บทที่ 82 ปิดกล้อง 《สองคนสองคม》!

หวงชิวเซิงคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว

เขาลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่เย่โม่เบาๆ

"เอาเถอะ วิเคราะห์ก็ส่วนวิเคราะห์ แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป รายชื่อเพิ่งประกาศ กว่าจะถึงวันแจกรางวัลก็อีกตั้งเดือนกว่า ช่วงนี้ถึงเวลาถ่ายหนังก็ถ่าย ถึงเวลากินข้าวก็กิน"

"อย่ามัวแต่คิดถึงถ้วยรางวัลใบนั้นทั้งวัน คิดมากไป เผลอๆ จะชวดเอา"

เย่โม่พยักหน้า

เจิงจื้อเหว่ยที่อยู่ข้างๆ ช่วยเสริมขึ้นมา "ชิวเซิงพูดถูกเลย ตอนนั้นสมัยที่ฉันเข้าชิงนำชายยอดเยี่ยมครั้งแรก เครียดจนนอนไม่หลับไปสามวัน"

"วันแจกรางวัลนั่งอยู่ข้างล่างเวที ฝ่ามือมีแต่เหงื่อ สุดท้ายก็ชวดรางวัล แต่หลังจากนั้นก็คิดได้ เรื่องจะได้หรือไม่ได้เป็นเรื่องของกรรมการ ส่วนจะเล่นได้ดีไหมเป็นเรื่องของเราเอง"

"แล้วหลังจากนั้นพี่ได้ไหมครับ" เย่โม่ถาม

"หลังจากนั้นฉันก็เข้าชิงมันทุกปี แล้วก็ไม่เครียดเลยสักปี และทุกๆ ปี…" เจิงจื้อเหว่ยชะงักไปนิดหนึ่ง "ก็ยังไม่ได้อยู่ดี"

ทุกคนส่งเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

เจิงจื้อเหว่ยไม่ได้ถือสา เขายกกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิขึ้นมาถือแล้วพูดช้าๆ "แต่ฉันไม่ตื่นเต้นแล้วไง พอไม่ตื่นเต้น การแสดงมันก็ดันออกมาดีขึ้นกว่าเดิม เพราะฉะนั้นนะเย่โม่ คำของชิวเซิงน่ะต้องฟัง มีชื่อเข้าชิงก็ถือว่าชนะแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของดวง"

หลิวเต๋อหัวลุกขึ้นยืน ดึงแว่นกันแดดจากบนหัวลงมาสวมกลับเข้าที่ดั้งจมูก

"เอาละ ลุยงานต่อ"

…

ในกลุ่มแชตของกองถ่าย 《คนเดียวในยุทธภพ》

ข้อความเด้งรัวไม่หยุดมาตั้งแต่ช่วงบ่าย

เริ่มจากมีคนแคปภาพประกาศรายชื่อผู้เข้าชิงอย่างเป็นทางการของรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกงส่งเข้ามาในกลุ่ม

จากนั้นภาพแคปก็ถูกตัดแบ่งออกเป็นหลายท่อน ทั้งภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ออกแบบคิวบู๊ยอดเยี่ยม บันทึกเสียงยอดเยี่ยม เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม แต่ละสาขาที่เข้าชิงล้วนมีเครื่องหมายอัศเจรีย์ต่อท้ายยาวเป็นพรวน

"เข้าชิงสี่สาขา! พี่น้องทั้งหลาย พวกเราเข้าชิงตั้งสี่สาขา!"

"ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม! น้ำตาจะไหลแล้วโว้ย!"

"ออกแบบคิวบู๊ยอดเยี่ยม พี่ต้าน! พี่ต้านเห็นหรือยังครับ!"

เจิงจื่อต้านตอบกลับมาเป็นข้อความเสียง

น้ำเสียงยังคงสุขุมนิ่งสนิทเหมือนเดิม "เห็นแล้ว ทุกคนเหนื่อยกันมาก การมีชื่อเข้าชิงเป็นของกองถ่าย รางวัลก็เป็นของทั้งกองถ่ายเช่นกัน"

ในกลุ่มเงียบไปสองวินาที

จากนั้นก็มีคนแท็กเย่โม่

"พี่เย่โม่! ชิงสมทบชายยอดเยี่ยม! พี่เห็นหรือยัง!"

