บทที่ 57 รอบปฐมทัศน์ของ 《ซิ่วชุนเตา》!

หลังจากวันนั้น ตลอดทั้งสัปดาห์หลิวอี้เฟยก็ไม่ได้แวะมาที่อพาร์ตเมนต์อีกเลย

แม่หลิวจับตาดูเข้มงวดยิ่งกว่าด่านตรวจความปลอดภัยที่สนามบินเสียอีก ขนาดเธอเข้าห้องน้ำเกินห้านาทียังต้องมาเคาะประตูถามว่า "ทำอะไรอยู่ข้างในน่ะ"

ทั้งคู่ทำได้เพียงวิดีโอคอลคุยกันสั้นๆ ไม่กี่นาทีตอนดึกสงัด

หลิวอี้เฟยมุดอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วกดเสียงพูดให้เบาที่สุด

หน้าจอดำมืดจนมองไม่เห็นอะไร มีเพียงเสียงลมหายใจกระซิบแผ่วเบาของเธอที่ดังคลอเคลียอยู่ข้างหมอน

เย่โม่กดวางสายแล้วพลิกตัว นอนจ้องโคมไฟบนเพดานที่ไม่ได้เปิดอยู่อย่างนั้น

แล้วงานรอบปฐมทัศน์ก็มาถึง

รอบปฐมทัศน์ของ 《ซิ่วชุนเตา》 ไม่มีการปูพรมแดง ไม่มีฉากแบ็กดรอปให้เซ็นชื่อ และไม่มีการซัปพอร์ตจัดเต็มจากแฟนคลับ

สไตล์ของลู่หยางก็เป็นแบบนี้แหละ—เงินทุนทั้งหมดถูกผลาญไปกับงานโพสต์โปรดักชันหมดแล้ว งบโปรโมตประหยัดได้เท่าไรก็ต้องประหยัด

สถานที่จัดงานอยู่ในโรงภาพยนตร์จอยักษ์แห่งหนึ่งในเยี่ยนจิง

กองถ่ายเหมาทั้งโรง มีสื่อมวลชนมาร่วมงานสิบกว่าเจ้า ส่วนที่นั่งแถวหลังก็เต็มไปด้วยผู้ชมที่เปิดรับสมัครล่วงหน้า

ตอนที่เย่โม่ไปถึง เนี่ยหยวนกำลังยืนคุยกับหวังเชียนหยวนอยู่ตรงทางเดิน

ในมือของทั้งสองคนถือแก้วกาแฟไว้คนละแก้ว บนแก้วกระดาษพิมพ์โลโก้ของ 《ซิ่วชุนเตา》 เป็นรูปดาบหักสไตล์ภาพวาดพู่กันจีน

"เย่โม่!" เนี่ยหยวนเห็นเขาก่อน จึงกวักมือเรียกให้เดินเข้ามา

หวังเชียนหยวนหันตัวกลับมา มองสำรวจเย่โม่ตั้งแต่หัวจดเท้าแล้วยิ้ม "ตอนนี้นายฮอตน่าดูเลยนี่ เมื่อกี้ตอนฉันเดินเข้าโรงมา มีคนดูสองสามคนตรงทางเข้าชูป้ายเชียร์นายด้วยนะ—เขียนว่าเฟิงอวี๋ซิว ไม่ใช่ติงซิว ฉันเลยแซวไปว่าพวกเธอมาผิดงานหรือเปล่า พวกเธอบอกว่าไม่ผิดหรอก ตั้งใจมาดูเย่โม่นี่แหละ"

"พี่เชียนหยวนอย่าล้อผมเล่นสิครับ" เย่โม่เดินเข้าไปหา

"ไม่ได้ล้อเล่นนะ ตอนนายไปออกรันนิ่งแมนอีพีนั้น ภรรยาฉันยังดูเลย เธอชี้ไปที่นายแล้วบอกว่า 'คนนี้ไม่ใช่คนที่เล่นหนังกับคุณเหรอเนี่ย ที่แท้ก็มีเซนส์วาไรตี้ดีขนาดนี้เชียว' " หวังเชียนหยวนจิบกาแฟไปหนึ่งอึก "เธอยังฝากฉันมาถามนายด้วยว่า ตอนที่แบกหวังจู่หลานวิ่งลุยโคลนนั่นแบกจริงหรือเปล่า"

"แบกจริงครับ พี่จู่หลานไม่ได้หนักขนาดนั้น"

"นั่นมันสำหรับนายต่างหากล่ะ" เนี่ยหยวนพูดแทรกขึ้นมา "นายเล่นเป็นเฟิงอวี๋ซิวซัดกับคนอื่นได้ขนาดนั้น กะอีแค่แบกคนคนเดียวมันจะไปคณามืออะไร"

