บทที่ 60 ดังระเบิด พี่ต้องจ่ายเพิ่ม พี่ลื่นปรื๊ด!

แสงไฟบนเวทีสว่างจ้าจนแสบตา

พิธีกรเชิญลู่หยางขึ้นไปเป็นคนแรก

ลู่หยางกล่าวคำขอบคุณตามมารยาท ขอบคุณนายทุน ขอบคุณทีมงาน ขอบคุณนักแสดง ไมโครโฟนในมือถูกหมุนเล่นไปสองรอบ

จากนั้นเนี่ยหยวนก็ขึ้นไป หวังเชียนหยวนขึ้นไป หลี่ตงเสวียขึ้นไป หลิวซือซือขึ้นไป แต่ละคนพูดคนละหนึ่งถึงสองนาที เสียงปรบมือด้านล่างเวทีดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

พอถึงคิวของเย่โม่ พิธีกรก็ถามเพิ่มขึ้นมาประโยคหนึ่ง "อาจารย์เย่โม่ครับ บทติงซิววันนี้ในรอบปฐมทัศน์ได้รับกระแสตอบรับอย่างล้นหลาม ทั้งฉาก 'ต้องจ่ายเพิ่ม' กับ 'ลื่นปรื๊ด' เมื่อกี้เดซิเบลเสียงกรี๊ดของคนดูข้างล่างเนี่ยผมแทบจะต้องเอาเครื่องวัดมาวัดเลย คุณมีอะไรอยากจะบอกกับทุกคนไหมครับ"

เย่โม่รับไมโครโฟนมา คิดอยู่ครู่หนึ่ง

"สองประโยคนี้ ผู้กำกับไม่ได้ด่าที่ผมด้นสดเพิ่มบทครับ" เขาชะงักไปนิด "แถมยังควักกระเป๋าตัวเองจ่ายโบนัสให้ผมด้วย"

คนดูข้างล่างเวทีหัวเราะกันครืน

ลู่หยางที่ยืนอยู่ข้างๆ กระแอมไอออกมาทีหนึ่ง กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

หวังเชียนหยวนที่ยืนอยู่ข้างหลังพึมพำเสียงเบา "เจ้าเด็กนี่"

เนี่ยหยวนก้มหน้าซุกกับแก้วกาแฟ ไหล่สั่นระริก

"แต่เอาจริงๆ แล้ว" เย่โม่เปลี่ยนมือถือไมค์ "บทติงซิวเป็นโอกาสที่ผู้กำกับลู่มอบให้ผม ตอนนั้นผมเพิ่งจะผ่านการเล่นเป็นตัวประกอบมา ติงซิวถือเป็นผลงานเรื่องที่สองอย่างแท้จริงของผม ผู้กำกับลู่ไม่เพียงแต่เลือกใช้ผม แต่ยังปล่อยให้ผมปรับเปลี่ยนบทได้เต็มที่ เขาเคยพูดประโยคหนึ่งที่ผมยังจำได้จนถึงตอนนี้ว่า 'ติงซิวจะเล่นยังไง นายเป็นคนตัดสิน' สำหรับเด็กใหม่คนหนึ่งแล้ว คำพูดนี้มีค่ามากกว่าสิ่งไหนทั้งหมดครับ"

ลู่หยางดันแว่นตาขึ้น ยิ้มบางๆ

เย่โม่ส่งไมโครโฟนให้คนข้างๆ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว

เสียงชัตเตอร์และแสงแฟลชจากใต้เวทีสว่างวาบกะพริบถี่รัวอยู่พักใหญ่

พิธีกรรับไมค์กลับไปพูดปิดท้ายอีกสองสามประโยค งานรอบปฐมทัศน์ก็ปิดฉากลงท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้องทั่วทั้งฮอลล์

ตอนที่คนดูทยอยกลับก็ล่วงเลยเวลาเที่ยงคืนไปแล้ว

ทุกคนยืนตบไหล่กันอยู่ที่ประตูด้านหลังของโรงภาพยนตร์จอยักษ์ เสียงแต่ละคนแหบแห้งไปหมด

