และผักสดใส่เข้าไปทีละอย่าง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

หลิวอี้เฟย

พอกดรับสาย ฝั่งโน้นมีเสียงจอแจของผู้คนแว่วมาก่อน จากนั้นจึงเป็นเสียงกระซิบกระซาบของเธอ

"ทำไมฝั่งนายเงียบจัง"

"อยู่บ้านน่ะ แล้วเธอล่ะ"

"อยู่บ้านคุณยาย คุณน้าสามกำลังเถียงกับลุงเขยรองเรื่องผังรายการงานกาล่าชุนหว่าน ลูกพี่ลูกน้องกำลังไล่จับแมว แม่ก็ยืนจ้องฉันอยู่ข้างหลัง"

"เธอเลยแอบหนีมาคุยโทรศัพท์ในห้องน้ำเหรอ"

"…นายรู้ได้ยังไงเนี่ย"

"ก็เวลาเธอแอบคุยในห้องน้ำ เสียงมันจะมีเอคโค่ตลอดน่ะสิ"

หลิวอี้เฟยถอนหายใจยาว

"เย่โม่ คืนนี้ฉันไปหานายไม่ได้แล้วนะ"

"ผมรู้แล้ว"

"ตอนแรกกะว่าพอกินข้าวเสร็จจะหาข้ออ้างแอบแวบออกไป แต่ปีนี้แม่ฉันเป็นอะไรไม่รู้ บอกว่าพอกินมื้อส่งท้ายปีเก่าเสร็จทุกคนต้องอยู่ดูชุนหว่านด้วยกัน แม่จะอยู่ดูเป็นเพื่อนคุณยายเอง แถมยังตั้งกฎระเบียบไว้เพียบ หนึ่งในนั้นคือห้ามฉันชิ่งกลับก่อนเด็ดขาด"

"งั้นก็ไม่ต้องมาหรอก"

"นายฉลองปีใหม่คนเดียวเหรอ"

"ยังมีตู้เย็นเป็นเพื่อนอีกตู้ เพิ่งให้อาหารมันอิ่มแป้เลยเนี่ย"

หลิวอี้เฟยเงียบไปครู่หนึ่ง

"นายซื้ออะไรมาบ้างล่ะ"

"มะเขือเทศ แตงกวา ผักใบเขียว กะว่าจะทำเนื้อตุ๋นมะเขือเทศ ยำแตงกวา ผัดผัก กินคนเดียวแค่นี้ก็พอแล้ว"

"ได้เลย ตอนทำอย่าลืมถ่ายรูปส่งมาให้ฉันดูด้วยนะ"

"นี่ยังต้องตรวจการบ้านอีกเหรอ"

"แน่นอนสิ"

ทั้งสองคนหัวเราะให้กันผ่านสายโทรศัพท์

พอเสียงหัวเราะซาลง น้ำเสียงของหลิวอี้เฟยก็แผ่วเบาลงมาก

"ปีหน้า"

"หือ?"

"ปีหน้าฉันจะไปฉลองปีใหม่เป็นเพื่อนนาย ไม่ว่าแม่ฉันจะพูดยังไงก็ตาม"

เย่โม่ทิ้งตัวพิงประตูตู้เย็น

เสียงคอมเพรสเซอร์ตู้เย็นส่งเสียงหึ่งๆ แรงสั่นสะเทือนส่งผ่านมาถึงแผ่นหลังผ่านบานประตู

"ตกลง"

"งั้นฉันวางก่อนนะ น้องสาวญาติมาเคาะประตูห้องน้ำแล้ว"

"ไปเถอะ"

สายตัดไป

ช่วงค่ำ

เย่โม่ยกกับข้าวสามจานที่ทำเสร็จแล้วมาวางบนโต๊ะ

เนื้อตุ๋นมะเขือเทศ ยำแตงกวา ผัดผัก

ข้าวสวยหนึ่งถ้วย เบียร์หนึ่งขวด

เขาถ่ายรูปส่งไปให้เธอ

หลิวอี้เฟยส่งสติกเกอร์หน้าร้องไห้ตอบกลับมาแทบจะในทันที

แล้วพิมพ์ต่อท้ายมาอีกประโยค "เนื้อดูเหนียวๆ นะเนี่ย"

"กินคนเดียวแค่นี้ก็ดีถมเถแล้ว"

