บทที่ 63 เทียบเชิญหลั่งไหลจนรับไม่หวาดไม่ไหว!

หลายวันต่อมา จางหยวนส่งไฟล์ฉบับหนึ่งเข้ามาในอีเมลของเย่โม่

ตอนที่เย่โม่คลิกเปิดอ่าน เขากำลังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่

ส้อมคาบไว้ในปาก พอเลื่อนเมาส์ลงมาได้สองหน้า ส้อมก็แทบจะร่วงจมลงไปในชาม

มันไม่ใช่สัญญา แต่เป็นรายงานติดตามกระแสความนิยม

จางหยวนดึงสถิติตั้งแต่วันที่《ซิ่วชุนเตา》เข้าฉายมาทำเป็นตาราง ทั้งกราฟเส้น อันดับเทรนด์ฮิต สัดส่วนยอดการพูดคุย และคลาวด์คำค้นหาเด่นจากคอมเมนต์วิ่งบนจอ ทุกรายการล้วนไฮไลต์แยกสีไว้อย่างชัดเจน

ติงซิว, พี่ต้องจ่ายเพิ่ม, ลื่นปรื๊ด

ยอดค้นหาของคีย์เวิร์ดทั้งสามคำนี้ หลังผ่านวันฉายรอบปฐมทัศน์ไปสามวันไม่เพียงไม่ลดลง แต่กลับพุ่งทะยานขึ้น ราวกับบ่อน้ำมันที่ถูกจุดไฟติดแล้วไม่มีทางมอดดับ

เย่โม่เปิดไปถึงหน้าสุดท้าย จางหยวนเขียนหมายเหตุกำกับไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงหนึ่งบรรทัดว่า 'ยอดการพูดถึงคุณบนโลกออนไลน์แซงหน้าเนี่ยหยวนติดต่อกันห้าวันแล้ว ตัวประกอบที่มีสถิติข่มพระเอก ครั้งล่าสุดที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในวงการ คือเมื่อสิบปีก่อน'

เขากำลังจ้องบรรทัดสีแดงนั้นอยู่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ลู่หยาง

“ผู้กำกับลู่ครับ”

“เสี่ยวเย่ มีเรื่องจะบอกนาย” เสียงของลู่หยางแหบพร่า ราวกับมีกระดาษทรายมาถูกล่องเสียง

สองสามวันมานี้เขาเดินสายโปรโมตจนเสียงแหบเสียงแห้งไปหมด ทว่าในน้ำเสียงที่แหบแห้งนั้นกลับแฝงความตื่นเต้นที่ไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้ “รายได้ทะลุสองร้อยล้านแล้ว วันนี้นายทุนประชุมกับผม ยิ้มหน้าบานจนหุบไม่ลงกันเลยทีเดียว”

เย่โม่ดันชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปไว้ข้างๆ

“สองร้อยล้านเลยเหรอครับ? นี่เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง?”

“สัปดาห์แรกยังไม่ทันจบเลย ตามแนวโน้มนี้ รายได้รวมพุ่งขึ้นไปอีกแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์” ลู่หยางชะงักไปครู่หนึ่ง “ทางนายทุนฝากผมมาบอกนายว่า มุกพี่ต้องจ่ายเพิ่มตอนนี้เล่นกันทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต ฝ่ายประชาสัมพันธ์เขารวบรวมสถิติมาแล้ว หัวข้อที่มีคำว่าต้องจ่ายเพิ่มติดเทรนด์ฮิตไปถึงสิบเอ็ดหัวข้อ สิบเอ็ดหัวข้อเลยนะ หนังเพิ่งเข้าฉายได้แค่อาทิตย์เดียวเอง”

“ผู้กำกับลู่ หนังดีได้ขนาดนี้เป็นเพราะฝีมือคุณครับ—”

“ไม่ต้องมาปากหวาน ผมพูดความจริงกับทางนายทุนไปแล้ว หนังเรื่องนี้ปังได้ขนาดนี้ นายแบกไว้คนเดียวอย่างน้อยสามสิบเปอร์เซ็นต์ งบลงทุนสามสิบล้าน บทติงซิวนี่แหละคือเงินก้อนที่จ่ายไปแล้วคุ้มค่าที่สุด” จู่ๆ น้ำเสียงของลู่หยางก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง “เสี่ยวเย่ ผมพูดจริงๆ นะ ต่อไปไม่ว่าจะถ่ายเรื่องอะไร หนังของผม นายมาเล่นได้ตลอดเวลา ไม่ใช่คำพูดเกรงใจตามมารยาทแน่นอน”

เย่โม่ถือโทรศัพท์มือถือไว้ นิ่งเงียบไปหนึ่งวินาที

“ผู้กำกับลู่ คำพูดนี้ผมจำใส่ใจไว้แล้วครับ”

