บทที่ 65 สายตาอันเฉียบคมของหลิวเหว่ยเฉียง ค่าตัวพุ่งเท่าตัว!

หลังจากทักทายกันไปรอบหนึ่ง บรรยากาศในห้องพักผ่อนก็ผ่อนคลายลงบ้าง

เจิงจื้อเหว่ยยกชามะนาวเย็นขึ้นดูดต่อ หลินเจียตงพลิกบทอ่าน ส่วนหวงชิวเซิงก็หลับตาลงอีกครั้ง

ทว่าเย่โม่สังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่าง

ตอนที่หลินเจียตงพลิกบท สายตาไม่ได้อยู่ที่หน้ากระดาษเลยสักนิด หากแต่คอยเหลือบมองมาทางเขา

เปลือกตาที่ปิดสนิทของหวงชิวเซิงกระตุกขึ้นเป็นระยะ ชัดเจนว่าแกล้งหลับ

เสียงกระซิบกระซาบของเจิ้งซิ่วเหวินกับเฉินฮุ่ยหลินเบามาก ทว่าฟังดูก็รู้ว่าไม่ได้คุยเรื่องบท

มีเพียงหลิวเต๋อหัวคนเดียวที่ก้มหน้าอ่านบทอย่างตั้งใจ ท่าทีผ่อนคลาย วางตัวเป็นกลาง

เย่โม่ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ริมประตู

จางหยวนนั่งลงข้างๆ แล้วกระซิบเสียงเบา "คนกลุ่มนี้ไม่ธรรมดาเลย กระดูกเบอร์ใหญ่ทั้งนั้น"

เย่โม่พยักหน้า

หากดึงประวัติการทำงานของคนพวกนี้ออกมากางดู แต่ละคนล้วนมีผลงานระดับตำนานติดตัวคนละเรื่องสองเรื่อง

ยิ่งระดับพี่หัวด้วยแล้ว แทบจะเป็นตำนานทุกเรื่อง

การจะทำให้พวกเขายอมรับนักแสดงหน้าใหม่จากแผ่นดินใหญ่ได้ ลำพังแค่ประโยค "พี่ต้องจ่ายเพิ่ม" จากปากเจิงจื้อเหว่ยอย่างเดียวคงเอาไม่อยู่

ขณะกำลังคิด หลิวเหว่ยเฉียงก็วางสตอรีบอร์ดลงแล้วกวักมือเรียกเขา

"เย่โม่ มานี่หน่อย"

เย่โม่ลุกขึ้นยืน

เขาหันไปมองจางหยวน ส่งสัญญาณให้เธอตามมาด้วย

ทั้งสองคนเดินตามหลิวเหว่ยเฉียงออกจากห้องพักผ่อน ริมทางเดินมีกล่องอุปกรณ์จัดแสงที่ยังไม่ได้แกะวางซ้อนกันอยู่หลายใบ กลิ่นสีคละคลุ้งจางๆ อยู่ในอากาศ

หลิวเหว่ยเฉียงยืนพิงกำแพง ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋ามาคาบไว้มวนหนึ่งโดยไม่ได้จุด

จากนั้นก็มองจางหยวน

"คนนี้คือ?"

"จางหยวนครับ ผู้จัดการส่วนตัวที่ผมเพิ่งเซ็นสัญญาด้วย" เย่โม่ตอบ "เรื่องสัญญาต่อไปนี้ประสานงานผ่านเธอได้เลยครับ"

หลิวเหว่ยเฉียงเลิกคิ้ว มองสำรวจจางหยวนตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มออกมา

"จางหยวน อดีตผู้จัดการของเติ้งเชาเหรอ?"

"ผู้กำกับหลิวรู้จักฉันด้วยหรือคะ" จางหยวนพยักหน้าเล็กน้อย

"เขาเคยร่วมงานกับผม เคยพูดถึงคุณอยู่ ผู้จัดการที่ไว้ใจได้ขนาดนี้ในวงการหาไม่ง่ายเลยนะ เย่โม่ รอบนี้นายเลือกคนได้ถูกจริงๆ"

เขาดึงบุหรี่ออกจากปาก น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย "เจ้าหนุ่มนี่เมื่อก่อนลุยเดี่ยวตัวคนเดียว ตอนผมส่งเทียบเชิญให้มาแคสติ้งยังแอบลุ้นแทนเลย อีเมลสามวันไม่ตอบ โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ เกือบจะสั่งให้ทีมงานไปแปะใบประกาศคนหายที่เหิงเตี้ยนอยู่แล้ว"

