บทที่ 62 หลิวอี้เฟย แม่ฉันกล้าเอามีดมาไล่ฟันนายแน่!

ช่วงบ่ายของวันถัดมา

เย่โม่ตามหาคาเฟ่แห่งนั้นจนเจอตามพิกัดที่หลิวอี้เฟยส่งมา

ร้านซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในตรอกหูท่ง หน้าร้านไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อ มีเพียงเถาวัลย์คดเคี้ยวสองต้นปลูกประดับไว้

เขานั่งลงตรงมุมห้องส่วนตัว รออยู่สิบนาที ประตูก็ถูกแง้มออกเป็นช่องแคบๆ

หลิวอี้เฟยแวบเข้ามาด้านใน

ปีกหมวกเบสบอลกดลงมาต่ำจนถึงคิ้ว หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ด้านนอกสวมชุดวอร์มตัวโคร่งทับไว้

เธอรีบปิดประตูแล้วเริ่มถอดเครื่องแต่งกายออกพัลวัน ทั้งหมวก หน้ากากอนามัย และชุดวอร์มที่ถอดพาดไว้กับพนักเก้าอี้ เผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ ตัวเดียวข้างใน

"ข้างนอกยี่สิบแปดองศา แต่เล่นใส่ซ้อนตั้งสามสี่ชั้น" เธอนั่งลง พลางใช้มือพัดคลายร้อน

"นี่คุณมาเดตหรือแหกคุกมาเนี่ย?"

"ก็เกือบๆ แล้วล่ะ สองวันนี้แม่ฉันเหมือนติดเรดาร์ไว้เลย ฉันไปอยู่ไหนแม่ก็ล็อกพิกัดได้หมด" หลิวอี้เฟยรินน้ำเปล่าดื่มไปครึ่งแก้ว "เดี๋ยวพี่จางมาถึง นายต้องทำตัวจริงจังหน่อยนะ อย่าทำเล่นๆ เชียว คนนี้ฉันต้องไหว้วานผ่านหลายเส้นสายเลยนะกว่าจะนัดได้"

"พี่จาง?"

"จางหยวน รุ่นเก๋าในวงการ เคยปั้นดารามาสามคน สองคนได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมสายละครโทรทัศน์ อีกคนข้ามไปสายภาพยนตร์ก็ได้เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทอง"

"เมื่อปีก่อน ดาราคนสุดท้ายที่เธอดูแลอำลาวงการไปแต่งงาน เธอก็เลยว่างงานยาว ไม่ใช่ว่าไม่มีใครจ้างนะ แต่เธอเลือกรับงานเอง พวกที่มาทาบทามล้วนเป็นค่ายใหญ่ทั้งนั้น แต่เธอปฏิเสธหมดเลย เธอบอกว่าไม่อยากดูแลดาราประเภทที่ส่งข้อความเสียงวันละยี่สิบข้อความมาถามว่าวันนี้ต้องใส่ชุดอะไรอีกแล้ว"

"คุณชวนปุ๊บเธอก็ยอมมาเลยเหรอ?"

"ฉันไม่ได้มีหน้ามีตาขนาดนั้นหรอก ฉันไหว้วานเติ้งเชาไป ผู้จัดการคนแรกตอนที่พี่เชาเล่นหนังเรื่องแรกก็คือเธอ ทั้งสองคนสนิทกันมาก พี่เชาแค่เอ่ยชื่อนาย พอเธอได้ยินก็ตอบตกลงทันที"

"ทำไมล่ะ?"

"เธอบอกว่าได้ดูฉาก 'ต้องจ่ายเพิ่ม' ใน 《ซิ่วชุนเตา》 แล้ว แถมยังกรอย้อนกลับไปดูตั้งสี่รอบแน่ะ" หลิวอี้เฟยวางแก้วลง "เธอยังบอกอีกว่าเรื่องเฟิงอวี๋ซิวเธอก็ดู เธอพูดว่าดาราอย่างนายน่ะปั้นขึ้น มีของจริง ไม่ต้องคอยปั่นกระแส"

ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก

จางหยวนเดินเข้ามา เธออายุราวห้าสิบต้นๆ ตัดผมสั้น สวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีเรียบ ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง สวมแว่นตากรอบบาง บุคลิกดูสุขุมนิ่งขรึมมาก

ไม่ใช่ความนิ่งแบบเย็นชา แต่เป็นความสุขุมหนักแน่น

เธอวางกระเป๋าผ้าลงบนเก้าอี้ข้างๆ พยักหน้าทักทายหลิวอี้เฟย แล้วจึงเบนสายตามาทางเย่โม่

สายตาคู่นั้นพินิจมองเขาอยู่สองวินาที

"เย่โม่ ตัวจริงผอมกว่าในหนังนะ"

"ช่วงนี้มีเรื่องให้ทำเยอะน่ะครับ" เย่โม่ลุกขึ้นยืนจับมือกับเธอ

"เรื่องปกติ กระแสแรงขนาดเธอตอนนี้ แค่ได้มานั่งจิบกาแฟสบายๆ ก็ถือว่าเก่งแล้ว" จางหยวนนั่งลง ถอดแว่นตาออกมาเช็ด "เฟิงอวี๋ซิวคือเรื่องแรก ติงซิวคือเรื่องที่สอง บทสมทบทั้งสองเรื่อง แต่สร้างฉากในตำนานได้ทั้งสองเรื่อง คนในวงการที่ทำให้บทสมทบดังทะลุจอได้ขนาดนี้ ถ้าย้อนเวลากลับไปก็คงต้องมีสักสิบปีโน่นแหละ ในบรรดานักแสดงรุ่นราวคราวเดียวกัน ดัชนีเทรนด์ฮิตและระดับความลึกในการถูกพูดถึงของเธอนำห่างคนอื่นแบบทิ้งไม่เห็นฝุ่น"

"พี่จางพูดเกินไปแล้วครับ"

"ไม่ได้เกินจริง ฉันเช็กข้อมูลมาหมดแล้ว" น้ำเสียงของจางหยวนราบเรียบ เหมือนอาจารย์มหาวิทยาลัยกำลังตรวจวิทยานิพนธ์

"ใน 《คนเดียวในยุทธภพ》 ยอดการพูดถึงเธอในโลกออนไลน์คิดเป็นร้อยละสามสิบเจ็ดของทั้งเรื่อง ส่วนเจิงจื่อต้านคิดเป็นร้อยละสี่สิบ เขาเป็นพระเอก ส่วนเธอเป็นบทสมทบ พอมา 《ซิ่วชุนเตา》 รอบปฐมทัศน์ ยอดการพูดถึงเธอก็แซงหน้าเนี่ยหยวนไปแล้ว บทสมทบกลบรัศมีตัวเอกบนโลกออนไลน์ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือตัวเลือกของผู้ชม"

หลิวอี้เฟยที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดแทรก แต่ที่มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เย่โม่ยกกาขึ้นรินชาให้จางหยวนหนึ่งถ้วย

"พี่จางครับ ผมขอไม่อ้อมค้อมนะ การที่พี่ยอมมาในวันนี้ผมซาบซึ้งใจมาก แต่มีเรื่องไม่กี่เรื่องที่ผมต้องขอพูดให้ชัดเจนไว้ก่อน"

"ว่ามาสิ"

"ข้อแรก ผมไม่เซ็นสัญญากับค่ายไหนทั้งนั้น แล้วก็ไม่เซ็นสัญญาเดิมพันผลประกอบการด้วย ผู้จัดการเป็นแค่ตัวแทน ไม่มีการผูกมัดระยะยาว"

จางหยวนพยักหน้า

"ข้อสอง เรื่องรับงานแสดงเรื่องไหนผมจะเป็นคนตัดสินใจเอง พี่ช่วยคัด ช่วยกรอง ช่วยออกความเห็นได้ แต่สิทธิ์ขาดอยู่ที่ผม"

"ได้"

