บทที่ 56 เทพธิดายิ้มไม่เห็นฟันนะ!

วันที่ 《คนเดียวในยุทธภพ》 ลาโรง เย่โม่ก็เดินทางมาถึงเยี่ยนจิงแล้ว

ตัวเลขรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศปิดตัวลงที่หนึ่งพันเจ็ดร้อยล้านหยวน

ทางผู้สร้างโพสต์ภาพรายงานผลงานบนเวยปั๋วทางการ

ภาพพื้นหลังเป็นช็อตเด็ดในตำนานของเฟิงอวี๋ซิวในช่องว่างระหว่างตู้คอนเทนเนอร์ ตัวอาบเลือดพร้อมรอยยิ้มฉีกกว้าง กำกับด้วยข้อความเพียงห้าคำ: แค่ตัดสินแพ้ชนะ

ช่องคอมเมนต์ระเบิดทันที

“พันเจ็ดร้อยล้าน! อันดับหนึ่งของโปรแกรมฉายช่วงเดียวกัน! ฉันดูซ้ำไปสามรอบแล้ว!”

“บทเฟิงอวี๋ซิวโคตรสุด ตราตรึงใจมาก!”

“ทุนสร้างเท่าไหร่เองนะ? ร้อยห้าสิบล้าน? ผลตอบแทนขนาดนี้เฉินเต๋อเซิงคงยิ้มจนปากฉีกแล้วล่ะ”

“พูดตรงๆ นะ เย่โม่เล่นบทเฟิงอวี๋ซิวได้ตึงเกิน ผมกลัวเขาจะซัดพระเอกตายคามือจริงๆ เลยเนี่ย”

ตอนที่เย่โม่เลื่อนมาเจอคอมเมนต์นี้ ในใจก็แอบพยักหน้าเห็นด้วยเงียบๆ

ชาติก่อน 《คนเดียวในยุทธภพ》 ทำเงินไปพันแปดร้อยล้าน ซึ่งอีกหนึ่งร้อยล้านที่เพิ่มขึ้นมานั้น เป็นเพราะพลังดึงดูดแฟนหนังที่หวังเป่าเฉียงแบกไว้

พอชาตินี้เปลี่ยนตัวมาเป็นเขา หนึ่งพันเจ็ดร้อยล้านก็นับว่าระเบิดความปังสุดๆ แล้ว

สิ่งที่เขานึกไม่ถึงยิ่งกว่าคือ กระแสของเฟิงอวี๋ซิวกลับกลบรัศมีของเจิงจื่อต้านเสียมิด

กระทู้บนเวยปั๋วที่คุยเรื่องเฟิงอวี๋ซิวมีมากกว่าพระเอกเสียอีก

มีคนตัดต่อรวมฉากบู๊ทั้งหมดของเขาทำเป็นคลิปไฮไลต์ ยอดวิวพุ่งทะลุสามสิบล้านครั้ง

คอมเมนต์ใต้คลิปล้วนไปในทิศทางเดียวกัน:

“สัตว์ประหลาดหน้าใหม่”

“นี่สิถึงเรียกว่าซัดกันจริง”

“แนะนำให้ไปสืบดูทีว่าหมอนี่ฝึกวิชามาจริงๆ หรือเปล่า”

ส่วนตัวเจิงจื่อต้านเองกลับไม่ถือสาเลยสักนิด แถมยังเป็นฝ่ายเอ่ยถึงในการสัมภาษณ์รอบปฐมทัศน์ด้วยซ้ำ “เย่โม่เป็นเด็กใหม่ที่ทุ่มเทที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา เฟิงอวี๋ซิวโหดกว่าผมอีก”

“พี่ต้านนี่คบได้จริงๆ แฮะ” เย่โม่พึมพำกับหน้าจอโทรศัพท์ตอนนั้น

วันที่สามหลังจากกลับมาเยี่ยนจิง ในที่สุดเขาก็ได้เจอหลิวอี้เฟย

ไม่ใช่ในวิดีโอคอล ไม่ใช่ทางโทรศัพท์ และไม่ใช่การยืนสบตากันไกลๆ โดยมีคนคั่นเป็นแถวในกองถ่ายรันนิ่งแมน

แต่เป็นการเจอหน้ากันตรงๆ ในห้องชุดเดียวกัน

ผ้าม่านในห้องนั่งเล่นถูกดึงปิดไว้ มีเพียงโคมไฟตั้งพื้นดวงเดียวที่เปิดอยู่

หลิวอี้เฟยยืนเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงโถงทางเข้า เธอสวมเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่ง ดึงหมวกคลุมลงมาต่ำมาก ส่วนหน้ากากอนามัยก็ร่นลงมาใต้คาง

สภาพดูเหมือนคนที่ต้องคลานฝ่าดงสายตานักข่าวปาปารัสซีมาตลอดทางกว่าจะขึ้นมาถึงห้องได้

