บทที่ 64 รวมทัพดาราดัง สะเทือนขวัญพี่จาง!

ฮ่องกง เจียงจวินอ้าว

สตูดิโอถ่ายทำของ 《สองคนสองคม》 ตั้งอยู่ในโรงถ่ายเก่าของชอว์บราเดอส์

ผนังภายนอกผ่านการรีโนเวตใหม่แล้ว ทว่าตามทางเดินยังคงหลงเหลือลวดลายกระเบื้องจากยุค 90

ตอนที่เย่โม่กับจางหยวนไปถึง ทีมงานฝ่ายสถานที่กำลังช่วยกันขนขาตั้งไฟอยู่หน้าประตู

อาเฉียง…ชายร่างบึ้กจากหงเจียปันคนที่ไปรับเขาที่สนามบินคราวก่อน

พอเห็นเย่โม่แต่ไกลก็วิ่งลงมาจากบันได รีบรับกระเป๋าเดินทางในมือของจางหยวนไปถือไว้ พลางร้องบอกว่า “อาจารย์เย่ เชิญทางนี้ครับ”

จางหยวนเดินตามหลังมา เธอขยับแว่นตาแล้วเอ่ยเสียงเบา “คนของหงเจียปันเรียกคุณว่าอาจารย์เหรอคะ”

“ตอนถ่าย 《ม่านประหาร》 สนิทกันน่ะครับ” เย่โม่ตอบ

จางหยวนไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ในใจเริ่มประเมินน้ำหนักของเจ้านายใหม่คนนี้ใหม่อีกครั้ง

ในห้องพักมีคนนั่งอยู่แล้วเจ็ดแปดคน

ตอนที่เย่โม่ผลักประตูเข้าไป สายตาแรกที่สะดุดคือหลิวเต๋อหัว

เขานั่งอยู่บนโซฟาติดริมหน้าต่าง ในมือเปิดบทภาพยนตร์ที่ขอบเริ่มม้วนงอ พลันได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้าขึ้น แล้วพยักหน้าให้เย่โม่เล็กน้อย

ไม่ใช่การพยักหน้าตามมารยาท แต่เป็นสายตาประเมินของคนที่ผ่านผู้คนในกองถ่ายมานับไม่ถ้วน จึงต้องสังเกตก่อนแล้วค่อยตัดสิน

หลิวเต๋อหัวในวัยห้าสิบสามปีดูแลตัวเองดีมาก บนใบหน้าแทบไม่เห็นร่องรอยของกาลเวลา สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ นั่งอยู่ตรงนั้นราวกับเป็นภาพซ้อนทับของบทบาทคลาสสิกทั้งหมดที่เขาเคยแสดง ชายที่เล่นเกมจิตวิทยากับเมิ่งเจียฮุ่ยใน 《เกมปล้นคนเหนือมนุษย์》 หรือหัวตี้ที่ขี่มอเตอร์ไซค์เลือดกำเดาไหลใน 《ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ》

ชาติก่อนเย่โม่เคยเปิดดูภาพยนตร์ของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้องเช่า

นักแสดงที่มีวินัยในตัวเองสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ภาษาจีน โด่งดังมาสามสิบปีโดยไม่มีมลทินแม้แต่น้อย

หลังวัยสี่สิบ ฝีมือการแสดงเริ่มสลัดคราบไอดอลทิ้งไป ยิ่งเล่นก็ยิ่งลุ่มลึก

แต่ตัวจริงของเขากลับไม่เคยวางก้าม

คนคุมกองถ่ายเรียกเขาว่าพี่หัว เขาก็นั่งกินข้าวกล่องร่วมกับทีมงาน

จางหยวนกระซิบข้างหูเย่โม่ “หลิวเต๋อหัว ราชาจอเงินรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกงสี่สมัย ลำพังแค่ไลน์อัปนี้…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ

เพราะสายตาเบนไปหยุดที่อีกคนหนึ่งเสียก่อน

เจิงจื้อเหว่ยกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามหลิวเต๋อหัว ในมือถือชามะนาวเย็น หลอดถูกกัดจนแบนแต๊ดแจ๋

เขารูปร่างไม่สูง แต่ออร่าความเก๋าเกมแข็งแกร่งเหลือเกิน

ไม่ใช่ความเก๋าแบบเก๊กขรึม แต่เป็นความเก๋าของคนที่กรำศึกในยุทธภพมาหลายสิบปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัดรูปแบบ

เข้าวงการจากทีวีบี ยุคซีนีม่าซิตีก็เล่นคอมเมดี้กับพวกไม่เจีย หลังจากนั้นจึงผันตัวมาเล่นดราม่าจริงจัง จนคว้าบทนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากเวทีรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกงด้วยเรื่อง 《สามคู่ชู้ชื่น》 ต่อมาก็ผันตัวมาเป็นโปรดิวเซอร์ เส้นสายในวงการฮ่องกงหยั่งรากลึกจนยากจะหยั่งถึง

คนในวงการล้วนเรียกเขาว่า "พี่ใหญ่" ไม่ใช่เพราะเขาดุร้าย แต่เป็นเพราะคนที่เขาเคยยื่นมือเข้าช่วยมีมากเหลือเกิน

หวังจู่หลานก็เป็นคนที่เขาปั้นมากับมือ

ดึงขึ้นมาจากนักพากย์จนกลายมาเป็นสมาชิกประจำของรันนิ่งแมน

หากไม่มีเจิงจื้อเหว่ย ป่านนี้หวังจู่หลานอาจจะยังนั่งพากย์เสียงการ์ตูนอยู่เลยก็ได้

สายตาของจางหยวนกวาดสลับไปมาระหว่างหลิวเต๋อหัวกับเจิงจื้อเหว่ยสองรอบ ก่อนจะเลื่อนไปมองด้านข้าง

หวงชิวเซิงกำลังเอนหลังหลับตาพักผ่อนอยู่ในมุมหนึ่ง

ศีรษะล้าน หนวดเคราเขียวครึ้ม สองมือหยาบกร้านวางอยู่บนหัวเข่า

เขาคือนักแสดงสายฝีมือที่ถูกประเมินต่ำที่สุดคนหนึ่งในยุคทองของหนังฮ่องกง ทั้งคนขายเนื้อโรคจิตใน 《ซาลาเปาเนื้อคน》 ตำรวจผีพนันใน 《มือปราบเลือดเดือด》 การ์ดผู้เงียบขรึมใน 《เดอะ มิชชั่น》 ทุกบทบาทล้วนเหมือนถูกเขาใช้มีดสลักลงไป

ราชาจอเงินรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกงสองสมัย ออร่าของเขาเด่นชัดโดยไม่จำเป็นต้องลืมตาเสียด้วยซ้ำ

ข้างกายหวงชิวเซิงคือหลินเจียตง

นักแสดงสายฝีมือผู้แจ้งเกิดจากทีวีบี ฝ่าฟันจากตัวประกอบสู่บทสมทบกระทั่งก้าวขึ้นเป็นนักแสดงนำ ฝีมือการแสดงหนักแน่นแข็งแกร่งประดุจแผ่นเหล็ก

เขากำลังก้มหน้าเปิดบท ปากพึมพำท่องบทไม่หยุด

ถัดไปอีกนิดคือเจิ้งซิ่วเหวิน ราชินีเพลงฮ่องกงที่ผันตัวมาเป็นนักแสดง ผมสั้นดูทะมัดทะแมง กำลังคุยกระซิบกระซาบกับเฉินฮุ่ยหลินที่นั่งอยู่ข้างกัน

เฉินฮุ่ยหลินแจ้งเกิดจากการเป็นนักร้อง รูปร่างสูงโปร่งและเยือกเย็น ในเรื่องนี้เธอรับบทเป็นจิตแพทย์

จางหยวนยืนอยู่ตรงประตู มองสำรวจทีละคนจนครบ แล้วกระซิบข้างหูเย่โม่สามคำ

“ออลสตาร์”

เธอพยายามกดเสียงให้ต่ำ ทว่าความตื่นตะลึงในน้ำเสียงกลับไม่อาจซ่อนมิด

เธอเคยดูแลระดับราชาจอแก้ว เคยดูแลผู้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง แต่ไม่เคยดูแลกองถ่ายระดับบิ๊กเบิ้มขนาดนี้มาก่อน

