บทที่ 84 แขกรับเชิญพิเศษอีกครั้ง!

จางหยวนนั่งอยู่ในห้องทำงานมาครึ่งชั่วโมงแล้ว

ตรงหน้ากางเอกสารของรายการ 《โกไฟติ้ง!》 เอาไว้ เป็นสรุปโครงร่างแผนงานรายการที่พิมพ์ออกมา มุมขวาบนของหน้าปกมีโลโก้ช่องตงฟางเว่ยซื่อประทับอยู่

เธอวานคนวงในช่วยหามาให้ ยังไม่ใช่ข้อมูลที่เปิดเผยสู่สาธารณะ

รายชื่อแขกรับเชิญประจำรายการนั้น เธออ่านทวนซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบแล้ว หวงป๋อ, ซุนหงเหลย, หวงเหล่ย, หลัวจื้อเสียง, หวังซวิ่น, จางอี้ซิง

ทั้งหมดหกคน

ล้วนเป็นพวกเขี้ยวลากดินที่เจนจัดในวงการมาทั้งนั้น

จางหยวนยกกาแฟขึ้นจิบไปหนึ่งอึก เย็นชืดแล้ว

แต่เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปชงใหม่

ตอนนี้รายการยังอยู่ในช่วงเตรียมงาน คนที่รู้เรื่องยังมีไม่มาก

ผู้จัดการส่วนตัวที่หูตากว้างไกลในวงการเริ่มออกสืบข่าวกันแล้ว ทว่าฝั่งตงฟางเว่ยซื่อยังเหยียบเรื่องนี้ไว้มิด ช่องทางการประสานงานอย่างเป็นทางการยังไม่เปิด

เธอต้องชิงตัดหน้าจองที่นั่งให้ได้ก่อน

เธอเปิดสมุดรายชื่อในโทรศัพท์ เลื่อนลงไปเป็นสิบหน้าจอ จนกระทั่งเจอกับชื่อหนึ่ง รองผู้อำนวยการหลี่

เคยแลกนามบัตรกันในงานอีเวนต์หนึ่งเมื่อชาติเศษ และไม่เคยติดต่อกันอีกเลย

จางหยวนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดโทรออก

"ท่านรองหลี่คะ ฉันจางหยวนค่ะ ผู้จัดการของเย่โม่ ไม่ได้ติดต่อไปนานเลย ช่วงนี้ยุ่งไหมคะ"

ทักทายปราศรัยกันอยู่เกือบสองนาที

คุยตั้งแต่เรื่องดินฟ้าอากาศไปจนถึงหนังช่วงตรุษจีน จากหนังตรุษจีนลากยาวไปถึงอันดับเรตติงของปีก่อน

จากนั้นเธอก็ตัดบทเข้าประเด็นทันที

"ท่านรองหลี่คะ ฉันได้ยินมาว่าหลังปีใหม่ทางสถานีเราจะมีรายการวาไรตี้ใหม่ลงจอหรือคะ 《โกไฟติ้ง!》 ใช่ไหมเอ่ย"

ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง

"ข่าวไวดีนี่ ยังอยู่ในช่วงเตรียมงานอยู่เลย ยังไม่ประกาศเป็นทางการหรอก"

"แล้วทางผู้กำกับเหยียน แคสต์แขกรับเชิญลงตัวหมดหรือยังคะ"

"ตัวหลักนิ่งแล้วหกคน ส่วนแขกรับเชิญพิเศษยังคุยๆ กันอยู่ จะหมุนเวียนไปแต่ละอีพี"

จางหยวนกระชับโทรศัพท์ในมือแน่น น้ำเสียงยังคงราบเรียบแต่จังหวะการพูดเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ

"ท่านรองหลี่คะ ฉันไม่อ้อมค้อมล่ะนะ เย่โม่อยากไปเป็นแขกรับเชิญพิเศษ แค่อีพีเดียวก็พอค่ะ"

"เย่โม่เนี่ยนะ"

"ใช่ค่ะ ตอนนี้กระแสเขาเป็นยังไงท่านก็น่าจะทราบดี เพิ่งมีชื่อเข้าชิงรางวัลสมทบชายยอดเยี่ยมเวทีตุ๊กตาทอง ปีหน้ามีหนังจ่อคิวฉายติดๆ กันถึงสามเรื่อง ทั้ง 《สองคนสองคม》 และ 《มังกรสะท้านจิ๋นซี》 ล้วนเป็นระเบิดลูกใหญ่ที่มีแต่คนพูดถึง"

