บทที่ 58 พี่ ‘ต้องจ่ายเพิ่ม’ ปรากฏตัว ฮือฮาลั่นทั้งโรง

เยี่ยนจิง เซี่ยงไฮ้ กว่างโจว เฉิงตู… จอยักษ์และจอธรรมดาในโรงภาพยนตร์ทั่วประเทศสว่างวาบขึ้นพร้อมกันด้วยภาพเดียวกัน

ภาพจากจอมืดค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา

ค่ำคืนฝนพรำกลางตรอกซอยลึกของเมืองหลวงยามดึก บรรยากาศมืดสลัวโทนเย็น ตรงกลางภาพมีโคมไฟแขวนอยู่ดวงหนึ่ง บนนั้นเขียนคำว่า กองทหารตรวจการณ์ห้าเมือง

ตัวอักษรบรรยายฉากหลังระบุช่วงเวลา: รัชศกเทียนฉี่ปีที่เจ็ด ฤดูหนาว ยามจื่อ

ลู่หยางถ่ายทอดฉากแรกออกมาจนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศกดดันยามค่ำคืนของเมืองหลวงในยุคราชวงศ์หมิงได้อย่างยอดเยี่ยม

นาทีที่เจ็ด ติงซิวก็ปรากฏตัว

ในตรอกซอยแคบ

กำแพงเอียงกระเบื้องแตก บนพื้นมีน้ำขังเฉอะแฉะ

ชายสวมเสื้อนวมซอมซ่อคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่โคนกำแพง คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในปาก… ไม่สิ ยุคราชวงศ์หมิงไม่มีบุหรี่

นั่นมันก้านหญ้า

เขาเอียงคอมองคน ร่างกายพิงแนบอิฐกำแพงอย่างเกียจคร้าน ขาข้างหนึ่งยันพื้น อีกข้างชันไว้ เหมือนแมวนอนอาบแดดแล้วถูกกวน รำคาญนิดๆ แต่ก็ขี้เกียจจะขยับตัว

"เจ้าคือเสิ่นเลี่ยนรึ?"

น้ำเสียงเนิบนาบติดหยอกเย้า ราวกับกำลังทักทายคนที่ไม่ค่อยคุ้นเคย

มุมปากยกยิ้ม ทว่าประกายตากลับสว่างวาบ

ในโรงภาพยนตร์แห่งหนึ่ง เด็กหนุ่มสวมแว่นพลันนั่งตัวตรง เอานิ้วสะกิดแขนเพื่อนข้างๆ "เชี่ย ทำไมคนนี้มองแล้วคุ้นตาจังวะ?"

"ใครวะ?"

"เฟิงอวี๋ซิวไง! เย่โม่! ไอ้คนบ้าใน 《คนเดียวในยุทธภพ》 น่ะ เขาก็เล่นเรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

"เฮ้ย จริงดิ คนที่เล่นเป็นเฟิงอวี๋ซิวเนี่ยนะมาเล่นหนังพีเรียด?"

"ใช่เขาแน่ๆ มึงดูท่าเอียงคอเขาสิ เหมือนเฟิงอวี๋ซิวเป๊ะเลย…"

บทสนทนาทำนองนี้ดังขึ้นพร้อมกันในโรงภาพยนตร์นับสิบแห่งทั่วประเทศ

บางคนตั้งใจมาดูหลิวซือซือ บางคนมาดูเนี่ยหยวน บางคนแค่อยากรู้ว่ากำลังภายในยุคต้นราชวงศ์หมิงรสชาติจะเป็นอย่างไร

ก่อนเข้าโรง ไม่มีใครสักคนตั้งความหวังไว้กับตัวประกอบที่ชื่อติงซิว

แต่เวลานี้ ทุกคนต่างถามคำถามเดียวกันขึ้นมา… คนคนนี้คือใคร

บนจอขนาดยักษ์

ติงซิวเดินมายืนที่ปากตรอก ย้ายก้านหญ้าจากมุมปากข้างหนึ่งไปอีกข้าง สีหน้ากวนประสาทชวนโดนต่อย

เขาไถเงินจากเสิ่นเลี่ยน ลับฝีปากกับจิ้นอีชวน ทุกครั้งที่โผล่มาก็เหมือนก้อนหินเล็กๆ ที่โยนลงไปบนผิวน้ำ… เขาไม่ใช่ตัวเอก แต่ตราบใดที่เขาอยู่ในฉาก สายตาของคนดูก็ละไปไหนไม่ได้เลย

บนเวยปั๋วเริ่มมีข้อความบ่นแบบสดๆ โผล่ขึ้นมาบ้างแล้ว: "ติงซิวกวนประสาทมาก 5555"

"ศิษย์พี่คนนี้ทำไมทั้งหล่อทั้งกวนขนาดนี้"

