บทที่ 52 ชิงบทนำกับเหล่าจักรพรรดิจอเงิน!

หลิวเหว่ยเฉียงปิดบทลงแล้วลุกขึ้นยืน

สีหน้าของเขากลับมาเรียบนิ่งตามปกติ

ดวงตาหลังกรอบแว่นสีดำคู่นั้นหยุดอยู่ที่เย่โม่ราวสองวินาทีโดยไม่พูดอะไร

"กลับไปรอฟังผล"

หกคำสั้นๆ น้ำเสียงไม่ร้อนไม่เย็น

ไม่ได้ดูตื่นเต้นเหมือนตอนหลุดปากชมติดกันสามคำว่าดีมากเมื่อครู่ และก็ไม่ได้ดูไม่พอใจ

เย่โม่ค้อมตัวลงเล็กน้อย

เขาไม่ซักไซ้ต่อ และไม่แสดงความร้อนรนออกมาแม้แต่น้อย

ตอนหันหลังเดินออกไป หางตาเหลือบไปเห็นหงจินเป่ากำลังถือถ้วยชาผูเอ่อร์ที่ไม่รู้ว่าชงซ้ำไปกี่น้ำ พลางพยักหน้าให้เขาครั้งหนึ่ง

พยักหน้าเพียงเล็กน้อย แต่สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและยอมรับ

แค่นี้ก็พอแล้ว

คนที่นั่งรอคิวอยู่ตรงโถงทางเดินยังอยู่ที่เดิม

ตอนที่เย่โม่ผลักประตูออกมา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เขาทันที ต่างกวาดมองสีหน้าของเขา พยายามอ่านอะไรบางอย่างจากใบหน้าวัยหนุ่มนี้

เย่โม่ไม่ได้ส่งสัญญาณใดๆ เดินผ่านโถงทางเดินแล้วกดลิฟต์

ประตูเหล็กยืดเลื่อนเข้าหากันเสียงดังครืดคราง ตัดขาดเสียงซุบซิบไว้ด้านนอก

กลับถึงโรงแรมก็เลยเวลาอาหารกลางวันไปแล้ว

เย่โม่โยนคีย์การ์ดลงบนโต๊ะ ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียง จ้องมองเพดานห้อง

ในหัวยังคงทบทวนฉากนั้นซ้ำไปซ้ำมา—สารวัตรหวง ผมยังเลือกได้อีกเหรอ? เขาหลับตาแล้วท่องประโยคนั้นในใจอีกรอบ คราวนี้เว้นจังหวะตรงคำว่า "ยังเลือกได้" ให้นานขึ้นอีกนิด

ช่างเถอะ เขาใส่ไปเต็มร้อยแล้ว ที่เหลือไม่ใช่เรื่องที่เขาจะควบคุมได้

เขาหยิบมือถือออกมา เปิดวีแชตของหลิวอี้เฟยแล้วส่งข้อความไปสองคำ: "อยู่ไหม"

ไม่มีการตอบกลับ

รอไปสามสิบวินาที หนึ่งนาที สองนาที มือถือก็ยังนิ่งสนิท

เย่โม่รอต่อไปอีกห้านาที รู้สึกกระวนกระวายจนนั่งไม่ติด เลยกดวิดีโอคอลไปแทน

เสียงสัญญาณดังอยู่ห้าครั้ง ไม่มีคนรับ แล้วสายก็ตัดไปเอง

เขาโยนมือถือลงบนเตียงแล้วพลิกตัว

ในหัวเริ่มคิดฟุ้งซ่าน—จังหวะการแสดงตอนแคสติ้งมันพอดีไหมนะ?

รอยยิ้มของเฉินหย่งเหรินตอนนั้นค้างไว้นานเกินไปเสี้ยววินาทีหรือเปล่า?

ในใจของหลิวเหว่ยเฉียงมีตัวเลือกอยู่แล้วหรือยัง—ทันใดนั้นมือถือก็สั่น

เขารีบคว้ามากดรับ ภาพบนหน้าจอมืดสลัว

"รอก่อนนะ—อย่าเพิ่งส่งเสียง—แม่ฉันอยู่ในห้องนั่งเล่น—"

เสียงของหลิวอี้เฟยเบาจนแทบกระซิบ ลมหายใจปะทะไมค์จนเกิดเสียงพึ่บพั่บ

ภาพสั่นไหวอย่างแรง เริ่มจากมุมเพดานห้อง จากนั้นเป็นบานประตู ตามด้วยแสงสะท้อนจากกระเบื้องผนัง สุดท้ายก็นิ่งลง—เธอนั่งอยู่บนฝาชักโครก ด้านหลังเป็นแถวม้วนทิชชูกับบานตู้ห้องน้ำที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง

ผมของเธอใช้กิ๊บหนีบไว้ลวกๆ ปอยผมหลุดลุ่ยข้างแก้ม ดูเหมือนคนที่เพิ่งดีดตัวจากโซฟาแล้ววิ่งติดสปีดยี่สิบเมตรมาหมาดๆ

เย่โม่มองภาพบนหน้าจอแล้วชะงักไปนิด ก่อนจะหลุดขำออกมา

"คุณอยู่ในห้องน้ำเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นฉันจะกล้ารับวิดีโอคอลเหรอ?"

หลิวอี้เฟยยกมือถือเข้ามาใกล้อีก สีหน้าท่าทางเปลี่ยนไปมาอย่างไว

ตาคอยระแวงมองประตูสลับกับกดเสียงต่ำคุย "วันนี้แม่ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้ นั่งแช่อยู่บนโซฟาไม่ยอมลุก ปกติเวลานี้ท่านต้องเข้าห้องไปมาสก์หน้าตั้งนานแล้ว แต่วันนี้นั่งแช่อยู่ห้องนั่งเล่นตั้งสองชั่วโมง ฉันเกือบคิดว่าแม่จับได้ว่าแอบซ่อนมือถือไว้ซะแล้ว แล้วนายแคสติ้งเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"เสร็จแล้วครับ"

"เป็นไงบ้าง?"

"หลิวเหว่ยเฉียงบอกให้ผมกลับไปรอฟังผล"

"แค่นั้นเหรอ?"

"แค่นั้นแหละ หกคำถ้วน—กลับไปรอฟังผล แต่มีอาจารย์หงพยักหน้าให้ผมทีหนึ่ง"

หลิวอี้เฟยสลับมือถือมาถือมือซ้าย มือขวาเอื้อมไปบีบนวดน่องที่เริ่มเป็นเหน็บเพราะนั่งยองๆ

"หลิวเหว่ยเฉียงน่ะหน้าตายขึ้นชื่ออยู่แล้ว คำพูดเขาต้องฟังกลับด้าน ถ้าไม่ปฏิเสธทันทีตรงนั้นก็แปลว่ามีลุ้น"

"ขอให้เป็นงั้นเถอะ" เย่โม่ขยับหมอนให้สูงขึ้นอีกนิดเพื่อเปลี่ยนท่า "แต่วันนี้สนามแข่งดุจริง ตรงโถงทางเดินมีคนนั่งอยู่เจ็ดแปดคน เป็นคนในวงการฮ่องกงทั้งนั้น ทั้งจางเจียฮุย หลินเจียตง เฉินฮ่าวหมิน ขนาดหลิวชิงอวิ๋นก็ยังไปด้วยเลย ปีที่แล้วเขาเพิ่งได้ชิงราชาจอเงินมาหมาดๆ"

"หลิวชิงอวิ๋นเนี่ยนะ?" เสียงของหลิวอี้เฟยสูงขึ้นมาครึ่งคีย์ทันที ก่อนจะรีบยกมือตะปบปากตัวเองไว้ แล้วเหลือบมองประตูอย่างหวาดระแวง

พอแน่ใจว่าข้างนอกไม่มีเสียงอะไรถึงค่อยกดเสียงลงตามเดิม แต่น้ำเสียงยังตกใจไม่หาย "นายแน่ใจนะว่าเป็นหลิวชิงอวิ๋นตัวจริง? ไม่ใช่คนชื่อซ้ำแน่นะ?"

"ตัวจริงสิ ตอนเดินออกมาเหงื่อท่วมหน้าผากเลย แถมยังบอกว่าให้กลับไปรอฟังผลเหมือนกัน เป๊ะกับที่หลิวเหว่ยเฉียงบอกผมทุกคำ"

"ให้ตายสิ ทั้งจางเจียฮุย หลินเจียตง หลิวชิงอวิ๋น คนระดับนี้ไปแคสต์เรื่องเดียวกันหมดเลยเหรอ? รอบนี้หลิวเหว่ยเฉียงคิดจะถ่ายหนังอะไรกันแน่เนี่ย?" แววตาของหลิวอี้เฟยเต็มไปด้วยความทึ่ง แต่แล้วคิ้วก็เริ่มขมวดมุ่น "เดี๋ยวนะ ตัวท็อปเบอร์ใหญ่ไปกันขนาดนั้น นายไปยืนแทรกอยู่ตรงกลาง…"

