บทที่ 55 คว้าบทพระเอกบทแรกมาครอง!

เย่โม่เดินเลี่ยงไปที่มุมร้านอาหารชาชานเถ็ง หันหลังให้โต๊ะแล้วยกโทรศัพท์แนบหู

"คุณเย่โม่ใช่ไหมคะ ฉันเป็นผู้ช่วยของผู้กำกับหลิวเหว่ยเฉียงค่ะ ขออภัยที่โทรมารบกวนนะคะ"

ปลายสายเป็นเสียงหญิงสาวรุ่นๆ พูดไม่เร็วนัก สำเนียงจีนกลางติดกวางตุ้ง "เรื่องที่คุณมาแคสติ้งบทเฉินหย่งเหรินก่อนหน้านี้ ผู้กำกับหลิวให้ฉันโทรมาแจ้งว่า…"

เธอเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง

นิ้วที่กำโทรศัพท์ของเย่โม่เกร็งแน่นขึ้นทันตา

"…คุณแคสต์ผ่านแล้วนะคะ บทเฉินหย่งเหริน ผู้กำกับหลิวตัดสินใจเลือกคุณค่ะ"

เสียงจอแจในร้านอาหารพลันเหมือนถอยห่างออกไปไกลลิบ

เสียงกริ๊งๆ ของเครื่องคิดเงิน เสียงกระทะผัดซู่ซ่าในครัว เสียงคุณลุงโต๊ะข้างๆ คุยภาษากวางตุ้งออกรสออกชาติ ทุกสรรพเสียงคล้ายถูกผลักออกไปไกลแสนไกล

เย่โม่ยืนอยู่ที่มุมร้าน มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ กระเบื้องเย็นเยียบแนบผ่านฝ่ามือ

เขาอ้าปาก รู้สึกได้ว่าลำคอแห้งผาก

"คุณเย่คะ ยังอยู่ไหมคะ"

"อยู่ครับ อยู่ครับ" เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้สงบนิ่งที่สุด "เปิดกล้องเมื่อไหร่เหรอครับ"

"อีกหนึ่งเดือนค่ะ ส่วนวันเวลาที่แน่นอนจะแจ้งให้ทราบอีกทีนะคะ สัญญากับบทจะส่งให้ภายในสองสามวันนี้ ถ้าติดปัญหาเรื่องคิวงานก็ติดต่อมาได้ตลอดเลยค่ะ"

"ได้ครับ ขอบคุณมากครับ"

พอกดวางสาย เย่โม่ยังคงกำโทรศัพท์แน่น ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นหลายวินาที

ผ่านแล้ว

เฉินหย่งเหริน บทพระเอกเรื่องแรกของเขา

หนังของหลิวเหว่ยเฉียง จุดพีกระลอกสุดท้ายของวงการภาพยนตร์ฮ่องกง ฝันที่เป็นจริงของนักแสดงชายเชื้อสายจีนทุกคน ตอนนี้เขาคือคนที่คว้ามันมาได้

เขาอยากจะหัวเราะ อยากจะตะโกนลั่น อยากจะวิ่งรอบถนนย่านหวังเจี่ยวสักรอบ

แต่สุดท้ายก็สูดหายใจเข้าลึกๆ สะกดกลั้นทุกความรู้สึกเอาไว้ แล้วหันหลังเดินกลับไป

ตอนก้าวกลับมาที่โต๊ะ ใบหน้าของเขาราบเรียบสนิท ไม่เผยอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น

เติ้งเชาเป็นคนแรกที่เงยหน้ามองเขา

หลอดในแก้วชาดำมะนาวของเจิ้งข่ายจมลงไปก้นแก้วเรียบร้อยแล้ว

ส่วนหวังจู่หลานแทบจะเกยร่างครึ่งตัวไปบนโต๊ะ ตาเบิกกว้างจนกลมดิ๊ก

"เป็นไงบ้าง" ทั้งสามคนเอ่ยปากถามแทบจะพร้อมกัน

เย่โม่นั่งลง

เขายกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึก

ท่วงท่าเชื่องช้าราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูดในหัว

"ไม่ผ่านเหรอวะ" เสียงของเติ้งเชาแผ่วเบาลง

เย่โม่หลุบตาลง นิ่งเงียบไม่ยอมตอบ

โต๊ะอาหารเงียบกริบไปสองวินาที

เท้าของหวังจู่หลานที่เกี่ยวคานเก้าอี้ไว้เลื่อนหลุดลงมา แววตามีประกายความผิดหวังระคนเสียดาย