"วันนี้ดึกเกินไปแล้ว ไว้วันหลังค่อยนัดเจอกันใหม่นะ" หวังเชียนหยวนหาวหวอด เขย่ากุญแจรถจนเกิดเสียงดังกริ๊งกรั๊ง

เนี่ยหยวนโบกมือเรียกแท็กซี่ ก่อนที่ประตูรถจะปิดลงเขาก็เลื่อนกระจกลงแล้วตะโกนออกมา "เย่โม่ พรุ่งนี้รอดูเทรนด์ฮิตได้เลย"

หลี่ตงเสวียยังคงเป็นคนที่พูดน้อยที่สุด

เขาพูดแค่สองคำว่า "ไปละ" แล้วตบไหล่เย่โม่เบาๆ

ตอนที่เย่โม่กลับถึงอพาร์ตเมนต์ก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าแล้ว

เขาเตะรองเท้าทิ้ง ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียง ผ้าห่มก็ไม่ได้ดึงขึ้นมาคลุม หลับเป็นตายไปทันที

พอตื่นขึ้นมา แสงแดดที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาก็กลายเป็นสีทองสว่างจ้าแล้ว

เขาพลิกตัวควานหาโทรศัพท์มือถือ หน้าจอเต็มไปด้วยข้อความวีแชตที่ส่งเข้ามาอย่างหนาแน่น

เติ้งเชาส่งมาเก้าข้อความ

ตั้งแต่ "เชี่ย เพื่อนเอ๋ย ไอ้ฉากต้องจ่ายเพิ่มของนายนี่มันสุดยอดจริงๆ" ไปจนถึง "'ลื่นปรื๊ด' นี่มันบทพูดของอัจฉริยะชัดๆ" แล้วก็ "ตอบฉันหน่อยสิวะ ไม่งั้นฉันจะส่งไปเรื่อยๆ นะ"

ตรงกลางมีรูปแคปหน้าจอแทรกมาสามรูป กับมีมดัดแปลงกวนๆ ล้อคำว่าลื่นปรื๊ดอีกหนึ่งรูป

หวังจู่หลานส่งข้อความเสียงมารัวๆ เป็นชุด

พอกดฟังข้อความแรกก็เป็นเสียงที่เขาอัดมาจากในโรงหนังแห่งหนึ่ง เสียงหัวเราะของคนดูดังลั่นเป็นแบ็กกราวนด์ ตัวเขาเองก็หัวเราะตาม สรุปคืออัดมาไม่ได้ยินเนื้อหาอะไรเลย

เฉินเฮ่อก็ส่งข้อความมาเช่นกัน เป็นคำยินดีสั้นๆ ไม่กี่ประโยค บอกว่ามีผู้กำกับในวงการหลายคนกำลังถามหาคิวงานของเขาอยู่

หยางมี่ส่งมาประโยคหนึ่ง "สองฉากในตำนานในหนังเรื่องเดียว นายรู้ไหมว่ามีนักแสดงตั้งกี่คนที่เล่นทั้งเรื่องยังไม่มีฉากจำระดับตำนานสักฉากเลย ยินดีด้วยนะ"

แม้กระทั่งเจิงจื่อต้านก็ยังส่งมา เป็นรูปถ่ายที่ถ่ายตรงหน้าทางเข้าโรงภาพยนตร์ที่คอสเวย์เบย์

ภรรยาของเขากำลังถือโทรศัพท์ดูคลิปตัดตอนของติงซิวอยู่ แคปชันมีสั้นๆ แค่ไม่กี่คำ "เมียฉันบอกว่านายเล่นเก่งกว่าฉันอีก"

เย่โม่เลื่อนดูทีละข้อความ เลื่อนไปจนถึงช่องแชตของหลิวอี้เฟย

สายที่ไม่ได้รับสิบสามสาย

ข้อความวีแชตส่งมาแทบจะทุกๆ ไม่กี่นาทีตั้งแต่ช่วงเที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง

"ฉันดูในโรงหนังแล้วนะ!"