"ผมก็ปล่อยของตามปกติ" เย่โม่สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบผ่อนคลาย

ไม่ใช่การเก๊กนิ่งเพื่อรักษาฟอร์ม

แต่นิ่งเพราะทุ่มสุดตัวไปแล้วและไม่มีอะไรต้องละอายใจ

"แต่พูดจริงๆ นะเย่โม่" หลิวอี้เฟยขยับหน้าเข้ามาใกล้จอ แสงไฟสลัวในห้องน้ำส่องกระทบใบหน้าของเธอจนเกิดมิติแสงเงา "งานของหลิวเหว่ยเฉียง แถมยังเป็นบทพระเอก นายรู้ไหมว่าทรัพยากรระดับนี้คนในวงการจ้องตาวาวกันขนาดไหน? เขาโทรศัพท์กริ๊งเดียวก็เรียกตัวท็อปแนวหน้าของฮ่องกงมาได้ครึ่งวงการแล้ว ตอนนี้นายกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นก็จริง แต่ถ้าเทียบกับคนพวกนั้น ชั่วโมงบินกับบารมียังห่างอีกหลายขุม ฉันไม่ได้ไม่เชื่อใจนายนะ แต่ฉันกลัวว่าพวกเขาจะมองว่านายเด็กเกินไป บารมียังไม่ถึง แล้วสุดท้ายก็ปัดตกไปดื้อๆ แบบไม่ให้เหตุผลสักคำ"

"ผมรู้ แต่คุณอยากฟังข้อดีของมันไหมล่ะ?"

หลิวอี้เฟยมองหน้าเขา

"ถ้าผมคว้าบทนี้มาได้ บทนำของหลิวเหว่ยเฉียง หนังเรื่องก่อนของเขาเพิ่งกวาดรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกงมา ถ้าทำได้อีกเรื่อง ผมก็จะก้าวกระโดดจากเฟิงอวี๋ซิวไปเป็นเฉินหย่งเหริน จากตัวร้ายกลายเป็นพระเอก จากหน้าใหม่กลายเป็นสายฝีมือ เรื่องนี้มันไม่เหมือนรันนิ่งแมนหรอกนะ รันนิ่งแมนมันคือกระแส แต่ผลงานมันคือของจริง กระแสมันซาได้ แต่เนื้องานมันไม่มีวันหายไป"

"ใครบอกนายว่ากระแสจะซา? ฉันยังช่วยปั่นคอมเมนต์ให้อยู่เลยเนี่ย" หลิวอี้เฟยบ่นอุบอิบ แล้วเงียบเสียงลง

พัดลมระบายอากาศในห้องน้ำหมุนเสียงหึ่งๆ เงาของม้วนทิชชูทอดลงบนผนังด้านหลังเธอ

"เดี๋ยวนายลองไปเลียบๆ เคียงๆ ถามอาจารย์หงดูสิ เขาอยู่ในวงการมานาน รู้ไปหมดทุกเรื่อง ชวนกินข้าวสักมื้อก็รู้เรื่องแล้ว"

"ผมก็กะจะทำแบบนั้นพอดี"

"งั้นรีบไปนัดเลย เดี๋ยว…รอก่อน…"

จู่ๆ เธอก็กดมือถือลงต่ำแล้วเงี่ยหูฟัง

ข้างนอกมีเสียงอู้อี้แว่วผ่านประตูเข้ามาสองชั้น "อี้เฟย? ลูกเข้าห้องน้ำนานไปแล้วนะ?"

"แม่คะ ใกล้เสร็จแล้วค่ะ!" หลิวอี้เฟยตะโกนตอบออกไปเสียงดัง จากนั้นก็หันมาทำปากพะงาบๆ ใส่หน้าจอ เน้นทีละคำชัดเจน: ฉัน-ต้อง-วาง-แล้ว

"รีบไปเถอะ…"

สายถูกตัดไปทันทีพร้อมคำว่า "สู้ๆ" ที่พูดอย่างเร่งรีบ จังหวะเดียวกับที่มือของเธอยื่นไปจับลูกบิดประตูพอดี

ภาพค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนจะเด้งกลับไปที่หน้าแชต

เย่โม่มองหน้าจอครู่หนึ่งก่อนจะวางมือถือลง

จากนั้นก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง เปิดสมุดรายชื่อผู้ติดต่อ

