บทที่ 59 เย่โม่ นายจะดังระเบิดแล้วนะ!

ที่นั่งแถวหน้าชิดริมทางเดินในโรงฉายรอบปฐมทัศน์

เย่โม่ได้ยินเสียงคนจากฝั่งนายทุนสองคนข้างหลังกระซิบกระซาบกัน

"ไอ้ท่อน 'ต้องจ่ายเพิ่ม' เมื่อกี้น่ะ คุณสังเกตไหม ทั้งโรงขำกันจนแทบบ้า"

คนที่พูดคือชายวัยราวสี่สิบปี แขนเสื้อสูทพับขึ้นมาถึงข้อมือ นิ้วคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด น้ำเสียงแฝงความเคี่ยวตามแบบฉบับนักลงทุน "การโปรโมตเรื่องนี้ไม่ได้ทุ่มเงินอะไรมากมาย แต่ฉากนี้ดังระเบิดแน่ บทพูดแม่งติดหูฉิบหาย จำขึ้นใจได้ด้วยคำแค่สามคำ"

คนที่นั่งข้างๆ พูดรับ "ผู้กำกับลู่ นักแสดงคนนี้ใช้ได้เลยนี่ครับ"

ลู่หยางที่นั่งอยู่ข้างๆ กดมุมปากลงเล็กน้อย แต่ก็กลบความภาคภูมิใจแบบ "ผมรู้ดีกว่าใครเพื่อน" เอาไว้ไม่อยู่

เขาเอนหลังพิงพนัก แกล้งปรับน้ำเสียงให้เรียบสนิท "ฉากนี้ เขาเพิ่มเองครับ"

"เขาเพิ่มเองเหรอ"

"ใช่ครับ ในบทเดิมติงซิวต้องปฏิเสธจ้าวเจิ้งจงตรงๆ เป็นแนวทางแก้แค้นตามสูตรสำเร็จ แต่เย่โม่เล่นไปสามเทกแล้วเดินมาบอกผมว่า 'ผู้กำกับลู่ครับ ผมคิดว่าติงซิวจะไม่ปฏิเสธตรงๆ เขาเป็นจอมยุทธ์พเนจร หาเลี้ยงชีพด้วยการฆ่าคน เงินสำคัญกว่าหน้าตา แต่เขาก็ตัดใจฆ่าศิษย์น้องไม่ลง อีกทั้งยังต้องการถ่วงเวลาออกไป ดังนั้นเขาจะไม่ปฏิเสธ แต่จะใช้เรื่องเงินมาเป็นบันไดลงให้ตัวเอง' คำว่า 'ต้องจ่ายเพิ่ม' น่ะ เขาคิดสดตรงนั้นเลยครับ"

คนฝั่งนายทุนเงียบไปสองวินาที

"ค่าตัวเท่าไหร่"

"ไม่เท่าไหร่ครับ"

"ได้เพชรในตมแท้ๆ" เขาเหน็บบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้หลังใบหูแล้วกดเสียงต่ำลงกว่าเดิม "หมอนี่ชื่ออะไรนะ เย่โม่เหรอ แล้วหลังจากนี้มีผลงานอะไรอีก"

"เพิ่งรับบทพระเอกให้หลิวเหว่ยเฉียงไปครับ" ลู่หยางเอ่ย

"หลิวเหว่ยเฉียง… เชี่ยเอ๊ย" คนฝั่งนายทุนเอนหลังกลับไปพิงพนัก ตาจ้องจอเงินไม่กะพริบ "งั้นก็ไม่มีส่วนของพวกเราแล้วสิ"

เย่โม่ดึงสายตากลับมา มุมปากยกขึ้นบางๆ

เนี่ยหยวนที่อยู่ข้างๆ หันหน้ามาเหมือนจะพูดอะไร เย่โม่จึงยกนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ

ภาพยนตร์ยังคงดำเนินต่อไป แสงจากจอเงินสาดส่องกระทบใบหน้าของทุกคน

ฉากต่อมาอีกสองสามฉากค่อนข้างเรียบเรื่อย

ฉากความรักระหว่างเสิ่นเลี่ยนกับโจวเมี่ยวถงถ่ายทอดออกมาได้งดงามมาก

ทว่าพอจังหวะเรื่องเริ่มช้าลง ผู้ชมแถวหลังสองสามคนก็เริ่มก้มหน้าดูโทรศัพท์

ฉากคิวบู๊ของเนี่ยหยวนยังคงตรึงคนดูไว้ได้ ทว่าตัวเขาเองก็รู้ดีว่า จุดพีคของค่ำคืนนี้ไม่ได้อยู่ที่ตัวเขา

แต่มันอยู่ที่ตัวติงซิว

ทุกครั้งที่เย่โม่ปรากฏตัว แววตาของผู้ชมจะเปล่งประกายขึ้นมาทันที

เสื้อนวมขาดๆ นั่งยองๆ พิงมุมกำแพง ปากยังคาบก้านหญ้าที่ยังไม่ได้จุดเอาไว้ บทพูดแต่ละคำไม่มีความจริงจังเลยสักนิด

ฉากที่เขาปะทะคารมกับจิ้นอีชวน บทพูดยิงรัวเสียจนถ้านี่เป็นคลิปออนไลน์ คอมเมนต์คงวิ่งตามไม่ทัน

"คนอย่างแก มีหน้ามาเป็นศิษย์น้องข้าด้วยหรือ"

"งั้นเจ้าก็อย่ามาไถเงินข้าสิ"

"เรื่องเงินก็เงิน เรื่องศิษย์น้องก็ศิษย์น้อง มันคนละเรื่องกัน"

เสียงหัวเราะดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

จนกระทั่งดำเนินมาถึงช่วงท้าย

แสงสว่างบนจอเงินเริ่มสลัวลง

ตรอกแคบ ทางเดินปูแผ่นหินสีเขียว ความมืดมิดยามราตรีเข้มข้นดั่งน้ำหมึก

ประตูไม้แง้มไว้ครึ่งหนึ่ง หน้าทางเข้าแขวนป้ายเก่าๆ แผ่นหนึ่ง เขียนตัวอักษรไว้สี่คำว่า "โรงหมอตระกูลจาง"

กลิ่นยาสมุนไพรลอยอวลจางๆ ในอากาศ

ติงซิวเดินทอดน่องเข้ามาจากปากตรอก

ฝีเท้าเชื่องช้ากว่าคราใด

ก้านหญ้าในมือหายไปแล้ว เปลี่ยนเป็นต้นหญ้าหางหมาคาบไว้ในปาก โยกขึ้นโยกลงตามจังหวะ

เขาผลักประตูโรงหมอ บานพับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทึบหนัก

กลางโถงจุดตะเกียงน้ำมันไว้หนึ่งดวง ไส้ตะเกียงวูบไหว แสงสีส้มเหลืองทาบลงบนใบหน้าของเขา

เขากวาดตามองมุมห้อง หมอชรานอนพับอยู่บนเก้าอี้ คอพับ หายใจสม่ำเสมอ ข้างกายมีถ้วยยาคว่ำอยู่ใบหนึ่ง

ยาสลบ ปริมาณไม่มาก แค่พอให้หลับไปสักหกชั่วโมง

ติงซิวย่อตัวลง ดึงถ้วยยาใบนั้นออกจากระหว่างนิ้วมือของหมอชราเบาๆ แล้ววางกลับบนโต๊ะ

การเคลื่อนไหวแผ่วเบาดั่งแมว

จากนั้นเขาก็หันไปทางห้องด้านใน

จางเยียนที่รับบทโดยหลิวซือซือนอนพิงอยู่บนตั่งไม้ไผ่ สวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีเรียบ เส้นผมยาวสยายคลุมไหล่ ลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ

แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าของเธอ ทอดเงาขนตาลงบนโหนกแก้ม

ติงซิวยืนมองเธอตรงหน้าประตูเพียงครู่เดียว ไม่มีความลังเล ไม่มีการชะงักงันเกินจำเป็น เขาย่อตัวลงแล้วอุ้มเธอขึ้นมา

