บทที่ 61 กระแสทะลุร้อยล้าน ถึงเวลาหาผู้จัดการส่วนตัวแล้ว!

อีกด้านหนึ่ง

เย่โม่กำลังนอนพิงหัวเตียงเลื่อนดูเวยปั๋ว

ช่องแสดงความคิดเห็นหลุดการควบคุมไปเรียบร้อยแล้ว

ยอดเข้าชมแฮชแท็ก #พี่ต้องจ่ายเพิ่ม ทะลุหลักร้อยล้านครั้ง

เขาหัวเราะกับหน้าจอเบาๆ

ทันใดนั้นมือถือก็สั่น

บนหน้าจอปรากฏชื่อสามคำขึ้นมา… เฉินเต๋อเซิง

เย่โม่กดรับสาย

“ผู้กำกับเฉินครับ”

“เสี่ยวเย่! ยินดีด้วย ยินดีด้วยจริงๆ!” เสียงของเฉินเต๋อเซิงยังคงเปี่ยมพลังกังวานเหมือนเคย

ขนาดฟังผ่านโทรศัพท์ยังนึกภาพออกเลยว่าเขากำลังนั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์แล้วตะโกนสั่งแอ็กชัน “เรื่อง 《ซิ่วชุนเตา》 ฉันไปดูมาเมื่อคืนแล้ว ‘ต้องจ่ายเพิ่ม’ เนี่ย แกคิดขึ้นมาได้ยังไงวะ? คนที่เป็นผู้อำนวยการสร้างนั่งข้างๆ ฉัน ขำจนโคล่าแทบพุ่ง”

“ผู้กำกับเฉินอย่าเพิ่งอวยผมเลยครับ แค่คิดสดๆ หน้างาน ผู้กำกับลู่ไม่ด่าผมก็บุญแล้วครับ”

“ด่าแกเรอะ? เมื่อเช้าลู่หยางโทรมาหาฉัน ชมแกตั้งยี่สิบนาทีเต็มๆ เขาบอกว่าแกเป็นนักแสดงที่ทำให้เขาสบายใจที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ไม่สิ เป็นนักแสดงที่หัวไวที่สุดต่างหาก” เฉินเต๋อเซิงหัวเราะสองที ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียง “พูดเรื่องงานดีกว่า ตอนนี้แกดังเปรี้ยงขึ้นมา รู้ไหมว่ามีคนจับจ้องแกอยู่กี่คน? เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้สายจากเล่าจางมา”

“เล่าจางคนไหนครับ?”

“จางเจียเว่ย ผู้กำกับเรื่อง 《มรสุมเซี่ยงไฮ้》 เขาฝากให้ฉันมาถามแกว่า อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าพอมีคิวว่างไหม กองถ่ายพวกเขาจะเริ่มเปิดกล้องเดือนหน้า บังเอิญบทพระรองดันเกิดปัญหาขึ้นมากะทันหัน เขาเลยอยากให้แกไปเสียบแทน”

เย่โม่ชะงักไปนิดหนึ่ง

“ผู้กำกับจางเหรอครับ?”

“ใช่ เรื่องค่าตัวไม่ใช่ปัญหา เขาฝากบอกว่าพร้อมจ่ายเบิ้ลจากราคาตลาดตอนนี้เลย”

เย่โม่เงียบไปสองวินาที

“ผู้กำกับเฉินครับ รบกวนช่วยบอกผู้กำกับจางทีครับ ขอบคุณที่เขามองเห็นคุณค่าในตัวผม แต่ผมไม่มีคิวจริงๆ ครับ เดือนหน้ากองของผู้กำกับหลิวเหว่ยเฉียงจะเปิดกล้องแล้ว ผมรับบทพระเอกเรื่องนั้นไปแล้วครับ”

ปลายสายเงียบกริบ

“หลิวเหว่ยเฉียง?” เสียงเฉินเต๋อเซิงสูงขึ้นมาครึ่งคีย์ “หลิวเหว่ยเฉียงที่เป็นผู้กำกับ 《กู๋หว่าไจ๋》 กับ 《ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า》 คนนั้นน่ะนะ?”

“ใช่ครับ”

“บทพระเอก?”

“บทพระเอกครับ”

“เชี่ย” เฉินเต๋อเซิงตบอะไรบางอย่างฉาดใหญ่ อาจจะเป็นโต๊ะ หรือไม่ก็หน้าขาตัวเอง เสียงดังฟังชัดทะลุผ่านลำโพงมาเลย “แกรู้ไหมว่าหนังเรื่องล่าสุดของหลิวเหว่ยเฉียงกวาดอะไรมา? รางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกงเชียวนะโว้ย บทพระเอกของเขาเนี่ย ตัวท็อปวงการฮ่องกงเบียดกันแทบตายยังไม่ได้เลย แล้วแกคว้ามาได้เนี่ยนะ? ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรกวะ?”