ตัวประกอบแต่ละคน หากดึงแยกออกไป ล้วนสามารถแบกหนังเดี่ยวได้สบายๆ

เธอหันไปมองเย่โม่แวบหนึ่ง

พลันตระหนักขึ้นมาได้ในใจว่า การตัดสินใจมารับหน้าที่ดูแลเจ้านายคนนี้ อาจเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอแล้ว

หลิวเหว่ยเฉียงลุกขึ้นจากเก้าอี้ผู้กำกับ เคาะสมุดสตอรีบอร์ดในมือเบาๆ

“เสี่ยวเย่มาแล้ว คนครบแล้ว มารู้จักกันก่อน” เขาผายมือไปทางเย่โม่ “คนนี้…เย่โม่ มาจากแผ่นดินใหญ่ เป็นนักแสดงที่รับบทเฉินหย่งเหริน”

ในห้องพักเงียบกริบไปชั่วขณะ

ไม่ใช่ความเงียบแบบจงใจ แต่เป็นความเงียบโดยสัญชาตญาณของบรรดาเซียนวงการบันเทิง

หวงชิวเซิงลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง

นิ้วมือที่กำลังพลิกบทของหลินเจียตงชะงักค้าง

เสียงคุยของเจิ้งซิ่วเหวินสะดุดลงในลำคอ

สายตาของหลิวเต๋อหัวหยุดอยู่ที่ตัวเย่โม่สองวินาที สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไป ทว่านิ้วมือกลับเคาะลงบนหน้าปกบทเบาๆ อย่างใช้ความคิด

เฉินหย่งเหริน

หนึ่งในสองตัวเอก ตัวละครสายลับ และเป็นจิตวิญญาณของภาพยนตร์ทั้งเรื่อง

จางเจียฮุยเคยมาแคสต์ แต่ไม่ได้ไป

หลิวชิงอวิ๋นเคยมาแคสต์ แต่ก็ชวดไปเช่นกัน

ยอดฝีมือแถวหน้าของวงการฮ่องกงถึงสองคนยังต้องพับกระดานกลับบ้าน

แล้วเด็กใหม่วัยยี่สิบต้นๆ จากแผ่นดินใหญ่คนนี้มีสิทธิ์อะไรมานั่งตรงนี้?

ไม่มีใครพูดประโยคนี้ออกมา ทว่าในแววตาของทุกคนตรงนั้นต่างสะท้อนคำถามเดียวกัน

เย่โม่ลุกขึ้นยืนแล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย

“สวัสดีครับอาจารย์รุ่นพี่ทุกท่าน ผมเย่โม่ครับ นี่เป็นครั้งที่สองที่ได้มาร่วมงานกับกองถ่ายฮ่องกง ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

น้ำเสียงไม่ถ่อมตนจนต่ำต้อย และไม่โอหังจนเกินงาม

แฝงความนอบน้อมของน้องใหม่ แต่ไร้ซึ่งความตื่นเวทีของมือสมัครเล่น

ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ แต่เป็นความผ่อนคลายของคนที่รู้ชัดว่าตนเองเป็นใคร และรู้ดีว่าตนได้มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยเหตุผลใด

จางหยวนยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ พยักหน้าชื่นชมอยู่ในใจ

เธอเคยพบเห็นดารามานับไม่ถ้วน มือใหม่พอเจอดาราดังก็แทบจะก้มกราบหัวจรดหัวเข่า แต่พอเริ่มดังกลับเชิดใส่รุ่นพี่

ทว่าความนิ่งสุขุมพอดีตัวของเย่โม่นั้น มันซึมลึกออกมาจากกระดูก

เจิงจื้อเหว่ยกระแทกแก้วชามะนาวเย็นลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วหัวเราะหึๆ

“เย่โม่…ฉันรู้จักนาย จู่หลานพูดถึงนายให้ฉันฟังตั้งหลายหน เขาบอกว่าวันที่อัดรันนิ่งแมนเสร็จ ตอนนอนละเมอยังตะโกนดึงป้ายชื่ออยู่เลย…ป้ายชื่อนายนั่นแหละ”

เขาลุกขึ้นยืน เดินมาตรงหน้าเย่โม่ มองสำรวจหัวจรดเท้าหนึ่งรอบ ก่อนจะหันไปพูดกับทุกคน “คนนี้แหละคือพี่ต้องจ่ายเพิ่มที่กำลังฮิตระเบิดในเน็ตตอนนี้ 'ต้องจ่ายเพิ่ม' กับ 'ลื่นปรื๊ด' พูดแค่สองประโยคก็กลายเป็นสองฉากในตำนาน ทำเอาโรงหนังทั่วประเทศแทบแตกพร้อมกันเลยทีเดียว”

น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความคุ้นเคยของรุ่นใหญ่ในยุทธภพที่ช่วยเปิดทางผ่อนคลายบรรยากาศให้รุ่นน้อง

ไม่ใช่คำชมเยินยอตามมารยาท แต่เป็นการยอมรับจากคนที่ได้ดูจริงและจำได้ขึ้นใจ

สีหน้าของทุกคนผ่อนคลายลงทันตา

คำว่า "พี่ต้องจ่ายเพิ่ม" ประหนึ่งลูกกุญแจที่ไขกลอนในใจของทุกคนให้คลายออก

ที่แท้ก็เขานี่เอง น้องใหม่ที่เล่นบทถูนิ้วจนกลายเป็นฉากคลาสสิก

หวงชิวเซิงลืมตาอีกข้างขึ้นมาทันที เขามองเย่โม่อยู่สองวินาที มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย

ไม่ใช่การยิ้ม แต่เป็นสีหน้าในทำนองว่า "น่าสนใจดีนี่"

เย่โม่หันไปหาเจิงจื้อเหว่ยแล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย “อาจารย์เจิงครับ คราวก่อนพี่จู่หลานบอกกับผมว่า ถ้าไม่มีคุณก็คงไม่มีเขาในวันนี้ เขาซาบซึ้งในพระคุณของคุณมากครับ”

เจิงจื้อเหว่ยชะงักไปนิด ก่อนจะระบายยิ้มออกมา

คราวนี้ไม่ใช่การยิ้มเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ แต่เป็นรอยยิ้มที่โดนสะกิดโดนจุดที่อ่อนโยนที่สุดในหัวใจ

“เจ้าเด็กทึ่มคนนั้น ตอนนี้ไปได้สวยเชียว เป็นสมาชิกประจำของรันนิ่งแมนแล้ว” เขาตบไหล่เย่โม่เบาๆ กดเสียงต่ำลงกึ่งหนึ่ง “นายเองก็เก่งมาก เป็นหน้าใหม่แต่แทรกเข้ามาในกองนี้ได้ ตั้งใจเล่นให้ดีล่ะ”

เย่โม่พยักหน้ารับ

จากนั้นเขาก็หมุนตัว เดินตรงไปหาหลิวเต๋อหัว

“พี่หัวครับ ผมโตมากับหนังของคุณเลย ฉากที่คุณเล่นหมากรุกกับคุณเมิ่งเจียฮุ่ยใน 《เกมปล้นคนเหนือมนุษย์》 ผมเปิดดูซ้ำไม่ต่ำกว่าสิบรอบ ฉากนั้นไม่มีบทพูด อาศัยสายตาล้วนๆ คุณไม่เอ่ยปากเลยแม้แต่คำเดียวตลอดทั้งฉาก แต่คนดูเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดได้ทะลุปรุโปร่ง”

หลิวเต๋อหัวเงยหน้าขึ้นมองเขา

คุณค่าของคำพูดประโยคนี้ ทุกคนในที่นั้นย่อมเข้าใจดี

ชมว่านักแสดง "หล่อ" คือคำพูดของคนนอกวงการ ชมว่า "ดัง" ก็เป็นแค่คำพูดตามมารยาท

แต่การเอ่ยชมฉากการแสดงทางสายตาที่ไร้บทพูด…มีเพียงคนที่ศึกษาศาสตร์การแสดงมาอย่างถ่องแท้เท่านั้นถึงจะพูดคำนี้ออกมาได้

เย่โม่ไม่ได้แกล้งประจบ แต่เขากำลังบอกหลิวเต๋อหัวกลายๆ ว่า ผมดูหนังของคุณมาแล้ว ผมแกะการแสดงของคุณจนละเอียด ผมรู้ว่าฉากไหนของคุณคือฉากที่ดีที่สุด และผมจริงจังกับเรื่องนี้มาก

หลิวเต๋อหัวพยักหน้าเล็กน้อย

“ขอบใจนะ บทเฟิงอวี๋ซิวฉันก็ได้ดูเหมือนกัน ฉากที่ซัดกันจริงนั่น…นายเล่นจริงเจ็บจริงเลยนี่”

ทั้งสองสบตากันอยู่หนึ่งวินาที

จากนั้นหลิวเต๋อหัวก็ยื่นมือออกมาจับกับเย่โม่

ไม่ใช่การทักทายตามมารยาทของผู้ใหญ่ต่อผู้น้อย แต่เป็นการยอมรับอย่างเท่าเทียมของนักแสดงต่อนักแสดง

จางหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ ดันแว่นตาขึ้น สีหน้ายังคงราบเรียบ แต่ในใจกลับลิงโลดไปถึงไหนๆ เจ้านายใหม่ของเธอคนนี้ เมื่อต้องประจันหน้ากับเหล่าราชาจอเงินกลับไม่มีอาการประหม่าเลยแม้แต่นิดเดียว

เย่โม่เดินต่อไปยังคนอื่นๆ

เดินไปหยุดตรงหน้าหวงชิวเซิง แล้วทักทายว่าพี่ชิวเซิง

เดินไปตรงหน้าหลินเจียตง แล้วเรียกพี่เจียตง

เดินไปตรงหน้าเจิ้งซิ่วเหวิน แล้วเรียกพี่ซิ่วเหวิน

เดินไปตรงหน้าเฉินฮุ่ยหลิน แล้วเรียกพี่ฮุ่ยหลิน

เขาเรียกชื่อทุกคนได้ถูกต้องครบถ้วน และเอ่ยถึงผลงานล่าสุดของแต่ละคนได้อย่างแม่นยำ

ไม่ใช่การท่องจำประวัติ แต่มันแม่นยำในระดับที่แสดงว่าได้ดูและจดจำมาจริงๆ

ตอนที่หลินเจียตงยื่นมือมารับการจับมือ เขาเอ่ยเสียงเบา “จางเจียฮุยเคยพูดถึงนายให้ฉันฟัง”

เย่โม่ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย

“เขาพูดว่ายังไงเหรอครับ”

“เขาบอกว่า วันที่นายไปแคสต์ ผู้กำกับหลิวเอ่ยชมคำหนึ่งว่า 'จางเจียฮุยเล่นเป็นเฉินหย่งเหรินได้ถูกต้อง แต่เย่โม่เล่นเป็นเฉินหย่งเหรินได้สมจริง'” หลินเจียตงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ปกติจางเจียฮุยไม่ค่อยชมใครหรอกนะ”

เย่โม่ไม่ได้ต่อบทสนทนา

“เพราะฉะนั้นฉันเลยอยากจะเห็นกับตา ว่าคนที่ทำให้เขาพูดแบบนั้นได้จะมีฝีมือสักแค่ไหน ฉากแรกนายต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้…ว่านายไม่ได้อาศัยแค่กระแสความดังมานั่งตรงนี้” น้ำเสียงของหลินเจียตงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นทุกถ้อยคำ

“ผมจะทำให้เห็นครับ” เย่โม่ตอบ

ไม่ใช่คำสัญญาอันเลื่อนลอย แต่เป็นน้ำเสียงที่เอ่ยยืนยันข้อเท็จจริง

หลินเจียตงมองเขา นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกมาจับมือกับเย่โม่

ไม่ใช่การตบไหล่ตามมารยาท แต่เป็นการจับมืออย่างลูกผู้ชายที่มองกันในระดับสายตาเดียวกัน

เจิงจื้อเหว่ยยืนมองภาพนั้นอยู่ข้างๆ ดูดชามะนาวเย็นไปหนึ่งอึก แล้วหันไปกระซิบอะไรบางอย่างกับหลิวเต๋อหัว

หลิวเต๋อหัวพยักหน้าเบาๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

หลิวเหว่ยเฉียงยืนอยู่ข้างเก้าอี้ผู้กำกับ เฝ้ามองทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในสายตา

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เปิดสมุดสตอรีบอร์ดออก แล้วเขียนตัวอักษรไม่กี่ตัวลงไปที่หน้าแรก

ทีมงานข้างๆ แอบชะโงกหน้ามามอง แต่ก็ไม่เข้าใจความหมาย

ข้อความที่เขาเขียนลงไปคือ…“เลือกคนไม่ผิดจริงๆ”