เสียงกลอนประตูดังคลิกเมื่อปิดสนิท

ทั้งสองยืนอยู่กับที่ สบตากันนิ่งไปหนึ่งวินาทีผ่านระยะห่างไม่กี่ก้าวจากโถงทางเข้าไปยังห้องนั่งเล่น

จากนั้นหลิวอี้เฟยก็เปิดหมวกฮู้ดไปด้านหลัง ก้าวยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวพุ่งตรงเข้ามา โผเข้ากอดเย่โม่เต็มแรง

เธอไม่ได้ผ่อนแรงเลยสักนิด เย่โม่ต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวถึงจะทรงตัวอยู่

“เบาหน่อยคุณ ผมเป็นนักแสดงคิวบู๊นะเนี่ย โดนคุณพุ่งชนจนล้ม ขืนมีข่าวหลุดไปผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“พูดมากน่า” หลิวอี้เฟยซบหน้าลงกับไหล่ของเขา น้ำเสียงอู้อี้ “นานแค่ไหนแล้วรู้ไหม”

เย่โม่ลองคำนวณดู

ปิดกล้อง ถ่ายรันนิ่งแมน ไปแคสติ้งที่ฮ่องกง… หลังจาก 《ซิ่วชุนเตา》 ปิดกล้องที่ทุ่งหญ้า เขาก็ไปฮ่องกงเพื่อถ่าย 《ม่านประหาร》

ช่วงนั้นได้เจอกันแวบเดียวตอนอัดรายการรันนิ่งแมน แต่วันนั้นถ่ายรายการกันทั้งวัน ทั้งสองคนแทบไม่ได้คุยเรื่องส่วนตัวกันเกินสิบประโยคด้วยซ้ำ

ถ้าคิดดูจริงๆ ตั้งแต่แยกกันที่ทุ่งหญ้าจนถึงตอนนี้ ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ได้นั่งคุยกันต่อหน้าแบบนี้

“เกือบเดือนแล้วครับ”

“หนึ่งเดือนกับอีกหกวันต่างหาก” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตามีความจริงจังในแบบที่บอกชัดว่า ‘ถ้านายจำไม่ได้ล่ะก็น่าดู’

“…คุณนับด้วยเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ ทุกวันต้องคอยหากุญแจใต้พรมเช็ดเท้า เปิดประตูเข้ามาก็หวังว่าจะเจอนาย วันเวลาแบบนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนกับอีกหกวันแล้วนะ”

เย่โม่ไม่ได้พูดอะไร

เขาก้มลงมองใบหน้าของเธอ

แสงจากโคมไฟตั้งพื้นในห้องนั่งเล่นส่องมาจากด้านข้าง ขับให้ไรขนอ่อนบนดวงหน้าของเธอกลายเป็นสีทองจางๆ

ผมยาวขึ้นกว่าเดือนก่อน ปอยผมระเกะระกะทัดอยู่หลังใบหู

ขนตายังคงยาวงอนเหมือนเดิม

จากนั้นเขาก็ก้มลงจูบเธอเบาๆ หนึ่งที

“แล้วตอนนี้ล่ะครับ”

“พอผ่านเกณฑ์แบบเฉียดฉิว”

“แค่ผ่านเกณฑ์เองเหรอ”

“ใครใช้ให้นายไปแคสติ้งแล้วไม่รู้จักรีบกลับมากันล่ะ—”

พูดยังไม่ทันจบ คนก็ถูกเย่โม่ดึงเข้าไปในห้องนั่งเล่นแล้ว

ทั้งสองคนเบียดกันอยู่บนโซฟา ขาพาดอยู่บนโต๊ะน้ำชา

เย่โม่เอื้อมมือไปหยิบรีโมต หลิวอี้เฟยจึงถือโอกาสเอนพิงไหล่เขา พลางดึงผ้าห่มมาคลุมขาไว้

“จริงสิ” เย่โม่นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงก้มมองหลิวอี้เฟยที่กำลังพิงไหล่เขา “มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากบอกคุณมาตลอดเลย”

“เรื่องอะไรเหรอ”

“ต่อไปเวลาอยู่ต่อหน้าผม ทางที่ดีอย่าหัวเราะเลยนะ”

หลิวอี้เฟยเงยหน้าขึ้น คิ้วขมวดมุ่น “หมายความว่าไง รังเกียจว่าฉันยิ้มแล้วไม่สวยเหรอ”

“ไม่ใช่ไม่สวย แต่สวยคนละทิศคนละทางน่ะ” เย่โม่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณดูสิ ในเน็ตใครๆ ก็บอกว่าคุณเป็นเทพธิดา บุคลิกเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง ไม่เกลือกกลั้วโลกีย์ แต่พอยิ้มทีไร เห็นเหงือกโผล่มา คนทั้งคนก็กลายเป็นพี่สาวข้างบ้านสุดเด๋อไปเลย มันเหมือนคนละคนกันชัดๆ”