“เพิ่งตกลงกันได้ไม่นานครับ” เย่โม่ยิ้ม “เห็นไหมครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากรับงานของผู้กำกับจาง แต่คิวมันชนกันจริงๆ”

“ชนได้ดี ชนได้จังหวะโคตรดีเลย” น้ำเสียงของเฉินเต๋อเซิงไม่มีความหงุดหงิดที่ถูกปฏิเสธแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นความยินดีจากใจจริง “ฉันถึงบอกไงว่าตั้งแต่อยู่ที่เหิงเตี้ยน ฉันเห็นแกแวบแรกก็รู้แล้วว่าแกมีของ ตอนแคสติ้งบทเฟิงอวี๋ซิว วินาทีที่แกเอาหัวโขกท่อเหล็กเข้าไปนั่น ฉันก็รู้ทันทีเลยว่าคนนี้ต้องไปได้ไกลแน่ๆ”

“ผู้กำกับเฉินครับ ทุกอย่างที่ผมมีตอนนี้ก็เพราะคุณให้โอกาสทั้งนั้น บทเฟิงอวี๋ซิวคุณก็เป็นคนเลือกผม ถ้าไม่มีคุณ ป่านนี้ผมคงยังวิ่งเต้นเป็นตัวประกอบอยู่ที่เหิงเตี้ยนอยู่เลย”

“แกอย่ามาปากหวาน” เฉินเต๋อเซิงหัวเราะพลางด่าอย่างไม่จริงจัง

“ฉันน่ะให้โอกาสแกจริง แต่ตัวแกแม่งฮึดสู้ขึ้นมาเองด้วย นักแสดงตัวประกอบมีเป็นล้าน มีสักกี่คนที่เล่นบทสมทบจนกลายเป็นฉากในตำนานได้? ใน 《ซิ่วชุนเตา》 ฉากของติงซิวมารวมกันทั้งเรื่องอาจจะยังไม่ถึงครึ่งของเนี่ยหยวนด้วยซ้ำ แต่คนดูทั้งประเทศจำใครได้ล่ะ? พี่ต้องจ่ายเพิ่มไง นี่แหละคือฝีมือล้วนๆ”

เย่โม่ไม่ได้พูดขัด ได้แต่ยิ้มรับ

“เอาเถอะ เรื่องทางเล่าจางเดี๋ยวฉันช่วยตอบปฏิเสธให้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องเตือนแกไว้ก่อน” น้ำเสียงของเฉินเต๋อเซิงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที “ตอนนี้แกดังแล้ว งานหลังจากนี้จะพุ่งเข้ามาใส่แกเหมือนห่าฝน ทั้งหนัง ซีรีส์ รายการวาไรตี้ งานพรีเซนเตอร์ สภาพแกตอนนี้ ลุยเดี่ยวคนเดียวรับมือไม่ไหวหรอก แกรู้ไหมว่าวันนี้ฉันโทรหาแกเนี่ยลำบากขนาดไหน?”

“ทำไมเหรอครับ?”

“ฉันโทรเข้าเบอร์เดิมของแก ก็ดันถูกตัดสัญญาณ ส่งอีเมลไปตามที่ลงไว้ในเวยปั๋ว ก็ไม่มีใครตอบ สุดท้ายต้องไปค้นรายชื่อจนเจอวีแชตของแก พอโทรติดแล้วแกรับสาย ฉันถึงได้โล่งอกเนี่ย” เฉินเต๋อเซิงถอนหายใจ “เสี่ยวเย่ แกควรหาผู้จัดการส่วนตัวได้แล้ว”

เย่โม่พิงหัวเตียง สลับมือถือไปถืออีกข้าง

“ผมรู้ครับ”

“รู้ก็รีบหาซะ ตอนนี้แกไม่ได้เป็นตัวประกอบเหมือนเมื่อก่อนแล้วที่จะจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวคนเดียว ตอนนี้แกคือพระเอกหนังเรื่องใหม่ของหลิวเหว่ยเฉียง เรื่องคิวงาน ค่าตัว สัญญา ประชาสัมพันธ์ ข้อกฎหมาย ถ้าโดนใครแอบเล่นตุกติกขึ้นมาข้อใดข้อหนึ่งล่ะก็ เรื่องใหญ่แน่ ต่อให้แกไม่อยากเซ็นสัญญากับบริษัทไหน อย่างน้อยก็ต้องมีคนคอยช่วยรับโทรศัพท์แทนแกสักคน”

“ครับผู้กำกับเฉิน ผมเข้าใจแล้ว จะรีบจัดการให้เร็วที่สุดครับ”