"เขาต้องเห็นอยู่แล้ว ตอนนี้ในเทรนด์ฮิตมีแต่เรื่องของเขาทั้งนั้น"

"บทเฟิงอวี๋ซิวมันระเบิดอารมณ์สุดยอดไปเลย ในเน็ตมีคนบอกว่า 'หมดจากเย่โม่แล้วก็ไม่มีเฟิงอวี๋ซิวอีกต่อไป' ประโยคนี้ฉันอ่านซ้ำไปหลายรอบ ขนลุกมันทุกรอบเลยจริงๆ"

"เมื่อกี้เพิ่งเลื่อนไปเจอกระทู้หนึ่ง วิเคราะห์ฉากบู๊ในตรอกของเฟิงอวี๋ซิวโดยเฉพาะ เขาบอกว่าสายตาของเย่โม่มันมีของอยู่ข้างใน ไม่ใช่แค่การแสดง แต่มันบ้าคลั่งจริงๆ"

"พี่เย่โม่อยู่ไหนเนี่ย ออกมาพูดอะไรหน่อยสิครับ!"

เย่โม่พิมพ์ตอบไปไม่กี่คำ

"เห็นแล้วครับ ขอบคุณทุกคนมาก การได้เข้าชิงเป็นความดีความชอบของทั้งกองถ่ายครับ"

"พี่อย่ามาถ่อมตัวเลย สมทบชายยอดเยี่ยมนี่เป็นชื่อพี่คนเดียวนะ ในสี่สาขาที่พวกเราเข้าชิง มีพี่คนเดียวนี่แหละที่ทะลวงเข้าไปถึงรางวัลสายการแสดงได้"

"ผลสำรวจคะแนนสนับสนุนในเน็ต พี่เย่โม่ได้ไปกว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ลุงต๋าได้สามสิบเปอร์เซ็นต์ คนอื่นที่เหลือรวมกันยังไม่ถึงสามสิบเลย กระแสเชียร์แรงมาก"

"ไม่ใช่แค่กระแสแรงหรอก แต่เล่นดีจริงๆ ต่างหาก ฉากนั้นฉันดูไปตั้งหลายรอบ จนถึงตอนนี้ยังคิดไม่ออกเลยว่าคนปกติทั่วไปจะเล่นให้ดูบ้าคลั่งขนาดนั้นได้ยังไง"

พี่ต้านส่งข้อความเสียงมาอีกข้อความ

"เย่โม่ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง สำหรับบทเฟิงอวี๋ซิว นายเล่นไปจนถึงขีดสุดแล้วจริงๆ ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคณะกรรมการตัดสินเถอะ"

เย่โม่ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

"ขอบคุณครับพี่ต้าน ถึงวันงานรับรางวัล ผมควรแต่งตัวยังไงดีครับ"

คนในกลุ่มพากันออกทะเลทันที

"สูทสิ! สูทสีดำเลย!"

"ผูกหูกระต่ายนะ ห้ามผูกเนกไทเด็ดขาด มันดูแก่"

…

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เป็นสายเรียกเข้า

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ หลิวอี้เฟย

เย่โม่กดรับสาย

"ฮัลโหล…"

"เย่โม่!"

เสียงดังลั่นจนเขาต้องขยับมือถือออกห่างจากหูไปครึ่งนิ้ว

"นายได้เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองด้วย! สมทบชายยอดเยี่ยม!"

"ผมรู้แล้ว…"

"รู้แล้วทำไมไม่โทรบอกฉันเล่า! ฉันเพิ่งมารู้ข่าวจากในเน็ตเนี่ยนะ! นายมีชื่อเข้าชิงแล้วทำไมไม่บอกฉัน!"

"ผมเพิ่งตื่นนอนเอง…"

"นี่นายหลับไปสองวันเต็มๆ เลยเหรอ!"

"คุณรู้ได้ยังไง…"

"พี่ใหญ่หงจินเป่าบอกกับผู้จัดการของฉันน่ะสิ เขาบอกว่านายเหนื่อยจนไม่ได้ไปงานเลี้ยงปิดกล้องด้วยซ้ำ โทรไปถามว่านายตายหรือยัง นายก็บอกว่านอนอยู่"

"…"

"เย่โม่"

"หืม?"