พอวางสายไป เสียงแจ้งเตือนวีแชตก็ดังขึ้นอีก

จางหยวนส่งข้อความยาวเหยียดมาให้

'รายชื่อข้อเสนอที่ติดต่อเข้ามาช่วงสองสามวันมานี้ ละครโทรทัศน์สี่เรื่อง ภาพยนตร์หกเรื่อง รายการวาไรตี้สามรายการ พรีเซ็นเตอร์เจ็ดตัว ปฏิเสธไปหมดแล้ว ถ้าว่างก็แวะมาเซ็นสัญญาตัวแทนที่ออฟฟิศหน่อยนะ'

เย่โม่ตอบกลับไปสั้นๆ ว่า “ครับ”

สุดท้ายเขาก็เดินทางไปที่ออฟฟิศของจางหยวน

มันตั้งอยู่ในอาคารสำนักงานที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่งแถวกั๋วเม่า ทางเดินแคบเสียจนคนสองคนเดินสวนกันยังต้องเอี้ยวตัวหลบ

จางหยวนวางปึกเอกสารรายชื่อข้อเสนอที่พิมพ์ออกมาไว้บนโต๊ะ แต่ละฉบับมีปากกาเน้นข้อความป้ายค่าตัวเอาไว้เรียบร้อย

เรื่องที่ให้ราคาสูงที่สุดคือบทละครโทรทัศน์เรื่องหนึ่ง พระเอก ค่าตัวเสนอมาถึงแปดล้านหยวน

สิบสองตอน เป็นละครรักโรแมนติกแนวคนเมือง

เย่โม่เปิดดูหน้าเดียวก็วางลง

จางหยวนมองเขาแล้วดันแว่นตาขึ้น

“ปฏิเสธหมดเลยเหรอ?”

“ปฏิเสธหมดเลยครับ เดือนหน้าต้องเข้ากองถ่าย《สองคนสองคม》แล้ว คิวชนกันทุกเรื่องเลย”

“วาไรตี้ยังพอขยับคิวได้นะ”

“วาไรตี้ก็ไม่รับครับ ตอนนี้การไปออกวาไรตี้มันเปลืองตัว กระแสของติงซิวต้องเอาไปต่อยอด ไม่ใช่เอาไปผลาญแลกเงินด่วน”

แน่นอนว่าเหตุผลหลักเป็นเพราะเย่โม่ไม่คิดจะชายตามองรายการพวกนี้อยู่แล้ว

นอกจากจะเป็นวาไรตี้ระดับปรากฏการณ์อย่างพวก รันนิ่งแมน เขาถึงจะยอมรับ ไม่อย่างนั้นก็ช่างมันเถอะ!

“คำพูดแบบนี้คนส่วนใหญ่พูดไม่ออกหรอกนะ” จางหยวนคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ “เมื่อเช้านี้มีสายเข้ามาอีกสามสาย ละครย้อนยุคบทพระรอง ค่าตัวแปดล้าน พรีเซ็นเตอร์แบรนด์กีฬา ปีละห้าล้าน แล้วก็มีวาไรตี้อีกรายการ เป็นแขกรับเชิญเฉพาะตอน ตอนละสองล้าน ฉันจดไว้หมดแล้ว ตามความต้องการของนายเลย”

เย่โม่กวาดสายตาดูไปอีกสองสามหน้า

“พี่จาง คุณพูดตามตรงนะ ข้อเสนอระดับนี้ เป็นเพราะกระแสช่วงนี้ของผมใช่ไหมครับ?”

“ใช่”

“แล้วพอกระแสซาลงล่ะครับ?”

จางหยวนถอดแว่นตาออก ใช้ชายเสื้อเช็ดเลนส์

“พอกระแสซาลง สายพวกนี้ก็อาจจะไม่ดังขึ้นมาอีกเลยแม้แต่สายเดียว นายรู้ไหมว่าในวงการนี้มีดารากี่คนที่ทั้งชีวิตยังไม่เคยได้รับข้อเสนอเยอะเท่ากับที่นายได้ในสัปดาห์นี้เลยด้วยซ้ำ?” เธอสวมแว่นตากลับเข้าไปใหม่ “ตอนนี้นายกำลังผลักเนื้อชิ้นโตที่ป้อนถึงปากออกไปนะ”

“ไม่ใช่ผลักออกไปครับ แต่เป็นการเลือกต่างหาก” เย่โม่ปิดแฟ้มเอกสารลง “หนังของหลิวเหว่ยเฉียงคือบทนำเรื่องแรกของผม เป็นจุดสูงสุดยุคสุดท้ายของหนังฮ่องกง พูดแบบนี้อาจจะดูยิ่งใหญ่ไปหน่อย แต่บทเฉินหย่งเหรินบทนี้ ถ้าเล่นออกมาได้ดี ต่อไปสิ่งที่จะติดต่อเข้ามาก็จะไม่ใช่แค่บทพระเอกละครรักแนวคนเมืองพวกนี้อีกแล้วครับ”