ท่านรองหลี่ไม่ตอบรับอะไร

จางหยวนจึงรุกต่อ

"《โกไฟติ้ง!》 เป็นรายการใหม่ ปัญหาใหญ่ที่สุดของเทปแรกที่เปิดตัวคืออะไรคะ คนดูยังไม่รู้เลยว่าพวกคุณคือใคร"

"แขกรับเชิญประจำน่ะมีเคมีเฉพาะตัวอยู่แล้ว แต่เคมีตรงนั้นมันต้องใช้เวลาฟูมฟัก แล้วอีพีหนึ่งอีพีสองจะเอาอะไรมาดึงดูดคนดูล่ะคะ ก็ต้องอาศัยกระแส อาศัยความสดใหม่ อาศัยคนที่กำลังฮอตและมีเซนส์วาไรตี้เข้าไปป่วนกระดานไงคะ"

เธอเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง

"เย่โม่นี่แหละค่ะ คนที่จะไปป่วนกระดานคนนั้น"

ท่านรองหลี่เงียบไปสองสามวินาที

"ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผลนะ แต่เรื่องแขกรับเชิญพิเศษไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเคาะได้คนเดียว ทางผู้กำกับเหยียนเขามีไอเดียเรื่องแขกรับเชิญของเขาอยู่ ขนาดเทปแรกเขายังอยากเชิญโจวเหวินฟะเลย"

"เพราะงั้นฉันถึงมาพยายามไขว่คว้าโอกาสอยู่นี่ไงคะ ขอแค่ให้ฉันได้คุยต่อหน้ากับผู้กำกับเหยียนสักครั้งก็พอ"

"ได้ งั้นเดี๋ยวผมส่งคอนแทกต์คุณให้เขา"

"ขอบคุณมากค่ะท่านรองหลี่ ไว้วันหลังฉันขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวนะคะ"

พอกดวางสาย จางหยวนก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

ยังไม่สำเร็จ

แต่ก็แง้มประตูบานนั้นออกได้แล้ว

สองชั่วโมงต่อมา สายของผู้กำกับเหยียนก็โทรเข้ามา

"คุณจางหยวนใช่ไหมครับ ท่านรองหลี่บอกผมแล้ว เย่โม่อยากมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษงั้นเหรอ"

"ใช่ค่ะ"

"พูดตามตรง โควตาแขกรับเชิญพิเศษของเรานี่แย่งกันดุเดือดมาก ระดับแถวหน้าหลายคนก็กำลังคุยอยู่ บางคนยอมลดค่าตัวลงต่ำมาก แค่อยากจะได้โหนกระแสซีซันแรก"

"ผู้กำกับเหยียนคะ ฉันไม่ได้มาตัดราคาค่ะ ค่าตัวของเย่โม่คิดตามเรตปกติของแขกรับเชิญพิเศษได้เลย สิ่งที่ฉันอยากจะพูดมีแค่ประโยคเดียว บรรดาระดับแถวหน้าที่คุณกำลังคุยอยู่ตอนนี้ มีสักกี่คนที่เพิ่งออกวาไรตี้ในแผ่นดินใหญ่เป็นครั้งแรกคะ มีสักกี่คนที่ทำให้คนดูเกิดความคาดหวังได้ว่า 'คนคนนี้ยอมมาออกรายการด้วยเหรอ'"

ผู้กำกับเหยียนเงียบไป

จางหยวนเปิดสถิติตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมา

"สัปดาห์ที่แล้วยอดฟอลโลเวอร์ในเวยปั๋วของเย่โม่เพิ่มขึ้นเท่าไร ทราบไหมคะ หลังประกาศรายชื่อผู้เข้าชิงตุ๊กตาทอง แค่อาทิตย์เดียวเขามีคนฟอลโลว์เพิ่มถึงสองล้านคน ติดเทรนด์ฮิตไปถึงสี่ครั้ง"

