บทที่ 54 พี่เชามาฮ่องกงแล้ว!

เย่โม่รออยู่ที่ฮ่องกงเป็นเวลาสองวัน

สี่สิบแปดชั่วโมงเต็ม

เขาปรับเสียงโทรศัพท์มือถือไว้ดังสุด ทุกสิบนาทีจะเหลือบมองหน้าจอทีหนึ่ง

ทางหงจินเป่าไม่มีข่าวคราว ทางหลิวเหว่ยเฉียงก็เงียบกริบ

เขาบังคับตัวเองไม่ให้ฟุ้งซ่าน ทุกเช้าจะไปวิ่งห้ากิโลเมตรที่ฟิตเนสของโรงแรม กลับมาอาบน้ำ แล้วนั่งอ่านบทอยู่ริมหน้าต่าง

บทพูดของเฉินหย่งเหรินเขาจำได้แม่นจนท่องถอยหลังจากหลังมาหน้าได้แล้ว ไม่ตกหล่นแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเดียว

พอเข้าสู่วันที่สาม เขาก็ตัดสินใจว่าจะไม่รออีกต่อไป

ไม่ใช่เพราะร้อนใจ

แต่เหตุผลบอกเขาว่า หนังทุนสร้างหลายสิบล้าน การจะเคาะตัวนักแสดงนำชายไม่มีทางตัดสินได้ภายในสองวัน

ทั้งการประชุมของเหล่านายทุน การคำนวณงบประมาณ การจัดคิวงาน ทุกเรื่องล้วนเป็นการวิ่งมาราธอนทั้งสิ้น

เขานั่งรออย่างไร้จุดหมายอยู่ที่นี่ สู้กลับไปรอที่เยี่ยนจิงยังดีกว่า

เขาเปิดโทรศัพท์ เตรียมจะกดจองตั๋วเครื่องบิน

แถบแจ้งเตือนด้านบนหน้าจอก็เด้งข้อความวีแชตขึ้นมา

เติ้งเชา: 【เย่โม่! นายอยู่ฮ่องกงเหรอ?】

เย่โม่ชะงักไปนิดหนึ่ง

เขาจำได้ว่าตอนอัดรายการรันนิ่งแมนคราวก่อน เติ้งเชาแอดวีแชตเขาไว้ หลังจากนั้นก็มีคุยกันในกลุ่มบ้างประปราย แต่แทบไม่เคยคุยส่วนตัว

เย่โม่: 【อยู่ครับ พี่เชารู้ได้ยังไงเหรอครับ?】

เติ้งเชา: 【จู่หลานบอกน่ะ พวกเราสองสามคนบินมาหาหมอนั่นที่ฮ่องกง กะว่าจะมาเที่ยวเล่นสักสองวัน เพิ่งแลนดิงเลย เขาบอกว่านายก็อยู่ด้วย เลยบอกให้พวกเราชวนนายออกมา นายว่างไหมล่ะ?】

เย่โม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปิดแอปจองตั๋วไป

เย่โม่: 【ว่างครับ ส่งพิกัดมาให้ผมได้เลย】

สถานที่นัดหมายคือร้านน้ำชาโบราณแห่งหนึ่งในย่านหวังเจี่ยว

ตอนที่เย่โม่ไปถึง เติ้งเชาก็นั่งรออยู่ในโต๊ะโซฟาแล้ว

เขาใส่เสื้อเชิ้ตลายดอก ดันแว่นกันแดดขึ้นไปคาดไว้บนหน้าผาก กำลังถือเมนูส่งไม้ส่งมือกับบริกร

ฝั่งตรงข้ามคือหวังจู่หลานที่สวมเสื้อยืดลายการ์ตูน เอาเท้าเหยียบคานเก้าอี้ไว้ ทั้งตัวดูเหมือนลูกบอลเด้งดึ๋งที่ถูกกดไว้กับที่นั่ง

ข้างๆ ยังมีเจิ้งข่ายที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้หลอดเขี่ยน้ำแข็งในชาดำมะนาว

เฉินเฮ่อไม่ได้มา เติ้งเชาบอกว่าหมอนั่นมีคิวถ่ายโฆษณาด่วน เลยต้องบินกลับเยี่ยนจิงไปแล้ว

“เย่โม่!” หวังจู่หลานเห็นเขาเป็นคนแรกจึงเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน! ผมทองของนายไปไหนแล้วล่ะ?”