"นายออกมาหรือยัง"

"นายดังเปรี้ยงแล้วรู้ตัวไหมเนี่ย"

"เย่โม่ ทำไมนายไม่รับโทรศัพท์"

"นายหลับไปแล้วเหรอ"

"สหายเย่โม่ ถ้านายยังไม่ตอบฉันล่ะก็ ฉันจะ…"

ข้อความสุดท้ายส่งมาตอนตีสอง "ช่างเถอะ นายนอนไปก่อนแล้วกัน ตื่นแล้วโทรหาฉันด้วย"

เย่โม่นั่งพิงหัวเตียง ลูบหน้าตัวเองทีหนึ่งแล้วกดโทรออกไป

ดังเพียงสองตื๊ด ปลายสายก็กดรับ

"ตื่นแล้วเหรอ" หลิวอี้เฟยแกล้งกดเสียงให้เรียบนิ่ง

"เพิ่งตื่นครับ เมื่อวานเหนื่อยเกินไป พอกลับมาถึงก็ล้มตัวหลับเป็นตายเลย"

"สหายเย่โม่ นายรู้ไหมว่าเมื่อคืนฉันโทรไปกี่สาย"

"สิบสามสายครับ"

"นายมานั่งนับด้วยเหรอ"

"หน้าจอมันโชว์อยู่น่ะ"

"แล้วทำไมถึงไม่รับสาย"

"ก็หลับไปแล้วนี่นา" เย่โม่ขยับเปลี่ยนท่า เอาหมอนมารองให้สูงขึ้น "คุณแอบไปดูที่โรงหนังมาเหรอ"

"อืม แม่คิดว่าฉันออกไปทำหน้า ฉันเลยแอบหนีออกไปดูคนเดียว" น้ำเสียงของเธอเริ่มผ่อนคลายลง "พอดูจบออกมา ฉันนั่งอยู่ในรถตั้งครึ่งชั่วโมงแน่ะ พอโทรหานาย นายก็ไม่รับ จะโพสต์เวยปั๋วชมก็ทำไม่ได้ มันอึดอัดจนฉันแทบจะทุบพวงมาลัยพังอยู่แล้ว"

เย่โม่หลุดหัวเราะออกมา

แล้วทั้งคู่ก็เงียบไปวินาทีหนึ่ง

"ฉาก 'ลื่นปรื๊ด' นั่นน่ะ…" น้ำเสียงของหลิวอี้เฟยเปลี่ยนไป

ไม่ได้โกรธ แต่เปลี่ยนเป็นอารมณ์อีกแบบหนึ่ง "นายแสดงได้ดีมากจริงๆ นะ ฉันพูดจากใจเลย แต่ว่านะสหายเย่โม่ ฉากที่นายเล่นกับหลิวซือซือน่ะ ฉันไม่ชอบเอามากๆ เลย"

"นั่นมันการแสดงนะครับ"

"ฉันรู้ เพราะงั้นคนที่ฉันไม่ชอบคือติงซิว ไม่ใช่นาย"

"มันต่างกันตรงไหนล่ะครับ"

"ต่างสิ ติงซิวกอดจางเยียน แต่เย่โม่เป็นของฉัน" ตอนที่พูดประโยคนี้เสียงของเธอพลันแผ่วลง เหมือนเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

เธอชะงักไปนิดแล้วรีบดึงหัวข้อกลับมา "เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว นายรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้นายดังขนาดไหน"

"ยังไม่ได้เข้าไปดูในเวยปั๋วเลยครับ"

"งั้นนายรีบเข้าไปดูเดี๋ยวนี้เลย"

เย่โม่สลับหน้าจอออกไปเปิดเวยปั๋ว

อันดับหนึ่งในเทรนด์ฮิตคือ #ต้องจ่ายเพิ่ม#

อันดับสามคือ #ลื่นปรื๊ด#

อันดับเจ็ดคือ #ติงซิวพี่ต้องจ่ายเพิ่ม#

พอเลื่อนลงไป แฮชแท็ก #พี่ต้องจ่ายเพิ่มพี่ลื่นปรื๊ด# ก็กำลังไต่อันดับขึ้นมาเรื่อยๆ