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ หลี่ตงเสวียก็เดินมาจากแถวหลัง

เขาสบตากับเย่โม่ ทั้งคู่พยักหน้าให้กันพร้อมกัน

ตอนถ่าย 《ซิ่วชุนเตา》 หลี่ตงเสวียทำตัวไม่ค่อยสนิทสนมกับเขาสักเท่าไหร่—ไม่ใช่ว่าเกลียดชัง แต่เป็นการประเมินดูเชิงมากกว่า

เด็กใหม่ที่จู่ๆ ก็โผล่มาเสียบกลางอากาศ เปิดมาก็ได้เล่นเป็นติงซิว แถมฉากประกบของจิ้นอีชวนทั้งหมดก็ต้องเล่นกับเขา—ไม่ว่าใครเจอแบบนี้ก็ต้องขอดูฝีมือกึ๋นกันก่อนทั้งนั้น

จนกระทั่งถ่ายฉาก "ต้องจ่ายเพิ่ม" เสร็จสิ้น หลังเลิกกองหลี่ตงเสวียเป็นฝ่ายยื่นบุหรี่ให้เขาก่อน เย่โม่รับมาคาบไว้ที่ปากโดยไม่ได้จุดไฟ ทั้งคู่นั่งยองๆ คุยเรื่องตัวละครกันอยู่บนทุ่งหญ้าตั้งครึ่งชั่วโมง

ตั้งแต่นั้นมา หลี่ตงเสวียก็ไม่เคยใช้สายตาคอยจับผิดหรือประเมินเขาอีกเลย

"พี่ตงเสวีย" เย่โม่เป็นฝ่ายทักก่อน

"อืม" หลี่ตงเสวียเป็นคนพูดน้อย แต่พอพยักหน้ารับแล้วก็เอ่ยเสริมขึ้นมา "บทเฟิงอวี๋ซิวฉันดูแล้วนะ ฉากที่สู้กันจริงๆ ฉากนั้น คอมเมนต์บนหน้าจอมีแต่คนพูดถึงนาย เมื่อก่อนฉันคิดว่านายเป็นสายพรสวรรค์ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่านายเป็นพวกเล่นแบบไม่คิดชีวิตมากกว่า"

"น่าจะมีทั้งสองอย่างนั่นแหละ" เนี่ยหยวนช่วยตอบแทนให้

ทุกคนต่างพากันหัวเราะ

หลี่ตงเสวียถือแก้วกาแฟ สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวเย่โม่ครู่หนึ่ง "ช่วงนี้นายยุ่งอยู่กับอะไรล่ะ รันนิ่งแมนก็อัดเสร็จแล้ว ม่านประหารก็ปิดกล้องไปแล้ว หลังจากนี้มีอะไรต่อไหม"

"นั่นสิ กระแสจากรันนิ่งแมนยังไม่ซาเลยนะ" เนี่ยหยวนรับช่วงต่อ "นายยังไม่รู้ล่ะสิ ตอนนี้ในเวยปั๋วมีคนจับนายกับเติ้งเชามาจิ้นกันด้วย ตั้งชื่อคู่ว่า 'เชาโม่' ส่วนประโยคที่เติ้งเชาตะโกนใส่นายในรายการว่า 'เฟิงอวี๋ซิว นายอย่าเข้ามานะ' ก็โดนเอาไปตัดต่อทำคลิปล้อเลียน ยอดวิวแทบจะแซงคลิปรวมฉากบู๊ของนายอยู่รอมร่อแล้ว"

เย่โม่ส่ายหน้าอย่างจนใจ "พี่เชายังรีโพสต์ด้วยตัวเองเลยครับ"

"ฮ่าๆ จริงดิ"

"จริงครับ แคปชันที่เขารีโพสต์เขียนไว้ว่า—'เย่โม่เป็นนักแสดงที่ดีนะ แต่เวลาดึงป้ายชื่อนี่ไม่ใช่คนแล้ว' "

หวังเชียนหยวนเกือบจะพ่นกาแฟออกมา

เสียงหัวเราะยังไม่ทันจางหาย เย่โม่ก็กระแอมไอเบาๆ "อันที่จริงช่วงนี้ผมเพิ่งไปแคสติ้งหนังเรื่องหนึ่งมาครับ"

"เรื่องอะไรเหรอ" หลี่ตงเสวียถาม

"หนังเรื่องใหม่ของผู้กำกับหลิวเหว่ยเฉียงครับ"