หลิวอี้เฟยคว้าหมอนอิงข้างๆ ฟาดใส่หน้าเขา

เย่โม่ไม่ได้หลบ

ตอนที่หมอนร่วงลงมา เขาก็ยังพูดต่อ “ผมไม่ได้พูดเกินจริงเลยนะ ครั้งก่อนตอนที่คุณคลานขึ้นมาจากบ่อโคลนในรันนิ่งแมนแล้วหัวเราะน่ะ คอมเมนต์วิ่งกันพรึ่บพรั่บว่าภาพลักษณ์เทพธิดาพังทลาย ที่แท้หลิวอี้เฟยตัวจริงเป็นแบบนี้นี่เอง หัวเราะได้ติดดินสุดๆ…”

“นั่นมันเพราะมีความสุขย่ะ!” หลิวอี้เฟยหน้าแดงก่ำ ปลายหูก็พลอยแดงไปด้วย “เวลาคนเรามีความสุข ใครจะมัวมาระวังว่าเห็นเหงือกไม่เห็นเหงือกกันเล่า นายคิดว่าฉันเป็นเหมือนนายหรือไง ภาพลักษณ์นิ่งยิ่งกว่าใบหน้าเสียอีก เฟิงอวี๋ซิวน่ากลัวขนาดนั้น แต่ตัวจริงกลับเป็นคนปากเปราะ แฟนคลับนายรู้เรื่องนี้บ้างไหมเนี่ย”

“ไม่รู้หรอก”

“ระวังตัวไว้เถอะ ฉันจะไปแฉนายในเวยปั๋ว”

“ไปเลยสิ เอาแอ็กเคานต์หลักไปโพสต์แฉเลยนะ แม่คุณจะได้เห็นเป็นคนแรก”

หลิวอี้เฟยเงียบกริบในพริบตา

เธอหดตัวซุกเข้าไปในหมอนอิง

พักนี้แม่หลิวคอยจับตาดูเข้มงวดจริงๆ

ที่ครั้งนี้เธอแอบหนีออกมาได้ ก็เพราะแม่ไปร่วมงานแบรนด์กะทันหัน ก่อนไปยังทิ้งท้ายไว้ว่า “คืนนี้แม่จะกลับมา อย่าไปเถลไถลที่ไหนนะ”

ดังนั้นเธอเลยมา “เถลไถล” อยู่นี่ไง

ทั้งสองคนขดตัวอยู่บนโซฟาสักพัก เย่โม่ที่กำลังเลื่อนดูมือถืออยู่ก็เห็นอะไรบางอย่างเข้า

“《ซิ่วชุนเตา》 จะเข้าฉายในอีกหนึ่งสัปดาห์แล้ว”

หลิวอี้เฟยเงยหน้าขึ้นจากไหล่เขา “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ผู้กำกับลู่เคยบอกไว้ ตัดต่อเสร็จเมื่อไหร่ก็เคาะวันฉายทันที แต่รอบฉายไม่ค่อยได้เปรียบเท่าไหร่ ช่วงเวลาเดียวกันมีหนังฟอร์มยักษ์เข้าฉายสองเรื่อง” เย่โม่เลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อยๆ “ติดเทรนด์ฮิตแล้วด้วย บรรดานักแสดงนำใช้พลังแฟนคลับดันขึ้นไป ชื่อของลู่หยางยังตัวเล็กกว่าชื่อนักแสดงนำเสียอีก”

“ปกติอยู่แล้วนี่ ก็ไม่ใช่หนังฟอร์มยักษ์อะไร” หลิวอี้เฟยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอีกนิด “รอบปฐมทัศน์นายจะไปไหม”

“ไปสิ ลู่หยางสั่งให้ผมต้องไปให้ได้ เขาบอกว่าติงซิวคือจุดเด่นที่สุดของหนังเรื่องนี้… คำพูดเขาเป๊ะๆ เลยนะ”

“งั้นเขาก็พูดไม่ผิดหรอก”

เย่โม่หันไปมองเธอ

ดวงตาของเธอโค้งลงเล็กน้อย

ไม่ใช่การหัวเราะแบบเห็นเหงือก แต่เป็นการเม้มปากแล้วยิ้มจนตาหยี

แสงจากโคมไฟตั้งพื้นสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของเธอ สันจมูกทอดตัวเป็นเส้นโค้งอันอ่อนละมุน

“เห็นไหม” เย่โม่ชี้ไปที่เธอ “ยิ้มแบบนี้แหละกำลังดี ยิ้มไม่เห็นฟัน ภาพลักษณ์เทพธิดายังอยู่ครบ”

หลิวอี้เฟยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงมิดทั้งหน้า

“นายตายแน่”

พูดจบก็เริ่มลงไม้ลงมือทันที…