เย่โม่กระแอมไอแก้เก้อไปทีหนึ่ง

"เอาเถอะ มีผู้จัดการก็ดี ต่อไปจะได้คุยงานสะดวกขึ้น" หลิวเหว่ยเฉียงดึงประเด็นกลับมา "ที่เรียกมาไม่ได้จะพูดเรื่องนี้ มีเรื่องสำคัญกว่า เรื่องค่าตัวน่ะ"

เย่โม่กับจางหยวนหันมองเขาพร้อมกัน

"ในสัญญาเซ็นไว้ที่สี่ล้าน" หลิวเหว่ยเฉียงพูด "สำหรับเด็กใหม่ถือว่าไม่น้อยเลย ตอนนั้นฝั่งนายทุนก็อนุมัติให้ตามเกณฑ์ของนักแสดงหน้าใหม่"

เขาชะงักไปนิด "แต่ช่วงสองสามวันมานี้ผมได้ยินข่าวมา บทซีรีส์เรื่องล่าสุดของคุณ ค่าตัวเปิดไปถึงสิบสองล้านแล้วนี่"

จางหยวนดันแว่นตาขึ้น "หูตาของผู้กำกับหลิวไวมากจริงๆ ค่ะ"

"ไม่ใช่หูตาไวหรอก แต่ตอนนี้เย่โม่คู่ควรกับราคานี้จริงๆ" หลิวเหว่ยเฉียงเอาบุหรี่ไปทัดไว้หลังใบหู พลางจ้องมองเย่โม่ "ฉากในตำนานสองฉากจาก 《ซิ่วชุนเตา》 บวกกับกระแสเฟิงอวี๋ซิวจากเรื่องก่อน ตอนนี้เธอเข้ากองมาพร้อมสปอตไลต์ในตัวเองอยู่แล้ว ย่อมส่งผลดีต่อการโปรโมต ฝั่งนายทุนคำนวณตัวเลขแล้ว การเจียดงบโปรโมตมาโปะเพิ่มเป็นค่าตัวให้เธอจึงไม่ถือว่าขาดทุน ฉันไปคุยกับเบื้องบนมาให้แล้ว ปรับขึ้นเป็นแปดล้าน"

กลิ่นสีตรงทางเดินดูเหมือนจะฉุนกึกขึ้นมาทันที

เย่โม่ก้มลงมองกล่องอุปกรณ์จัดแสงพวกนั้น บนกล่องพิมพ์โลโก้เก่าของชอว์บราเดอส์เอาไว้

จากสี่ล้านเป็นแปดล้าน เพิ่มขึ้นมาเท่าตัว

ไม่ใช่เขาที่เป็นฝ่ายเรียกร้อง แต่เป็นหลิวเหว่ยเฉียงที่ไปช่วยเจรจาต่อรองมาให้

ผู้กำกับระดับบิ๊กที่เคยสร้างผลงานอย่าง 《กู๋หว่าไจ๋》 《ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า》 และ 《สองคนสองคม》 ยอมไปออกหน้าคุยกับนายทุนเพื่อเพิ่มค่าตัวให้นักแสดงนำหน้าใหม่คนหนึ่ง

ไม่ใช่ทำเพื่อเซฟงบ แต่ทำเพื่อให้เกียรติ และให้เย่โม่ได้รับค่าตอบแทนที่คู่ควรจริงๆ

"ขอบคุณครับ ผู้กำกับหลิว" เขาเอ่ย

น้ำเสียงไม่ดัง ทว่าหนักแน่นทุกถ้อยคำ

"ไม่ต้องมาขอบคุณ เลิกเล่นไม้นี้เลย"

หลิวเหว่ยเฉียงหยิบบุหรี่จากหลังหูกลับมาคาบไว้ที่ริมฝีปากเหมือนเดิม แต่ก็ยังไม่จุด "จ่ายเงินให้สมน้ำสมเนื้อมันเป็นเรื่องที่ถูกต้องอยู่แล้ว เธอมีค่าเท่าไหร่ก็ควรได้เท่านั้น ฉันชวนเธอมาเล่นไม่ได้กะจะเอาเปรียบใคร นักแสดงที่ฉันเคยร่วมงานด้วย ไม่ว่าจะเบอร์ใหญ่หรือหน้าใหม่ ฉันไม่เคยกดค่าตัวใครทั้งนั้น"

เขาขยับแว่นกรอบดำ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "ตั้งใจเล่นให้ดี อย่าให้ฉันต้องไปบากหน้าคุยกับนายทุนฟรีๆ ก็พอ"

เย่โม่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ค้อมตัวลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม

จางหยวนยืนมองภาพนั้นอยู่ข้างๆ

เธอเคยดูแลศิลปินมาสามคน ผ่านตาฉากที่ผู้กำกับเจรจาเรื่องค่าตัวกับนักแสดงมานับไม่ถ้วน ฝ่ายผู้กำกับจ้องแต่จะกดราคา ส่วนนักแสดงก็จ้องจะโก่งค่าตัว ทิ้งให้ผู้จัดการกลายเป็นไส้แซนด์วิชที่โดนบี้จากทั้งสองฝั่ง

ทว่าการที่หลิวเหว่ยเฉียงชิงเพิ่มค่าตัวให้นักแสดงหน้าใหม่ก่อนเปิดกล้อง ไม่ใช่เพราะเขาใจป้ำ แต่เป็นเพราะเขาฉลาดหลักแหลม

อยากให้นักแสดงทุ่มเทสุดตัว ก็ต้องทำให้เขารู้สึกเสียก่อนว่าตัวเองได้รับความเคารพ

วิสัยทัศน์ระดับนี้ ไม่ใช่ผู้กำกับทุกคนจะมีได้

พิธีเปิดกล้องจัดขึ้นในเช้าวันถัดมา

ใจกลางกองถ่ายตั้งโต๊ะเครื่องเซ่นไหว้ปูด้วยผ้าสีแดงสด ในกระถางมีธูปดอกใหญ่ปักอยู่สามดอก

หมูหันย่างจนเหลืองกรอบขึ้นเงาตัวหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะ ที่ปากคาบผลส้มไว้หนึ่งลูก

ทีมงานและนักแสดงทุกคนมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง

หลิวเหว่ยเฉียงเป็นผู้นำจุดธูปสามดอก ตามด้วยหลิวเต๋อหัว เย่โม่ เจิงจื้อเหว่ย และหวงชิวเซิง ที่ทยอยก้าวขึ้นไปตามลำดับความสำคัญของบทบาท

เสียงลั่นชัตเตอร์ของทีมตากล้องดังรัวเป็นชุดไม่ขาดสาย

จังหวะที่เย่โม่ปักธูปลงในกระถาง ในหัวก็พลันมีเสียงดังขึ้นมา

เสียงสังเคราะห์อันเย็นชาของระบบดังขึ้นในหัว

【ตรวจพบว่าโฮสต์เข้าสู่กองถ่ายใหม่ ปลดล็อกแผนที่ใหม่ เนื่องจากทีมนักแสดงประกอบด้วยบุคคลระดับราชาจอเงินหลายท่าน โฮสต์จึงได้รับบัฟความร่วมมือของทีม เมื่อเข้าฉากประกบกับนักแสดงระดับราชาจอเงิน ระดับฝีมือการแสดงจะเพิ่มขึ้นชั่วคราวครึ่งขั้น ระดับฝีมือการแสดงปัจจุบัน: A หลังเพิ่มขึ้นชั่วคราว: A+】

เย่โม่ปักธูปลงกระถางแล้วถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ในใจอดสบถไม่ได้ มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเรอะ?

เมื่อพิธีเปิดกล้องเสร็จสิ้น หลิวเหว่ยเฉียงก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว

สั่งเดินกล้องถ่ายฉากแรกทันที

แต่นั่นยังไม่ใช่คิวของเย่โม่

หลิวเต๋อหัวเปลี่ยนเป็นชุดสูทเรียบร้อยแล้วมายืนอยู่หน้ากล้อง

เขารับบทเป็นหลิวเจี้ยนหมิง สารวัตรหนุ่มอนาคตไกลแห่งกรมตำรวจ สูทเนี้ยบกริบ แววตาใสซื่อบริสุทธิ์

ไม่มีใครมองออกเลยว่า ภายใต้ภาพลักษณ์สะอาดสะอ้านนั้น แท้จริงแล้วเขาคือหมากตัวลึกที่สุดที่หานเชินฝังเอาไว้ในกรมตำรวจ

หลิวเต๋อหัวยืนนิ่ง หลับตาลงห้าวินาที ครั้นพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แววตาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงที่เอะอะโผงผาง คิ้วไม่ได้ขมวด มุมปากไม่ได้กระตุก มือไม่ได้สั่นเทา

ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับมีอะไรบางอย่างที่บางเฉียบเพิ่มขึ้นมา ราวกับมีฟิล์มโปร่งแสงห่อหุ้มร่างเอาไว้

คุณมองเห็นตัวเขา แต่กลับมองไม่ทะลุถึงข้างใน

นี่คือชั้นเชิงของเจ้าของรางวัลราชาจอเงินฮ่องกงสี่สมัย

เย่โม่ยืนกอดอกดูอยู่ข้างจอมอนิเตอร์

จางหยวนเดินมายืนข้างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในมือถือแก้วกาแฟค้างไว้โดยไม่ได้ดื่ม ได้แต่จ้องหลิวเต๋อหัวในจอมอนิเตอร์ตาค้างจนพูดไม่ออก