จางหยวนมองเขานิ่งไปสามวินาที

จากนั้นเธอก็ยอมวางปากกาเน้นข้อความลง

“เอาเถอะ นายเป็นเจ้านายนี่ แต่นายต้องคิดให้ดีๆ นะ ตอนนี้นายคือจุดโฟกัสของคนทั้งเน็ต ถ้านายไม่รับ คนอื่นก็จะหาว่านายเรื่องมาก หยิ่งยะโส อีกไม่กี่วันพอกระแสตก ก็จะมีคนบอกว่านายแป้ก นายจะทนรับไหวเหรอ?”

เย่โม่ลุกขึ้นยืน วางบทละครค่าตัวแปดล้านเรื่องนั้นลงบนโต๊ะ

“ทนไม่ไหวก็ต้องทนครับ เส้นทางที่ผมเลือกเดิน มันไม่ได้มุ่งหน้าไปทางที่จะแป้กอยู่แล้ว”

จางหยวนไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เธอเปิดลิ้นชักดึงสัญญาตัวแทนออกมาฉบับหนึ่งแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเขา

เย่โม่เซ็นชื่อลงไป แล้ววางปากกาลง

---

วันที่หมายกำหนดการเข้ากองถ่ายส่งมาถึง

เย่โม่กำลังลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากใต้เตียง

ข้อมูลเที่ยวบินที่อาเฉียงส่งมา บินตรงจากเยี่ยนจิงไปฮ่องกง ช่วงสายของมะรืนนี้

ระยะเวลาการถ่ายทำคาดว่าจะอยู่ที่ประมาณสองเดือนครึ่ง ระหว่างนั้นอาจจะต้องบินไปถ่ายฉากนอกสถานที่ที่มาเก๊าสองสามฉาก

เขาได้รับบทภาพยนตร์ฉบับสมบูรณ์มาแล้ว เป็นปึกหนาเตอะ มุมกระดาษถูกเขาเปิดอ่านจนเริ่มเปื่อยยุ่ย

เขาเปิดกระเป๋าเดินทางออก โยนเสื้อยืดเข้าไปสองสามตัว แล้วก็หยิบออกมาอีกสองตัว—หน้าร้อนที่ฮ่องกงอบอ้าว ผ้าฝ้ายแห้งช้ากว่าผ้าแห้งเร็ว

ขณะที่กำลังนั่งยองๆ สู้รบปรบมือกับกระเป๋าเดินทางอยู่บนพื้น ประตูก็ดังแกร๊กขึ้นมา

เขาหันไปมอง

ตรงรอยแยกของประตู มีมือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาก่อน ในมือถือถุงพลาสติกใบหนึ่ง ภายในมีชานมอยู่สองแก้ว

จากนั้นคนทั้งร่างก็ตามเข้ามา—หลิวอี้เฟยมุดตัวเข้ามา หมวกเบสบอลกดทับเส้นผมเอาไว้ หน้ากากอนามัยเกี่ยวอยู่ที่หูข้างหนึ่งแกว่งไปแกว่งมา

วันนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดวอร์ม แต่สวมชุดกระโปรงลายดอกไม้ ดูเหมือนจะคว้ามาสวมลวกๆ ตอนที่ตัดสินใจออกจากบ้านกะทันหัน

“คุณเข้ามาได้ยังไงเนี่ย?”

“กุญแจอยู่ใต้พรมเช็ดเท้า นายคิดว่าฉันลืมไปแล้วหรือไง?” เธอวางชานมลงบนโต๊ะน้ำชา ก้มตัวลงเตะรองเท้าออก ท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติราวกับกลับบ้านตัวเอง “นายจะไปมะรืนนี้ไม่ใช่เหรอ ฉันเลยมาส่งน่ะสิ”

เย่โม่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอนมองดูเธอ

“แล้วแม่คุณล่ะ?”

“ไปงานอีเวนต์ของแบรนด์ ตั้งแต่บ่ายสามถึงสองทุ่ม มีเวลาห้าชั่วโมง” หลิวอี้เฟยเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ซ่อนมือทั้งสองข้างไว้ข้างหลัง แหงนหน้ามองเขา มุมปากยกยิ้มอย่างคนแผนการสำเร็จ “ฉันคำนวณดูแล้ว เวลามากพอให้ฉันนอนหลับสักตื่นก่อนที่นายจะออกเดินทาง”

“แค่นอนหลับเนี่ยนะ?”