"ข้อสาม เรื่องชีวิตส่วนตัวของผม พี่ไม่ต้องเข้ามายุ่มย่าม ไม่มีการปั่นข่าวซุบซิบ ไม่มีการสร้างภาพลักษณ์ทางการตลาด และไม่รับรายการวาไรตี้ประเภทที่ต้องเอาเรื่องส่วนตัวไปเปิดเผยต่อหน้าสาธารณะ" เย่โม่อารมณ์นิ่งสงบ วางกาน้ำชาลงพลางสบตาเธอ "ถ้าพี่ยอมรับได้ พวกเราก็ร่วมงานกันครับ"

จางหยวนนิ่งเงียบไปสองวินาที

จากนั้นเธอก็ยิ้มออกมา

ไม่ใช่รอยยิ้มตามมารยาท แต่เป็นรอยยิ้มแบบ 'ว่าแล้วเชียว'

"เงื่อนไขที่เธอเสนอมา ตรงกันข้ามกับพวกบริษัทที่ฉันเคยปฏิเสธไปโดยสิ้นเชิง เธอรู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง"

"หมายความว่าพี่ไม่ต้องมาคอยฟังดาราส่งข้อความเสียงวันละยี่สิบข้อความเพื่อถามว่าวันนี้ต้องใส่ชุดอะไรอีกแล้วไงครับ"

จางหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหลิวอี้เฟย

"นี่เธอเอาเรื่องที่ฉันบ่นไปเล่าให้เขาฟังหมดเลยใช่ไหม"

หลิวอี้เฟยยกสองมือขึ้น ทำหน้าตาไร้เดียงสา "ฉันก็แค่เล่าคร่าวๆ เองนะ"

จางหยวนหันกลับมา มองเย่โม่อีกครั้ง

"เหตุผลที่ช่วงหลายปีมานี้ฉันไม่รับดูแลดาราคนไหนเลยมันง่ายมาก ฉันเหนื่อย ไม่ใช่เหนื่อยกาย แต่เหนื่อยใจ"

"ดูแลเด็กใหม่ก็ต้องคอยสอน ดูแลคนดังก็ต้องคอยเอาใจ ดูแลเบอร์ใหญ่ก็ต้องคอยอดทน สามข้อที่เธอเพิ่งพูดมาเมื่อกี้ ทุกข้อล้วนบอกฉันเรื่องเดียวกันหมด นั่นคือเธอไม่จำเป็นต้องให้ฉันไปคอยนั่งกังวลแทนเลย"

เธอสวมแว่นตากลับเข้าไป "รูปแบบการร่วมงานแบบนี้ สำหรับฉันแล้วสบายใจที่สุด ฉันมีหน้าที่แค่ช่วยเธอกรองงาน ตรวจสัญญา จัดคิวงาน ส่วนเรื่องอื่นเธอรับผิดชอบจัดการเอง ฉันรับส่วนแบ่งตามอัตราคงที่ ไม่ต้องมาคอยรับโทรศัพท์ตอนดึกๆ ดื่นๆ เวลาดาราเมาแอ๋"

"งั้นก็ตกลงตามนี้นะครับ?" เย่โม่ถาม

"ตกลง พรุ่งนี้ฉันร่างสัญญาเสร็จแล้วจะส่งให้" จางหยวนหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋าผ้า เปิดไปยังหน้าว่างแล้วจดอะไรลงไปสองสามคำ ก่อนจะปิดแฟ้ม "แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกไว้ล่วงหน้าก่อน—"

พูดยังไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ของหลิวอี้เฟยก็ดังขัดจังหวะขึ้น

เธอก้มลงมองชื่อสายเรียกเข้า ท่าทางการนั่งก็เปลี่ยนไปในพริบตา

ไหล่เกร็งตึง แผ่นหลังเหยียดตรงแหน็ว ราวกับมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นดึงกระตุกกระหม่อมเธอขึ้นไป

"แม่ฉัน" เธอขยับปากบอกใบ้โดยไม่ออกเสียง

เย่โม่กับจางหยวนเงียบกริบลงพร้อมกันทันที

"แม่จ๋า หนูอยู่ข้างนอกค่ะ ดื่มกาแฟกับเพื่อนอยู่ อื้ม เพื่อนผู้หญิงธรรมดานี่แหละค่ะ ไม่คุยแล้วๆ เดี๋ยวหนูรีบกลับเลยค่ะ"