#ซิ่วชุนเตารอบปฐมทัศน์# อยู่ในอันดับที่ห้า

#ฝีมือการแสดงของเย่โม่# พุ่งทะยานเข้าท็อปสิบไปแล้ว

เขาลองกดเข้าไปดูในหัวข้อหนึ่งสุ่มๆ

โพสต์ยอดนิยมอันดับแรกเป็นของชาวเน็ตคนหนึ่งที่ตัดคลิปช่วง "ต้องจ่ายเพิ่ม" มาลง ยอดรีโพสต์ทะลุหนึ่งแสนครั้งไปแล้ว

ข้อความมีเพียงบรรทัดเดียว "คำว่าสามคำสะเทือนวงการเป็นยังไง นี่แหละคือสามคำสะเทือนวงการของจริง"

บรรยากาศในช่องแสดงความคิดเห็นยิ่งทวีความบ้าคลั่งเข้าไปใหญ่

"ก่อนคืนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเย่โม่คือใคร แต่หลังจากคืนนี้ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไปตามเก็บดูผลงานเฟิงอวี๋ซิวของเขา"

"จอมยุทธ์จ่ายเพิ่มติงซิว จอมยุทธ์ลื่นปรื๊ดติงซิว"

"ฉันเอาคลิปนี้ไปป้ายยาเพื่อนร่วมห้อง พอดูจบไปสามรอบ เพื่อนบอกว่าจะรีบไปดูในโรงให้ได้เลย"

"คนคนนี้ทำได้ยังไงกัน ทั้งกวน ทั้งหล่อ ทั้งดูลึกซึ้ง แสดงมิติทั้งสามด้านออกมาได้หมดจดขนาดนี้"

"มีใครสังเกตท่าถูก้นิ้วมือไหม นั่นน่ะเขาด้นสดขึ้นมาเองนะ นักแสดงหน้าใหม่กล้าเล่นท่าถูก้นิ้วในหนังโบราณย้อนยุคเนี่ย ใจแม่งโคตรถึงเลยว่ะ"

เย่โม่เลื่อนหน้าจอไปเรื่อยๆ ความรู้สึกบางอย่างในใจกำลังเอ่อล้นขึ้นมา

"ดูเสร็จหรือยัง" เสียงของหลิวอี้เฟยดึงเขากลับมาจากภวังค์

"ดูเสร็จแล้วครับ รู้สึกเหมือนฝันไปเลย"

"ทำความเคยชินไว้เถอะ ต่อไปนายจะดังกว่านี้อีก" ตอนที่หลิวอี้เฟยพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอดูจริงจังมาก ไม่ใช่การแซวเล่นหรือล้อเล่นแต่อย่างใด "พอเรื่อง 'สองคนสองคม' ออกฉาย มันจะไม่ใช่แค่คำไม่กี่คำที่ขึ้นเทรนด์ฮิตแล้ว แต่มันจะเต็มฟีดไปหมดทั้งหน้าจอเลยล่ะ"

"แล้วคุณจะทำยังไงล่ะครับ ทางแม่คุณคงยิ่งผ่านยากขึ้นไปอีก ตอนนี้กระแสก็แรงพออยู่แล้ว ถ้าเพิ่มหนังของหลิวเหว่ยเฉียงเข้าไปอีกเรื่อง แม่คุณมิต้องขังคุณไว้ในบ้านเลยเหรอ"

"เรื่องจะขังหรือไม่ขังค่อยว่ากันเถอะ" จู่ๆ น้ำเสียงของหลิวอี้เฟยก็เบาลง แฝงไปด้วยความหนักแน่นมั่นคงอย่างลึกซึ้ง "ยังไงฉันก็เลือกนายแล้ว ต่อให้นายจะหนีไปไกลแค่ไหน ฉันก็จะตามหานายจนเจออยู่ดี"

หลังจากวางสาย เย่โม่ก็วางโทรศัพท์ไว้บนหน้าท้อง เหม่อมองเพดานห้อง

แสงแดดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ทาบเป็นเส้นสายสีทองบางๆ อยู่บนเพดาน

เมื่อสิบกว่าชั่วโมงก่อนเขายังแอบกังวลอยู่เลยว่าตัวเองจะเล่นถึงบทไหม แต่ตอนนี้คนทั้งประเทศต่างพากันเรียกเขาว่าพี่ "ต้องจ่ายเพิ่ม" ไปแล้ว