“แล้วนายอยากจะทำอะไรอีกล่ะ?”

เย่โม่ไม่ได้ตอบ

เขายื่นมือไปดึงเธอเข้ามาชิดตัว ก้มหน้ามองเธอ

บนชุดกระโปรงลายดอกมีกลิ่นน้ำยาซักผ้าจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยบนตัวเธอ

ผมของเธอมัดเป็นหางม้าต่ำ ปอยผมสองสามเส้นหลุดลุ่ยอยู่หลังใบหู ที่ติ่งหูสวมต่างหูมุกเม็ดเล็กๆ เอาไว้คู่หนึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสังเกตเห็นต่างหูคู่นั้น

“ตั้งสองเดือนแน่ะ” เสียงของหลิวอี้เฟยเบาลงกว่าเมื่อครู่มาก ไม่ได้พูดเล่นทะเล้นอีกต่อไป “พอกลับมา เยี่ยนจิงก็ใกล้จะปีใหม่แล้ว”

เธอซบศีรษะลงบนแผงอกของเขา

ผ่านเนื้อผ้าของชุดกระโปรงลายดอก ผ่านเสื้อยืด อุณหภูมิร่างกายของคนทั้งสองค่อยๆ หลอมรวมเข้าด้วยกัน

“ตอนเฟิงอวี๋ซิวปิดกล้องนายก็บอกว่าจะไป ตอนติงซิวปิดกล้องนายก็ไปอีก ตอนอาเจี๋ยปิดกล้องนายก็ไป” เธอไล่นับทีละเรื่อง ทุกครั้งที่พูดชื่อออกมาก็จะเอานิ้วจิ้มลงบนหน้าอกของเขาทีหนึ่ง “คราวนี้ก็ไปอีกตั้งสองเดือน”

“คุณก็เลยเสี่ยงมาส่งผมเนี่ยนะ”

“ไม่ได้เสี่ยงสักหน่อย แค่ทำใจไม่ได้ต่างหาก” เธอเงยหน้าขึ้น ในดวงตามีหยาดน้ำตาบางๆ คลออยู่ แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมา แล้วก็ซบหน้ากลับลงไปที่แผงอกของเขาตามเดิม “เมื่อไหร่ฉันถึงจะได้ไปส่งนายที่สนามบินแบบไม่ต้องใส่หน้ากากอนามัย ไม่ต้องเดินทิ้งระยะหน้าหลังสักทีนะ”

เย่โม่ปัดผมหางม้าของเธอมาไว้ข้างไหล่

“วันนั้นต้องมาถึงแน่นอน”

“นายพูดคำนี้ตั้งหลายรอบแล้ว” เธอพึมพำเสียงอู้อี้ จากนั้นก็ตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง “ฉันรู้ ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา หลังจาก《สองคนสองคม》นายก็ยังมีหนังอีกตั้งหลายเรื่อง นายต้องปีนขึ้นไปให้สูงกว่านี้ ฉันรอนายได้”

ช่วงเวลาหลังจากนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว

คนทั้งสองขดตัวอยู่บนโซฟาด้วยกันตลอดทั้งช่วงบ่าย

ชานมจากที่เย็นเฉียบจนกลายเป็นอุณหภูมิห้อง โทรทัศน์เปิดทิ้งไว้แต่ไม่มีใครดู ผ้าม่านถูกดึงปิดไว้ แสงแดดลอดผ่านรอยแยกของผืนผ้าส่องเข้ามาเป็นเส้นสายบางๆ

หลิวอี้เฟยพิงไหล่เขาพลางเปิดอ่านบทภาพยนตร์ พอเปิดไปถึงหน้าที่เฉินหย่งเหรินพูดกับหวงจื้อเฉิงบนดาดฟ้าว่า ‘ผมยังมีทางให้เลือกอีกเหรอ’ เธอก็ชะงักไป

เธอนิ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

จากนั้นก็ปิดบทภาพยนตร์ลง

“ไม่มีอะไรหรอก”

พูดจบเธอก็หลับตาลง

เย่โม่ดึงผ้าห่มมาคลุมลงบนตัวเธอ

---

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่เธอจะกลับ เธอถอดต่างหูมุกคู่นั้นวางไว้บนโต๊ะน้ำชา

“ฝากไว้ที่นายนะ กลับมาแล้วค่อยใส่ให้ฉันใหม่”

เย่โม่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ประตูก็ปิดลงเสียแล้ว

เสียงฝีเท้าตรงทางเดินค่อยๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ

ต่างหูคู่ที่อยู่บนโต๊ะน้ำชาสะท้อนประกายแสงจางๆ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า

เขาเก็บต่างหูคู่นั้นใส่ไว้ในช่องลับชั้นในสุดของกระเป๋าเดินทาง

รูดซิปปิด

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา