บทที่ 66 ฉากแรกนายก็เพิ่มบทพูดเองเลยเนี่ยนะ

เปลี่ยนฉาก

ลมบนดาดฟ้าแรงกว่าข้างล่างถึงสองระดับ สตอรีบอร์ดของหลิวเหว่ยเฉียงถูกพัดเปิดดังพึ่บพั่บ

ทีมพร็อพกำลังตั้งแผ่นสะท้อนแสง ทีมกล้องง่วนอยู่กับการปรับมุม ส่วนอาเฉียงนั่งยองๆ คอยกดถุงทรายอยู่ตรงมุมตึก

ทัศนียภาพบนดาดฟ้ายอดเยี่ยม มองเห็นกลุ่มตึกฝั่งตรงข้ามอ่าววิกตอเรียหดเล็กลงเป็นเงาร่างสีเทาอยู่ไกลลิบ

หลิวเหว่ยเฉียงยืนอยู่ข้างมอนิเตอร์แล้วพยักพเยิดหน้าไปทางเย่โม่

"อยากซ้อมบล็อกกิ้งก่อนสักรอบไหม"

"ไม่ต้องครับ" เย่โม่ขยับหัวไหล่เบาๆ "ถ้าพี่ชิวเซิงไม่มีปัญหา ถ่ายจริงเลยครับ"

พวกทีมงานรอบๆ ถึงกับชะงักมือไปครู่หนึ่ง

เด็กใหม่เพิ่งเข้าฉากประกบกับราชาจอเงินรางวัลตุ๊กตาทองสองสมัยเป็นครั้งแรก

ผู้กำกับอุตส่าห์เปิดทางให้ซ้อมก่อนสักรอบ แต่เจ้าตัวกลับบอกไม่ต้อง

หวงชิวเซิงยืนหันหลังให้ทุกคนอยู่ริมดาดฟ้า พอได้ยินแบบนั้นก็หันกลับมามองเย่โม่แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยแค่สั้นๆ "ได้สิ"

หลินเจียต้งที่เดิมนั่งอ่านบทอยู่บนเก้าอี้พัก ถึงกับพับบทเก็บลงในจังหวะนี้

หลิวเต๋อหัวเดินไปข้างมอนิเตอร์อย่างเงียบเชียบ ขยับตัวไปครึ่งก้าว พอดิบพอดีกับจุดที่มองเห็นภาพรวมบนดาดฟ้าได้ทั้งหมด

เจิ้งจื้อเหว่ยถือชามะนาวเย็นยืนพิงกำแพงตรงประตูทางขึ้นดาดฟ้า เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ดึงหลอดออกจากปากแล้ว

เจิ้งซิ่วเหวินกับเฉินฮุ่ยหลินก็หยุดคุยกันเช่นกัน

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็เตรียมตัว!"

…

"แอ็กชัน!"

เย่โม่เดินไปตรงกลางดาดฟ้า

เขาหลับตาลง ในหัวเริ่มชำแหละฉากนี้ออกเป็นชิ้นๆ

เฉินหย่งเหริน สายลับสิบปี ชื่อในแฟ้มประวัติไม่มีใครจำได้ตั้งนานแล้ว

ตื่นมาทุกวัน สิ่งแรกที่ต้องทำคือย้ำเตือนกับตัวเองว่าแท้จริงแล้วเขาคือใคร

ส่องกระจกดู หน้าตาแบบนี้ตกลงเป็นตำรวจหรืออันธพาลกู๋หว่าไจ๋กันแน่? เขาโกหกได้เป็นธรรมชาติยิ่งกว่าพูดความจริง แต่จิตใจกลับเหนื่อยล้ากว่าใครทั้งหมด

วันนี้ที่นัดหวงจื้อเฉิงขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อส่งมอบข้อมูลข่าวสาร แต่เป็นเพราะเขาแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

เขาแค่ต้องการใครสักคนไว้ระบาย

และทั่วทั้งฮ่องกง มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เขาระบายความอัดอั้นนี้ใส่ได้

เขาลืมตาขึ้น

เดินตรงไปยังริมดาดฟ้า หันหลังให้ทุกคนแล้วยืนนิ่งอยู่ห้าวินาที

จากนั้นจึงเตะขอบกำแพงเตี้ยบนดาดฟ้าไปทีหนึ่ง

ไม่ใช่การเตะด้วยโทสะเกรี้ยวกราด ทว่าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด อึดอัด และคับแค้นใจ ราวกับคนที่ถูกขังมานานนับสิบปีแล้วจู่ๆ ก็พบว่าประตูด้านนอกยังคงลงกลอนแน่นหนาอยู่เช่นเดิม

ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะค่อยๆ ทอดตัวผ่อนคลายลง

ไม่ได้ผ่อนคลายจากใจจริง แต่เป็นเพราะฝืนเกร็งต่อไปไม่ไหวแล้วต่างหาก

ไหล่ลู่ลง ลำคอยื่นไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างแกว่งสะบัดไปมากลางอากาศอย่างไร้จุดหมาย

"ไหนบอกว่าแค่สามปีไง"

เสียงของเขาถูกสายลมพัดกลืนหายไปครึ่งหนึ่ง ลมบนดาดฟ้าส่งเสียงหวีดหวิวเสียดแทรกเข้าไมค์รับเสียง

หวงชิวเซิงยืนพิงกำแพงพลางจับจ้องมองเขา คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย

ประโยคนี้มีระบุไว้ในบท

แล้วประโยคถัดไปล่ะ? ในบทไม่ได้เขียนไว้

หวงชิวเซิงรออยู่หนึ่งจังหวะ แล้วก็พบว่าเย่โม่ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น

เย่โม่หันตัวกลับมา

สายตาจับจ้องไปยังหวงชิวเซิง

ในแววตาคู่นั้นแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย ไม่ใช่เพราะการแต่งหน้าเอฟเฟกต์ แต่เป็นผลจากการอดนอนมาตลอดทั้งคืนจริงๆ

เมื่อคืนเขานอนพลิกไปพลิกมาคิดถึงฉากนี้จนถึงตีสี่ เลยตัดสินใจไม่นอนมันซะเลย

ตอนนี้เส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำในตาจึงกลายเป็นอุปกรณ์ประกอบฉากชั้นยอด

"ไหนบอกว่าแค่สามปี สามปีแล้วก็สามปีเล่า สามปีแล้วก็สามปีเล่า—" น้ำเสียงของเขายกระดับขึ้นครึ่งเสียง ไม่ใช่การตะโกน แต่กดไว้ไม่อยู่แล้ว ราวกับมีวาล์วในก้นบึ้งหัวใจถูกเปิดออก แรงดันน้ำมหาศาลจนปิดกลับไปไม่ได้ "—จะสิบปีแล้วนะลูกพี่!"

ห้าคำสุดท้ายไม่ใช่การท่องบท

แต่มันกระแทกลงบนพื้น เสียงแตกพร่า

แหบแห้ง น้อยใจ แตกสลาย ทุกสิ่งที่กดทับอยู่ในความมืดมิดมานานนับสิบปีล้วนอัดแน่นอยู่ในห้าคำนั้น

บนดาดฟ้ามีเพียงเสียงลมหวีดหวิว ทีมงานทุกคนชะงักค้าง มือของอาเฉียงที่กดถุงทรายนิ่งสนิทอยู่กลางอากาศ นิ้วมือของหลิวเต๋อหัวที่ยืนกอดอกอยู่บีบเข้าหากันแน่นขึ้น

ม่านตาของหวงชิวเซิงหดเล็กลง

เขาไม่ได้กำลังแสดงเป็นหวงจื้อเฉิง แต่เขาอึ้งไปชั่วขณะจริงๆ

เพราะบทพูดนี้ไม่มีอยู่ในบท!

แต่เขาคือราชาจอเงินรางวัลตุ๊กตาทองสองสมัย

เขารับส่งอารมณ์ได้ทัน จึงไม่พูดอะไร ได้แต่ยืนพิงกำแพง ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายลงคอ

หวงจื้อเฉิงผ่านอะไรมาบ้างมีหรือจะไม่เคยเห็น? แต่สภาพนี้ของเฉินหย่งเหรินเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่การตัดพ้อด้วยความโกรธแค้น แต่มันแตกสลาย คับแค้นใจ เหมือนเด็กน้อยที่กำลังถามพ่อแม่ว่าทำไมถึงยังไม่มารับฉันกลับไปเสียที

เย่โม่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

เขายกมือขึ้นชี้ไปที่หน้าอกของตัวเอง

นิ้วมือสั่นระริก สั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ทุกวันพอผมตื่นมา สิ่งแรกที่ทำคือเตือนตัวเองว่าผมเป็นตำรวจ ตอนแปรงฟัน มองกระจก ก็บอกตัวเองว่านายเป็นตำรวจ ตอนกินข้าว ก็บอกตัวเองว่านายเป็นตำรวจ ตอนนอน แม้แต่ฝันยังละเมอว่าวางปืนลง ผมเป็นตำรวจ…"

จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็ดิ่งลึกลง ราวกับหม้อที่กำลังจะเดือดพล่านถูกชักฟืนออกจากก้นเตากะทันหัน

หยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่ในเบ้าตาแต่ไม่ร่วงหล่น ลมพัดจนมันสั่นไหวเกาะอยู่บนแพขนตา

เสียงเบาจนแทบจะมีเพียงสายลมเท่านั้นที่ได้ยิน

"สิบปีแล้ว สิบปีแล้วนะลูกพี่ ผมแม้แต่ฝันยังไม่กล้าละเมอเลย ผมกลัวคนของหานเชินจะได้ยิน คำแรกที่ผมละเมอในฝันยังเป็นวางปืนลง ผมเป็นตำรวจ… คุณรู้ไหมว่าสิบปีมานี้ ทุกวันที่ผมเห็นรถตำรวจตามถนน ผมต้องหลบ ผมเห็นตำรวจผมต้องก้มหน้า ผมเป็นตำรวจนะ! แต่พอเห็นพวกเดียวกัน ผมกลับต้องก้มหน้า…"

เขาสูดจมูก น้ำตายังคงไม่ไหลร่วง

เขายกมือขึ้นปาดหลังคออย่างแรง ท่าทางหยาบกระด้าง เหมือนกำลังเช็ดเหงื่อ และเหมือนกำลังเช็ดอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น

ริมฝีปากขยับเล็กน้อย พ่นคำพูดออกมาสี่คำ

"ผมใกล้จะลืมแล้ว"

หวงชิวเซิงขยับตัว เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เดินมาหยุดตรงหน้าเย่โม่ ล้วงของชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ท่วงท่าไม่ช้าไม่เร็ว กำลังพอดีเป๊ะ หวงจื้อเฉิงไม่ได้มาเพื่อปลอบประโลมใคร เขามาเพื่อแก้ปัญหา วิธีการของเขาคือความเงียบงัน คือการกระทำ คือการดึงคุณกลับมาจากริมหน้าผา ไม่ใช่การมาพูดจาหว่านล้อมว่าอย่าโดดลงไป

มันคือนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่ง

"ของขวัญวันเกิด" เขาพูด เสียงราบเรียบสนิท

เย่โม่รับนาฬิกามา ก้มมองหน้าปัด เข็มวินาทียังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ

เขามองนาฬิกาเรือนนั้นอยู่นาน นิ้วลูบไล้ไปตามสาย

"เมื่อไหร่ผมถึงจะได้กลับไป" เขาถาม

น้ำเสียงไม่ได้แตกสลายอีกแล้ว หากแต่แฝงความเหนื่อยล้า เป็นความสงบนิ่งหลังจากถูกต้อนกลับคืนสู่สภาพเดิม

"รอจบงานนี้ก่อน" หวงชิวเซิงตอบ

"คุณก็พูดแบบนี้ทุกที" เย่โม่ยิ้มออกมา ไม่ใช่รอยยิ้มที่มีความสุข และไม่ใช่รอยยิ้มเย้ยหยัน หากแต่เป็นรอยยิ้มที่บอกว่า 'ผมเชื่อคุณนะ แต่ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ'

"คราวนี้เรื่องจริง"

เย่โม่ไม่ตอบ

เขาสวมนาฬิกาเข้ากับข้อมือ หมุนปรับสายเล็กน้อย

จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองหวงชิวเซิง

"พรุ่งนี้หานเชินจะมีของล็อตหนึ่งมาส่งที่ท่าเรือ"

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งลงอย่างสิ้นเชิง

ชายหนุ่มที่แทบจะสติแตกเมื่อครู่ถูกเก็บซ่อนกลับไป เขากำลังใช้เศษเสี้ยวสติสัมปชัญญะสุดท้ายแลกเปลี่ยนข้อมูล

เพราะสิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้มีเพียงแค่นี้ พึ่งพาการทำงานนี้ให้เสร็จ พึ่งพาคำสัญญาที่ฟังซ้ำซากมานานถึงสิบปี

หลิวเหว่ยเฉียงหลังจอมอนิเตอร์จ้องมองดวงตาคั่งเลือดของเย่โม่ในจอ นิ่งงันไปสนิท

สเลทในมือผู้ช่วยผู้กำกับค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ลืมกระทั่งจะสั่งสับ

หลินเจียต้งลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้

แก้วชามะนาวเย็นของเจิ้งจื้อเหว่ยยังแตะค้างอยู่ที่ริมฝีปาก หลอดดูดไม่ได้ถูกส่งกลับเข้าไปในปากอีกเลย

"คัต!" หลิวเหว่ยเฉียงสั่ง

จากนั้นเขาก็ตบมือ

ไม่ใช่การตบมือตามมารยาท แต่เขาลุกขึ้นยืนปรบมือให้

สองมือประกบเข้าหากันช้าๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง

"—เย่โม่ บทพูดท่อนนี้ของคุณ ในบทไม่มีนี่"