“สระออกแล้วครับ” เย่โม่นั่งลงข้างเติ้งเชา

“น่าเสียดายจัง” หวังจู่หลานส่ายหัวไปมา “ลุคนั้นจำง่ายจะตาย ฉันจะบอกให้นะ คราวก่อนพออัดรันนิ่งแมนเสร็จ แม่ฉันถามใหญ่เลยว่าไอ้หนุ่มผมทองที่แบกนายวิ่งคือใคร ฉันบอกว่าเย่โม่ไง คนที่เล่นเป็นเฟิงอวี๋ซิว แต่แม่ยืนกรานว่าไม่ใช่ แม่บอกว่าเฟิงอวี๋ซิวดูน่ากลัวขนาดนั้น แต่อ้ายหนุ่มผมทองคนนี้พอยิ้มแล้วดูดีมากเลย”

“ฝากขอบคุณคุณป้าด้วยนะครับ” เย่โม่รับเมนูที่เติ้งเชายื่นมาให้

เติ้งเชาถอดแว่นกันแดดวางลงบนโต๊ะ พลางกวาดสายตามองเขาหัวจรดเท้า

“นายผอมลงนะ ถ่ายหนังเหนื่อยเหรอ?”

“ก็พอไหวครับ หนังของหงเจียปัน ฉากแอ็กชันเยอะ เลยใช้พลังงานแยะหน่อย”

“หงเจียปัน?” เจิ้งข่ายเงยหน้าขึ้นจากแก้วชาดำมะนาว “หงเจียปันของหงจินเป่าน่ะเหรอ? นายไปถ่ายหนังของเขามาเหรอ?”

“เพิ่งปิดกล้องเรื่อง 《ม่านประหาร》 ไปครับ เล่นเป็นนักฆ่า”

“《ม่านประหาร》 นายก็เล่นเหรอ?” สีหน้าของเติ้งเชาเปลี่ยนไป “เรื่องนั้นฉันรู้ เจิงจื่อต้านเป็นพระเอก หงจินเป่าคุมงานสร้าง นายเล่นเป็นใครล่ะ?”

“อาเจี๋ยครับ บทสมทบเล็กๆ ตัวหนึ่ง”

“ได้เข้าไปเล่นในหนังของหงจินเป่า ไม่เรียกว่าบทเล็กๆ แล้วมั้ง” เติ้งเชาช่วยแก้ให้

หวังจู่หลานที่อยู่ข้างๆ เริ่มหักนิ้วนับ “เฟิงอวี๋ซิว ติงซิว อาเจี๋ย ทำไมนายเล่นแต่บทนักฆ่าล่ะเนี่ย? เคยเล่นเป็นคนดีบ้างไหมเนี่ย?”

“ตอนนี้ยังเลยครับ”

“งั้นบทต่อไปนายต้องเล่นเป็นคนปกติบ้างแล้วล่ะ”

“กำลังพยายามอยู่ครับ” เย่โม่อมยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น

หวังจู่หลานยกหยวนหยางเย็นขึ้นจิบคำหนึ่ง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงสิ ฉันได้ยินศิษย์พี่ฉันบอกว่า สองวันก่อนนายไปแคสต์หนังของผู้กำกับหลิวเหว่ยเฉียงมาเหรอ?”

ตะเกียบในมือของเย่โม่ชะงักไปครู่หนึ่ง

“พี่ได้ยินเรื่องนี้ด้วยเหรอครับ?”