ตรงทางเดินเงียบกริบไปชั่วขณะ

ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นเพราะทุกคนกำลังพยายามย่อยข้อมูลมหาศาลจากชื่อนั้นอยู่

แก้วกาแฟของหวังเชียนหยวนชะงักค้างอยู่ที่ริมฝีปาก

คิ้วของหลี่ตงเสวียกระตุกขึ้นมาทันที

คนที่แสดงอาการโอเวอร์ที่สุดคือเนี่ยหยวน—เขาหันขวับมาจนไหล่ไปชนเข้ากับถังป็อปคอร์นตรงที่วางแขน ป็อปคอร์นร่วงกระจายเต็มพื้น แต่เจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะก้มลงมองสักนิด

"หลิวเหว่ยเฉียงเนี่ยนะ" เสียงของเนี่ยหยวนสูงขึ้นมาครึ่งคีย์ "ผู้กำกับฮ่องกงชื่อดัง หลิวเหว่ยเฉียงคนทำ 《กู๋หว่าไจ๋》 คนนั้นน่ะเหรอ"

"ครับ"

"แล้วนายแคสต์ผ่านไหม"

"ผ่านครับ"

"บทอะไรล่ะ"

"พระเอกครับ"

ตรงทางเดินกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง

และคราวนี้เงียบยาวนานยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก

"เชี่ย เชี่ยเอ๊ย…" ทุกคนต่างอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้

หวังเชียนหยวนได้สติกลับมาก่อน เขาวางแก้วกาแฟลงบนพนักพิงเก้าอี้ข้างๆ แล้วตบไหล่เย่โม่เข้าให้อย่างจัง "เจ้าหนุ่มนี่—นายรู้ไหมว่าหนังของหลิวเหว่ยเฉียงมันระดับไหน นั่นมันทรัพยากรระดับท็อปที่สุดของหนังฮ่องกงยุคนี้เลยนะเว้ย นายเพิ่งจะแจ้งเกิดได้ไม่ถึงปีเนี่ยนะ คว้าบทพระเอกมาได้ดื้อๆ เลยเหรอ"

"โชคดีน่ะครับ" เย่โม่ตอบ

"ไม่ใช่เพราะโชคหรอก" หลี่ตงเสวียเอ่ยขึ้นมา

เขามองเย่โม่ น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นจริงจัง "เฟิงอวี๋ซิวอาจเป็นเพราะโชค ติงซิวก็อาจจะใช่ แต่หลิวเหว่ยเฉียงไม่มีทางยกบทพระเอกให้ใครเพียงเพราะโชคดีแน่ นายคว้ามันมาด้วยความสามารถของตัวเองต่างหาก"

เนี่ยหยวนเตะป็อปคอร์นบนพื้นไปด้านข้าง พลางส่ายหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน "ฉันเองก็เคยไปแคสติ้งหนังของฝั่งฮ่องกงเหมือนกัน แค่บทสมทบนะไม่ใช่บทนำ แคสต์ไปตั้งสามรอบ สุดท้ายเขาก็ยกให้คนอื่นไป เย่โม่ นายบอกความจริงมาเถอะ—ตอนที่ไปแคสต์น่ะ ตื่นเต้นบ้างไหม"

"ตื่นเต้นครับ"

"แล้วนายแสดงไปยังไงล่ะ"

เย่โม่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"ก็แค่ไม่คิดว่าตัวเองเป็นเด็กใหม่น่ะครับ"

เนี่ยหยวนเงียบไปสองวินาที ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาด้วยน้ำเสียงยอมรับจากใจจริง "นายพูดถูกของนาย"

หวังเชียนหยวนเสริมขึ้นมาข้างๆ "พวกนายยังจำได้ไหม—ตอนถ่ายซิ่วชุนเตา ผู้กำกับลู่เคยพูดไว้ประโยคหนึ่ง เขาบอกว่าต่อไปในอนาคตเย่โม่จะต้องก้าวไปได้ไกลกว่าพวกเราทุกคนแน่นอน ตอนนั้นฉันนึกว่าแค่พูดให้กำลังใจเด็กใหม่ แต่ตอนนี้ฉันเชื่อสนิทใจแล้วล่ะ"

เย่โม่กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งเดินผ่านแถวหลังไป

หลิวซือซือ

เธอสวมชุดเดรสยาวสีเรียบ รวบผมขึ้นเผยให้เห็นลำคอระหง

ตอนเดินผ่านพวกเขาสองสามคน เธอไม่ได้หยุดฝีเท้า เพียงแค่เอียงหน้ามาเล็กน้อยแล้วพูดกับเย่โม่สั้นๆ ประโยคหนึ่ง "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