มือหนึ่งช้อนข้อพับขา อีกมือหนึ่งประคองแผ่นหลัง ท่าทางชำนาญราวกับเคยอุ้มคนมาแล้วเป็นร้อย

เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน มุมปากขยับเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นการตรวจสอบ

ตรวจสอบว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ตรวจสอบว่าปริมาณยาพอดิบพอดี

สายลมพัดม่านประตูพลิ้วไหว

ในลานบ้าน แสงจันทร์สาดส่องลงบนเศษกระเบื้องแตกกระจาย

ยามที่จิ้นอีชวนพุ่งพรวดเข้ามาในลานบ้าน ดาบก็ถูกชักออกจากฝักเรียบร้อยแล้ว

คมดาบสะท้อนแสงสีขาวเยือกเย็นใต้แสงจันทร์

เขาเห็นติงซิวยืนอยู่หน้าประตูโรงหมอ ในอ้อมแขนอุ้มจางเยียนเอาไว้ มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของเธอ อีกมือหนึ่งยังคงถือต้นหญ้าหางหมาเอาไว้

มือของจิ้นอีชวนที่กุมด้ามดาบสั่นเทา

"ปล่อยนาง"

ติงซิวไม่ปล่อย

เขาพิงกรอบประตู ก้มมองจางเยียนในอ้อมแขน แล้วเงยหน้าขึ้นมองจิ้นอีชวน

แววตาเฉื่อยชา น้ำเสียงก็เนือยๆ ราวกับกำลังวิจารณ์รสชาติอาหารจานหนึ่ง

"เจ้าเด็กนี่ ตาถึงไม่เบา"

เขาเอียงคอเล็กน้อย มุมปากค่อยๆ ยกขึ้น โค้งเป็นรอยยิ้มกวนประสาท

เสียงกดต่ำลงเล็กน้อย ราวกับกำลังแบ่งปันมุกตลกลับๆ กับศิษย์น้อง

"แม่นางคนนี้…"

เย่โม่ที่นั่งอยู่แถวสามของโรงฉายรอบปฐมทัศน์ถึงกับกลั้นหายใจ

การเว้นจังหวะตรงนี้เขาเป็นคนออกแบบเอง ตอนบันทึกเสียงในกองถ่ายได้เว้นช่วงเพิ่มไปอีกครึ่งจังหวะ

"ลื่นปรื๊ด~"

เพียงสองคำ

โรงภาพยนตร์ทั้งโรงระเบิดลั่น

ไม่ใช่ระเบิดด้วยเสียงหัวเราะ แต่เป็นเสียงกรี๊ด

"กรี๊ดดดดดด!"

"ใครเขียนบทเนี่ย!"

"เชี่ยเอ๊ย ขนลุกซู่เลยว่ะ!"

"สุดยอดเกินไปแล้ว สุดจัด!"

สาวๆ แถวหลังหลายคนคว้าข้อมือกันแน่น

หนึ่งในนั้นเป็นหญิงสาวสวมหมวกแก๊ป เธอซุกหน้าลงกับไหล่เพื่อนสนิท มือยังคงสั่นไม่หยุด

เหล่านักวิจารณ์ภาพยนตร์ที่ได้รับเชิญมาต่างหันไปซุบซิบกัน

ชายวัยกลางคนศีรษะล้านเปิดสมุดบันทึกไปหน้าใหม่แล้วจรดปากกาเขียนอย่างรวดเร็ว

ทีมงานที่ยืนอยู่ตรงทางเดินต่างหันขวับมามองจอ

เด็กสาวฝ่ายสถานที่คนหนึ่งอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ วิทยุสื่อสารในมือร่วงหล่นลงมา สายคล้องติดอยู่ที่ข้อมือ แต่เธอกลับไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

เย่โม่นั่งอยู่แถวที่สาม มองภาพติงซิวที่อุ้มจางเยียนพิงกรอบประตูอยู่บนจอ ในวินาทีนั้นเขารู้แก่ใจดีว่า ติงซิวจะดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน

จากนั้นแสงไฟก็สว่างขึ้นเล็กน้อย

ภาพบนจอตัดไปยังฉากถัดไป ทว่าปฏิกิริยาของคนแถวหน้ายังไม่สงบลง

หวังเชียนหยวนประคองแก้วกาแฟที่ตัวเองทำคว่ำให้ตั้งตรง แล้วพบว่ากาแฟก้นแก้วแห้งเหือดไปหมดแล้ว เขาหันมาตบเข่าเย่โม่ "ไอ้สองคำเมื่อกี้น่ะ ฉันบอกนายเลยนะ กระแสนายจะระเบิดแน่ หลังจากวันนี้ไป ติงซิวจะไม่ใช่ 'ตัวละครที่นักแสดงเฟิงอวี๋ซิวเล่น' อีกต่อไปแล้ว แต่ติงซิวก็คือติงซิว"

เนี่ยหยวนวางถังป๊อปคอร์นที่ว่างเปล่าลงแทบเท้าแล้วปรบมือ

น้ำเสียงแฝงความรู้สึกซับซ้อนที่จริงใจอย่างยิ่ง "ตอนถ่ายฉากนั้นฉันก็อยู่ข้างๆ ตอนนั้นฉันก็คิดแล้วว่าฉากนี้ต้องดังแน่ แต่พอได้มานั่งในโรงแล้วได้ยินคนดูหลายร้อยโรงทั่วประเทศส่งเสียงฮือฮาพร้อมกันเนี่ย ความรู้สึกมันแม่งโคตรประหลาดเลย นายเป็นคนเดียวที่ฉันเคยเห็น ที่พูดประโยคสองแง่สองง่ามจนกลายเป็นฉากคลาสสิกได้"

หลี่ตงเสวียไม่ได้พูดอะไร แต่ชกไหล่เย่โม่เบาๆ ทีหนึ่ง

ในเวลาเดียวกัน ที่แถวหน้าสุด

หลิวซือซือนั่งอยู่แถวแรกติดทางเดิน

แสงจากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้า เธอจ้องมองจอเงิน ริมฝีปากเม้มแน่น

ปลายใบหูแดงก่ำ จากนั้นความแดงนั้นก็ลามจากติ่งหูไปจนถึงโคนคอ ราวกับน้ำหมึกที่ซึมกระจายบนกระดาษสา

เธอเอื้อมมือไปรวบผมยาวมาข้างหน้าเพื่อบดบังลำคอไว้โดยไม่รู้ตัว

มีคนยื่นขวดน้ำมาให้ เธอรับมาแต่ไม่ได้บิดเปิด กลับเอาขวดน้ำเย็นเฉียบมาแนบแก้มไว้ ดวงตายังคงจับจ้องที่จอเงิน

เซี่ยงไฮ้

ภายในโรงภาพยนตร์ไอแมกซ์แห่งหนึ่งในย่านสวีเจียฮุ่ย หยางมี่สวมหน้ากากอนามัยนั่งอยู่ตรงมุมแถวหลัง

เดิมทีเธอตั้งใจจะไปร่วมงานเปิดตัวที่เยี่ยนจิงเพื่อช่วยซัพพอร์ตหลิวซือซือ แต่งานทางฝั่งบริษัทปลีกตัวไม่ได้จริงๆ

บนจอเงิน ติงซิวอุ้มจางเยียนพิงกรอบประตู พลางเอ่ยประโยคว่า "ลื่นปรื๊ด"

ผู้ช่วยสาวข้างๆ เธอขำจนตัวงอพิงไหล่เธอ ส่วนผู้ชมแถวหลังยังคงส่งเสียงหวีดร้องระงม

มุมปากของหยางมี่ใต้หน้ากากอนามัยยกยิ้มขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปสองข้อความ

ข้อความแรกส่งให้หลิวซือซือ "ฉันอยู่เซี่ยงไฮ้ ดูแทนเธอแล้วนะ เธอเล่นดีมาก แต่โดนขโมยซีนเรียบเลย"