“นายรู้ใช่ไหมว่าศิษย์พี่ฉันคือใคร?” หวังจู่หลานวางแก้วลง น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจตามธรรมชาติ “เจิงจื้อเหว่ยไง ผู้มีพระคุณของฉัน เขาพาฉันเข้าวงการ เป็นขาใหญ่ในวงการตัวจริง ถ้าไม่มีเขา ป่านนี้ฉันคงยังพากย์เสียงการ์ตูนอยู่เลยมั้ง”

เขาพูดอย่างจริงจัง ไม่ใช่การโอ้อวด แต่เป็นความซาบซึ้งใจจากก้นบึ้ง

“เขาเล่นในหนังใหม่ของผู้กำกับหลิวด้วยมั้ง น่าจะบทหัวหน้าตัวร้าย เขาบอกว่าวันแคสต์ติง แถวทางเดินมีคนนั่งเรียงกันเป็นพรืด มีแต่ระดับตัวท็อปของวงการฮ่องกงทั้งนั้นเลย”

“ศิษย์พี่พี่ก็ไปด้วยเหรอครับ?”

“เขาไม่ได้ไปแคสต์ เขาได้บทแน่นอนอยู่แล้ว เขาแค่ไปคุยเรื่องบทกับผู้กำกับหลิว แล้วบังเอิญเห็นรายชื่อคนที่มาแคสต์เข้า” หวังจู่หลานขยับตัวเข้ามาใกล้ พลางลดเสียงต่ำลง “เขาบอกว่าหลิวชิงอวิ๋น จางเจียฮุย หลินเจียตงไปกันครบเลย เย่โม่ นายไปแคสต์ท่ามกลางคนระดับนั้น ไม่ตื่นเต้นแย่เหรอ?”

เติ้งเชากับเจิ้งข่ายสบตากันแวบหนึ่ง

หลิวชิงอวิ๋น จางเจียฮุย หลินเจียตง ไม่ว่าชื่อไหนปรากฏในรายชื่อแคสต์ติงก็ถือเป็นเรื่องสะเทือนวงการทั้งนั้น

แล้วถ้าโผล่มาพร้อมกันหมดนี่ มันไม่ใช่แค่การแคสต์ติงแล้ว นี่มันศึกประลองยุทธ์ชัดๆ

“เดี๋ยวนะ” เติ้งเชาวางตะเกียบ สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นมา “หลิวเหว่ยเฉียง? พวกนายหมายถึงคนที่กำกับเรื่อง 《กู๋หว่าไจ๋》 กับ 《ฟงอวิ๋น》 คนนั้นน่ะเหรอ?”

“ก็เขานั่นแหละ” หวังจู่หลานพยักหน้า

“เขาจะถ่ายเรื่องอะไร?”

“《สองคนสองคม》” พอหวังจู่หลานเอ่ยชื่อนี้ออกมา น้ำเสียงก็แฝงความขึงขังขึ้นมาโดยอัตโนมัติ “หนังแนวตำรวจจับโจร ตัวเอกชายคู่ ศิษย์พี่บอกฉันว่า บทเรื่องนี้ขัดเกลามาหลายปีแล้ว ที่หลิวเหว่ยเฉียงยังไม่ยอมเปิดกล้องสักที ก็เพราะมัวแต่ตามหานักแสดงนำชายที่เหมาะสมอยู่นี่แหละ”

เติ้งเชาเงียบไปสองวินาที

จากนั้นเขาก็หันไปมองเย่โม่ แววตามีบางอย่างที่เปลี่ยนไปจากเดิม

“นายไปแคสต์บทนำชายมาเหรอ?”