"เขากับจิ้นอีชวนมีซัมติงกันปะเนี่ย"

กระแสความสนใจกำลังไต่ระดับ ทว่าจุดระเบิดที่แท้จริงยังมาไม่ถึง

ไม่นานนัก จ้าวเจิ้งจงก็ปรากฏตัว

หัวหน้าขันทีที่รับบทโดยเนี่ยหยวนยืนอยู่ในห้องลับ เปลวเทียนทอดเงาของเขาเป็นสีดำบิดเบี้ยวทาบกำแพง

เขามองติงซิว ติงซิวมองเขา

เปลวเทียนสองเล่มลุกไหม้อยู่ระหว่างคนทั้งสอง

คนทั้งโรงภาพยนตร์ต่างกลั้นหายใจ

ไม่ใช่เพราะฉากต่อสู้… ฉากนี้ไม่มีการลงไม้ลงมือ

แต่เป็นเพราะทุกคนรู้ดีว่าระหว่างสองคนนี้จะต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ

ขันทีผู้กุมอำนาจล้นฟ้ากับจอมยุทธ์พเนจรกวนโอ๊ย คั่นกลางด้วยโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง เงินแท่งบนโต๊ะสะท้อนแสงเย็นเยียบใต้เปลวเทียน

"วรยุทธ์เจ้าล้ำเลิศนัก จงไปฆ่าคนแทนข้าคนหนึ่ง" จ้าวเจิ้งจงเอ่ยปาก น้ำเสียงนุ่มลึกเยียบเย็นดั่งคมมีดกรีดผ่านผืนแพรไหม

เขาวางถุงเงินลงบนโต๊ะ เสียงทึบหนักยามถุงผ้ากระทบโต๊ะถูกบันทึกเสียงมาอย่างชัดเจน หนักแน่น

เปลวเทียนไหววูบ เงินแท่งกลิ้งหลุดออกจากปากถุงสองสามก้อน ส่องประกายวาววับบาดตา

"สองร้อยตำลึง นี่คือเงินมัดจำหนึ่งร้อยตำลึง"

ติงซิวก้มมองก้อนเงิน

ดวงตาสะท้อนประกายวาบใต้แสงเทียน วาบแล้ววาบเล่า

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังตามมาตรฐานนักฆ่ามืออาชีพยามเผชิญหน้ากับผู้ว่าจ้าง

เย่โม่ที่นั่งอยู่แถวที่สามติดทางเดินในรอบปฐมทัศน์ มองดูจอภาพ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

เขารู้ดีว่าฉากต่อไปคืออะไร

"ท่านกงกงจะให้ฆ่าใครหรือ?" ติงซิวถาม

"เสี่ยวกีแห่งสำนักพิทักษ์ทัพอุดร จิ้นอีชวน"

สีหน้าของติงซิวชะงักไป

ไม่ใช่แข็งค้าง แต่เป็นความลื่นไหลกะล่อนและความโลภที่พลันมลายหายไปจากใบหน้าในพริบตา เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใต้… สิ่งที่แข็งกระด้าง ทื่อด้าน ดั่งจังหวะที่ก้าวเหยียบลงบนแผ่นน้ำแข็งแล้วสะดุดเจอก้อนหิน

ผู้ชมกลั้นหายใจ นึกว่าเขาจะเดือดดาล จะชักดาบ จะเอ่ยคำสอนยิ่งใหญ่ว่าด้วยบุญคุณความแค้น

ทว่าเขากลับเงยหน้าขึ้น

"ใครนะ? กงกงไม่รู้หรือว่า เขาเป็นศิษย์น้องของข้า?"

จ้าวเจิ้งจงมองเขาอย่างเย็นชา "คนเยี่ยงเจ้า ยังสนใจเรื่องพวกนี้ด้วยรึ?"

ริมฝีปากของติงซิวขยับเล็กน้อย

แล้วเขาก็หัวเราะออกมา ไม่ใช่หัวเราะอย่างโกรธแค้น ไม่ใช่ยิ้มขื่น แต่เป็นรอยยิ้มแบบ 'ท่านเข้าใจผิดแล้ว'

ความละโมบและความยียวนพลันเอ่อล้นกลับขึ้นมาบนใบหน้าอีกครา กลบเกลื่อนร่องรอยเยียบเย็นเมื่อครู่จนมิดชิด แนบเนียนไร้รอยต่อ เอ่ยปากรวดเร็วราวติดสปีด—

"กงกงท่านเข้าใจผิดแล้ว คนผู้นี้เป็นถึงญาติสนิทมิตรสหาย เป็นดั่งพี่น้องร่วมสายเลือดของข้าแท้ๆ…"