“ไม่ต้องเร็วที่สุด เอาภายในไม่กี่วันนี้เลย” น้ำเสียงเฉินเต๋อเซิงเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้ต่อรอง “เอาละ ไม่คุยกับแกแล้ว ฉันต้องไปกองถ่ายต่อ เจ้าหนุ่ม แกต้องรีบหาผู้จัดการให้ได้นะเว้ย อย่าให้คราวหน้าฉันโทรหาแล้วต้องวิ่งวนสามตลบแบบนี้อีก”

“รับทราบครับ”

พอกดวางสาย เย่โม่ก็กำมือถือไว้แน่น

สิ่งที่เฉินเต๋อเซิงพูดถูกเผง เขาควรจะมีผู้จัดการส่วนตัวจริงๆ เสียที

คนที่ติดต่อเข้ามาหาเขาตอนนี้ มีทั้งพวกที่อยากร่วมงานด้วยใจจริง พวกที่แค่อยากเกาะกระแส และพวกที่หวังจะใช้จังหวะที่เขาไม่มีทีมงานคอยสแกน แอบขุดหลุมพรางไว้ในสัญญา

ตัวเขาคนเดียวไม่มีทางดูแลได้รอบด้านขนาดนั้น

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะโทรหาหลิวอี้เฟย

ดังอยู่สามตื๊ด เธอก็กดรับ

“อ้าว พี่ต้องจ่ายเพิ่ม เป็นฝ่ายโทรหาฉันเองเลยเหรอเนี่ย? พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือเปล่านะ” หลิวอี้เฟยส่งเสียงหัวเราะใสแจ๋วมาตามสาย

“มีเรื่องจริงจังจะคุยด้วยหน่อย”

“เรื่องจริงจัง? ว่ามาสิ”

“เมื่อกี้ผู้กำกับเฉินโทรมา มีผู้กำกับคนอื่นอยากดึงตัวผมไปเล่นหนัง” เย่โม่เอนตัวพิงหัวเตียง “เขาบอกว่าผมควรหาผู้จัดการส่วนตัวได้แล้ว ตอนเขาโทรหาผมเนี่ยต้องวนหาตั้งสามรอบ เบอร์เก่าก็โดนตัด อีเมลก็ไม่มีคนตอบ”

“เบอร์นั้นนายน่าจะเปลี่ยนตั้งนานแล้วนะ คราวก่อนโปรดิวเซอร์รันนิ่งแมนก็วิ่งวุ่นตามหานายจนแทบบ้าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

“ก็เลยอยากปรึกษาเรื่องนี้นี่แหละ”

หลิวอี้เฟยเงียบไปหนึ่งวินาที

“เรื่องผู้จัดการนายไม่ต้องห่วงเลย ยกให้เป็นหน้าที่ฉันเอง”

“คุณเนี่ยนะ?”

“ใช่สิ คนที่ฉันรู้จัก นายวางใจได้เลย ไว้ใจได้ ปากหนัก ไม่ใช่ประเภทที่จะหักหลังขายนายแน่นอน” น้ำเสียงของหลิวอี้เฟยแฝงความมั่นใจตามธรรมชาติ “นายคิดว่าปีเศษๆ ที่ผ่านมาฉันมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นหนังอย่างเดียวเหรอ? ในวงการนี้ผู้จัดการคนไหนดี คนไหนหลุมพราง ฉันแยกแยะออกหมดแหละ นายรอฟังข่าวจากฉันที่เยี่ยนจิงเฉยๆ ก็พอ”

เย่โม่จับมือถือไว้ หัวใจพลันอ่อนยวบลงด้วยความอบอุ่น

“ได้ครับ”

“โอเคตามนี้” น้ำเสียงของหลิวอี้เฟยฟังดูอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา “เรื่องแค่นี้เอง คุณหนูอย่างฉันต่อสายกริ๊งเดียวก็จบแล้ว”

“เก่งจริงๆ เลยนะคุณเนี่ย”

“แน่นอนอยู่แล้ว เพิ่งรู้เหรอไง?” เสียงหัวเราะของเธอลอยข้ามผ่านสายโทรศัพท์มา ก่อนจะค่อยๆ ปรับเป็นน้ำเสียงจริงจัง “จริงสิ สองวันนี้กระแสนายไม่ตกเลยนะ ในเน็ตมีคนติดต่อจ้างงานเยอะไหม?”

“เยอะครับ สองวันมานี้รับสายทาบทามไปเจ็ดแปดเรื่องได้ ละครสามเรื่อง หนังอีกสี่เรื่อง แล้วก็มีรายการวาไรตี้อีกรายการนึง”

“นายปฏิเสธไปหมดเลยเหรอ?”

