บทที่ 53 ค่าตัวน้อยก็ยังมีลุ้น!

ร้านอาหารตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของอาคารริมทะเลในย่านจิมซาจุ่ย เน้นเสิร์ฟอาหารกวางตุ้งสไตล์ไพรเวตไดนิง ห้องส่วนตัวไม่ใหญ่นัก แต่มีหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นหันหน้าออกสู่อ่าววิกตอเรียพอดี

เย่โม่มาถึงก่อนเวลานัดยี่สิบนาที

เขาเปิดเมนูพลิกดูตั้งแต่หน้าแรกยันท้ายสุดไปสองรอบ ในที่สุดก็บอกบริกร "เอาชาก่อนครับ อาหารรอแขกมาถึงค่อยสั่ง ส่วนไวน์…"

เขาชี้นิ้วไปที่ชื่อหนึ่งบนลิสต์ไวน์

คิ้วของบริกรกระตุกเบาๆ ก่อนจะเอ่ยทวนเพื่อความแน่ใจ "คุณผู้ชายครับ ขวดนี้คือชาโต ลาตูร์ ปี 2000 นะครับ"

"ครับ"

"ต้องการให้ดีแคนต์พักไว้ก่อนไหมครับ"

"พักไว้ล่วงหน้าเลยครับ สักครึ่งชั่วโมง"

บริกรค้อมศีรษะแล้วถอยออกจากห้องไป

เย่โม่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองผืนน้ำนอกหน้าต่าง

ในใจแอบคิดคำนวณเงินเงียบๆ พอกินมื้อนี้เสร็จ เงินในบัญชีของเขาคงแหว่งไปโข

ไม่ใช่แค่เศษเงิน แต่เป็นตัวเลขข้างหน้าหายไปหนึ่งหลักเต็มๆ

บทอาเจี๋ยบทนั้น หงเจียปันให้ค่าตัวมาสี่แสนห้าหมื่น

ฟังดูเหมือนเยอะ แต่พอมาอยู่ในฮ่องกง มันก็แค่เรตราคาของตัวประกอบของตัวประกอบเท่านั้น

หงจินเป่าไม่ได้กดค่าตัวเขา ตัวประกอบเล็กๆ ก็ราคานี้ สี่แสนห้าหมื่นนี่ถือว่าบวกเพิ่มให้เป็นพิเศษเพราะเห็นว่าเขากำลังมีกระแสด้วยซ้ำ

ไวน์ลาตูร์ขวดนี้ขวดเดียว แพงกว่าค่าตัวเขาทั้งวันเสียอีก

ทว่าเงินที่สมควรจ่าย จะประหยัดไม่ได้แม้แต่สตางค์เดียว

หงจินเป่าช่วยดันเขาเข้าโปรเจกต์สองคนสองคมโดยไม่หวังผลตอบแทนอะไรเลย

มื้อนี้จึงไม่ใช่แค่การมาสืบข่าว แต่เป็นการแสดงจุดยืนและความจริงใจ

เสียงประตูเปิดออก

หงจินเป่าก้าวเข้ามา กวาดสายตามองรอบห้อง กระจกบานใหญ่จรดพื้น วิวยามค่ำคืนของอ่าววิกตอเรีย ไวน์ที่เปิดพักไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็มองเย่โม่ปราดหนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้น

"ลาตูร์เหรอ" เขานั่งลง พลางหยิบขวดไวน์ขึ้นมาดูปี "ปีสองพัน เสี่ยวเย่ ค่าตัวแกมีสักกี่บาทกันเชียว"

"ค่าตัวไม่เยอะครับ" เย่โม่ยื่นเมนูอาหารให้ "แต่เลี้ยงข้าวอาจารย์ จะประหยัดไม่ได้ครับ"

"เอาเถอะ" หงจินเป่าเปิดเมนูดูผ่านๆ ก่อนจะสั่งอาหารไปสี่อย่าง ไม่ได้สั่งของแพงเลย ล้วนเป็นกับข้าวรสชาติบ้านๆ ทั้งนั้น

ระหว่างรออาหาร หงจินเป่าถือถ้วยชาไว้ในมือ แล้วเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ "เสี่ยวเย่ แกมีแผนต่อไปยังไงบ้าง เคยคิดจะมาทำงานที่ฮ่องกงไหม"

เย่โม่ชะงักไปเล็กน้อย

เขารู้ดีว่าคำชวนนี้มีน้ำหนักมากแค่ไหน

หงจินเป่าไม่ได้ถามส่งเดช

สถานะของเขาในวงการภาพยนตร์ฮ่องกงคือหัวหน้าทีมหงเจียปัน ปรมาจารย์หนังแอ็กชันระดับที่คู่ควรกับรางวัลเกียรติยศแห่งความสำเร็จในชีวิตของรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง

การที่เขาเอ่ยปากชวน "มาทำงานที่ฮ่องกง"

ย่อมหมายความว่าเขาพร้อมจะช่วยปูทางให้

คอนเนกชันของหงเจียปัน ผู้กำกับสายฮ่องกง โปรเจกต์หนังร่วมทุน เพียงคำพูดเดียวของเขาสามารถขับเคลื่อนสิ่งต่างๆ ได้มากกว่าการที่เย่โม่ไปตระเวนแคสต์งานถึงสิบกองถ่ายเสียอีก

"อาจารย์หง ขอบคุณมากครับที่ให้เกียรติมองเห็นศักยภาพในตัวผม" เย่โม่วางถ้วยชาลง น้ำเสียงจริงจังเป็นอย่างยิ่ง "แต่ผมยังอยากลุยที่แผ่นดินใหญ่ต่อครับ"

มือที่กำลังถือถ้วยชาของหงจินเป่าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

"แกไม่อยากมาฮ่องกงงั้นเหรอ" น้ำเสียงของเขาไม่ได้โมโห แต่ประหลาดใจจริงๆ "แกรู้ไหมว่ามีคนกี่มากน้อยที่อยากให้ฉันช่วยต่อเส้นสายให้ในฮ่องกง แกเป็นคนแรกเลยนะที่ปฏิเสธฉัน"

"ไม่ใช่ไม่อยากมาครับ แต่จังหวะเวลายังไม่ใช่" เย่โม่หมุนถ้วยชาไปครึ่งรอบ "ยุคทองของภาพยนตร์ฮ่องกงมันผ่านไปแล้ว ในยุคเก้าศูนย์ปีหนึ่งสร้างกันหลายร้อยเรื่อง แต่ตอนนี้ปีหนึ่งเหลือแค่ไม่กี่สิบเรื่อง ตลาดกำลังหดตัว เงินทุนไหลออกไปข้างนอก ในทางกลับกัน ที่แผ่นดินใหญ่ จำนวนโรงภาพยนตร์เพิ่มขึ้นทุกปี หนังเฉพาะทางเพิ่งจะเริ่มต้น ความต้องการคอนเทนต์คุณภาพของคนดูกำลังระเบิดออกมามหาศาล ผมไต่เต้ามาจากตัวประกอบที่แผ่นดินใหญ่ ตลาดและคนดูที่นั่นคือสิ่งที่ผมคุ้นเคยมากกว่าครับ"

หงจินเป่าวางถ้วยชาลง แววตาที่มองเย่โม่เปลี่ยนไปจากเดิม

มันไม่ใช่ความชื่นชมประเภทที่มองว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีความคิดเข้าท่า แต่ลึกซึ้งกว่านั้น มันแฝงไปด้วยการพินิจพิเคราะห์และประเมินใหม่อีกครั้ง

"แกอายุเท่าไหร่กันเชียว ยี่สิบต้นๆ เองไม่ใช่เหรอ" เขาจิบชาจนหมด "พูดตรงๆ นะ ตอนฉันอายุเท่าแก ในหัวคิดอยู่อย่างเดียวคือพรุ่งนี้จะไปต่อยตีกับใคร"

เย่โม่ยิ้มบางๆ "ถ้าเทียบกับคนที่อาจารย์เคยมีเรื่องด้วยในตอนนั้น เรื่องที่ผมพูดก็เป็นแค่การวิเคราะห์บนกระดาษแหละครับ"

หงจินเป่าส่ายหน้า "ไม่ใช่แค่การวิเคราะห์บนกระดาษหรอก มุมมองของแกน่ะ แทบจะเหมือนกับที่พวกคนแก่ๆ สองสามคนที่ฟันกำไรก้อนโตจากหนังร่วมทุนเคยพูดไว้เป๊ะเลย" เขาชะงักไปนิดหนึ่ง "แต่ฉันมีคำถามอยู่อย่างหนึ่ง ตลาดฮ่องกงกำลังหดตัวน่ะใช่ แต่เส้นสายและประสบการณ์การสร้างของคนวงการฮ่องกงยังอยู่นะ แกยังไม่ทันรู้เลยว่าจะได้เรียนรู้อะไรบ้าง ก็คิดจะทิ้งเส้นทางนี้แล้วเหรอ"

"ไม่ได้ทิ้งครับ" เย่โม่เงยหน้าขึ้น "แต่ผมรู้สึกว่าโอกาสที่แผ่นดินใหญ่มีมากกว่า การมาฮ่องกงตอนนี้ก็เหมือนเบียดตัวเองเข้าไปในโครงสร้างเดิมที่ลงตัวหมดแล้ว ตำแหน่งที่ดีที่สุดล้วนมีคนจับจองไปหมดแล้ว การอยู่แผ่นดินใหญ่ต่อ ทำให้ผมได้มีส่วนร่วมในการสร้างโครงสร้างใหม่ขึ้นมาครับ"

