บทที่ 83 โกไฟติ้ง! อย่างนั้นหรือ

งานเลี้ยงปิดกล้อง

ภัตตาคารตงไห่

ยังคงเป็นที่เก่าเจ้าเดิม และยังคงเป็นป้ายผ้าสีแดงตัวอักษรสีเหลืองผืนเดิม

หลิวเหว่ยเฉียงยกแก้วเหล้าขึ้นยืน ไม่พูดพร่ำทำเพลง กระดกรวดเดียวสามแก้วเปิดหัวก่อนเลย

คนทั้งกองถ่ายส่งเสียงเฮรับ ชนแก้วกันดังเป๊งปั๊งระงม

เย่โม่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง โดนหลิวเต๋อหัวดึงตัวไปชนแก้วรวดเดียวหลายรอบ

เหล้าขาวหมดก็ต่อด้วยเบียร์ เบียร์หมดก็วนกลับมาเหล้าขาว

เจิงจื้อเหว่ยถือกระติกเก็บความร้อนยืนดูความครึกครื้นอยู่ข้างๆ พลางหยอดคำพูดมาเป็นระยะ "ไอ้หนุ่มนี่คอแข็งใช้ได้แฮะ"

หวงชิวเซิงยังคงคาบบุหรี่เปล่าๆ ไว้ที่ปากตามเดิม

เขาว่ากันว่าคนที่กำลังเลิกบุหรี่ห้ามแตะเหล้าเด็ดขาด ขืนดื่มเข้าไปมีหวังตบะแตกชัวร์

พอดื่มมาถึงช่วงท้าย เย่โม่ก็หน้าแดงก่ำแล้ว

เขาหยิบมือถือออกมา อาศัยช่วงที่สติยังพอหลงเหลืออยู่ ยกขึ้นถ่ายรูปซากจานชามที่เกลื่อนกลาดเต็มโต๊ะไว้รูปหนึ่ง

ในรูปนั้นมีเสื้อนอกชุดตำรวจของหลิวเต๋อหัวพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ มีกระติกเก็บความร้อนของเจิงจื้อเหว่ยตั้งอยู่บนโต๊ะ ตะเกียบของหวงชิวเซิงกำลังจิ้มคาอยู่บนปลานึ่ง สภาพโต๊ะหลังงานเลี้ยงปิดกล้องขนานแท้

เขากดโพสต์ลงเวยปั๋วแบบส่งๆ พร้อมแคปชันสั้นๆ สามคำว่า "ปิดกล้องแล้ว"

โพสต์เสร็จก็ยัดมือถือกลับเข้ากระเป๋า แล้วยกแก้วดื่มต่อ

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ หลังจากเวยปั๋วโพสต์นี้ถูกปล่อยออกไป ช่องคอมเมนต์ก็แทบแตกในทันที

พวกที่ไหวตัวทันเป็นกลุ่มแรกคือบรรดาแฟนคลับสายนอนดึก

"เย่โม่ปิดกล้องแล้วเหรอ?! เรื่องอะไรเนี่ย?!"

"เดี๋ยวนะๆ แผ่นหลังในรูปนั่นใช่พี่หลิวเต๋อหัวหรือเปล่า?!"

"ซูมดูแล้ว เชี่ยยย พี่หัวตัวจริงเสียงจริงเลยนี่หว่า! แถมยังมีเจิงจื้อเหว่ยด้วย!!!"

"มุมล่างขวาคนที่ถือกระติกเก็บความร้อนถ้าไม่ใช่เจิงจื้อเหว่ยแล้วจะเป็นใครได้อีก! ฉันจำใบนั้นได้! เขาถือออกสัมภาษณ์ตั้งหลายงาน!"

"สรุปคือช่วงนี้เย่โม่ไปถ่ายหนังกับหลิวเต๋อหัวแล้วก็เจิงจื้อเหว่ยมางั้นเหรอ?!"

"นี่มันกองถ่ายรวมเทพอะไรกันเนี่ย?! แล้วยังมีใครอีกมั่ง?!"

"เงารางๆ คนซ้ายสุดของภาพนั่น ทำไมฉันมองแล้วเหมือนหวงชิวเซิงเลยอะ?"