เลื่อนหาเบอร์ของอาเฉียง

"พี่เฉียงครับ คืนนี้อาจารย์หงว่างไหมครับ? พอดีผมอยากจะเลี้ยงข้าวท่านสักมื้อ ไปกันแค่สองคน พี่ช่วยถามให้หน่อยได้ไหมครับ"

ไม่ถึงหนึ่งนาที อาเฉียงก็ส่งสติกเกอร์ตอบกลับมาว่า โอเค

เมื่อเห็นอย่างนั้น เย่โม่จึงแชร์โลเคชันร้านอาหารตามไป

ช่วงเวลาเดียวกัน หลังจากแวะไปดูบรรยากาศการแคสติ้งของหลิวเหว่ยเฉียงมา หงจินเป่าก็เดินทางกลับมาถึงเกาลูนถัง

ภายในห้องทำงานของเขามีกลิ่นหอมกรุ่นของชาผูเอ่อร์ชั้นดีลอยอบอวล

เขากำลังนั่งพิงเก้าอี้ไท่ซือตัวใหญ่ เลื่อนดูมือถือ บนหน้าจอปรากฏตารางงานของวันพรุ่งนี้

แปดโมงเช้าดูสถานที่ถ่ายทำ สิบโมงเช้าประชุม ตอนค่ำหลิวเหว่ยเฉียงนัดกินข้าว

นิ้วเลื่อนผ่านหน้าจอ วีแชตก็เด้งข้อความใหม่ขึ้นมา

อาเฉียงส่งมาว่า: อาจารย์หงครับ เย่โม่อยากเลี้ยงข้าวคุณคืนนี้ครับ ไปกันแค่สองคน

หงจินเป่าจ้องข้อความนั้นนิ่งอยู่สองวินาที

ก่อนจะกลืนน้ำชาในปากลงคอ แล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมา

จะเลี้ยงข้าวฉันเรอะ

เจ้าหนุ่มนี่ เพิ่งจะโดนหลิวเหว่ยเฉียงไล่กลับมาด้วยคำว่า "รอฟังผล" หยกๆ

หันหลังกลับมาก็แล่นมาหาเขาทันที คิดอะไรอยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้?

การชวนไปกินข้าวไม่ได้เรียกว่ามาล้วงความลับ แต่เรียกว่าเป็นการแสดงความขอบคุณที่อุตส่าห์ช่วยแนะนำตัวให้ ไม่ว่าผลจะออกมายังไง การเลี้ยงขอบคุณมื้อนี้ก็เป็นเรื่องสมควรทำ

การรู้กาลเทศะระดับนี้ ต่อให้เป็นพวกที่หากินในวงการมาสิบปีก็ใช่ว่าจะทำได้ทุกคน

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือถือขึ้นมากดส่งข้อความเสียงตอบอาเฉียงไป

"บอกเขาไปว่า ได้"

จากนั้นเขาก็เลื่อนไปที่แชตของหลิวเหว่ยเฉียง แล้วพิมพ์ข้อความส่งไปไม่กี่คำ: คืนนี้นัดกินข้าวขอเลื่อนไปก่อน มีคนเลี้ยงข้าวฉันแล้ว

หลิวเหว่ยเฉียงตอบกลับมาแทบจะในวินาทีนั้น: ใครกัน? คนที่ทำให้คุณยอมเทนัดผมได้มีไม่เยอะหรอกนะ

หงจินเป่าหัวเราะหึๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป: เสี่ยวเย่เลี้ยงข้าวฉัน เจ้าหนุ่มนี่มันคงกะจะมาเลียบๆ เคียงๆ ถามผลแคสติ้งแน่ๆ

โทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง

หลังจากนั้น หลิวเหว่ยเฉียงก็ตอบกลับมาสั้นๆ: "อืมๆ!"

หงจินเป่ามองหน้าจอพลางส่ายหัวยิ้มๆ แล้ววางมือถือลงบนโต๊ะ

ยกถ้วยชาผูเอ่อร์ขึ้นจิบอีกคำ

แสงอาทิตย์อัสดงที่อ่าววิกตอเรียส่องทะลุช่องว่างระหว่างตึกเข้ามานอกหน้าต่าง ย้อมน้ำชาในถ้วยให้กลายเป็นสีทองอร่าม

เขาแกว่งถ้วยชาเบาๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

"กินข้าวกับอาหลิวมาตั้งยี่สิบปีแล้ว ขาดไปมื้อเดียวไม่เป็นไรหรอก แต่เจ้าหนุ่มนี่สิ ชักอยากจะรู้แล้วสิว่ามันจะเก๊กได้นานแค่ไหนกว่าจะยอมเอ่ยปากถามฉัน"

…