"กลุ่มแฟนคลับของเขา ร้อยละหกสิบห้ามีอายุระหว่างสิบแปดถึงสามสิบห้าปี ซึ่งตรงกับกลุ่มคนดูหลักของรายการวาไรตี้เป๊ะ และเซนส์วาไรตี้ของเขาคุณเองก็น่าจะได้เห็นมาแล้ว นี่ต่างหากคือสิ่งที่มีมูลค่าที่สุดค่ะ"

ปลายสายเงียบไปราวๆ ห้าวินาที

"โอเค คุณโน้มน้าวผมได้ แขกรับเชิญพิเศษไม่มีปัญหา หลังปีใหม่จะเริ่มอัดรายการ น่าจะราวๆ กลางเดือนมีนาคม ส่วนจะเป็นเทปไหนไว้ทางนี้เคาะแล้วจะแจ้งไปนะครับ"

"ขอบคุณมากค่ะผู้กำกับเหยียน"

"แต่คุณพูดถูกอย่างหนึ่ง เซนส์วาไรตี้นี่แหละที่แพงที่สุด ให้เย่โม่รักษาฟอร์มดีๆ ล่ะ อย่าเพิ่งไปโผล่รายการวาไรตี้อื่นก่อนจะมาอัดรายการเรานะ ทางเราต้องการเป็นที่แรก"

"ไม่มีปัญหาค่ะ"

วางสาย

จางหยวนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

สำเร็จแล้ว

---

ปลายเดือนมกราคม

เยี่ยนจิง

เย่โม่ลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากสนามบินนานาชาติเมืองหลวง แล้วโบกแท็กซี่คันหนึ่ง

คนขับเป็นคุณลุงวัยห้าสิบกว่า เหลือบมองเขาผ่านกระจกมองหลังอยู่หลายรอบ

"ไอ้หนุ่ม เอ็งใช่คนที่…"

"ไม่ใช่ครับ"

"ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าคนไหน…"

"คนไหนก็ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละครับ"

คนขับเลยหุบปากไป

ดาราก็คนธรรมดา ไม่ใช่ว่าจะไปไหนมาไหนแล้วจะเจอแฟนคลับจำได้ไปเสียทุกที่

เว้นแต่จะดังระดับเทพธิดาแห่งชาติแบบหลิวอี้เฟย

นอกหน้าต่างรถคือทิวทัศน์ท้องถนนในฤดูหนาวของเยี่ยนจิง

กิ่งไม้โกร๋นเกลี้ยง ท้องฟ้าขมุกขมัว ริมถนนมีผู้คนสวมเสื้อขนเป็ดตัวหนายืนรอรถเมล์ ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอขาวเป็นกลุ่มก้อน

ห้องเช่า

พอผลักประตูเปิดออก กลิ่นอับที่อบอวลอยู่นานก็พุ่งเข้าปะทะหน้า

ห้องไม่ได้กว้างขวาง มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว ตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ หน้าต่างหันไปทางจุดทิ้งขยะของหมู่บ้านพอดี

ผ้าม่านยังคงรูดปิดไว้เหมือนตอนก่อนจะไป ตอนนี้มีฝุ่นจับอยู่บางๆ ชั้นหนึ่งแล้ว

เย่โม่ดันกระเป๋าเดินทางไปไว้ที่มุมห้อง แล้วนั่งลงข้างเตียง

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู

ข้อความจากนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ส่งมาอีกแล้ว

"สวัสดีครับคุณเย่ ห้องสี่ห้องนอนในเขตเฉายางที่คุณเคยดูไว้ เจ้าของห้องร้อนเงินเลยลดราคาลงไปเกือบหนึ่งล้านแล้วนะครับ ช่วงนี้คุณสะดวกแวะมาดูหน่อยไหมครับ"

เย่โม่มองข้อความนั้น นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือหน้าจอ

เมื่อปีก่อน

เขายังนอนอยู่บนเตียงหลังนี้เพื่อคำนวณค่าตัว 《ม่านประหาร》 รวมกับ 《ซิ่วชุนเตา》 หักภาษีแล้วได้หลายล้าน