"นี่เป็นการเข้าชิงครั้งแรกของนายเลยนะ"

เสียงของหลิวอี้เฟยจู่ๆ ก็ไม่โวยวายอีกต่อไป เธอกลับมาสงบนิ่งลง

เน้นทีละคำ ราวกับกำลังเอ่ยรหัสลับที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ

เย่โม่ถือโทรศัพท์ไว้ในมือ

ในสายได้ยินเสียงลมหายใจของหลิวอี้เฟย

ค่อนข้างถี่กระชั้น คล้ายกับคนที่เพิ่งวิ่งมา

"นายรู้ไหมว่าการจะเข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองมันยากแค่ไหน มีนักแสดงตั้งกี่คนที่เล่นหนังมาทั้งชีวิตยังเฉียดเข้าไปใกล้รายชื่อผู้เข้าชิงไม่ได้เลย…"

"ก็ยังไม่ใช่นำชายยอดเยี่ยมนี่ครับ"

"…"

"เป้าหมายของผมคือราชาจอเงินต่างหาก"

น้ำเสียงของเย่โม่ราบเรียบอย่างยิ่ง

ไม่ใช่การพูดเล่น และไม่ได้ทะนงตัว

เหมือนกำลังเอ่ยถึงข้อเท็จจริงที่ช้าเร็วก็ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว

หลิวอี้เฟยที่อยู่อีกฟากของสายเงียบไปสองสามวินาที

ก่อนจะหัวเราะออกมาคำหนึ่ง

"ที่นายแคร์ตำแหน่งนำชายยอดเยี่ยมขนาดนี้ เป็นเพราะแม่ของฉันใช่ไหม"

"…"

"ไม่พูดแสดงว่ายอมรับล่ะสิ"

"คราวก่อนคุณแม่คุณบอกว่า เจ้าหนุ่มคนนี้ฝีมือการแสดงใช้ได้ เสียแต่ว่ารางวัลยังน้อยไปหน่อย ประโยคนั้นผมยังจำได้ถึงทุกวันนี้นะ"

"ท่านก็แค่พูดไปเรื่อย…"

"พูดไปเรื่อยนี่แหละคือความจริงจากใจ"

หลิวอี้เฟยถอนหายใจออกมา

"เอาเถอะ งั้นรอบนี้นายก็คว้าสมทบชายยอดเยี่ยมมาให้ได้ก่อน คราวหน้าค่อยไปชิงนำชายยอดเยี่ยม ค่อยเป็นค่อยไปทีละก้าว"

"สมทบชายยอดเยี่ยมยังไม่ได้มาสักหน่อยครับ"

"ได้แน่นอน ในเน็ตมีแต่คนเอาใจช่วยนายทั้งนั้น"

"คุณก็ไปไถเน็ตดูด้วยเหรอ"

"…ฉันก็แค่ดูผ่านๆ แป๊บเดียวเอง"

"ดูไปนานแค่ไหนล่ะครับ"

หลิวอี้เฟยไม่ได้ตอบ

เย่โม่จินตนาการถึงสีหน้าของเธอในตอนนี้ออกเลย เธอคงกำลังเม้มปากแน่น เชิดคางขึ้นนิดๆ แล้วเบือนสายตาไปมองทางอื่น แกล้งทำเป็นไม่สนใจ

แต่เธอดูอยู่จริงๆ แถมยังดูอยู่นานมากด้วย

…

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเข้าสู่เดือนมกราคม

ฉากสุดท้ายของภาพยนตร์เรื่อง 《สองคนสองคม》

บนดาดฟ้า

ฉากประกบอารมณ์ประจันหน้าระหว่างหลิวเต๋อหัวกับเย่โม่

เย่โม่เริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าเวลาไหนตัวเองคือเย่โม่ และเวลาไหนคือเฉินหย่งเหริน

ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นตลอดการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้มาหลายเดือน ทุกๆ ฉากต้องสลับร่างไปมาระหว่างเปลือกนอกของคนสองคน สลับไปสลับมาจนกระทั่งสุดท้ายคนทั้งสองแทบจะหลอมรวมเข้าไปอยู่ในโครงกระดูกชิ้นเดียวกัน

ฝ่ายสถานที่ตะโกนคำว่า "คัต" เป็นครั้งสุดท้าย

หลิวเหว่ยเฉียงลุกขึ้นจากด้านหลังจอมอนิเตอร์

เขาถอดหูฟังออกแล้ววางลงบนโต๊ะ

จากนั้นก็เงยหน้ามองคนทั้งสองคนที่ยังคงยืนอยู่บนดาดฟ้า พลางพยักหน้า

"ผ่าน"

คำสั้นๆ แค่นั้น

เย่โม่อยู่ที่ริมขอบดาดฟ้า สายลมพัดผมของเขาจนยุ่งเหยิงไปหมด

เขาหันหน้าไป เห็นหลิวเต๋อหัวก็กำลังมองมาที่เขาเช่นกัน

ทั้งสองสบตากันอยู่หนึ่งวินาที แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

ผู้กำกับหลิวถือโทรโข่งตัวเล็กตะโกนลั่น "《สองคนสองคม》 ปิดกล้องอย่างเป็นทางการ!"

ทีมงานทุกคนในกองต่างพากันส่งเสียงเฮลั่น

ในที่สุดก็เสร็จสิ้นเสียที!

…

ที่ใต้ดาดฟ้า

ทุกคนในกองถ่ายมารวมตัวกัน

หลิวเต๋อหัวถอดเสื้อเครื่องแบบตำรวจพาดไว้บนบ่า เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน กระดุมคอปลดออกสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงข้อศอก

นี่คือสภาพที่ผ่อนคลายที่สุดของเขา ไม่ใช่หลิวเจี้ยนหมิง แต่คือหลิวเต๋อหัว

"เย่โม่ นายรู้ไหมว่าฉันกลัวการถ่ายฉากไหนร่วมกับนายมากที่สุด"

"ฉากไหนเหรอครับ"

"ทุกฉากนั่นแหละ" หลิวเต๋อหัวชูสองนิ้วขึ้นมา

"นายนี่เล่นหนังไม่ไว้หน้าใครเลย วินาทีก่อนยังหัวเราะร่าอยู่กับฉัน พอวินาทีต่อมาสั่งแอ็กชันปุ๊บ แววตาเปลี่ยนไปทันที สิ่งนั้นมันไม่ใช่แค่การแสดงแล้ว แต่มันเหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคนเลย เวลาฉันเล่นประกบกับนาย บ่อยครั้งมักจะเกิดภาพลวงตาขึ้นมาว่าเฉินหย่งเหรินมายืนอยู่ตรงหน้าฉันจริงๆ"

"ในสนามถ่ายทำ เราต่างส่งเสริมซึ่งกันและกันครับ" เย่โม่ยิ้มตอบ

เจิงจื้อเหว่ยเดินเข้ามาหา

เขาเช็ดเครื่องสำอางในบทหานเชินออกแล้ว กลับมาเป็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี ในมือยังคงถือกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิใบเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยน

"เย่โม่ วันหน้าถ้าฉันทำหนังแล้วติดต่อนายไป นายต้องมานะ ไม่ว่าจะบทไหนก็ตาม"

"พี่จื้อเหว่ย…"

"ฉันพูดจริงนะ" เจิงจื้อเหว่ยใช้น้ำเสียงจริงจังที่หาได้ยากโดยไม่แฝงการล้อเล่น

"วันหน้าถ้าเกิดนายโกอินเตอร์ไปฮอลลีวูดขึ้นมา ถึงตอนนั้นแล้วไม่ยอมรับสายพวกเรา คำพูดในวันนี้จะได้เป็นหลักฐาน"

หลิวเหว่ยเฉียงตะโกนส่งเสียงมาจากด้านหลังฝูงชน

"คืนนี้งานเลี้ยงปิดกล้อง ที่ภัตตาคารตงไห่! ห้ามใครหนีกลับเด็ดขาด!"

ทั้งกองถ่ายส่งเสียงเฮลั่นอีกครั้ง