ข้อความที่สองก็ส่งให้หลิวซือซือเช่นกัน "ทีนี้เธอรู้หรือยังล่ะ ว่าทำไมฉันถึงมองว่าเขาอนาคตไกล"

ส่งเสร็จเธอก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เอนหลังพิงพนักพลางครุ่นคิด

ถ้าหลิวซือซืออยู่ในโรงฉายรอบปฐมทัศน์ คงหน้าแดงแจ๋ไปแล้วแน่ๆ

ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกขำ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะพิมพ์เพิ่มอีกข้อความ แต่คิดดูอีกที ก็ไม่ได้ส่งไป

ดูหนังต่อดีกว่า

ไม่นานนัก งานรอบปฐมทัศน์ที่โรงภาพยนตร์เยี่ยนจิงก็สิ้นสุดลง

ไฟสว่างขึ้น

เครดิตท้ายเรื่องยังขึ้นไม่ทันหมด เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องประสานกันเป็นสาย

ผู้ชมแถวหลังลุกขึ้นยืน นักวิจารณ์ภาพยนตร์แถวหน้าปรบมือกันประปราย สื่อมวลชนหลายคนเริ่มพูดบันทึกคำวิจารณ์ลงเครื่องอัดเสียงแล้ว

พิธีกรเดินขึ้นเวที ยกไมโครโฟนขึ้นพูดทดสอบเสียง "ท่านผู้มีเกียรติและพี่น้องสื่อมวลชนทุกท่าน โปรดรอสักครู่ครับ เดี๋ยวผู้กำกับและทีมนักแสดงนำจะขึ้นมาพูดคุยแลกเปลี่ยนกับทุกท่านบนเวทีครับ"

คำพูดฟังดูเป็นทางการมาก แต่ข้างล่างไม่มีใครฟังบทเชื่อมของเขาเลยสักคน

ตรงทางเดิน

เนี่ยหยวนไปเอาแกแฟมาจากไหนอีกแก้วก็ไม่รู้ จิบไปคำหนึ่งแล้วพูดว่า "หลังจากนี้คิวงานนายคงยาวไปถึงปีหน้าแน่ๆ…"

หวังเชียนหยวนรีบต่อบททันควัน "แค่ปีหน้าเหรอ ถ่าย 'สองคนสองคม' จบแล้วนายรีบหาทีมงานดูแลเหอะ คนเดียวรับมือไม่ไหวหรอก ข้อความในกลุ่มคงแทบไม่ได้ตอบเลยสิ?"

เย่โม่กำลังจะอ้าปากพูด เนี่ยหยวนก็แทรกขึ้นมาอีก "จริงสิ มีใครรู้บ้างว่าสองคนสองคมจะเปิดกล้องเมื่อไหร่ สื่อต้องรุมล้อมเขาแน่ บทพระเอกหนังใหม่ของหลิวเหว่ยเฉียง แบกชื่อนี้ออกไปวันนี้อย่าหวังว่าจะได้ออกประตูด้านหลังเลย"

หลี่ตงเสวียยังคงพูดน้อย เขาพาดเสื้อคลุมที่ถอดออกมาไว้บนข้อมือ แล้วพูดแทรกขึ้นมาหนึ่งประโยค "ข้างหลังมีพิธีกรอยู่ นายขึ้นไปเถอะ"

โทรศัพท์ของเย่โม่สั่นเตือน

เขาก้มมองแวบหนึ่ง ข้อความวีแชตจากหลิวซือซือ ส่งอีโมจิยกนิ้วโป้งให้

เขาเงยหน้ามองไปทางแถวหน้า หลิวซือซือกำลังคุยกับแขกคนข้างๆ ไม่ได้หันมาทางเขาเลย

เย่โม่เกือบจะหลุดขำออกมา

เขาพลิกหน้าจอโทรศัพท์คว่ำลงบนหัวเข่า

พิธีกรบนเวทีกำลังมองมาทางนี้ ยกไมโครโฟนในมือขึ้นสูงขึ้นอีกนิด "ลำดับต่อไป ขอเรียนเชิญเหล่านักแสดงนำของภาพยนตร์เรื่องนี้ครับ…"

…