"ขอโทษด้วยครับผู้กำกับหลิว พอดีผมใส่เพิ่มเข้าไปเองกะทันหัน" น้ำเสียงของเขายังคงแหบพร่าอยู่เล็กน้อย

บรรยากาศในกองถ่ายเงียบกริบไปชั่วขณะ

ในที่สุดเจิ้งจื้อเหว่ยก็ยอมวางแก้วชามะนาวเย็นลง

หลินเจียต้งเดินจากเก้าอี้พักมาข้างมอนิเตอร์เพื่อดูภาพย้อนหลัง พอดูไปได้สิบกว่าวินาที ก็หันกลับไปมองเย่โม่แวบหนึ่ง มุมปากกระตุกเล็กน้อย

"หนังของผู้กำกับหลิว เขายังกล้าเพิ่มบทเข้าไปอีกแฮะ" หลินเจียต้งส่ายหน้า น้ำเสียงเจือความทึ่งระคนนับถืออย่างยิ่ง "ฉากแรก ต้องประชันบทกับราชาจอเงินสองสมัย เล่นไม่หลุดก็ถือว่ายอดแล้ว—แต่นี่เขายังกล้าต่อบทพูดขึ้นมาเองอีก"

"ประเด็นสำคัญคือ พอเขาเติมเข้าไปแล้วมันดันดีกว่าบทเดิมต่างหาก—" หลิวเต๋อหัวเอ่ยขึ้น เสียงไม่ดังนัก ทว่าทุกคนได้ยินชัดเจน "สามปีแล้วก็สามปีเล่า สิบปีแล้วนะเจ้านาย… ประโยคเดียวอธิบายทางตันของเฉินหย่งเหรินออกมาได้อย่างกระจ่างชัดในพริบตา คนดูไม่จำเป็นต้องให้ใครมาสาธยายว่าเขาน่าเวทนาขนาดไหน การที่เขาพูดออกมาจากปากตัวเอง มันทรงพลังกว่าเสียงบรรยายตั้งสิบเท่า"

หวงชิวเซิงยืนพิงกำแพง บุหรี่มวนนั้นมอดไหม้จนเกือบจะถึงข้อนิ้ว

เขาอัดควันเข้าปอดเฮือกสุดท้ายอย่างแรง ดีดก้นบุหรี่ไปตรงมุมตึก แล้วพ่นควันยาวเหยียดออกมา

"เมื่อกี้ฉันเกือบจะรับส่งอารมณ์ไม่ทันแน่ะ"

น้ำเสียงของเขาแหบต่ำ ไม่มีท่าทีแบบรุ่นพี่ปฏิบัติต่อรุ่นน้อง หากแต่เป็นการประเมินอย่างเท่าเทียมระหว่างนักแสดงกับนักแสดง "บทพูดท่อนที่นายบอกว่าแม้แต่ฝันยังไม่กล้าละเมอ บอกว่าคนของหานเชินอยู่ข้างๆ ในฝันคำแรกยังเป็น 'วางปืนลง ผมเป็นตำรวจ' ภาพนั้นน่ะ แค่ฉันฟังยังสะเทือนใจเลย ฉันเล่นฉากประกบกับคนที่แสดงหนังมานานตั้งหลายคน มีน้อยคนนักที่จะทำให้ฉันอินจนเกิดอารมณ์ร่วมจริงๆ ในกองถ่ายได้"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วเหยียบดับก้นบุหรี่

"นายคือคนที่สอง"

เย่โม่อยู่ตรงกลางดาดฟ้า สายลมพัดจนผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง

เขามองหวงชิวเซิง อ้าปากเล็กน้อย อยากจะพูดถ้อยคำตามมารยาทบางอย่าง เช่น 'ขอบคุณพี่ชิวเซิงที่ช่วยดูแลเด็กใหม่ ได้ร่วมฉากกับคุณแล้วผมได้เรียนรู้อะไรเยอะมาก' ทว่าเขากลับพูดไม่ออก

คำชมของหวงชิวเซิง ไม่จำเป็นต้องตอบกลับด้วยคำพูดตามมารยาท

"ขอบคุณครับพี่ชิวเซิง" สุดท้ายเขาพูดออกไปเพียงเท่านี้

หวงชิวเซิงพยักหน้าให้

องศาการพยักหน้านั้นน้อยนิด แต่น้ำหนักของมันกลับมหาศาล

ไม่ใช่การให้กำลังใจจากรุ่นพี่สู่รุ่นน้อง แต่เป็นการยอมรับจากทหารผ่านศึกที่มีต่อทหารใหม่คนหนึ่ง