หงจินเป่านิ่งเงียบไปสองวินาที จากนั้นก็เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ

"เอาเถอะ ฉันไม่ตื๊อแกแล้ว แต่ถ้าวันหน้ามาถ่ายหนังที่ฮ่องกง อย่าลืมโทรหาฉันล่ะ"

"แน่นอนครับ"

อาหารทยอยยกมาเสิร์ฟ

ปูผัดพริกกระเทียมสไตล์อ่าวหลบพายุ ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว ห่านย่างหนังกรอบ ผัดผักกวางตุ้งฮ่องเต้ราดกระเทียม

หงจินเป่าใช้ตะเกียบคีบห่านย่างขึ้นมา เคี้ยวไปสองคำ แล้วเหลือบมองขวดไวน์

ไวน์เปิดพักไว้จนได้ที่แล้ว น้ำไวน์สีแดงทับทิมเข้มไหวระริกอยู่ในแก้ว

"ไวน์ขวดนี้ แกหมดไปไม่น้อยเลยสินะ" หงจินเป่าหยิบขึ้นมาดูฉลากอีกรอบ "ลาตูร์ปีสองพัน แม้แต่ผู้ช่วยผู้กำกับเลี้ยงข้าวฉันยังไม่กล้าสั่งขวดนี้เลย"

"ค่าตัวอาจจะน้อยไปหน่อย แต่เรื่องไวน์จะประหยัดไม่ได้ครับ" เย่โม่รินให้เขาไปครึ่งแก้ว

"บทอาเจี๋ยได้มาสี่แสนกว่า" หงจินเป่าแกว่งแก้วเบาๆ "แกนี่ก็ช่างกล้า คืนเดียวเลี้ยงฉันไปตั้งหลายหมื่น แกเคยคำนวณไหมว่ามื้อนี้กินค่าตัวจากบทนั้นไปเท่าไหร่แล้ว"

เย่โม่ไม่ได้พูดอะไร ทว่าในใจกำลังกระอักเลือด

ราคาของไวน์ขวดนั้นเขาจำได้แม่นยำเหลือเกิน ตอนที่บริกรยื่นลิสต์รายการไวน์มาให้แล้วเขากวาดสายตาไปเห็นตัวเลข แทบจะนึกว่าตัวเองตาฝาด

สองหมื่นหกพันดอลลาร์ฮ่องกง อาเจี๋ยถ่ายทำไปนานแค่ไหนกัน

แค่ครึ่งเดือน ค่าตัวครึ่งเดือน โดนเฉือนเนื้อหายไปในมื้อเดียว

ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่แสดงออกแม้แต่น้อย

พอยกขวดรินไวน์ให้หงจินเป่าเสร็จ ก็ยกแก้วของตัวเองขึ้นมาชนเบาๆ

"อาจารย์หงครับ ไวน์ขวดนี้ไม่ได้มีไว้คิดคำนวณเงินหรอกครับ อาจารย์ช่วยเปิดทางให้ผมได้เข้าไปพบผู้กำกับหลิว ถ้าผมมัวแต่มาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงิน มันคงคำนวณออกมาเป็นตัวเลขไม่ได้หรอกครับ"

หงจินเป่าจิบไวน์ไปคำหนึ่งแล้ววางแก้วลง

"ได้ ในเมื่อแกพูดขนาดนี้ ฉันก็จะไม่พูดอ้อมค้อมแล้วกัน" เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "แกอยากจะถามฉันใช่ไหมว่าทางฝั่งอาหลิวน่ะตกลงคิดยังไงกันแน่"

เย่โม่าวางตะเกียบลง

"อาจารย์หงครับ ผมอยากถามเรื่องนี้จริงๆ ครับ"

"แกมีลุ้นมาก" น้ำเสียงของหงจินเป่าราบเรียบ ราวกับกำลังบอกเล่าข้อเท็จจริงที่เขาได้ยืนยันมาแล้ว "อาหลิวพอใจกับการแสดงของแกมาก รอยยิ้มของแกนั่นน่ะ ฉันทำงานในวงการมาห้าสิบปี เจอพวกนักแสดงมานับไม่ถ้วน คนที่สามารถถ่ายทอดความหมายออกมาได้ถึงสามชั้นในเสี้ยววินาทีที่ไม่มีบทพูดเลยแบบนั้น มีไม่เยอะหรอก อาหลิวทำหนังมาตั้งหลายปี เขารู้แก่ใจดีว่านักแสดงแบบไหนที่เอามาใช้งานได้"

"แล้วทำไมถึงไม่เคาะเลือกตั้งแต่ตอนนั้นเลยล่ะครับ"