เขายกนิ้วขึ้นมาสามนิ้วแล้วถูกันไปมา

ท่วงท่าไม่ใส่ใจ ดั่งกำลังนับเศษเงิน ภาพในตำนานของพี่ "ต้องจ่ายเพิ่ม" ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

"ต้องจ่ายเพิ่ม"

ทั้งโรงภาพยนตร์ระเบิดลั่น

ไม่ใช่เงียบไปนิดหนึ่งแล้วค่อยฮา… แต่ระเบิดหัวเราะออกมาทันที

โรงฉายภาพยนตร์หลายสิบแห่งทั่วประเทศส่งเสียงหัวเราะลั่น ทั้งเสียงตบหน้าขาและเสียงอุทานลั่นโรง ปริมาณเสียงดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วโรงรอบเที่ยงคืน

ที่โรงจอยักษ์ในเยี่ยนจิง แถวหลังของโรงรอบปฐมทัศน์ที่เย่โม่นั่งอยู่ หวังเชียนหยวนหัวเราะจนทำแก้วกาแฟคว่ำ กาแฟไหลนองลงไปตามที่วางแขนของเก้าอี้ แต่เจ้าตัวไม่ได้ก้มลงมองเลยสักนิด

นักวิจารณ์ภาพยนตร์หลายคนที่ได้รับเชิญมาต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หนึ่งในนั้นเป็นชายชราสวมหมวก เขาถอดแว่นตาออกมาเช็ดแล้วสวมกลับเข้าไปใหม่ ริมฝีปากขยับราวกับกำลังเคี้ยวคำพูดประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา

พวกเขาดูหนังมานับไม่ถ้วน… ทั้งหักมุม ซึ้งกินใจ ฉากอลังการ เห็นมาหมดทุกรูปแบบแล้ว

แต่วลี 'ต้องจ่ายเพิ่ม' สามคำนี้ กลับตอกตรึงตัวละครติงซิวให้ฝังแน่นเข้าไปในความทรงจำของทุกคนในทันที

ตั้งตัวไม่ทันจริงๆ… ไม่มีใครในโรงคิดฝันว่าเขาจะมาถูนิ้วในจังหวะนี้

นักวิจารณ์ภาพยนตร์มืออาชีพคนหนึ่ง สมุดโน้ตที่กำค้างอยู่ในมือมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็จรดปากกาเขียนลงไปคำเดียว… สุดยอด

ณ โรงภาพยนตร์แห่งหนึ่งในย่านคอสเวย์เบย์ ฮ่องกง

เจิงจื่อต้านดึงหมวกเบสบอลลงต่ำ

ภรรยาที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังยัดป๊อปคอร์นเข้าปาก

สายตาจ้องมองจอ ทว่ามือกลับชะงักไปครึ่งจังหวะ

"ไหนคุณบอกว่าเขาไม่ใช่พระเอกไง?"

เธอหันมามองเจิงจื่อต้าน มุมปากยังค้างรอยยิ้มที่หุบไม่ลง "บทพูดนี้มันโคตรได้… ฉันนึกว่าเขาจะชักดาบฟันจ้าวเจิ้งจง ที่ไหนได้ ดันหลุดคำว่าต้องจ่ายเพิ่มออกมาหน้าตาเฉย"

"ผมเคยบอกเหรอว่าเขาเป็นพระเอก?"

"คุณบอกว่าเขาเป็นเพื่อนคุณ"

"ผมไม่ได้บอกว่าเขาเป็นพระเอก ผมแค่บอกว่าจะมาดูหนังเขา… เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถคุณพูดยังไงนะ? ต้องมานั่งดูหนังยิงกันเป็นเพื่อนคุณอีกแล้ว เพื่อนคุณก็ไม่ใช่พระเอก แถมไม่ใช่ลุงเฉินอีก ฉันของีบสักตื่นคงไม่เป็นไรมั้ง…"

"ฉันถอนคำพูด" ภรรยายัดป๊อปคอร์นใส่มือเขา เชิดคางขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนจากรังเกียจเป็นยอมรับโดยใช้เวลาเพียงวินาทีเดียว "ติงซิวคนนี้น่าสนใจมาก เพื่อนคุณคนนี้… ปกติเขากวนประสาทแบบนี้เหมือนกันเหรอ?"

"กวนยิ่งกว่านี้อีก"

"มิน่าล่ะ ตอนถูนิ้วเรื่องเงินเมื่อกี้ถึงได้ดูเป็นธรรมชาติขนาดนั้น นึกว่าไม่ได้แสดงซะอีก" เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ คว้าป๊อปคอร์นกลับไปกินต่อ "คราวหน้าถ้าเขามีหนังเรื่องใหม่ บอกล่วงหน้าด้วยนะ ไม่ดูคนนี้ถือว่าพลาดแย่"

เจิงจื่อต้านมองดูหน้าจอ ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ยกมุมปากขึ้นบางเบา

…