เจิ้งข่ายเลื่อนแก้วชาดำมะนาวไปตรงหน้าเขา "เพื่อน ดื่มชาหน่อยน่า นายก็เห็นไลน์อัปนักแสดงพวกนั้นแล้วนี่หว่า—ไม่ใช่ความผิดนายหรอก นายทุนพวกนั้นต่างหากที่ตาถั่ว"

เติ้งเชาตบไหล่เย่โม่ดังปั้ก "แมนๆ หน่อยน่าเพื่อน ไม่ได้ก็ช่างหัวมัน หนังของหลิวเหว่ยเฉียงนะเว้ย แค่ได้เข้าไปแคสต์ก็นอนคุยโม้ได้ทั้งชีวิตแล้ว!"

หวังจู่หลานชะโงกหน้าเข้ามา "ใช่ๆ นายลองคิดดู จางเจียฮุย หลิวชิงอวิ๋น หลินเจียตง พวกนั้นระดับไหนกัน? นายที่เป็นหน้าใหม่เพิ่งแจ้งเกิดจากแผ่นดินใหญ่ มีชื่อติดโผท่ามกลางคนพวกนั้นได้ แค่นี้ก็ถือว่านายทุนมองเห็นแววแล้ว ครั้งนี้ไม่ได้เลือกนายไม่ได้แปลว่านายไม่เก่ง แต่พวกนั้นมันเขี้ยวลากดินเกินไป อีกอย่าง 《ม่านประหาร》 ของนายก็ยังไม่ลงโรงเลยนี่ รออาเจี๋ยเปิดตัวเมื่อไหร่ หนังเรื่องหน้าหลิวเหว่ยเฉียงต้องโร่มาหานายคนแรกแน่"

เย่โม่ก้มหน้า ไหล่สั่นระริกน้อยๆ

เติ้งเชาชะงักไปทันที

"นายร้องไห้เหรอ?"

เย่โม่เงยหน้าขึ้น

เขายิ้ม

ไม่ใช่ยิ้มเจื่อน ไม่ใช่ฝืนยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่กลั้นมาตลอดทางจนในที่สุดก็ได้ระเบิดออกมาเสียที

ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าเสียจนหลอดไฟนีออนทั่วทั้งร้านน้ำชาเทียบไม่ติด

"ผ่านแล้วครับ"

ทั่วทั้งโต๊ะเงียบกริบไปหนึ่งวินาที

จากนั้นก็เป็นเสียงแผดลั่นของหวังจู่หลาน

เขาสปริงตัวเด้งขึ้นจากเก้าอี้ "ผ่านแล้วเหรอ?! หลิวเหว่ยเฉียงเนี่ยนะ! พระเอก 《สองคนสองคม》 เนี่ยนะ?!"

แก้วชาเลมอนของเจิ้งข่ายถูกปัดคว่ำลงทันที

เติ้งเชายืนอึ้งอยู่กับที่ มือยังคงพาดค้างอยู่บนไหล่ของเย่โม่

ปากของเขาอ้าๆ หุบๆ อยู่หลายรอบ สุดท้ายก็เค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง "แม่งเอ๊ย นายแสดงเนียนเกินไปแล้ว! ฉันนึกว่านายไม่ผ่านจริงๆ นะรู้ไหม! เมื่อกี้ในใจฉันช่วยนายด่านายทุนตาถั่วไปแปดร้อยรอบแล้วเนี่ย!"