“ปฏิเสธหมดครับ คิวมันชนกัน เดือนหน้าเรื่อง 《สองคนสองคม》 จะเปิดกล้องแล้ว ก่อนหน้านั้นผมต้องทำความเข้าใจบทให้ทะลุปรุโปร่งก่อน แล้วบทที่ส่งๆ มาก็ไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น มีเรื่องหนึ่งจะให้ผมไปเล่นเป็นคุณชายตระกูลผู้ดีสมัยสาธารณรัฐ คุณชายเนี่ยนะ”

เย่โม่ทวนคำนั้นซ้ำ น้ำเสียงเหมือนคนที่เผลอเคี้ยวโดนอะไรแปลกๆ ที่ไม่ควรอยู่ในชามข้าว “หน้าตาแบบผมเนี่ยนะจะให้ไปเล่นเป็นคุณชาย?”

“หน้าตานายมันก็ดูไม่ค่อยจะคุณชายจริงๆ นั่นแหละ”

“แล้วมันดูเหมือนอะไรล่ะ?”

“เหมือนทหาร ทหารเกรียนๆ ทหารพเนจร อะไรทำนองนั้นแหละ แต่ไม่ใช่คุณชายน้อยแน่ๆ”

“…ก็ใกล้เคียงอยู่”

“แต่เอาเข้าจริงนะ” หลิวอี้เฟยลดเสียงลงต่ำ

“ตอนนี้นายปฏิเสธงานไปน่ะฉลาดแล้ว ผู้กำกับหวังจิงเคยพูดไว้ประโยคหนึ่ง หนังดันคนน่ะคือทางที่ถูก แต่คนแบกหนังน่ะมันเสี่ยง คนที่มาหานายตอนนี้ก็แค่เกาะกระแสฉากในตำนานสองฉากนั้น รอให้เรื่อง 《สองคนสองคม》 ออกฉายก่อนเถอะ คนที่จะเข้ามาหานายหลังจากนั้น ถึงจะเป็นคนที่ถูกใจเฉินหย่งเหรินในแบบของนายจริงๆ ถึงตอนนั้นนายจะไม่ใช่ฝ่ายตั้งรับรอเขาเลือก แต่เป็นฝ่ายคัดเลือกงานเองได้เลย”

เย่โม่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

“คุณมองเรื่องพวกนี้ขาดกว่าผมเยอะเลยแฮะ”

“ก็แน่สิยะ ฉันเข้าวงการมาก่อนนายตั้งกี่ปี”

ทั้งคู่คุยเล่นกันต่ออีกสองสามประโยคก่อนจะวางสาย

เย่โม่วางมือถือลงบนโต๊ะ สายตาจับจ้องข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านซึ่งกองเต็มหน้าจอ ทั้งข้อความวีแชตหลายสิบข้อความ กับสายที่ไม่ได้รับอีกสิบกว่าสาย

แค่เวลาสองวัน กระแสความนิยมไม่เพียงแต่ไม่ลดลง แต่กลับพุ่งทะยานขึ้นไปอีก คนที่ติดต่อเข้ามาไม่ได้มีแค่ผู้กำกับกับโปรดิวเซอร์เท่านั้น แต่ยังมีค่ายบันเทิงต่างๆ ด้วย

เมื่อวานมีค่ายภาพยนตร์ยักษ์ใหญ่ระดับท็อปทรีของวงการโทรเข้ามา น้ำเสียงสุภาพเป็นกันเองมาก แต่ก็พูดเปิดอกตรงๆ ว่าอยากเซ็นสัญญากับเขา เงื่อนไขทุกอย่างเปิดกว้างให้ต่อรองได้หมด

เย่โม่ไม่ได้ปฏิเสธทันที และก็ไม่ได้ตอบตกลง

เขาบอกว่าจะขอเก็บไปคิดดูก่อน

หลังจากวางสาย เขาก็ลิสต์รายชื่อไว้ในใจ ค่ายใหญ่ระดับนี้ ในวงการแทบจะไม่มีใครกล้าไปขัดใจหรอก

เขาพอจะดึงเวลาได้ แต่จะปฏิเสธแข็งขืนไม่ได้เด็ดขาด

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง มีข้อความวีแชตใหม่เด้งเข้ามา

หลิวอี้เฟย: “นัดคนคนหนึ่งไว้ให้นายแล้วนะ พรุ่งนี้ช่วงบ่าย ที่ร้านกาแฟ นายไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”

เย่โม่อ่านข้อความนั้นแล้ว รอยยิ้มค่อยๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก

นอกหน้าต่าง แสงแดดยามสายลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา ทาบเป็นเส้นสายสีทองบางๆ อยู่บนเพดานห้อง

สว่างสดใสไม่ต่างจากแสงของเมื่อวานเลยสักนิด

…