"ก็เพราะเขาจะใช้นักแสดงหน้าใหม่มารับบทพระเอกน่ะสิ การตัดสินใจแบบนี้เขาไม่ได้ชี้ขาดได้คนเดียว ต้องไปตอบคำถามพวกนายทุนด้วย"

"หนังเรื่องหนึ่งทุ่มเงินลงไปตั้งหลายสิบล้าน แต่กลับเอาพระเอกเป็นหน้าใหม่จากแผ่นดินใหญ่ ถ้าเปลี่ยนเป็นแกเป็นนายทุน แกจะอนุมัติไหมล่ะ"

หงจินเป่าคายกระดูกห่านย่างลงบนจานรอง "แต่แกมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง ค่าตัวถูก เขาไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดจะใช้ตัวท็อประดับแถวหน้านะ แต่ค่าตัวดาราระดับนั้นเริ่มต้นก็หลายสิบล้านแล้ว งบประมาณทั้งเรื่องมันจะระเบิดเอา"

"แต่แกไม่เหมือนกัน ค่าตัวแกเมื่อเทียบกับพวกระดับหัวแถว เศษสตางค์ยังไม่ได้เลย เวลาพวกนายทุนกางดูตารางงบประมาณ จุดนี้ถือเป็นแต้มต่อที่บวกเพิ่มให้เยอะมาก"

เย่โม่นั่งฟังเงียบๆ ไม่ได้สอดคำขึ้นมา

"สิ่งที่อาหลิวต้องทำในตอนนี้ ก็คือเอาฟุตเทจที่แกเพิ่งลองเล่นไปเมื่อกี้ ไปเปิดประชุมกับพวกนายทุน เขาจะบอกพวกนั้นว่า คนนี้ค่าตัวถูก แถมยังเข้ากับบท ให้โอกาสผมสักครั้ง แล้วผมจะปั้นพระเอกให้พวกคุณ" หงจินเป่าดื่มไวน์จนหมด วางก้นแก้วลงบนโต๊ะเบาๆ "ออกไปข้างนอกเขาไม่มีทางพูดเรื่องพวกนี้หรอก แต่แกคือคนที่ฉันเป็นคนแนะนำ ฉันถึงได้ยอมบอกแก เพราะฉันคิดว่าแกคงฟังเข้าใจ"

เย่โม่เงียบไปครู่หนึ่ง

"ขอบคุณอาจารย์หงมากครับ"

"ไม่ต้องมาขอบคุณหรอก" หงจินเป่าคีบห่านย่างขึ้นมาอีกชิ้น "ตอนแคสต์แกน่ะแสดงด้วยตัวเองทั้งนั้น ต่อให้ฉันช่วยดันแทบตาย แต่ถ้าแกแบกรับไว้เองไม่ได้ อาหลิวก็ไม่เอาแกอยู่ดี แกดูคนที่มาวันนี้สิ หลิวชิงอวิ๋นกับพวกนั้นน่ะ มีใครบ้างที่ไม่มีฝีมือของจริง"

"วันนี้จางเจียฮุยก็มาด้วยครับ"

"ฉันรู้" หงจินเป่าเคี้ยวห่านย่าง "เดิมทีอาหลิวหมายตานายคนนั้นไว้มากที่สุด แต่หลังจากแกแคสต์เสร็จ อาหลิวพูดกับฉันประโยคหนึ่ง เขาบอกว่า จางเจียฮุยเล่นเป็นเฉินหย่งเหรินได้ถูกต้อง แต่เย่โม่เล่นเป็นเฉินหย่งเหรินได้สมจริง"

ตะเกียบในมือของเย่โม่ชะงักไปเล็กน้อย

นอกหน้าต่าง ค่ำคืนของอ่าววิกตอเรียยิ่งทวีความมืดมิด แสงไฟจากย่านจงหวนฝั่งตรงข้ามส่องสะท้อนลงบนผืนน้ำ ถูกระลอกคลื่นซัดจนกระจายกลายเป็นเศษทองคำระยิบระยับ

หงจินเป่าวางตะเกียบลงแล้วลุกขึ้นยืน พลางตบลงบนไหล่ของเย่โม่เบาๆ

"ไปเถอะ กลับไปรอฟังข่าว มื้อนี้ไม่ได้เลี้ยงเสียเปล่าหรอก" เขาเดินไปถึงหน้าประตู หันกลับมามองไวน์ลาตูร์ที่ยังเหลืออยู่เกือบครึ่งขวดบนโต๊ะ "ไวน์รสชาติดี คราวหน้าไม่ต้องซื้อแพงขนาดนี้แล้วล่ะ ไว้รอให้ค่าตัวแกมีเลขศูนย์เพิ่มขึ้นมาอีกตัวก่อนค่อยว่ากัน"

…