"เชี่ยเอ๊ย เชี่ยยย!"

…

ตอนเที่ยงของวันถัดมา

เย่โม่ลืมตาตื่นขึ้นมา เพดานห้องกำลังหมุนติ้ว

ไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่เป็นอาการเมาค้าง

เขาพลิกตัว คว้ามือถือบนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอสว่างจ้าจนต้องหรี่ตา

วีแชตมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหลายสิบข้อความ ส่วนแจ้งเตือนของเวยปั๋วนี่ยิ่งแดงเถือกเป็นพรืด

เขากดเข้าไปดูในเวยปั๋วก่อน

รูปปิดกล้องที่โพสต์ไปเมื่อคืน ยอดไลก์ทะลุล้านไปแล้ว ยอดคอมเมนต์ก็ปาเข้าไปหลายหมื่น

คอมเมนต์ยอดนิยมอันดับหนึ่งเขียนว่า "เย่โม่ นายบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะว่านายไปถ่ายเรื่อง 《สองคนสองคม》 มาใช่ไหม!!!"

ด้านล่างมีคนเข้ามาตอบอีกหลายร้อยข้อความ มีหลายคนช่วยกันแคปภาพมาวิเคราะห์ทุกซอกทุกมุมของรูปถ่ายอย่างละเอียดยิบ

บางคนถึงขั้นซูมดูพิกเซลของไฟแช็กบนโต๊ะ

บางคนเอากระติกเก็บความร้อนของเจิงจื้อเหว่ยไปเทียบกับรุ่นที่เคยปรากฏในงานอื่นๆ

บางคนก็สังเกตจากเสื้อนอกที่หวงชิวเซิงใส่ แล้วเดาออกมาว่าเป็นเสื้อทีมงานที่ใช้กันบ่อยๆ ในกองถ่ายของหลิวเหว่ยเฉียง

เย่โม่เลื่อนดูไปได้ไม่กี่หน้า มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมา

เขาเลือกตอบกลับไปสองคอมเมนต์

"ยังบอกไม่ได้ครับว่าเป็นเรื่องอะไร แต่รับรองว่าไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังแน่นอน"

"พี่หัวคอแข็งกว่าผมเยอะครับ เมื่อคืนผมนี่แหละที่โดนแกซัดจนหมอบ"

ตอบเสร็จก็โยนมือถือทิ้งไว้บนเตียง

เขานอนต่ออีกพักใหญ่

จากนั้นจึงลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา

มองตัวเองในกระจก รอยคล้ำใต้ตายังอยู่ แต่สภาพจิตใจถือว่าใช้ได้

อย่างน้อยก็ดูเป็นผู้เป็นคนมากกว่าช่วงที่ต้องถ่ายงานติดๆ กันเป็นไหนๆ

…

ช่วงบ่าย

พี่จาง ผู้จัดการส่วนตัวของเขาโทรเข้ามา

"ตื่นแล้วเหรอ"

"ตื่นแล้วครับ"

"เมื่อคืนซัดไปเท่าไหร่ล่ะ"

"จำไม่ได้แล้วครับ โดนพี่หัวชนแก้วไปตั้งหลายรอบ"

พี่จางหัวเราะหึๆ ผ่านสายมา

ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเข้าเรื่องงาน

"งานก่อนปีใหม่ฉันเคลียร์ให้เธอหมดแล้วนะ ฝั่งแผ่นดินใหญ่ก่อนปีใหม่มีแค่งานเดียว เป็นงานอีเวนต์เปิดตัวแบรนด์ สองชั่วโมง แค่ไปโชว์ตัวก็พอ นอกนั้นจัดไว้หลังปีใหม่ทั้งหมด มีพรีเซนเตอร์กำลังคุยอยู่สองสามตัว แล้วก็มีบทหนังสองเรื่องอยากให้เธอลองอ่านดู รายการวาไรตี้ก็มีติดต่อเข้ามาบ้าง แต่ล้วนเริ่มอัดรายการหลังปีใหม่ทั้งนั้น"