เธอพูดไปพลางลุกขึ้นยืน คว้าหมวก หน้ากากอนามัย และเสื้อคลุมจากพนักพิงมาสวม ท่วงท่ารวดเร็วคล่องแคล่วยังกับซ้อมหนีไฟ "ไม่มีผู้ชายหรอกน่า แม่วางใจได้เลย หนูก็แค่แวะมาเข้าห้องน้ำ แม่ก็โทรมาซะแล้ว"

เสียงแม่ของเธอยังคงบ่นพึมพำลอดออกมาจากสาย "ไม่ใช่เพราะฉันหรอกเรอะ แค่คลาดสายตาไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวแกก็แวบหายไปไหนแล้วไม่รู้"

พอกดวางสาย เธอก็พรางตัวมิดชิดรัดกุมเรียบร้อยแล้ว

หมวกเบสบอลดึงลงมาปิดถึงคิ้ว หน้ากากอนามัยดึงขึ้นมาคลุมถึงสันจมูก

เย่โม่เอนหลังพิงพนักมองดูเธอ พลางอมยิ้มที่มุมปาก

"ไหนบอกว่ามากับเพื่อนผู้หญิงไง แล้วทำไมกลายเป็นไม่มีผู้ชายไปได้ล่ะ?"

"นี่เขาเรียกว่ามีพิรุธจนร้อนตัว รีบไปได้แล้ว" หลิวอี้เฟยสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า หันไปมองจางหยวน "พี่จาง เรื่องสัญญาพวกพี่คุยกันต่อนะคะ หนูต้องขอตัวเผ่นก่อนแล้ว"

จางหยวนดันแว่นตาขึ้น สีหน้ายังคงสงบนิ่ง

เย่โม่มองแผ่นหลังของหลิวอี้เฟยที่เปิดประตูก้าวออกไปแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

หลังจากหลิวอี้เฟยกลับไป ทั้งสองคนก็ตกลงรายละเอียดกันจนเรียบร้อย

ถือเป็นข้อตกลงที่ต่างฝ่ายต่างพึงพอใจด้วยกันทั้งคู่

---

ระหว่างทางขากลับ เย่โม่ต่อสายหาหลิวอี้เฟย

ดังเพียงครั้งเดียวปลายสายก็กดรับ

"ท่าทางกลัวแม่ของคุณวันนี้นี่เหมือนกำลังถ่ายหนังจารกรรมเลยนะ แค่แวบไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวก็หายตัวไปซะแล้ว"

"นายคิดว่านายไม่กลัวรึไง?" หลิวอี้เฟยกดเสียงลงต่ำมาก น่าจะยังอยู่บนรถ "ถ้าตอนนี้ฉันบอกแม่ไปว่า 'แม่คะ หนูกับเย่โม่คบกันมาปีกว่าแล้ว หนูรู้หมดเลยว่าเขาพักอยู่ที่ไหน' นายลองเดาสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น? แม่ฉันกล้าถือมีดบุกไปสับนายถึงห้องแน่ๆ"

"แม่คุณโหดขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ปกติไม่หรอก แต่ถ้าเป็นเรื่องลูกสาวมีความรักล่ะก็คนละเรื่องเลย" หลิวอี้เฟยเปลี่ยนน้ำเสียง "แล้วเรื่องผู้จัดการส่วนตัวของนายเรียบร้อยดีไหม?"

"เรียบร้อยแล้วครับ พี่จางหยวนโอเคมากเลย ขอบคุณคุณมากนะ"

"จะมาขอบคุณอะไรกัน เรื่องของนายก็เหมือนเรื่องของฉันนั่นแหละ" เธอชะงักไปนิดหนึ่ง "อุตส่าห์นัดเจอนายซะดึกดื่น คืนนี้นายก็อย่าลืมขอบคุณเธอดีๆ ล่ะ"

"รู้แล้วครับ"

"ฉันถึงบ้านแล้วนะ แค่นี้ก่อนล่ะ"

"ครับ"

เย่โม่วางสาย ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเยี่ยนจิงนอกหน้าต่างทอดเงาสลัวเข้ามาจากปากตรอกหูท่ง

…