ตอนนั้นเขารู้สึกว่าเงินหลายล้านนี่มันเยอะมหาศาลจริงๆ

พอจะซื้อบ้านสักหลังในเยี่ยนจิงได้เลย

พอที่จะไม่ต้องทนนอนในห้องเช่าซอมซ่อที่หันหน้าเข้าหากองขยะนี่อีกต่อไป

แต่ตอนนี้ ในบัญชีของเขาเหลือเงินอยู่แค่แสนกว่าๆ

ส่วนที่เหลือ ทุ่มลงไปในหนังของเฉินซือเฉิงหมดแล้ว

เย่โม่พิมพ์ตอบกลับไปสี่คำ

"ไม่สนใจแล้วครับ"

อีกฝ่ายตอบกลับมาในพริบตา "คุณเย่ครับ เจ้าของห้องร้อนเงินจริงๆ นะครับ เรื่องราคายังต่อรองกันได้อีก…"

"เงินหมดแล้วครับ ขอโทษด้วย"

ส่งเสร็จก็คว่ำโทรศัพท์ลงบนเตียง

นอนจ้องเพดาน เงินแสนกว่า

เมื่อก่อนตอนในกระเป๋าเหลืออยู่ไม่กี่หมื่น ยังรู้สึกว่าแม่งเยอะฉิบหาย

ตอนนี้มีแสนกว่า กลับรู้สึกว่าแม่งโคตรจน

เขาพลิกตัว ซุกหน้าลงกับหมอน

บนหมอนยังหลงเหลือกลิ่นผงซักฟอกที่ซักไว้ก่อนออกจากห้องไปเมื่อปีก่อน

---

ตอนค่ำ

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น

เย่โม่ยันตัวลุกจากเตียงไปเปิดประตู

หลิวอี้เฟยยืนอยู่หน้าห้อง

เธอสวมเสื้อขนเป็ดสีขาวยาวคลุมเข่า ขอบฮู้ดบุด้วยขนสัตว์สีเทาอ่อนเส้นฟู

ในมือถือถุงพลาสติกสองใบที่มีโลโก้ซูเปอร์มาร์เก็ตพิมพ์หรา

"หลบหน่อย หนักจะตายอยู่แล้ว"

เธอเบียดตัวผ่านเย่โม่เข้ามาในห้อง แล้ววางถุงพลาสติกลงบนโต๊ะ

ถุงหนึ่งเป็นพวกผักกับเนื้อ อีกถุงเป็นขนมขบเคี้ยวและเครื่องดื่ม

"จะมาทำไมไม่บอกก่อนล่ะครับ"

"บอกแล้วย่ะ"

"ไม่เห็นบอกเลย"

"ส่งวีแชตไปแล้วไง"

เย่โม่หยิบมือถือมาเปิดดู ก็มีข้อความส่งมาจริงๆ นั่นแหละ ส่งมาหลังจากที่เขาคว่ำหน้าจอลงไปได้ไม่นาน

"นายไม่ตอบ ฉันก็เลยบุกมาเลย" หลิวอี้เฟยถอดเสื้อขนเป็ดพาดไว้กับพนักเก้าอี้ ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมสีเทา ผมรวบเป็นหางม้าลวกๆ "ยังไงนายก็ต้องอยู่ห้องอยู่แล้ว ตอนนี้ไม่มีเงินออกไปลั้นลาที่ไหนหรอก"

"…พูดจาตรงเกินไปแล้วนะคุณ"

"พูดเรื่องจริงนี่นา" หลิวอี้เฟยเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่ง กวาดตามองไปรอบๆ "ห้องนายนี่รกกว่ารอบที่แล้วที่ฉันมาอีกนะ"

"ผมเพิ่งกลับมาถึงเอง"

"แล้วไงล่ะ"

"ยังไม่ได้เก็บกวาดเลย"

หลิวอี้เฟยลุกขึ้น ดันถุงพลาสติกบนโต๊ะไปไว้ด้านข้าง แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

จ้องมองเขาอยู่นานหลายวินาที

"นายผอมลงอีกแล้วนะ"

"เปล่าสักหน่อย"

"ผอมลงชัดๆ คางแหลมเปี๊ยวแล้วเนี่ย"

"คุณไม่ได้เจอผมนานเกินไปต่างหาก"