“ครับ” เย่โม่พยักหน้า

“แล้วผลเป็นไงบ้าง!” เจิ้งข่ายแทรกขึ้นมาทันควัน

“แคสต์เสร็จเขาก็บอกให้ผมกลับมารอฟังข่าวครับ” เย่โม่เล่าสถานการณ์ในวันนั้นให้ฟังคร่าวๆ เรื่องบรรยากาศที่ตึงเครียดตรงทางเดิน สีหน้าของหลิวชิงอวิ๋นตอนเดินออกมา ฉากบนดาดฟ้าที่เขาเข้าไปแสดง และการที่หลิวเหว่ยเฉียงเอ่ยปากชมคำว่าเยี่ยมติดกันสามครั้งก่อนจะบอกให้เขากลับไปรอฟังผล

เขาไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้คนทั้งสามตรงนั้นเข้าใจเรื่องหนึ่งได้อย่างแจ่มแจ้ง

เด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ตรงหน้านี้ กำลังแย่งชิงบทเดียวกับนักแสดงระดับหัวกะทิที่สุดของวงการฮ่องกง

ภายในโต๊ะโซฟาเงียบสงัดไปครู่หนึ่ง

เติ้งเชาเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน “น้องชาย ไม่ว่าจะได้หรือไม่ได้ แค่นายได้ก้าวเข้าไปในห้องแคสต์ห้องนั้น ได้ยืนอยู่บนจุดสตาร์ตเดียวกับหลิวชิงอวิ๋น จางเจียฮุย หลินเจียตง แค่นี้ก็เป็นสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงแล้ว”

เจิ้งข่ายยกแก้วชาดำมะนาวขึ้น “พี่เชาพูดถูก ฉันเองก็เคยผ่านการแคสต์ติงมา รู้ดีว่ามันกดดันแค่ไหน นายแสดงได้ตามมาตรฐานต่อหน้าคนพวกนั้นได้ แค่นี้ก็สุดยอดแล้ว”

หวังจู่หลานตบโต๊ะเบาๆ “ฉันขอพูดตามตรงนะ ความหวังน่ะมีแน่ แต่ศิษย์พี่ฉันบอกว่าผู้กำกับหลิวตั้งมาตรฐานสำหรับบทนำชายไว้สูงลิ่ว แถมทางฝั่งนายทุนก็กดดันมา อยากได้ดาราเบอร์ใหญ่มาช่วยแบกรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศ เพราะงั้น…”

เขาไม่ได้พูดประโยคครึ่งหลังออกมา แต่ทุกคนก็เข้าใจความหมายดี

เย่โม่ยิ้มบางๆ “ผมเข้าใจครับ แค่ได้ไปแคสต์ ผมก็พอใจมากแล้ว”

ปากพูดไปแบบนั้น แต่ในใจไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย

ทว่าเขาไม่อยากแสดงความกังวลออกมาต่อหน้าเพื่อนๆ ร่วมโต๊ะ

เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบคำหนึ่ง แล้วเฉไฉเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องบ้านใหม่ของหวังจู่หลาน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

บนหน้าจอปรากฏชื่อ ‘ผู้ช่วยผู้กำกับหลิวเหว่ยเฉียง’

เย่โม่ก้มลงมอง นิ่งชะงักไปครึ่งวินาที

ปฏิกิริยานั้นไม่รอดพ้นสายตาของเติ้งเชา

“ใครโทรมาเหรอ?”

“ผู้ช่วยของผู้กำกับหลิวครับ”

ตะเกียบของคนทั้งสามคนในโต๊ะหยุดชะงักลงพร้อมกันทันที

เติ้งเชาวางหมูแดงที่กำลังจะคีบลง

หลอดในแก้วชาดำมะนาวของเจิ้งข่ายหลุดออกจากปาก

หวังจู่หลานเบิกตากว้างจนกลมดิ๊ก อ้าปากค้างจนลืมหุบ

เย่โม่ลุกขึ้นยืน เดินเลี่ยงไปที่มุมหนึ่งของร้านเพื่อกดรับสาย

“ฮัลโหลครับ…”

…