"ทำไมถึงไปกองกันหลังปีใหม่หมดเลยล่ะครับ"

"ก็เพราะจะปีใหม่แล้วไงล่ะ ช่วงก่อนสิ้นปีกองถ่ายแต่ละที่ต่างก็เร่งถ่ายทำกันทั้งนั้น ฝ่ายจัดงานเองก็ไม่อยากไปชนกับช่วงเดินทางกลับบ้าน งานไหนในเดือนมกราคมที่เลื่อนได้เขาก็เลื่อนไปหลังปีใหม่หมด เธอจะได้ถือโอกาสนี้พักผ่อนด้วย ปีที่แล้วเธอถ่ายหนังไปตั้งสามเรื่อง ต่อให้เป็นมนุษย์เหล็กไหลก็ร่างแหลกพอดี"

เย่โม่เอนหลังพิงหัวเตียง

หนังสามเรื่อง ร่างกายแปะกอเอี๊ยะไปหกแผ่น มันถึงเวลาที่ต้องพักผ่อนจริงๆ นั่นแหละ

"จริงสิ…" เสียงของพี่จางจู่ๆ ก็เปลี่ยนไป

ไม่ใช่น้ำเสียงราบเรียบเหมือนรายงานเรื่องทั่วไปเมื่อครู่ แต่กดต่ำลงเล็กน้อย คล้ายกับกำลังจะพูดเรื่องสำคัญอะไรบางอย่าง

"มีข่าววงในเรื่องหนึ่ง เธอลองฟังดู"

"ว่ามาเลยครับ"

"《โกไฟติ้ง!》 หลังปีใหม่จะเปิดกล้องแล้ว"

เย่โม่ถือสายโทรศัพท์นิ่ง

โกไฟติ้ง!

คำสี่คำนี้หมุนวนอยู่ในหัวของเขา

เขาจะไม่รู้จัก 《โกไฟติ้ง!》 ได้ยังไง

ชาติก่อนรายการนี้มันฮิตถล่มทลายขนาดไหนเขารู้ดียิ่งกว่าใคร รายการเรือธงของช่องตงฟางเว่ยซื่อ ออกอากาศซีซันแรกก็กวาดเรตติงอันดับหนึ่งในช่วงเวลาเดียวกัน ซีซันต่อๆ มาก็ยิ่งเล่นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นหนึ่งในรายการเรียลลิตี้เอาต์ดอร์ที่ดังที่สุดในประเทศ

ยิ่งไลน์อัปสมาชิกหลักยิ่งไม่ต้องพูดถึง ระดับปรากฏการณ์ชัดๆ ทั้งหวงป๋อ, ซุนหงเหลย, หวงเหล่ย, หลัวจื้อเสียง, หวังซวิ่น, จางอี้ซิง

ทั้งราชาจอเงิน นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมสายละคร นักร้องตัวท็อป ดาวตลกวาไรตี้ มารวมตัวกันอยู่หน้ากล้องครบครัน

คนกลุ่มนี้แค่ดึงใครคนใดคนหนึ่งออกมาเดี่ยวๆ ก็แบกรายการทั้งรายการได้สบายๆ พอจับมามัดรวมกันปุ๊บ ปฏิกิริยาเคมีที่เกิดขึ้นจึงรุนแรงระดับระเบิดนิวเคลียร์

แต่ในชาตินี้ รายการนี้เพิ่งจะเตรียมเปิดกล้องเองงั้นเหรอ?

"ข่าวชัวร์ไหมครับ" เขาถาม

"แปดเก้าส่วน ทางช่องตงฟางเว่ยซื่อเริ่มติดต่อนักแสดงแล้ว ได้ยินมาว่าไลน์อัปโหดเอาเรื่อง หวงป๋อกับซุนหงเหลยนี่คุยกันเกือบลงตัวแล้ว ส่วนหวงเหล่ยก็กำลังทาบทามอยู่ แล้วยังมีหลัวจื้อเสียง, หวังซวิ่น, จางอี้ซิง รวมเป็นหกคน สมาชิกหลักตัวจริง"

พี่จางเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง

"เธอรู้ใช่ไหมว่านี่หมายถึงอะไร"