ไม่มีคำอื่นที่ฟุ่มเฟือยเลยแม้แต่คำเดียว

น้ำเสียงเรียบนิ่ง สีหน้าก็เรียบเฉย เหมือนกับตอนที่เธอคุยกับเขาเป็นครั้งแรกบนทุ่งหญ้าไม่มีผิดเพี้ยน

ทว่าหลังจากเดินผ่านไป ฝีเท้าของเธอกลับชะงักลงเล็กน้อยตรงสุดทางเดิน

มันเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ราวกับอยากจะหันกลับมามอง หรือคล้ายกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

จากนั้นเธอก็เดินต่อไปข้างหน้า แล้วนั่งลงตรงที่นั่งติดทางเดินแถวแรก

นั่นคือที่นั่งในฐานะนางเอกของเรื่อง

เย่โม่หันกลับมา พบว่าหวังเชียนหยวนกำลังมองเขาอยู่

สายตานั้นไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นเรื่องซุบซิบ—แต่มันคือความเข้าใจกันแบบลูกผู้ชายในทำนองว่า 'ฉันเห็นนะ แต่ฉันจะไม่ถามหรอก'

"แล้วผู้กำกับลู่ล่ะครับ" เย่โม่เปลี่ยนเรื่องคุย

"รับรองพวกนายทุนอยู่น่ะ" หวังเชียนหยวนชี้ไปที่มุมหนึ่งของแถวหน้า

ลู่หยางกำลังนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างชายในชุดสูทผูกไทสองคน ในมือถือเอกสารฉบับหนึ่ง และกำลังอธิบายอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าจริงจัง

สายตาของเขาเหลือบมองขึ้นไปบนเวทีเป็นระยะ ก่อนจะรีบดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว

"เขาตื่นเต้นมากเลยล่ะ" เนี่ยหยวนกระซิบเสียงเบา "หนังเรื่องนี้ลงทุนไปตั้งสามสิบกว่าล้าน สำหรับผู้กำกับลู่แล้วมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ"

"เงินสามสิบล้านถ่ายออกมาได้ขนาดนี้เลยเหรอ" หลี่ตงเสวียเอ่ย "ดูจากงานสร้างแล้วยังกับใช้เงินไปห้าสิบล้านขึ้นไปแหน่ะ"

"เงินถูกใช้ไปในส่วนที่ควรใช้ทั้งหมดน่ะครับ" เย่โม่เสริมขึ้นมา พลางนึกถึงตอนที่ลู่หยางยอมควักกระเป๋าตัวเองจ่ายเงินรางวัลห้าหมื่นหยวนบนทุ่งหญ้า—เงินไม่ได้มากมายอะไร

แต่การยอมเอาเงินส่วนตัวมาทุ่มให้กับผลงาน แสดงให้เห็นว่าเขามอง 《ซิ่วชุนเตา》 มีค่าเท่ากับชีวิตของตัวเองเลยทีเดียว

ทั้งกลุ่มยืนคุยกันตรงทางเดินต่ออีกสักพัก

หัวข้อสนทนาเริ่มตั้งแต่เรื่องหนังใหม่ของหลิวเหว่ยเฉียง ไปจนถึงเรื่องที่มีโอกาสจะได้เป็นสมาชิกประจำในรันนิ่งแมนซีซันสองหรือไม่ แล้วก็คุยเรื่องคิวงานของแต่ละคน

คุยกันจนกระทั่งสื่อมวลชนเริ่มทยอยเข้ามาในโรง แสงจากหน้าจอมือถือของผู้ชมแถวหลังค่อยๆ ดับลง แสงไฟในโรงภาพยนตร์จอยักษ์เริ่มหรี่มืดลงแล้ว

ไตเติลเปิดเรื่องของ 《ซิ่วชุนเตา》 เริ่มฉายขึ้นจอ

ดาบหักเล่มหนึ่งค่อยๆ จมลงสู่ใต้ผืนน้ำ บนตัวดาบสะท้อนให้เห็นตัวอักษรสามตัว

เย่โม่เดินหาที่นั่งของตัวเองแล้วนั่งลง

ฝั่งตรงข้ามของทางเดินซึ่งห่างออกไปสามที่นั่ง หลิวซือซือเองก็นั่งลงแล้วเช่นกัน

ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนมีหวังเชียนหยวนกับหลี่ตงเสวียคั่นอยู่ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่โรงภาพยนตร์จอยักษ์มืดสนิทลง เย่โม่สัมผัสได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งทอดมองข้ามทางเดินมาหยุดอยู่ที่ตัวเขา

เขาไม่ได้หันหน้าไปมอง

จอภาพขนาดยักษ์สว่างวาบขึ้นมาแล้ว

…