ฉากถัดมาเป็นคิวของเจิงจื้อเหว่ย

เขารับบทเป็นหานเชิน เจ้าพ่อมาเฟีย รูปร่างเตี้ยล่ำ ทว่าออร่าบารมีกลับพุ่งสูงเสียดฟ้า

เขานั่งลงบนเก้าอี้แล้วดีดนิ้วทีหนึ่ง จังหวะของทั้งร่างก็เปลี่ยนไปในพริบตา

จังหวะเว้นวรรคคำพูดของเขายาวกว่าคนปกติไปครึ่งจังหวะ เป็นช่องว่างที่พอดิบพอดีจนทำให้คนฟังรู้สึกอึดอัด และเดาไม่ถูกเลยว่าประโยคถัดไปเขาจะพูดอะไรออกมา

ยามที่เขายิ้ม สีหน้าดูสนิทสนมเป็นกันเอง ทว่าก้นบึ้งของแววตากลับเย็นเยียบไร้ไออุ่น

จางหยวนกระซิบเสียงเบา "คนแบบนี้ หน้ายิ้มตาสั่งเก็บ น่ากลัวกว่าพวกที่ถือมีดพุ่งเข้ามาตรงๆ ตั้งเยอะ"

เย่โม่ไม่ได้ตอบคำ เขาเอาแต่จับตาดูการควบคุมจังหวะของเจิงจื้อเหว่ยอย่างไม่กะพริบตา

การทิ้งช่วงหยุด "ครึ่งจังหวะ" นั่น ในบทไม่มีเขียนไว้แน่นอน เจิงจื้อเหว่ยเป็นคนดีไซน์ใส่เข้ามาเอง

หลังจากนั้นก็ถึงคิวของหวงชิวเซิง และหลินเจียตง ทุกฉากล้วนผ่านฉลุยในเทกเดียว

เย่โม่ยืนดูอยู่ข้างจอมอนิเตอร์ตลอดทั้งช่วงเช้า ยิ่งดูก็ยิ่งดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ

ไม่ใช่เพราะประหม่า แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นจนเลือดลมสูบฉีด

การได้ประชันบทบาทกับยอดฝีมือกลุ่มนี้ มันเหมือนกับคนที่ฝึกวิชามาอย่างหนักแล้วได้มาเจอกับปรมาจารย์ตัวจริงเสียงจริง

ยิ่งโดนต้อนจนมุมมากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งเรียนรู้ได้เร็วขึ้นเท่านั้น

ทว่าในหัวของเขากลับกำลังขบคิดถึงอีกคำถามหนึ่ง… คนพวกนี้เขี้ยวลากดินเกินไป ต่อหน้าเหล่าราชาจอเงินพวกนี้ ทักษะการแสดงระดับ A+ จะเอาอยู่จริงหรือ?

ช่วงพักเที่ยงระหว่างเตรียมย้ายฉาก หลิวเหว่ยเฉียงชะโงกหน้าออกมาจากหลังจอมอนิเตอร์แล้วชี้มาทางเย่โม่

"เย่โม่"

"ครับ"

"ฉากต่อไปคิวคุณแล้วนะ บนดาดฟ้า ไปเตรียมตัวได้เลย"

เย่โม่วางขวดน้ำที่ยังไม่ได้เปิดลงบนเก้าอี้พลางพยักหน้ารับ

จังหวะที่เขาลุกขึ้นยืน หางตาก็เหลือบไปเห็นหลินเจียตงปรายตามองมาทางนี้พอดี

หวงชิวเซิงลืมตาขึ้นแล้ว ส่วนหลิวเต๋อหัวแม้ยังคงก้มอ่านบทอยู่ แต่นิ้วมือกลับชะงัก ไม่ได้พลิกหน้ากระดาษต่อ

สายตาของคนกลุ่มนี้ เย่โม่เข้าใจมันทะลุปรุโปร่ง

ไม่ใช่ความเป็นศัตรู หากแต่เป็นความใคร่รู้ เป็นการจับจ้องเพื่อประเมิน

มันคือเครื่องหมายคำถามตัวโตๆ ที่ว่า "นายคู่ควรกับคำว่านักแสดงนำชายจริงๆ หรือเปล่า"

พี่ "ต้องจ่ายเพิ่ม" มันก็แค่มีม "ลื่นปรื๊ด" มันก็แค่ความสะใจ แต่เรื่องพวกนั้นผ่านไปหมดแล้ว

ฉากบนดาดฟ้าหลังจากนี้ต่างหาก คือข้อสอบด่านแรกที่เขาต้องเผชิญต่อหน้าทุกคน

…