"พี่ด่าจริงเหรอ?" เย่โม่ยิ้มมองเขา

"ด่าสิ! ฉันยังด่าหลิวเหว่ยเฉียงด้วยเนี่ย บอกหลิวเหว่ยเฉียงเอ๊ยหลิวเหว่ยเฉียง นายมันตาบอดแท้ๆ… เอ๊ะ ไม่สิ ผู้กำกับหลิว ผมไม่ได้ด่าคุณนะ…"

หวังจู่หลานกระโดดลงมาจากเก้าอี้ วิ่งวนรอบโต๊ะไปหนึ่งรอบ

ปากก็ตะโกนลั่น "คุณพระช่วย เย่โม่จะได้เล่นเป็นเฉินหย่งเหรินแล้ว!" ตะโกนซ้ำไปสามรอบถึงยอมหยุด

เจิ้งข่ายดึงทิชชูมาซับชาเลมอนที่หก "ชาเลมอนแก้วนี้คุ้มแล้ว หกได้คุ้มจริงๆ นายรู้ไหมว่า 《สองคนสองคม》 นี่เป็นทรัพยากรระดับไหน? นั่นเป็นไอพีหนังตำรวจจับโจรระดับท็อปที่สุดของหนังฮ่องกงตอนนี้เลยนะ ยังไม่ทันถ่ายทำ สื่อก็จับตาดูมาครึ่งปีแล้ว"

"ตอนถ่ายฉันต้องไปเยี่ยมกองให้ได้ ไม่สิ ตอนถ่ายฉันต้องไปเล่นรับเชิญให้ได้ ต่อให้ต้องเล่นเป็นตัวประกอบเอ นอนข้างถนนฉันก็จะไป!" หวังจู่หลานให้คำมั่นอย่างหนักแน่น

เติ้งเชายกถ้วยชาขึ้น "มา ใช้ชาแทนเหล้า แสดงความยินดีกับเย่โม่ แขกรับเชิญคนแรกของรันนิ่งแมนพวกเราที่คว้าบทพระเอกหนังฮ่องกงมาได้! ต่อไปเวลาออกไปข้างนอก ฉันพูดได้เต็มปากแล้วว่าเคยฉีกป้ายชื่อกับเย่โม่มาแล้ว!"

ถ้วยทั้งสี่ใบชนกันเสียงดังกังวาน

น้ำชากระเซ็นลงบนโต๊ะ ไหลหยดลงตามขอบ

ไม่มีใครสนใจจะเช็ด

"มื้อนี้ผมเลี้ยงเองครับ" เย่โม่วางถ้วยชาลง

"รอคำนี้อยู่เลย!" เติ้งเชาคว้าเมนูขึ้นมาทันควัน "บริกรครับ เพิ่มห่านย่างหนึ่งที่ ขอตัวใหญ่ที่สุดเลยนะ! แล้วก็ชาเลมอนเย็นเพิ่มอีกสามแก้ว เมื่อกี้ฉันพูดว่าไงนะ? ใช่ คืนนี้เย่โม่เลี้ยง สั่งได้เต็มที่ ไม่ต้องเกรงใจ!"

เขารัวคำพูดเร็วปรื๋ออย่างกับแรป

"จู่หลาน เป๋าฮื้อนั่นเลิกเล็งได้แล้ว สั่งเลย!"

"สั่งเป๋าฮื้อได้เหรอ?"

"ได้ครับ" เย่โม่พยักหน้า

"แล้วซุปกระเพาะปลาสดล่ะ?"

"ได้ครับ"

"งั้น—กุ้งมังกรผัดพริกเกลือสไตล์อ่าวหลบพายุล่ะ?"

มุมปากของเย่โม่กระตุกเบาๆ

ในใจเริ่มดีดลูกคิดคำนวณยอดเงินคงเหลือในบัตรธนาคารทันที

ค่าตัวบทอาเจี๋ยสี่แสนห้าหมื่น หักภาษีแล้วเหลือถึงมือราวสามแสน เลี้ยงข้าวหงจินเป่าหมดไปเกือบหมื่น มื้อนี้ถ้าบวกกุ้งมังกรตัวเบ้อเริ่มกับกระเพาะปลาสดอีกสองที่เข้าไป—เขาแอบขีดฆ่าเลขศูนย์ในหัวทิ้งไปตัวหนึ่งเงียบๆ

แต่รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้จางลงเลยแม้แต่น้อย

มื้อนี้ คุ้ม

คุ้มค่ายิ่งกว่าไวน์ชาโต ลาตูร์ขวดนั้นเสียอีก

---

กลับถึงโรงแรมก็ดึกสงัดแล้ว

เย่โม่นั่งอยู่ริมเตียง กำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น

แสงไฟริมอ่าววิกตอเรียนอกหน้าต่างดับไปเกินครึ่งแล้ว เหลือเพียงตึกระฟ้าฝั่งจงหวนที่ยังมีแสงไฟลอดออกมาประปราย