"เดือนครึ่ง" น้ำเสียงของหลิวอี้เฟยเรียบลง "เจอกันครั้งล่าสุดต้นเดือนธันวาคม ตอนนี้ปลายเดือนมกราคมแล้ว ห่างไปเดือนครึ่ง คางนายตอบลงไปรอบหนึ่งเลย"

เย่โม่ไม่ได้ต่อปากต่อคำ

หลิวอี้เฟยก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ

เธอหันหลังกลับไปเริ่มรื้อของออกจากถุงพลาสติก

"ฉันซื้อเนื้อวัว มะเขือเทศ แล้วก็ไข่ไก่มา ในตู้เย็นนายไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ครั้งก่อนที่มาอย่างน้อยยังมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่สองถ้วยนะ"

"บะหมี่กินหมดไปแล้ว"

"แล้ววันนี้นายกินอะไรไปบ้างเนี่ย"

"อาหารบนเครื่องบินครับ"

มือของหลิวอี้เฟยชะงักไปนิดหนึ่ง เธอไม่ได้หันกลับมา

"เย่โม่"

"ครับ"

"นายนี่มันจริงๆ เลย ช่างเถอะ ฉันไปทำกับข้าวก่อนดีกว่า"

แต่ก่อนจะไปทำกับข้าว ทั้งสองคนก็ยืนกอดกอดออดอ้อนกันอยู่พักหนึ่ง

---

ห้องครัวมีขนาดแคบมาก คนสองคนเข้าไปยืนก็เต็มพื้นที่แล้ว

หลิวอี้เฟยยืนล้างมะเขือเทศอยู่ที่อ่างล้างจาน เสียงน้ำจากก๊อกไหลซู่ๆ

เย่โม่ยืนพิงกรอบประตูมองดูเธอ

"นายเทเงินทั้งหมดไปให้เฉินซือเฉิงหมดเลยเหรอ" หลิวอี้เฟยถามโดยไม่หันกลับมา

"ก็เกือบหมดแหละครับ"

"เหลืออยู่แสนกว่าจะพอใช้เหรอ"

"พอน่า ก็ยังใช้ชีวิตได้อยู่นี่"

"แต่ถ้าฉันอยากให้นายพาออกไปกินข้าวนอกบ้านล่ะ อยากให้พาไปเดินเล่นช็อปปิ้งล่ะ"

เย่โม่เงียบไป

พวกเขาสองคนคบกันมาเกือบสองปีแล้ว แต่ไม่เคยกล้าไปเดตกันในที่ที่มีคนพลุกพล่านเลยสักครั้ง

ถ้าไม่ทำกับข้าวกินกันเองที่บ้าน ก็ต้องขับรถไปไกลถึงร้านเล็กๆ แถบชานเมือง หรือไม่ก็นัดดูกันรอบดึกที่นั่งแถวหลังสุดในโรงหนัง

"รอนายคว้าตำแหน่งราชาจอเงินได้ หรือไม่ก็เก็บเงินครบหนึ่งร้อยล้านเมื่อไหร่ เราสองคนก็ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้แล้วล่ะ" หลิวอี้เฟยวางมะเขือเทศลงบนเขียง เสียงของเธอแผ่วเบาลงเล็กน้อย

"ผมรู้ครับ"

"แล้วแม่คุณช่วงนี้…"

"ก็ยังคอยจับตาดูอยู่ แต่ก็ไม่ตึงเท่าเมื่อก่อนแล้วล่ะ ท่านคิดว่าการที่นายมีชื่อเข้าชิงตุ๊กตาทองมันก็เป็นเรื่องดีอยู่ คำพูดเป๊ะๆ คือ 'เจ้าหนุ่มนี่ก็ยังพอมีความทะเยอทะยานกระตือรือร้นอยู่บ้าง'"

"พอมีความกระตือรือร้นงั้นเหรอ"

"สำหรับนายนี่ถือว่าได้คำชมสูงมากแล้วนะ ครั้งก่อนที่ท่านชมแฟนของลูกพี่ลูกน้องฉัน ใช้คำว่า 'ก็งั้นๆ' เอง"

เย่โม่หัวเราะออกมาเบาๆ

หลิวอี้เฟยเทเนื้อวัวลงในกระทะ น้ำมันกระเด็นเปรี๊ยะๆ จนเธอต้องถอยหลังออกมาครึ่งก้าว