เย่โม่รู้ดีอยู่แล้ว

หลังจากรายการ 《รันนิ่งแมน》 ดังเปรี้ยงปร้าง สถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ทั่วประเทศต่างก็แห่กันทำรายการเรียลลิตี้ตามๆ กันมา

แข่งขันกลางแจ้ง เกมดารา รวมทีมประลอง มีเลียนแบบกันหมดทุกรูปแบบ

แต่พอเลียนแบบกันไปเลียนแบบกันมา เรตติงกลับยิ่งดิ่งลงเรื่อยๆ คนดูพากันเอียนจนแทบทนดูไม่ไหว

เพราะโมเดลของ 《รันนิ่งแมน》 มันพึ่งพาพลังกายและความรู้สึกของการแข่งขันของแขกรับเชิญมากเกินไป พอเปลี่ยนคนกลิ่นอายก็เปลี่ยน ดันทุรังลอกเลียนแบบไปก็ได้แค่เปลือก ไม่ได้จิตวิญญาณของมัน

ทว่า 《โกไฟติ้ง!》 แตกต่างออกไป ตรรกะพื้นฐานของรายการนี้ไม่ใช่การแข่งขัน แต่เป็นความเรียล

ไม่มีบทตายตัว ไม่มีกฎเกณฑ์ที่จงใจยัดเยียด ทุกอย่างขึ้นอยู่กับไหวพริบและการด้นสดของตัวผู้ร่วมรายการล้วนๆ

ผู้ชายหกคนออกไปทำภารกิจตามตรอกซอกซอย หลอกล่อตลบหลังกันเอง สิ่งที่คนดูรอดูคือพวกเขากลุ่มนี้จะใช้ช่องโหว่ของกฎมาทำตัวกวนประสาทอย่างไร จะแอบแทงข้างหลังเพื่อนร่วมทีมยังไง แล้วพอแทงเสร็จจะดึงขึ้นมาพร้อมกับพูดว่า "พวกเราพี่น้องกันทั้งนั้น" ได้หน้าตาเฉยแค่ไหน

โมเดลรูปแบบนี้ ในประเทศตอนนี้ยังไม่มีเจ้าไหนทำมาก่อนเลย

"ผมเข้าใจครับ"

"เพราะงั้นเธอไม่อยากลองแย่งชิงโอกาสนี้ดูหน่อยเหรอ" น้ำเสียงของพี่จางแฝงแววหยั่งเชิงเพิ่มขึ้นมา "ถึงสมาชิกหลักของ 《โกไฟติ้ง!》 จะเคาะไปแล้วหกคน แต่แขกรับเชิญพิเศษน่ะมีทุกสัปดาห์ ตอนนี้เธอมีชื่อเข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง กระแสกำลังพุ่งแรงสุดๆ ถ้าได้ไปออกเป็นแขกรับเชิญสักเทปละก็…"

"ขอผมย่อยข้อมูลแป๊บหนึ่งครับ!"

…

หลังจากวางสาย

เย่โม่วางมือถือลงบนโต๊ะข้างเตียง

นอกหน้าต่างคือบรรยากาศของฮ่องกงในเดือนมกราคม อากาศกำลังสบายไม่หนาวไม่ร้อน แสงแดดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา ทาบทับเป็นแนวยาวแคบๆ อยู่บนพรม

โกไฟติ้ง!

ชาติก่อนเขาตามดูแทบทุกซีซัน

เขารู้ดีว่าผู้ชายทั้งหกคนนั้นพอมารวมตัวกันแล้วจะสร้างความบันเทิงให้กับรายการได้ระเบิดเถิดเทิงขนาดไหน และรู้ด้วยว่าหลังจากซีซันแรกเริ่มออนแอร์ มันจะกวาดเรตติงถล่มทลายเพียงใด

ถ้าเกิดว่าเขาได้ไปโผล่หน้าในซีซันแรกสักตอนละก็ ความดังในฝั่งแผ่นดินใหญ่ของเขาจะพุ่งทะยานไปถึงระดับไหนกัน

แขกรับเชิญรอบนี้ เขาต้องคว้ามาให้ได้เลย!

…