เส้นสายสีทองเส้นนั้นไหววูบไปเล็กน้อย

ในเวลาเดียวกัน

รถของลู่หยางยังคงจอดอยู่ที่ลานจอดรถของโรงภาพยนตร์

เขาไม่ได้กลับบ้าน แต่นั่งอยู่ข้างในรถ โทรศัพท์แนบอยู่ระหว่างไหล่กับใบหู น้ำเสียงของเขาฟังดูตื่นเต้นและกระตือรือร้นกว่าตอนอยู่ในงานรอบปฐมทัศน์เมื่อคืนเสียอีก

"คุณหลี่ ใช่ครับ ผมเอง เมื่อคืนคุณก็เห็นกับตาแล้ว ทั้ง 'ต้องจ่ายเพิ่ม' ทั้ง 'ลื่นปรื๊ด' สองฉากในตำนาน โรงภาพยนตร์ทั่วประเทศระเบิดเสียงฮือฮาพร้อมกันหมด ผมขอพูดตามตรงเลยนะ หนังเรื่องหนึ่งมีฉากในตำนานแค่ฉากเดียว กระแสปากต่อปากก็ถือว่ามั่นคงแล้ว แต่นี่มีถึงสองฉาก รายได้ตั๋วหนังพุ่งสูงขึ้นอย่างแน่นอน ตอนนี้แผนโปรโมตยังไม่ได้ปูพรมเต็มที่เลยด้วยซ้ำ แต่เทรนด์ฮิตก็ไต่อันดับขึ้นไปเองถึงสี่อันแล้วครับ"

น้ำเสียงของนายทุนที่ดังมาจากปลายสายแฝงความตื่นเต้นจนปิดไม่มิด "ฉันเห็นแล้ว เมื่อเช้าตรู่ทีมโปรโมตโดนสื่อกระหน่ำโทรมาจนสายแทบไหม้ มีแต่นักข่าวจะขอสัมภาษณ์เย่โม่ ตอนแรกที่นายดึงตัวเขามาใช้ ฉันยังสับสนลังเลอยู่เลย แต่พอดูตอนนี้ แค่บทติงซิวบทเดียวของเรื่องนี้ก็คุ้มทุนแล้ว"

"บทพูดพวกนั้นเขาคิดขึ้นมาเองทั้งนั้นครับ" ลู่หยางเอนหลังพิงเบาะ มุมปากยกยิ้มขึ้น "ผมแค่ปล่อยให้เขาเล่นอย่างอิสระ เจ้าเด็กคนนี้ ตั้งแต่แวบแรกที่ผมเห็นเขา ผมก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเขาไม่ใช่นักแสดงธรรมดาๆ ทั่วไป"

"แล้วเขาเป็นอะไรล่ะ"

"เขาเป็นคนที่ฟ้าประทานพรสวรรค์มาให้ แถมยังพกตะเกียบมานั่งกินเองเสร็จสรรพเลยด้วยซ้ำ"

นายทุนหัวเราะร่า "ได้ๆ นายสนิทกับเขา เรื่องคิวงานต่อไปของเขาช่วยจับตาดูไว้ให้พวกเราหน่อยนะ คนแบบนี้ถ้าไม่รีบผูกมัดเอาไว้แต่เนิ่นๆ แม่งเอ๊ย ทั้งฮ่องกงทั้งแผ่นดินใหญ่คงได้รุมแย่งตัวกันอุตลุดแน่"

ลู่หยางวางสาย แล้วเอนหลังพิงเบาะมองดูท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ ผ่านทางซันรูฟ

ลานจอดรถเงียบสงบอย่างยิ่ง

เขานึกย้อนไปถึงวันแคสติ้ง ภาพที่เย่โม่เอียงคอคาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วยืนอยู่ตรงหน้าเต็นท์ ท่าทางกะล่อน ดูไม่เอาไหน มีแต่ความยียวนกวนประสาท มองมุมไหนก็ไม่มีทางที่จะเป็นคนที่แบกรับบทหนักๆ ได้เลย

แต่แล้วเย่โม่ก็เอ่ยปากออกมา

"ต้องจ่ายเพิ่ม" ลู่หยางหัวเราะพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วสตาร์ตเครื่องยนต์ขับออกไป