เสียงประทัดนอกหน้าต่างเริ่มดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ไกลออกไปมีคนจุดพลุ ระเบิดสว่างวาบเป็นดอกไม้ไฟดอกแล้วดอกเล่า แรงระเบิดสั่นสะเทือนจนกระจกหน้าต่างสั่นไหวเบาๆ

เย่โม่ถือขวดเบียร์ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

เขาเปิดรายชื่อในสมุดโทรศัพท์ แล้วเริ่มส่งข้อความหาทีละคน

"พี่ใหญ่หง สุขสันต์วันปีใหม่ครับ ขอให้สุขภาพแข็งแรง มีพลังวังชาดั่งม้าศึกมังกรผยอง — เย่โม่"

หงจินเป่าตอบกลับมาทันที "เจ้าหนุ่ม ฉลองปีใหม่อยู่เยี่ยนจิงคนเดียวเรอะ พรุ่งนี้บินมาฮ่องกงเลยนะ ฉันเก็บผวนไฉ่ไว้ให้แกชุดหนึ่ง"

เย่โม่อมยิ้ม แล้วส่งอีโมจิคุกเข่าคำนับกลับไป

เลื่อนลงมาต่อ

"พี่เต๋อหัว สุขสันต์วันปีใหม่ครับ ปีใหม่นี้ขอฝากเนื้อฝากตัวเรียนรู้วิชาการใช้ชีวิตและการแสดงจากพี่ต่อไปนะครับ"

หลิวเต๋อหัวตอบกลับมาเป็นรูปถ่าย รูปแมวกำลังนอนหมอบอยู่บนตักเขา พร้อมข้อความสั้นๆ สามคำ "สุขสันต์วันปีใหม่"

"พี่ชิวเซิง สุขสันต์วันปีใหม่ครับ เพลาๆ บุหรี่ลงบ้างนะ"

หวงชิวเซิงตอบกลับมาคำเดียว "ไสหัวไป"

แล้วส่งตามมาอีกข้อความ "แกก็ด้วย"

"พี่จื้อเหว่ย สุขสันต์วันปีใหม่ครับ"

"เย่โม่! ร่ำรวยๆ นะ! เมื่อไหร่จะมาถ่ายหนังที่ฮ่องกงอีกล่ะ"

"พี่ต้าน สุขสันต์วันปีใหม่ครับ"

"สุขสันต์วันปีใหม่ ร่างกายหายดีหรือยัง อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ"

"เป่าเฉียง สุขสันต์วันปีใหม่นะ"

หวังเป่าเฉียงส่งข้อความเสียงตอบกลับมาทันควัน พอกดฟังก็เป็นเสียงเขากับเด็กๆ หลายคนกำลังจุดพลุกันอยู่

เสียงรอบข้างดังสนั่นหวั่นไหว เขาต้องแหกปากตะโกนอยู่ท่ามกลางเสียงดัง "เย่โม่ สุขสันต์วันปีใหม่โว้ย พากลุ่มเพื่อนมาด้วย ว่างๆ มากินข้าวที่บ้านฉันนะ"

"ซือเฉิง สุขสันต์วันปีใหม่ หนังใหม่เตรียมงานไปถึงไหนแล้ว"

เฉินซือเฉิงตอบกลับมาสั้นๆ "เกือบเสร็จแล้ว รอคิวนายอยู่เนี่ย"

"อี้เฟย"

เขาพิมพ์สองคำนี้แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง

"สุขสันต์วันปีใหม่นะ สัญญาณห้องน้ำบ้านยายเธอคงไม่ค่อยดี เธอไม่เห็นข้อความก็ไม่เป็นไรหรอก ปีหน้าวันตรุษจีนผมจะหอบของขวัญไปหาเธอที่บ้าน ถ้าแม่เธอยอมให้เข้าผมก็จะเข้าไป ถ้าไม่ยอมให้เข้า ผมก็จะยืนรออยู่ใต้ตึกนั่นแหละ"

พิมพ์เสร็จก็วางโทรศัพท์ลง

ยกขวดเบียร์ขึ้นกระดกไปอึกใหญ่

พลุไฟนอกหน้าต่างระเบิดสว่างไสวขึ้นอีกระลอก

วันปีใหม่สำหรับคนอื่นคือการได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา แต่สำหรับเย่โม่ มันกลับเป็นความโดดเดี่ยวเปล่าเปลี่ยว

…