"หนังของเฉินซือเฉิงเรื่องนั้นน่ะ นายมั่นใจเหรอว่าจะทำเงินได้จริงๆ"

"ทำเงินได้แน่นอนครับ"

"ทำไมนายถึงได้มั่นใจขนาดนั้น"

เย่โม่คิดครู่หนึ่ง

"เพราะเขากับเป่าเฉียงเป็นพี่น้องแท้ๆ กันไงล่ะ คนที่เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายกันมาทำหนังเกี่ยวกับเรื่องของพี่น้อง ของแบบนี้มันโกหกกันไม่ได้หรอก"

หลิวอี้เฟยพลิกตะหลิวไปมาโดยไม่พูดอะไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง

"เย่โม่"

"ครับ"

"ถ้านายเกิดเจ๊งหมดตัวขึ้นมาจริงๆ…"

"คุณก็เลี้ยงผมไง คุณเคยพูดไว้แล้วนะ"

"ใช่ แต่ว่านายต้องสัญญากับฉันเรื่องหนึ่งก่อน"

"เรื่องอะไรครับ"

"ต่อไปนี้นายจะเอาเงินไปลงทุนอะไร ต้องมาปรึกษาฉันก่อนทุกครั้ง"

เย่โม่มองดูเธอ

หลอดไฟในห้องครัวเก่ามากแล้ว แสงไฟเลยสลัวออกเป็นสีเหลืองนวล

เส้นผมของหลิวอี้เฟยหลุดลุ่ยออกจากหางม้าสองสามปอย แนบติดอยู่กับลำคอขาวผ่อง

"ตกลงครับ"

หลิวอี้เฟยหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง

จากนั้นก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่บางเบาเหลือเกิน

"ยังไงซะ ไม่ว่านายจะดิ้นรนทำอะไรต่อไป ฉันก็ลงเรือลำเดียวกับนายแล้วล่ะ"

เย่โม่ไม่ได้ยิ้มตอบ

เขาเอื้อมมือไปดึงเธอเข้ามากอด แล้วก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ หนึ่งที

หลิวอี้เฟยหลับตาลงชั่วขณะ

"พอแล้วน่า ให้ฉันทำกับข้าวต่อเถอะ"

เธอหันกลับไปทำอาหารต่อ

ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากยังคงไม่เลือนหายไป

---

มื้อค่ำวันนี้มีเนื้อตุ๋นมะเขือเทศ ผัดผักหนึ่งจาน และข้าวสวยร้อนๆ หนึ่งหม้อ

ทั้งสองคนนั่งล้อมวงกันอยู่ที่โต๊ะตัวเล็ก หัวเข่าชนกันเป็นระยะๆ

ท้องฟ้ายามค่ำคืนของเยี่ยนจิงนอกหน้าต่างมองไม่เห็นดวงดาว มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟถนนและแสงสว่างจากตึกสำนักงานที่อยู่ไกลลิบ

เย่โม่กินข้าวไปสามชามรวด

หลิวอี้เฟยกินไปได้แค่ครึ่งเดียวก็วางช้อนแล้วนั่งมองเขา

"มองอะไรเหรอครับ"

"มองนายกินข้าวน่ะสิ เวลานายกินข้าวนายดูเหมือนมนุษย์ปกติมากที่สุดแล้ว"

"เวลาปกติผมไม่เหมือนเหรอ"

"เวลาปกติในหัวนายมีแต่เรื่องอื่น คิดแต่เรื่องหาเงิน คิดแต่เรื่องเข้าชิงรางวัล คิดแต่เรื่องสัญญาเดิมพันสองปีนั่น"

หลิวอี้เฟยวางตะเกียบพาดไว้บนขอบชาม

"คืนนี้ไม่ต้องไปคิดอะไรแล้ว เมื่อกี้ก็เพิ่งกอดกันไป คืนนี้นั่งกินข้าวเฉยๆ ก็พอ"

เย่โม่คีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งวางลงในชามของเธอ

"คุณก็กินด้วยสิครับ"

ลมหนาวนอกหน้าต่างพัดผ่านลานทิ้งขยะ แว่วเสียงถุงพลาสติกปลิวสะบัดลอยขึ้นมาแผ่วเบา

แต่ภายในห้องหลังนี้ กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่น

…