เขาทบทวนรายละเอียดทุกอย่างตอนรับสายในหัวอีกรอบ จากนั้นก็เปิดวีแชต กดวิดีโอคอลหาหลิวอี้เฟย

สัญญาณดังอยู่สามตื๊ด เธอก็กดรับ

เอนหลังพิงหัวเตียง เส้นผมแผ่สยายอยู่บนหมอน

บรรยากาศเงียบกริบ แม่ของเธอน่าจะไม่อยู่

แสงสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงช่วยขับให้ดวงหน้าของเธอดูนุ่มนวลชวนมองเป็นพิเศษ

"โทรมาดึกดื่นป่านนี้—มีเรื่องด่วนเหรอ?" เธอหาวหวอดหนึ่งที ก่อนจะชะงักไป

จ้องหน้าเย่โม่อยู่หลายวินาที "นายยิ้มอะไรน่ะ?"

"ผมไม่ได้ยิ้มสักหน่อย"

"ยิ้มเห็นๆ ยิ้มจนปากจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้ว มีเรื่องอะไรกันแน่—"

"ผมแคสติ้งผ่านแล้วนะ"

ประโยคสั้นๆ ไม่กี่คำ

หลิวอี้เฟยอ้าปากค้าง ก่อนจะรีบหุบลง

เธอเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ผ้าห่มร่นลงมากองอยู่ที่เอว ผมเผ้าปรกหน้าไปครึ่งซีก

"《สองคนสองคม》 เหรอ?"

"อืม"

"เฉินหย่งเหริน?"

"อืม"

"พระเอก?"

"พระเอกครับ"

หลิวอี้เฟยมุดหน้าลงกับหมอน ส่งเสียงกรี๊ดที่ถูกหมอนอุดไว้จนอู้อี้ออกมาดังลั่น

พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงไปหมด ทว่าดวงตากลับเป็นประกายวิบวับอย่างน่าอัศจรรย์

"เย่โม่—นายสุดยอดไปเลย! ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องทำได้ ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมล่ะ—คำพูดของหลิวเหว่ยเฉียงต้องฟังกลับด้าน เขาบอกว่าให้รอฟังข่าวก็แปลว่า—"

"คราวก่อนคุณพูดว่า 'ถ้าไม่ปฏิเสธก็แปลว่ามีลุ้น' ต่างหากล่ะครับ"

"เอาน่า มันก็พอกันนั่นแหละ!" เธอสูดจมูกฟึดฟัด จู่ๆ น้ำตาก็รื้นไหลออกมา

"อ้าว ร้องไห้ทำไมเนี่ยคุณ?"

"ใครร้อง เอสเซนส์ในแผ่นมาสก์มันเข้าตาต่างหาก" เธอใช้หลังมือปาดหางตา ปลายจมูกเริ่มแดงระเรื่อ

"คุณไม่ได้มาสก์หน้าสักหน่อย"

"สหายเย่โม่ ช่วยไว้หน้ากันบ้าง ไม่แฉฉันในเวลาแบบนี้จะได้ไหมฮะ"

เย่โม่ไม่ได้ต่อปากต่อคำอีก ได้แต่มองดูท่าทางปาดน้ำตาของเธอผ่านหน้าจอ

ปลายจมูกแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปากยังทำเป็นเก่งดุเขา

ทว่าประกายในดวงตาคู่นั้นเป็นของจริงแท้แน่นอน—เป็นประกายระยิบระยับที่สว่างไสวขึ้นมาเพื่อเขาคนเดียว

"รอผมกลับไปนะ" เขาเอ่ยเสียงนุ่ม

"อืม"

"เดี๋ยวจะพาไปเลี้ยงข้าวชดเชย ไม่กินหรอกนะชาโต ลาตูร์น่ะ ไปกินร้านข้างทางนี่แหละ"

หลิวอี้เฟยหัวเราะทั้งน้ำตา "ตามเกณฑ์เดิมแปดสิบคู่ใช่ไหมล่ะ?"

"เกินกว่านั้นนิดหน่อยก็พอไหวครับ"

…